॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 8

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

சுக்ரீவன் தன் துயரத்தை எடுத்துரைத்தலும் பகையின் காரணத்தை ராமன் வினவுதலும்

நட்பின் தர்ம வர்ணனை, சால மரக்கிளை இருக்கை, வாலி செய்த அவமதிப்பு, ராமனின் அம்பு வர்ணனையும் சபதமும், சுக்ரீவன் கண்ணீரை அடக்குதல், பகையின் காரணம் பற்றிய கேள்வி

ராமனின் அந்தச் சொல்லால் நிறைவும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்த சுக்ரீவன், லக்ஷ்மணனின் அண்ணனான வீரன் ராமனிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான் — ‘ஐயமின்றி நான் எல்லாவகையிலும் தேவர்களின் அருளுக்கு உரியவன்; ஏனெனில் தகுதியும் குணமும் நிறைந்த நீ எனக்கு நண்பனாக அமைந்தாய். குற்றமற்றவனே, உன்னைத் துணையாகக் கொண்டு தேவலோக ராஜ்யத்தையும் அடைய இயலும்; தலைவனே, என் சொந்த ராஜ்யத்தைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா? ஆகவே, ராகவ குலத்தில் பிறந்தவனை அக்னி சாட்சியாக நண்பனாகப் பெற்ற நான் உறவினர்களுக்கும் நண்பர்களுக்கும் மதிப்புக்குரியவனானேன். நானும் உனக்குத் தகுந்த நண்பன் என்பதை நீ மெல்ல மெல்ல அறிவாய்; என்னுள் இருக்கும் குணங்களை நானே சொல்ல இயலாதவன்.’ தற்புகழ்ச்சியைத் தவிர்த்து அவன் காலத்தையே சான்றாகக் கொள்கிறான். பிறகு நட்பின் பொதுத் தர்மங்களை வர்ணிக்கிறான் — ‘தன்னை வென்ற உன்னைப் போன்ற மகாத்மாக்களின் அன்பு, தன்னடக்கம் உடையவர்களின் மனஉறுதியைப்போல அசைவற்றது. வெள்ளியும் பொன்னும் மங்கள அணிகலன்களும் நல்லோருக்கும் நல்லோருக்கும் இடையே பிரிக்கப்படாதவை என்று நல்லோர் அறிகின்றனர். செல்வனாக இருந்தாலும் வறியவனாக இருந்தாலும், துன்புற்றவனாக இருந்தாலும் இன்புற்றவனாக இருந்தாலும், குற்றமற்றவனாக இருந்தாலும் குற்றமுடையவனாக இருந்தாலும் — நண்பனே மேலான புகலிடம். செல்வத்தைத் துறத்தல், இன்பத்தைத் துறத்தல், நாட்டைத் துறத்தல்கூட — அத்தகைய அன்பைக் கண்டு நல்லோர் நண்பனுக்காக இவற்றைச் செய்ய முன்வருகின்றனர்.’ இது நட்பு சாஸ்திரத்தின் முழுமையான தொகுப்பு — நண்பன் குணங்களால் சோதிக்கப்படுவதில்லை; ஆபத்தில் காட்டும் உறுதியாலேயே சோதிக்கப்படுகிறான். இப்பகுதியில் சுக்ரீவனின் சொல் இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறது — முன்பாதியில் தன் நற்பேற்றின் வர்ணனை, பின்பாதியில் நட்பின் பொது இலக்கணம். ‘தேவர்களின் அருளுக்கு உரியவன்’ என்ற சொல்லால் அவன் ராமனைப் பெற்றதைத் தன் முயற்சியின் பலனாக அல்ல, தெய்வ அருளாகவே கணக்கிடுகிறான்; இது பணிவின் உச்சம். ‘தேவலோக ராஜ்யத்தையும் அடைய இயலும்’ என்ற உயர்வுநவிற்சியால் ராமனின் ஆற்றல் புகழப்படுகிறது; ஆனால் தன் விருப்பம் சொந்த ராஜ்யம் மட்டுமே என்பதும் சுட்டப்படுகிறது. ‘மெல்ல மெல்ல அறிவாய்’ என்ற சொற்களால் காலத்தாலேயே நண்பனின் சோதனை நிகழ்கிறது என்று காட்டப்படுகிறது. பிரிக்கப்படாத செல்வம், நிலையைச் சாராத அன்பு, தியாகம் செய்யும் ஆற்றல் — இம்மூன்றும் நட்பின் தூண்கள்; இங்கே அவை வரிசையாகச் சொல்லப்படுகின்றன. ‘நண்பனே மேலான புகலிடம்’ என்ற வாக்கியம் சர்க்கத்தின் உபதேசச் சாரம்போல நிற்கிறது. ‘வெள்ளியோ பொன்னோ’ என்ற மூன்று எடுத்துக்காட்டுகளால் செல்வத்தின் எல்லா வகைகளும் அடக்கப்படுகின்றன; ‘செல்வனோ வறியவனோ’ என்பதால் நிலைகளின் மூன்று இரட்டைகள் சொல்லப்படுகின்றன — செல்வம், இன்பம், குற்றம். இவ்வாறு எல்லா நிலைகளிலும் நண்பன் ஒரே மாதிரியாக நிலைத்திருக்கிறான் என்பது கோட்பாடு. ‘நல்லோருக்கும் நல்லோருக்கும்’ என்ற இருமுறைக் கூற்றால், இது நல்லோரின் தர்மமே, எல்லாருடையதும் அல்ல என்று வரையறுக்கப்படுகிறது. இந்தப் பகுதி ராமாயணத்தின் நீதிப் பகுதிகளுள் மிகப் புகழ்பெற்றது.

லக்ஷ்மணனின் முன்னே, அறிவுடைய இந்திரன் தன் செல்வச்சீரோடு ஒளிர்வதுபோல ஒளிர்ந்த ராமன், இனிமையாகப் பேசும் சுக்ரீவனிடம் ‘அது அப்படியே’ என்று சொன்னான். ஒரே சொல்லால் உபதேசம் முழுவதும் ஏற்கப்பட்டது. பிறகு நின்றுகொண்டிருந்த ராமனையும் பெருவலிமையுடைய லக்ஷ்மணனையும் கண்டு, சுக்ரீவன் காட்டில் எங்கும் தன் சஞ்சலமான பார்வையைச் செலுத்தினான். அருகிலேயே அந்த வானரத் தலைவன் ஒரு சால மரத்தைக் கண்டான் — நன்கு மலர்ந்தது, ஓரளவு இலைகள் நிறைந்தது, வண்டுகளால் அழகுபெற்றது. அதன் நிறைய இலைகளுடைய அழகிய ஒரு கிளையை முறித்து, ராமனுக்காக விரித்து, சுக்ரீவன் ராகவனோடு அமர்ந்தான். அவ்விருவரும் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டு அனுமனும் ஒரு சால மரக்கிளையைப் பிடுங்கி, பணிவுடைய லக்ஷ்மணனை அமரச் செய்தான். சால மலர்கள் பரவிக் கிடந்த அந்தச் சிறந்த மலையில் சுகமாக அமர்ந்திருந்த ராமன் அமைதியான கடலைப்போலக் காணப்பட்டான். கடலின் உவமையால் ஆழமும் அமைதியும் ஒருங்கே சுட்டப்படுகின்றன. பிறகு மகிழ்ந்த சுக்ரீவன் மென்மையான மங்களக் குரலில், அன்பால், மகிழ்ச்சியால் தடுமாறும் எழுத்துகளோடு ராமனிடம் பேசினான் — மகிழ்ச்சியால் எழுத்துகளும் தடுமாறுகின்றன என்பது கருத்து. ‘இந்திரனைப்போல’ என்ற உவமையால் ராமனின் பெருமிதமும் லக்ஷ்மணன் பின்தொடர்பவன் என்பதும் ஒருங்கே சுட்டப்படுகின்றன. சுக்ரீவனின் சஞ்சலமான பார்வையோ அவனுடைய இயல்பான வானரச் சஞ்சலத்தையும், அச்சத்தால் பிறந்த எச்சரிக்கையையும் சுட்டுகிறது. மரக்கிளையை விரிப்பது இங்கே விருந்தோம்பல்; அனுமன் அதைப் பின்பற்றுவது தலைவன்பால் உள்ள பக்தியின் அடையாளம். ‘பணிவுடைய’ என்ற லக்ஷ்மணனின் அடைமொழி அவனுடைய ஒழுக்கத்தை நினைவூட்டுகிறது — அண்ணனின் அருகில் அவன் எப்போதும் பணிவோடு நிற்கிறான். மலர்கள் பரவிய மலைச்சிகரத்தில் அமர்ந்திருக்கும் ராம சுக்ரீவர்களின் சித்திரம் இங்கே அழகானது; அடுத்து வரும் துயரக் கதைக்குப் பின்னணியும் கூட. ‘ஓரளவு இலைகள் நிறைந்த, நன்கு மலர்ந்த’ என்ற வர்ணனையால் மரத்தின் பருவ அழகு சுட்டப்படுகிறது; வண்டுகளால் அழகுபெற்றது என்பதால் அங்கே தேன் இருப்பதும் காட்டப்படுகிறது. இத்தகைய அழகிய இடத்தில் துயரக் கதை தொடங்குகிறது என்ற முரணால் கருணைச் சுவை வளர்கிறது. ‘அது அப்படியே’ என்ற ராமனின் சுருக்கமான பதில் அவனுடைய இயல்பான கம்பீரத்தைச் சுட்டுகிறது — சொல் தேவைப்படும் இடத்தில் மட்டுமே அவன் பேசுகிறான்.

‘தமையனால் வஞ்சிக்கப்பட்டு, அச்சத்தால் வருந்தி, இதோ நான் திரிகிறேன்; மனைவியைப் பறிகொடுத்து, மிகவும் துயருற்று, சிறந்த மலையான ரிஷ்யமூகத்தைப் புகலாகக் கொண்டிருக்கிறேன். அப்படிப்பட்ட நான் அஞ்சியவனாக, அச்சத்தில் மூழ்கி, கலங்கிய உணர்வோடு காட்டில் வாழ்கிறேன்; ராகவா, தமையன் வாலியால் வஞ்சிக்கப்பட்டவன், அவனோடு பகை கொண்டவன் நான். எல்லா உலகுக்கும் அபயம் அளிப்பவனே, அச்சத்தால் வருந்தும், திக்கற்றவனான எனக்கும் நீ அருள்புரியத் தகுதியானவன்.’ ‘எல்லா உலகுக்கும் அபயம் அளிப்பவனே’ என்ற விளியால் வேண்டுகோளின் வலிமை கூடுகிறது — எல்லாருக்கும் அபயம் அளிப்பவன் ஒருவனுக்கு எப்படி அளிக்காமல் இருப்பான்? இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், ஒளிமிக்கவனும் தர்மம் அறிந்தவனும் தர்மத்தை நேசிப்பவனுமான காகுத்ஸ்தன் புன்னகைப்பவன்போலச் சுக்ரீவனுக்குப் பதில் சொன்னான் — ‘உதவியே நண்பனின் பலன்; தீங்கே பகைவனின் இலக்கணம்; உன் மனைவியைக் கவர்ந்த அந்த வாலியை இன்றே கொல்வேன்.’ ‘இன்றே’ என்ற சொல் வாக்குறுதியின் உடனடித்தன்மையைச் சுட்டுகிறது. ‘விநிக்ருத:’ (வஞ்சிக்கப்பட்டவன்) என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் கையாளப்படுகிறது — ஐந்தாம் சர்க்கத்திலும் இதுவே சொல்லப்பட்டது; வல்கேட்டில் இந்தப் பகுதி இருமுறை அச்சிடப்பட்டிருக்கிறது என்பதை இங்கே நினைவில் கொள்ள வேண்டும். ‘புன்னகைப்பவன்போல’ என்ற ராமனின் புன்முறுவல் மீண்டும் அவனுடைய உறுதியின் அடையாளம். ‘உதவியே நண்பனின் பலன், தீங்கே பகைவனின் இலக்கணம்’ என்ற சூத்திரம்போன்ற வாக்கியம் நண்பனுக்கும் பகைவனுக்குமான வேறுபாட்டை இரண்டே சிறு சொற்றொடர்களால் வரையறுக்கிறது. ‘மனைவியைப் பறிகொடுத்து, மிகவும் துயருற்று’ என்ற சொற்களால் சுக்ரீவனின் துயரம் ராமனின் துயரத்துக்கு நிகரானது என்று மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது; ஒத்த துயரமுடையவர்களின் நட்பு மேலும் உறுதியாகிறது என்று கவி காட்டுகிறார். ‘திக்கற்றவனான’ என்ற சொல்லால் சுக்ரீவன் அரச பதவியை மறந்து வெறும் அடைக்கலம் நாடுபவனாக நிற்கிறான்.

‘பெரும்பேறு உடையவனே, இறகுகளுடைய, கூர்மையான ஒளியுடைய, கார்த்திகேயன் பிறந்த நாணல்காட்டில் தோன்றிய, பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அம்புகள் இவை என்னிடம் உள்ளன. கங்கப் பறவையின் இறகுகளால் மூடப்பட்ட, மகேந்திரனின் இடிக்கு நிகரான, நல்ல கணுக்களும் மிகக் கூர்மையான முனைகளும் உடைய அவை சினங்கொண்ட பாம்புகள்போன்றவை.’ அம்பு வர்ணனையில் ஆயுதத்தின் தோற்றம், வடிவம், கூர்மை, அச்சுறுத்தல் ஆகியவை வரிசையாகச் சொல்லப்படுகின்றன. ‘வாலி என்ற பெயருடைய, பாவம் செய்த, உன் தமையனான பகைவனை அம்புகளால் கொல்லப்பட்டுச் சிதறிய மலைபோலப் பார்’ என்றும் சொன்னான். ‘தமையனான பகைவன்’ என்ற முரண்தொடையால் வாலியின் குற்றமே வெளிப்படுகிறது — தமையனாக இருந்தும் பகைவனானவன். ராகவனின் சொல்லைக் கேட்டு, படைத்தலைவனான சுக்ரீவன் ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சியை அடைந்தான்; ‘நன்று, நன்று’ என்று சொன்னான். கார்த்திகேயன் பிறந்த இடமான நாணல்காட்டில் தோன்றியவை என்று அம்புகளின் மகிமை சொல்லப்படுகிறது; அதனால் அவை தடுக்க முடியாதவை என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. ‘சினங்கொண்ட பாம்புகள்போல’ என்ற உவமை அம்புகளின் வேகத்தையும் நஞ்சையும் ஒருங்கே சுட்டுகிறது. ‘நன்று, நன்று’ என்ற இருமுறைக் கூற்று சுக்ரீவனின் மிகுந்த மகிழ்ச்சியைக் காட்டுகிறது. ‘சிதறிய மலைபோல’ என்ற உவமையால் வாலியின் பெருமையும் ஏற்கப்படுகிறது; வீழ்ச்சி உறுதி என்பதும் சுட்டப்படுகிறது — இரண்டும் ஒருசேர. ‘பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை’ என்பதால் அம்புகளின் அழகும் சொல்லப்படுகிறது; ஆயுதமும் அரசனுக்கு ஏற்றது என்பது குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது.

‘ராமா, நான் சோகத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன்; நீயோ சோகத்தால் வருந்துவோருக்குப் புகலிடம்; நண்பன் என்று கருதியே நான் உன்னிடம் புலம்புகிறேன். கையைக் கொடுத்ததன் மூலம் அக்னி சாட்சியாக நீ என்னை நண்பனாக்கிக்கொண்டாய்; உயிரைவிடவும் மதிப்புக்குரியவன் நீ — சத்தியத்தின்மேல் சபதம் செய்கிறேன். நண்பன் என்று கருதித் தயக்கமின்றிச் சொல்கிறேன் — என் உள்ளே இருந்து எப்போதும் என் மனத்தை அரித்துக்கொண்டிருக்கும் துயரத்தையே எடுத்துரைக்கிறேன்.’ இவ்வளவு சொல்லிவிட்டு, கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களுடன், கண்ணீரால் தடுமாறும் குரலால் அவனால் உரக்கப் பேச இயலவில்லை. நதியின் வேகம்போலத் திடீரென்று பொங்கிவந்த கண்ணீர்ப் பெருக்கை சுக்ரீவன் ராமனின் முன்னிலையில் மனஉறுதியால் அடக்கினான். நதியின் வேக உவமையால் சோகத்தின் திடீர்த்தன்மையும் வலிமையும் சொல்லப்படுகின்றன. அந்தக் கண்ணீரை அடக்கி, அழகிய கண்களைத் துடைத்து, பெருமூச்சு விட்டு, ஒளிமிக்க அவன் ராகவனிடம் மீண்டும் பேசினான். நண்பன் முன்னேயும் அழுவது அழகல்ல என்ற வீரனின் வரம்பு இங்கே காக்கப்படுகிறது. ‘சோகத்தால் வருந்துவோருக்கு நீயே புகலிடம்’ என்ற சொல்லால் சுக்ரீவன் ராமனை நண்பனாக மட்டுமல்ல, புகலிடமாகவும் கருதுகிறான். அக்னி சாட்சியாகச் செய்த நட்பு மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது — ஐந்தாம் சர்க்கத்தில் செய்தது இங்கே பலன் தருகிறது. ‘உயிரைவிடவும் மதிப்புக்குரியவன்’ என்ற சொற்களால் நண்பன் உயிரினும் இனியவன் என்று சொல்லப்படுகிறது. கண்ணீரை அடக்கியது சுக்ரீவனின் வீரத்துக்குச் சான்று — பிறருக்கு மனஉறுதியை உபதேசித்தவன் தானும் அதைக் கடைப்பிடிக்கிறான். ‘உரக்கப் பேச இயலவில்லை’ என்ற வர்ணனையால் சோகத்தின் கண்கூடான அறிகுறி காட்டப்படுகிறது; சொல் அடைபடுவதே உள்ளத் துயரத்துக்குச் சான்று. ‘நதியின் வேகம்போலப் பொங்கிவந்த’ என்ற உவமையில் வேகமும் ஓட்டமும் இரண்டுமே அடங்கியுள்ளன; அடக்குதலோ கரைக்கட்டுபோல.

‘ராமா, முன்பு வாலி என்னை என் ராஜ்யத்திலிருந்து இறக்கினான்; கடுஞ்சொற்களைக் கேட்கச் செய்து, வலியவனான அவன் என்னைத் துரத்தினான். உயிரினும் மேலான என் மனைவியை அவன் கவர்ந்தான்; என்னைச் சேர்ந்த நண்பர்களைச் சிறைகளில் அடைத்தான். அந்தத் தீயமனத்தவன் என்னை அழிக்க முயல்கிறான்; அவனால் ஏவப்பட்ட வானரர்கள் பலரை நான் கொன்றிருக்கிறேன். இதே ஐயத்தால்தான் உன்னைக் கண்டும் நான் அஞ்சி அணுகவில்லை — அச்சத்தில் இருப்பவர்கள் அனைவரும் அஞ்சுவார்கள் அல்லவா. அனுமன் முதலான இவர்கள் மட்டுமே எனக்குத் துணைவர்கள்; ஆகவே நெருக்கடியில் இருந்தும் நான் உயிரைத் தாங்குகிறேன். அன்புடைய இந்த வானரர்கள் என்னை எங்கும் காக்கிறார்கள்; நான் செல்லும்போது உடன் வருகிறார்கள்; நான் நிற்கும்போது எப்போதும் உடன் நிற்கிறார்கள். இது என் சுருக்கம்; விரிவாகச் சொல்லி என்ன பயன்? புகழ்பெற்ற ஆண்மையுடைய என் அண்ணன் வாலியே என் பகைவன். அவனுடைய அழிவிலேயே என் துயரம் உடனே துடைக்கப்படும்; என் இன்பமும் உயிரும் அவனுடைய அழிவையே சார்ந்திருக்கின்றன. சோகத்தால் வருந்தும் நான் என் சோகத்தின் முடிவை இவ்வாறு எடுத்துரைத்தேன்; துயருற்றிருந்தாலும் இன்புற்றிருந்தாலும் நண்பனே நண்பனுக்கு எப்போதும் புகலிடம்.’ இறுதியில் அவன் தன் துயரத்தின் காரணத்தையும் பலனையும் ஒன்றாகத் தொகுத்து நண்பனிடம் அடைக்கலம் புகுகிறான். இப்பகுதியில் சுக்ரீவன் தான் இழந்த நான்கை எண்ணுகிறான் — ராஜ்யம், மனைவி, நண்பர்கள், அச்சமின்மை; இவற்றுக்கெல்லாம் தீர்வு வாலிவதம் ஒன்றாலேயே சாத்தியம் என்றும் முடிக்கிறான். ‘அச்சத்தில் இருப்பவர்கள் அனைவரும் அஞ்சுவார்கள்’ என்ற பொதுக் கூற்றால் தன் அச்சம் வெட்கத்துக்குரியதல்ல என்று நிறுவுகிறான். அனுமன் முதலான துணைவர்களின் வர்ணனையும் நன்றியுணர்வின் வெளிப்பாடு — அவர்களுக்காகவே அவன் உயிரைத் தாங்குகிறான். ‘இது என் சுருக்கம்’ என்ற சொல்லால் கதை சுருக்கப்பட்டது, விரிவு அடுத்த சர்க்கத்தில் என்று சுட்டப்படுகிறது. ‘புகழ்பெற்ற ஆண்மையுடையவன்’ என்ற வாலியின் அடைமொழி, பகைவனின் வலிமையை ஒப்புக்கொள்ளும் சுக்ரீவனின் சத்தியநிஷ்டையைக் காட்டுகிறது — அச்சத்தாலும் அவன் பகைவனைச் சிறுமைப்படுத்துவதில்லை. ‘அவனுடைய அழிவையே சார்ந்திருக்கின்றன’ என்ற சொல்லால் இன்பத்துக்கும் உயிருக்கும் ஒரே வேர் என்று சொல்லப்படுகிறது. ‘நண்பனே புகலிடம்’ என்ற நிறைவு வாக்கியம் மீண்டும் நட்பின் தர்மத்தையே நினைவூட்டுகிறது; அதனால் சர்க்கத்தின் தொடக்கத்தில் சொல்லப்பட்டதோடு முடிவு இசைகிறது. ‘அவனால் ஏவப்பட்ட வானரர்கள் பலர்’ என்ற சொல்லால் வாலியின் பகையின் தொடர்ச்சி சுட்டப்படுகிறது; ஒருமுறை அல்ல, மீண்டும் மீண்டும் அவன் கொலைசெய்யத் தூதர்களை அனுப்பினான். சுக்ரீவன் அவர்களைக் கொன்றது விருப்பமின்றியே என்பதும் குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது.

இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு ராமன் சுக்ரீவனிடம் இதைச் சொன்னான் — ‘இந்தப் பகை எந்தக் காரணத்தால் உண்டானது? உள்ளபடியே கேட்க விரும்புகிறேன். வானரனே, பகையின் காரணத்தைக் கேட்டு, வலிமையையும் வலிமையின்மையையும் தீர ஆராய்ந்து, உடனடியாகச் செயல்படுவேன்.’ நியாயத்தில் நிலைத்த ராமனின் வரம்பு இது — வாக்களித்த காரியமும் ஆராய்ந்த பின்னரே செய்யப்படுகிறது. ‘நீ அவமதிக்கப்பட்டதைக் கேட்டு என் சினம் வலுவடைந்தது; மழைக்காலத்தில் நீரின் வேகம்போல அது இதயத்தை நடுங்கச் செய்தபடி வளர்கிறது. மகிழ்ச்சியோடும் தயக்கமின்றியும் சொல் — வில்லில் நாண் ஏற்றப்பட்டு, என்னால் அம்பு எய்யப்படும் வரையிலான நேரத்திலேயே உன் பகைவன் வீழ்த்தப்பட்டான் என்பது உறுதி.’ மகாத்மாவான காகுத்ஸ்தனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட சுக்ரீவன் நான்கு வானரர்களோடு ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சியை அடைந்தான். பிறகு மகிழ்ந்த முகத்துடன் சுக்ரீவன் லக்ஷ்மணனின் அண்ணனிடம் பகையின் காரணத்தை உள்ளபடியே சொல்லத் தொடங்கினான் — இதனால் அடுத்த சர்க்கத்தின் கதை தொடங்குகிறது. ராமனின் கேள்வி இரண்டு நோக்கங்களை நிறைவேற்றுகிறது — பகையின் வேரை அறிதல், வலிமையையும் வலிமையின்மையையும் தீர்மானித்தல்; இதனால் அவனுடைய ராஜநீதித் திறன் ஒளிர்கிறது. ‘மழைக்கால நீரின் வேகம்போல’ என்ற உவமையால் சினத்தின் வளர்ச்சி இயல்பானது, தவிர்க்க முடியாதது என்று சொல்லப்படுகிறது. ‘வில்லில் நாண் ஏற்றப்படும் வரை’ என்ற சொல்லில் காலத்தின் குறுக்கமும் வாக்குறுதியின் உறுதியும் ஒருங்கே சுட்டப்படுகின்றன. ‘உள்ளபடியே’ என்ற சொல் இருமுறை கையாளப்படுகிறது — ராமனின் கேள்வியிலும் சுக்ரீவனின் கதைத்தொடக்கத்திலும்; அதனால் கதையின் உண்மைத்தன்மை சுட்டப்படுகிறது. ‘நான்கு வானரர்களோடு’ என்ற சொற்களால் சுக்ரீவனின் பரிவாரம் மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது — அனுமன் முதலான நால்வரே அவனுடைய எஞ்சிய படைபலம்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डेऽष्टमः सर्गः॥ ८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க