சர்க்கம்
சுக்ரீவன் ராமனைத் தேற்றுதலும் ராமனின் சத்திய வாக்குறுதியும்
சுக்ரீவனின் கண்ணீர் மல்கிய பதில், சீதையைத் தேடும் வாக்குறுதி, சோகத்தைப் பழித்து மனஉறுதியைப் புகழ்தல், ராமன் தன்னிலை மீளுதல், சத்தியச் சபதம், ஒருவருக்கொருவர் உரையாடல்
துயருற்ற ராமனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட வானரன் சுக்ரீவன் கைகூப்பி, கண்ணீரோடு, கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலில் சொன்னான். முதலில் அவன் உண்மையை எடுத்துரைக்கிறான் — ‘அந்தப் பாவி ராக்ஷசனின் இருப்பிடத்தை நான் சிறிதும் அறியேன்; இழிகுலத்தவனான அவனுடைய ஆற்றலையோ வீரத்தையோ குலத்தையோ அறியேன்.’ அறியாமையைத் தயக்கமின்றிச் சொல்வதாலேயே அவன் நம்பிக்கைக்கு உரியவனாகிறான்; தெரியாததைத் தெரிந்ததுபோலச் சொல்லாமையே நண்பனின் முதல் குணம். பிறகு அவன் வாக்குறுதி அளிக்கிறான் — ‘ஆனால் சத்தியமாக வாக்களிக்கிறேன், பகைவரை அடக்குபவனே, சோகத்தை விடு; நீ மைதிலியை அடையுமாறு முயற்சி செய்வேன். ராவணனை அவன் கூட்டத்தோடு கொன்று, என் ஆண்மையை நிறைவுசெய்து, நீ மகிழுமாறு விரைவில் செய்து முடிப்பேன்.’ பிறகு தேற்றத் தொடங்குகிறான் — ‘மனத்தளர்ச்சியைப் பற்றிக்கொள்வதால் என்ன பயன்? இது போதும்; உன்னுள்ளிருக்கும் மனஉறுதியை நினை. உன்னைப் போன்ற மனிதர்களுக்கு இத்தகைய அறிவுத் தளர்ச்சி பொருந்தாது. நானும் மனைவியைப் பிரிந்ததால் பெரும் துன்பத்தை அடைந்தேன்; இருந்தும் நான் இவ்வாறு சோகிப்பதில்லை, மனஉறுதியைக் கைவிடுவதும் இல்லை’ என்று தன் எடுத்துக்காட்டைக் கொண்டு உபதேசிக்கிறான். பிறருக்குச் சொல்லும் உபதேசம் தன் நடத்தையால் ஆதரிக்கப்பட்டால்தான் பலன் தரும் என்பது நீதி. இப்பகுதியில் சுக்ரீவனின் சொல்லில் நான்கு பகுதிகள் வரிசையாகக் காணப்படுகின்றன — அறியாமையை எடுத்துரைத்தல், சத்திய வாக்குறுதி, காரியத் தீர்மானம், தன் எடுத்துக்காட்டால் தேற்றுதல். ‘கண்ணீரோடு, கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலில்’ என்ற இருமுறைக் கூற்றால் அவனுடைய கருணை வெளிப்படுகிறது; நண்பனின் துயரத்தால் அவனுடைய தொண்டையும் அடைபட்டது. ‘தௌஷ்குலேயஸ்ய’ (இழிகுலத்தவனின்) என்ற சொல்லில் ராவணனைப் பற்றிய பழிப்பும் அடங்கியிருக்கிறது — தாழ்ந்த குலத்தில் பிறந்தவன் என்று. ‘என் ஆண்மையை நிறைவுசெய்து’ என்ற சொல்லில் சுக்ரீவன் தன் வலிமையை வெளிப்படுத்துவதும் ஒரு நோக்கம் என்கிறான்; வீரனின் வாக்குறுதி பிறர் நலத்துக்காக மட்டுமல்ல, தன் தர்மமாகவும் இருக்கிறது.
‘சாதாரண வானரனான நானே அவளுக்காக இவ்வாறு சோகிப்பதில்லை; மகாத்மாவும், பண்புடையவனும், மனஉறுதியுடையவனுமான நீ எதற்காகச் சோகிக்க வேண்டும்?’ என்று சுக்ரீவன் சொல்கிறான். தன் சிறுமையை ஒப்புக்கொண்டு பிறருடைய பெருமையை நிறுவுவதன் மூலம் அவன் உபதேசத்தை இனிமையாக்குகிறான். ‘பொங்கிவரும் கண்ணீரை மனஉறுதியால் அடக்க நீ தகுதியானவன்; மனவலிமை உடையவர்களின் வரம்பையும் உறுதியையும் கைவிடுவது உனக்குத் தகாது. துன்பத்திலோ, பொருள் நெருக்கடியிலோ, அச்சத்திலோ, உயிர் முடியும் ஆபத்திலோ, தன் அறிவால் ஆராய்பவனான மனஉறுதியுடையவன் சோர்வதில்லை. எந்த அறிவிலியான மனிதன் எப்போதும் மனத்தளர்ச்சியையே பின்பற்றுகிறானோ, அவன் சுமை மிகுந்த படகு நீரில் மூழ்குவதுபோலச் சோகத்தில் தன்வசமின்றி மூழ்குகிறான்.’ படகு உவமை இங்கே நுட்பமானது — சுமை வெளியிலிருந்து வருவது; மூழ்குவதோ தானே செய்துகொள்வது. ‘இதோ நான் கைகூப்புகிறேன்; அன்போடு உன்னை வேண்டுகிறேன் — ஆண்மையைப் பற்றிக்கொள்; சோகத்துக்கு இடம் கொடுப்பது உனக்குத் தகாது. சோகத்தைப் பின்பற்றுபவர்களுக்கு இன்பம் இல்லை; ஒளியும் குன்றுகிறது; ஆகவே நீ சோகிக்கத் தகாது. சோகத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவனுக்கு உயிர் வாழ்வதிலும் ஐயம் உண்டாகிறது; ஆகவே அரசருள் தலைவனே, சோகத்தை விடு; மனஉறுதியை மட்டுமே பற்றிக்கொள்.’ இங்கே சுக்ரீவன் சோகத்தின் மூன்று தீமைகளைக் காட்டுகிறான் — இன்ப அழிவு, ஒளிக் குறைவு, உயிர் பற்றிய ஐயம். ‘பாலிஶ:’ (அறிவிலி) என்ற சொல்லால் குழந்தைபோல் விவேகமற்றவன் குறிக்கப்படுகிறான்; விவேகமே மனஉறுதியின் வேர் என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. ‘தன் அறிவால் ஆராய்பவன்’ என்ற சொற்களால் உபாயத்தைச் சிந்திப்பதே ஆபத்தில் புகலிடம் என்று சுட்டப்படுகிறது. கைகூப்புதலோ வானர அரசனின் பணிவின் உச்ச எல்லை — அரசனாக இருந்தும் அவன் நண்பன் முன்னே இரப்பவனாகிறான். சோகத்துக்கு ‘அந்தரம்’ (இடைவெளி) கொடுப்பது என்பது ஒரு பிளவைக் குறிக்கிறது; பகைவன் பிளவின் வழியே நுழைவதுபோலச் சோகமும் நுழைகிறது. ‘சோகத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவனுக்கு உயிர் வாழ்வதிலும் ஐயம்’ என்ற சொல் உபதேசம் முழுவதன் நிறைவு — சோகம் மனத்தின் வேதனை மட்டுமல்ல, உயிருக்கும் கேடு.
‘நண்பன் என்ற உணர்வோடு உனக்கு நலமானதைச் சொல்கிறேன்; உனக்கு உபதேசம் செய்யவில்லை’ என்று சுக்ரீவன் தன் வரம்பை நினைவுகூர்கிறான்; நண்பன் நலம் சொல்கிறான், குருவைப்போல ஆணையிடுவதில்லை. ‘என் நட்பை மதித்து நீ சோகிக்கத் தகாது’ என்றும் சொன்னான். அந்தச் சுக்ரீவனால் இனிமையாகத் தேற்றப்பட்ட ராகவன், கண்ணீரால் நனைந்த முகத்தை ஆடையின் நுனியால் துடைத்துக்கொண்டான். சுக்ரீவனின் சொல்லால் தன்னிலை மீண்ட தலைவனான காகுத்ஸ்தன் சுக்ரீவனைத் தழுவிக்கொண்டு இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான் — ‘அன்புடைய, நலம் நாடும் நண்பன் செய்ய வேண்டியதை, தகுந்ததையும் பொருந்தியதையும், சுக்ரீவா, நீ செய்துவிட்டாய். நண்பனே, உன்னால் தேற்றப்பட்ட நான் இதோ தன்னிலை மீண்டிருக்கிறேன்; குறிப்பாக இந்தக் காலத்தில் இத்தகைய உறவினன் கிடைப்பது அரிது.’ ‘குறிப்பாக இந்தக் காலத்தில்’ என்ற சொற்களால் ஆபத்துக் காலத்தின் முக்கியத்துவம் சுட்டப்படுகிறது — செல்வக் காலத்தில் நண்பர்கள் பலர்; ஆபத்துக் காலத்திலோ அரிது. ‘உனக்கு உபதேசம் செய்யவில்லை’ என்ற சொல்லால் சுக்ரீவன் உபதேசிப்பவனின் செருக்கைத் தவிர்க்கிறான்; நலம் பயக்கும் சொல் நண்பன் என்ற முறையிலேயே தரப்பட்டது. ராமன் ஆடையின் நுனியால் முகத்தைத் துடைத்தது சிறு செயல்; ஆனால் அதனால் சோகத்தின் முடிவு சுட்டப்படுகிறது. தழுவுதல் ஒரு கைம்மாறுபோல — தேற்றப்பட்டவனே தேற்றியவனைத் தழுவுகிறான். ‘இத்தகைய உறவினன் கிடைப்பது அரிது’ என்ற ராமனின் சொல் சுக்ரீவனுக்குப் பெரும் மரியாதை — தேற்ற வல்லவனே உண்மையான உறவினன் என்று.
‘ஆனால் மைதிலியைத் தேடுவதிலும், கொடியவனும் தீயமனத்தவனுமான ராக்ஷசன் ராவணனைத் தேடிக் கண்டுபிடிப்பதிலும் நீ முயற்சி செய்ய வேண்டும்’ என்று ராமன் காரியத்தையே மீண்டும் நினைவூட்டுகிறான் — தேறுதல் ஏற்கப்பட்டது; ஆனால் கடமை மறக்கப்படவில்லை. ‘நான் செய்ய வேண்டியதையும் தயக்கமின்றிச் சொல்; மழைக்காலத்தில் நல்ல நிலத்தில் விளைவதுபோல உனக்கு எல்லாம் கைகூடும்.’ நல்ல நிலத்தின் உவமையால் ராமன் தன் உதவிக்கு உறுதியான பலன் உண்டு என்று சுட்டுகிறான் — விதை வீணாவதில்லை. ‘வானரருள் புலியே, தன்மானத்தோடு நான் சொன்ன இந்தச் சொல்லை உண்மை என்றே நீ உறுதியாகக் கொள். நான் இதற்குமுன் பொய் சொன்னதில்லை; ஒருபோதும் சொல்லவும் மாட்டேன்; இதை உனக்கு வாக்களிக்கிறேன்; சத்தியத்தின்மேலேயே சபதம் செய்கிறேன்’ — ராமனின் இந்தச் சொல் ராமாயணம் முழுவதன் மூலசூத்திரம்போல. ‘விஸ்ரப்தேன’ (தயக்கமின்றி) என்ற சொல் நம்பிக்கையின் முழுமையைக் குறிக்கிறது — கூச்சமின்றிச் சொல் என்று. ‘தன்மானத்தோடு சொன்னது’ என்று சொல்லி, ராமன் தான் முன்பு சொன்ன வாலிவத வாக்கு தற்புகழ்ச்சி அல்ல, சத்திய வாக்குறுதியே என்று தெளிவுபடுத்துகிறான். இறுதியில் ‘சத்தியத்தின்மேலேயே சபதம் செய்கிறேன்’ என்பதில் சத்தியமே சபதத்தின் கருவியாக்கப்படுகிறது; வேறு எதுவும் அல்ல.
பிறகு ராகவனின் சொல்லையும், குறிப்பாக அவனுடைய வாக்குறுதியையும் கேட்டு, அமைச்சர்களான வானரர்களோடு சுக்ரீவன் மகிழ்ந்தான். இவ்வாறு தனியிடத்தில் ஒன்றுசேர்ந்த அந்த மனிதனும் வானரனும் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் ஒத்த இன்பதுன்பங்களைப் பேசிக்கொண்டனர் — ஒத்த துயரமுடையவர்களுக்கு ஒத்த உரையாடல் என்பதே நட்பின் பலன். இறுதியில், வானரர்களுக்கும் அரசர்களுக்கும் தலைவனான அந்த மகானுபாவன் ராமனின் சொல்லைக் கேட்டு, அறிவுடைய, வானர வீரருள் முதல்வனான சுக்ரீவன் அப்போது தன் காரியம் நிறைவேறியதாகவே இதயத்தில் எண்ணினான். காரியம் இன்னும் நிறைவேறவில்லை; ஆனால் ராமனின் வாக்குறுதியே வெற்றி என்பது அவனுடைய நம்பிக்கை — இத்துடன் சர்க்கம் முடிகிறது. ‘ஏகாந்தஸம்ப்ருக்தௌ’ (தனியிடத்தில் ஒன்றுசேர்ந்தவர்கள்) என்ற சொல்லால் தனிமையான இடத்தில் சேர்ந்து அமர்ந்தார்கள் என்று பெறப்படுகிறது; ராஜநீதியில் ரகசிய ஆலோசனை நட்பின் அடையாளம். இறுதிச் சுலோகம் நீண்ட விருத்தத்தில் அமைந்தது. ‘இதயத்தில் நிறைவேறியதாக எண்ணினான்’ என்ற சொற்களால் அப்போதைக்கு மனத்தளவிலான வெற்றியே அவனுடைய லாபம் என்று காட்டப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे सप्तमः सर्गः॥ ७॥