சர்க்கம்
சீதையின் அணிகலன்களைக் காணுதலும் ராமனின் சோகமும் சினமும்
சீதையைக் கொண்டுவருவதாகச் சுக்ரீவனின் வாக்குறுதி, கவரப்பட்ட நிகழ்ச்சியின் வரலாறு, அணிகலன்களைக் காட்டுதல், ராமனின் புலம்பல், லக்ஷ்மணன் சிலம்புகளை அடையாளம் காணுதல், ராமனின் சினமொழி
மீண்டும் மகிழ்ந்த சுக்ரீவன் ரகுகுலத்தை மகிழ்விப்பவனான ராகவனிடம் சொன்னான் — ‘அமைச்சருள் சிறந்தவனான என் அமைச்சன் இந்த அனுமன், நீ எந்தக் காரணத்தால் ஆளற்ற இந்தக் காட்டுக்கு வந்தாய் என்ற உன் வரலாற்றைச் சொல்கிறான். தம்பி லக்ஷ்மணனோடு காட்டில் வாழ்ந்த உன் மனைவியான ஜனகனின் மகள் மைதிலியை ஒரு ராக்ஷசன் கவர்ந்து சென்றான். உன்னைப் பிரிந்தும், அறிவுள்ள லக்ஷ்மணனைப் பிரிந்தும் இருந்த அவள் அழுதுகொண்டிருந்தாள்; தக்க சமயத்தை எதிர்பார்த்திருந்த அவன் கழுகான ஜடாயுவைக் கொன்று, மனைவியைப் பிரிந்ததால் உண்டான துயரத்தை உனக்கு அளித்தான்.’ ‘அந்தரம்’ (இடைவெளி, தக்க சமயம்) என்ற சொல்லால் கவி சுட்டுகிறார் — ராக்ஷசர்கள் வலிமையால் அல்ல, பலவீனமான கணத்தைப் பயன்படுத்தியே காரியத்தைச் சாதித்தார்கள். பிறகு சுக்ரீவன் தேற்றுகிறான் — ‘மனைவியைப் பிரிந்ததால் உண்டான துயரத்திலிருந்து நீ விரைவில் விடுபடுவாய்; தொலைந்துபோன வேதச்ருதியைப்போல அவளை மீண்டும் கொண்டுவருவேன். பகைவரை அடக்குபவனே, பாதாளத்தில் இருந்தாலும் வானத்தில் இருந்தாலும் உன் மனைவியைக் கொண்டுவந்து தருவேன்.’ வேதச்ருதியின் உவமை மிகவும் பொருள் பொதிந்தது — தொலைந்தாலும் மீண்டும் கிடைப்பதும், தானே தூய்மையாக நிலைத்திருப்பதுமானது அது; சீதையும் அத்தகையவள் என்பது குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது. பாதாளம், வானம் என்ற குறிப்பால் தேடலின் அளவற்ற பரப்பும் சுட்டப்படுகிறது. இப்பகுதியில் சுக்ரீவனின் சொல்லில் மூன்று பகுதிகள் — முதலில் அனுமன் எடுத்துரைத்ததை மீண்டும் சொல்லுதல், பிறகு ராமனின் துயரத்தின் காரணத்தைச் சொல்லுதல், இறுதியில் தன் வாக்குறுதி. முந்தைய சர்க்கத்தில் செய்த நட்பு இப்போது செயலால் பயனுடையதாக்கப்படுகிறது; நண்பனின் துயரத்தைத் தன் துயரமாக ஏற்பதே நட்பின் தர்மம். ‘விரைவில்’ என்ற சொல்லால் காலத்தின் குறுக்கம் சொல்லப்படுகிறது; அதனால் ராமனுக்குத் தேறுதல் விரைவில் பிறக்கிறது. ஜடாயுவின் வதம் இங்கே சுருக்கமாக நினைவூட்டப்படுகிறது — உயிரைத் துறந்த அந்தப் பறவையின் நினைவும் ராமனின் சோகத்தைப் பெருக்குகிறது.
‘ராகவா, என் இந்தச் சொல்லை உண்மை என்று அறிந்துகொள் — நஞ்சு கலந்த உணவைப்போல, இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் அவளைச் செரிக்க இயலாது. ஆகவே, நீண்ட கைகளுடையவனே, சோகத்தை விடு; உன் காதலியை நான் கொண்டுவருவேன். ஊகத்தால் அவள் மைதிலியே என்று அறிகிறேன்; இதில் ஐயமில்லை; கொடுஞ்செயல் புரியும் ராக்ஷசனால் கவர்ந்து செல்லப்படும்போது அவளை நான் கண்டேன். ‘ராமா, ராமா’ என்றும் ‘லக்ஷ்மணா’ என்றும் உடைந்த குரலில் கதறிக்கொண்டு, ராவணனின் மடியில் நாகராஜனின் மனைவிபோலத் துடித்துக்கொண்டிருந்தாள்.’ பாம்பின் மனைவியோடு ஒப்பிட்டதால் அவளுடைய கையறுநிலையும் துடிப்பும் ஒருங்கே வர்ணிக்கப்படுகின்றன. ‘நான்கு அமைச்சர்களோடு மலையடிவாரத்தில் இருந்த என்னை — என்னையும் சேர்த்து ஐவரை — கண்டு, அவள் தன் மேலாடையையும் மங்களமான அணிகலன்களையும் கீழே போட்டாள். அவற்றை நாங்கள் எடுத்து வைத்திருக்கிறோம், ராகவா; அவற்றை நான் கொண்டுவருவேன்; நீ அடையாளம் காண வேண்டும்.’ சீதையின் அறிவுத்திறன் இங்கே ஒளிர்கிறது — உதவியற்றவளாக இருந்தும் வழி தெரியும்படி அவள் அடையாளத்தை விட்டுச் செல்கிறாள். பிறகு ராமன் இனிமையாகப் பேசும் சுக்ரீவனிடம் சொன்னான் — ‘நண்பனே, விரைவாகக் கொண்டுவா; ஏன் தாமதிக்கிறாய்?’ ‘நண்பனே’ என்ற விளியால் புதிய நட்பின் முதல் பயன்பாடு சுட்டப்படுகிறது. ‘நஞ்சு கலந்த உணவு’ என்ற உவமையால் சுக்ரீவன் ராவணனின் அழிவைச் சுட்டுகிறான் — அவளை அனுபவிக்க விரும்புபவனே அவளால் அழிவான். ‘ஊகத்தால் அறிகிறேன்’ என்ற சொல்லில் சுக்ரீவனின் சத்தியநிஷ்டை வெளிப்படுகிறது; உறுதியாகத் தெரியாததை உறுதியானதுபோல அவன் சொல்வதில்லை. மலையடிவாரத்தில் நான்கு அமைச்சர்களோடு இருந்த சுக்ரீவனை அவள் தொலைவிலிருந்தே கண்டாள்; அந்தக் கணத்தில் விவேகத்தோடு அடையாளத்தை விட்டுச் சென்றாள். ஏழாம் சுலோகத்தில் ‘இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களும் அசுரர்களும்’ என்று சொல்லி, சுக்ரீவன் தேவாசுரர்களின் ஆற்றலையும் கடந்த சீதையின் கற்பின் வலிமையை வர்ணிக்கிறான். எட்டாம் சுலோகத்தில் இருமுறை ‘நீண்ட கைகளுடையவனே’ என்று விளித்து ராமனின் வலிமை நினைவூட்டப்படுகிறது; அதனால் சோகத்தின் இடத்தில் ஊக்கம் பிறக்கிறது.
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட சுக்ரீவன் ராகவனுக்கு விருப்பமானதைச் செய்ய விரும்பி, விரைவாக மலையின் ஆழ்ந்த குகைக்குள் புகுந்தான். மேலாடையையும் அந்த அணிகலன்களையும் எடுத்து, ‘இதைப் பார்’ என்று சொல்லி அந்த வானரன் ராமனிடம் காட்டினான். பிறகு அந்த ஆடையையும் மங்களமான அணிகலன்களையும் கையில் எடுத்ததும், ராமன் பனியால் மூடப்பட்ட சந்திரனைப்போலக் கண்ணீரால் அடைபட்டவனானான். உவமை இங்கே நுட்பமானது — ஒளி அழியவில்லை, மூடப்பட்டிருக்கிறது மட்டுமே; அதுபோல ராமனின் மனஉறுதியும் அழியவில்லை; சோகத்தால் மூடப்பட்டிருக்கிறது. சீதையின்மேலுள்ள அன்பால் பெருகிய கண்ணீரால் கலங்கிய அவன் ‘ஐயோ அன்பே’ என்று அழுதுகொண்டு, மனஉறுதியைக் கைவிட்டுத் தரையில் விழுந்தான். அந்தச் சிறந்த அணிகலன்களைப் பலமுறை இதயத்தோடு அணைத்துக்கொண்டு, புற்றிலிருக்கும் சினங்கொண்ட பாம்புபோல அவன் கடுமையாகப் பெருமூச்சு விட்டான். பாம்பு உவமையால் சோகத்துக்குள் மறைந்திருக்கும் சினமும் சுட்டப்படுகிறது — இன்று பெருமூச்சாக வெளிப்படுவதே பின்னால் அம்பாக வெளிப்படும். அணிகலன்கள் குகையில் வைக்கப்பட்டிருந்தன என்ற வர்ணனையால் சுக்ரீவனின் கவனம் காட்டப்படுகிறது — பிறருடைய அடைக்கலப் பொருள் காக்கப்பட வேண்டும் என்று அவன் அறிவான். ‘இதைப் பார்’ என்ற சிறு வாக்கியமே பெரும் சோகத்துக்குக் காரணமாகிறது. ராமன் விழுந்தது இங்கே பலவீனத்தைச் சுட்டவில்லை; அன்பின் ஆழத்தையே சுட்டுகிறது. பதினாறாம் சுலோகத்தில் ‘பனியால் மூடப்பட்ட சந்திரன்போல’ என்ற உவமை ராமனின் மென்மையையும் சுட்டுகிறது; பதினேழாம் சுலோகத்தில் ‘ஐயோ அன்பே’ என்ற ஒரே சொல் விப்ரலம்ப சிருங்காரம் முழுவதையும் சுமக்கிறது. பதினெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘பலமுறை’ என்ற சொல்லால் மீண்டும் மீண்டும் இதயத்தோடு அணைத்தது சுட்டப்படுகிறது.
இடைவிடாத கண்ணீர்ப் பெருக்குடன் ராமன் பக்கத்தில் நின்ற சௌமித்ரியை நோக்கி, இரங்கத்தக்க வகையில் புலம்பத் தொடங்கினான். ‘லக்ஷ்மணா, பார் — கவர்ந்து செல்லப்படும்போது வைதேகி தன் உடலிலிருந்து இந்த மேலாடையையும் இந்த அணிகலன்களையும் தரையில் போட்டிருக்கிறாள். கவர்ந்து செல்லப்படும் சீதையால் இந்த அணிகலன் புல்வெளியில்தான் போடப்பட்டிருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் இவை சேதமில்லாமல் அப்படியே காணப்படுகின்றன’ என்று அவன் ஊகிக்கிறான். சோகத்தால் கலங்கியிருந்தும் ராமன் சான்றோடுதான் பேசுகிறான் — இது அவனுடைய இயல்பின் அடையாளம். இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட லக்ஷ்மணன் சொன்னான் — ‘தோள்வளைகளை நான் அறியேன்; குண்டலங்களையும் அறியேன்; சிலம்புகளையோ தினமும் பாதங்களை வணங்கியதால் அடையாளம் காண்கிறேன்.’ இந்தச் சொல் லக்ஷ்மணனின் பணிவுக்கும் ஒழுக்கத்துக்கும் உச்சச் சான்று — அண்ணியின் பாதங்களை மட்டுமே அவன் கண்டிருக்கிறான், வேறு எதையும் அல்ல. பிறகு ராகவன் சுக்ரீவனிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான். ‘இவை அப்படியே காணப்படுகின்றன’ என்ற காரணச் சொல்லால் ராமன் தன் ஊகத்துக்கான சான்றையும் காட்டுகிறான் — கடினமான நிலத்தில் விழுந்திருந்தால் உடைந்து காணப்படும்; உடையாமல் காணப்படுகின்றன; ஆகவே புல்வெளியில் விழுந்தவை என்று. சோகத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருந்தும் அவனுடைய அறிவு தடுமாறுவதில்லை. இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் லக்ஷ்மணனின் பதில் சுருக்கமானது, தெளிவானது — தனக்குத் தெரியாததைத் ‘தெரியாது’ என்று தயக்கமின்றிச் சொல்கிறான்; இதுவே சத்தியம் பேசுபவனின் இலக்கணம்.
‘சுக்ரீவா, சொல் — கவர்ந்து செல்லப்படும்போது அவள் எந்தத் திசையை நோக்கிச் சென்றதாக நீ கவனித்தாய்? கொடிய உருவமுடைய ராக்ஷசனால் என் உயிரினும் இனியவள் கவரப்பட்டாள். எனக்குப் பெரும் துயரத்தை அளித்த அந்த ராக்ஷசன் எங்கே வாழ்கிறான்? அவன் பொருட்டு நான் ராக்ஷசர்கள் அனைவரையும் அழிப்பேன். மைதிலியைக் கவர்ந்து என்னைச் சினமூட்டியதன் மூலம், அவன் தன் உயிரின் முடிவுக்காக மரணத்தின் வாயிலைத் திறந்துவிட்டான் என்பது உறுதி.’ ‘மரணத்தின் வாயிலைத் திறந்துவிட்டான்’ என்ற உருவகத்தால் கவி காட்டுகிறார் — ராவணனே தன் அழிவின் தொடக்கத்தைச் செய்துகொண்டான். இறுதியில் ராமன் வானரத் தலைவனை வேண்டுகிறான் — ‘எந்த இரவில் திரிபவன் வஞ்சகமாகத் தாக்கி என் உயிரினும் இனியவளைக் காட்டிலிருந்து கவர்ந்து சென்றானோ, என் அந்தப் பகைவனைச் சொல்; இன்றே அவனை யமனின் அருகே அனுப்புவேன்.’ ‘ராக்ஷசர்கள் அனைவரையும் அழிப்பேன்’ என்ற ராமனின் சினமொழி இங்கே முதன்முறையாக அனைவரையும் உள்ளடக்கியதாகிறது; முன்பு அவன் ஒருவனின் வதத்தையே சபதம் செய்தான். இறுதியில் நீண்ட விருத்தத்தில் அமைந்த சுலோகத்தில் ‘விமத்ய’ (வஞ்சகமாகத் தாக்கி) என்ற சொல் வஞ்சகத்தின் கொடுமையைச் சுட்டுகிறது. இறுதிச் சுலோகம் நீண்ட விருத்தத்தில் அமைந்தது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे षष्ठः सर्गः॥ ६॥