॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 5

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

ராம சுக்ரீவ நட்பும் வாலிவதச் சபதமும்

அனுமனின் அறிமுக உரை, அக்னி சாட்சியாக நட்பு, சுக்ரீவன் தன் அச்சத்தை எடுத்துரைத்தல், ராமனின் வாலிவதச் சபதம், நல்ல நிமித்தங்கள்

ரிஷ்யமூகத்திலிருந்து அனுமன் மலய மலைக்குச் சென்று, அவ்விரு வீரர்களைப் பற்றி வானர அரசன் சுக்ரீவனிடம் அறிவிக்கிறான். இவன் ராமன் — பேரறிவுடையவன், உறுதியான வீரமுடையவன், சத்தியமான பராக்கிரமம் உடையவன்; தம்பி லக்ஷ்மணனோடு வந்திருக்கிறான். இக்ஷ்வாகுக்களின் குலத்தில் பிறந்த தசரதனின் மகனான இவன் தர்மத்தில் புகழ்பெற்றவன்; தந்தையின் கட்டளையைக் காப்பவன். அனுமனின் சொல்முறையே நீதித்திறன் வாய்ந்தது — முதலில் மனிதனின் வீரம், பிறகு குலம், பிறகு தர்மநிஷ்டை, பிறகு தந்தையின் பெருமை, இறுதியில் துயரத்தின் காரணம். எவனுடைய தந்தை ராஜசூயம், அச்வமேதம் ஆகிய யாகங்களால் அக்னியைத் திருப்தி செய்தானோ, பிராமணர்களுக்கு நூறாயிரக்கணக்கில் தட்சிணைகளையும் பசுக்களையும் வழங்கினானோ, தவத்தாலும் சத்திய வாக்காலும் பூமியைக் காத்தானோ — அவனுடைய மகனான இவன் ஒரு பெண்ணின் பொருட்டுக் காட்டுக்கு வந்திருக்கிறான். ‘ஸ்த்ரீஹேதோ:’ (பெண்ணின் பொருட்டு) என்ற சொல்லால் கவி சுட்டுகிறார் — சத்தியத்தால் பூமியைக் காத்த தந்தையின் மகனும் சத்தியத்தைக் காக்கவே காட்டுக்கு வந்தான். கட்டுப்பாடான விரதமுடைய இந்த மகாத்மா தண்டகாரண்யத்தில் வாழ்ந்தபோது, இவனுடைய மனைவி ராவணனால் கவரப்பட்டாள்; அவளைத் தேடிக்கொண்டிருக்கும் இவன் உன்னிடம் அடைக்கலம் புகுந்திருக்கிறான். உடன்பிறந்தோரான இந்த ராம லக்ஷ்மணர்கள் உன்னோடு நட்பை விரும்புகிறார்கள்; அவர்களை ஏற்றுக்கொண்டு போற்றுவாயாக; ஏனெனில் இருவருமே மிகவும் போற்றுதற்குரியவர்கள். அடைக்கலம் புகுந்தவனைப் போற்றுவதே நட்பின் முதல் அடையாளம் என்பது அனுமனின் கருத்து. இவ்வாறு அமைச்சருள் சிறந்தவன் இருவரின் நோக்கத்தையும் ஒரே வாக்கியத்தில் இணைக்கிறான். இங்கே அனுமன் வெறும் செய்தி கொண்டுவருபவன் அல்ல; உடன்படிக்கையை உருவாக்குபவன் — சொல்ல வேண்டியதையே சொல்கிறான்; கேட்போனின் இதயத்தில் நம்பிக்கையை உண்டாக்குவதையே முதலில் நிறுவுகிறான். ராமனின் தந்தை செய்த யாகங்களையும் கொடைகளையும் வர்ணிப்பதன் மூலம் அவன் சுக்ரீவனுக்குச் சுட்டுகிறான் — இத்தகைய குலத்து மனிதன் வாக்குறுதியைக் கைவிடமாட்டான். ‘அடைக்கலம் புகுந்திருக்கிறான்’ என்ற சொல் இருமடங்கு பொருளைச் சுமக்கிறது; வலிமையுடையவனாக இருந்தும் ராமன் இங்கே இரப்பவன்போலச் சொல்லப்படுகிறான்; அதனால் சுக்ரீவனின் அச்சம் நீங்குகிறது, அவனுடைய பெருமிதமும் வளர்கிறது.

அனுமனின் சொல்லைக் கேட்டு, வானர அரசன் சுக்ரீவன் மிகவும் காண்பதற்கினிய உருவை மேற்கொண்டு அன்போடு ராகவனிடம் பேசினான். முன்பு அவன் ஐயமுற்றிருந்தான்; இப்போதோ ஐயமற்றவனாக, மகிழ்ந்தவனாக இருக்கிறான் — உருவ மாற்றமே உள்ளத்தின் மாற்றத்தைச் சுட்டுகிறது. ‘நீ தர்மத்தில் பயிற்சி பெற்றவன், சிறந்த தவமுடையவன், எல்லாரிடமும் அன்புடையவன்; வாயுமைந்தன் உன் குணங்களை எனக்கு உள்ளவாறே எடுத்துரைத்தான்’ என்று அவன் சொல்கிறான். ‘என்னைப் போன்ற ஒரு வானரனோடு நீ நட்பை விரும்புவது எனக்கே செய்யப்படும் மரியாதை; அதுவே சிறந்த லாபம்.’ இங்கே சுக்ரீவனின் பணிவு கவனிக்கத் தக்கது — அரசனாக இருந்தும் அவன் தன்னை வெறும் வானரனாக எண்ணுகிறான்; ராமனை உபகாரியாக எண்ணுகிறான். ‘என் நட்பு உனக்குப் பிடித்திருந்தால், இதோ என் கை நீட்டப்பட்டிருக்கிறது; கையால் கை பற்றப்படட்டும்; உறுதியான வரம்பும் கட்டப்படட்டும்.’ ‘வரம்பு கட்டப்படட்டும்’ என்ற சொல்லால், நட்பு வெறும் உணர்வு அல்ல, நியதிக்குக் கட்டுப்பட்ட உறவு என்று தெளிவாக்கப்படுகிறது. நீட்டப்பட்ட கையே உடன்படிக்கையின் கண்கூடான அடையாளம்; சொல்லைவிடவும் வலிய சான்று என்பது பெறப்படுகிறது.

சுக்ரீவனின் இந்த நல்ல சொல்லைக் கேட்டு, மிகவும் மகிழ்ந்த மனத்துடன் ராமன் தன் கையால் அவனுடைய கையை அழுத்திப் பற்றினான்; மகிழ்ந்து நட்பைப் பற்றிக்கொண்டு அவனை இறுகத் தழுவினான். சொல்லால் செய்த உறுதிமொழி தொடுகையால் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது என்பது கருத்து. பிறகு பகைவரை அடக்கும் அனுமன் துறவி உருவைக் கைவிட்டு, இரண்டு கட்டைகளைக் கடைந்து நெருப்பை உண்டாக்கினான்; அமைச்சனே உறவுக்குச் சாட்சியை நிறுத்துகிறான். ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்த அந்த நெருப்பை மலர்களால் வழிபட்டு, போற்றி, மனம் ஒருமுகப்பட்டு, மிகவும் மகிழ்ந்து, அவன் அதை அவ்விருவரின் நடுவே வைத்தான். பிறகு சுக்ரீவனும் ராகவனும் ஒளிரும் அந்த அக்னியை வலம்வந்து நண்பர்களானார்கள். அக்னியைச் சாட்சியாகக் கொண்ட இந்த நட்பு திருமணம்போலச் சடங்குடன் கூடியது; ஆகவே உடைக்க முடியாதது என்பது சுட்டப்படுகிறது. மிகவும் மகிழ்ந்த மனத்துடைய வானரனும் ராகவனுமான அவ்விருவரும் ஒருவரையொருவர் நோக்கிக்கொண்டு திருப்தியடையவில்லை — காணக் காண அன்பு வளர்கிறதே தவிரக் குறைவதில்லை. ‘நீ என் இதயத்துக்கு இனிய நண்பன்; நம் இருவரின் துன்பமும் இன்பமும் ஒன்றே’ என்றும் ராமன் சொல்கிறான்; இதுவே நட்பின் இலக்கணம். இங்கே கவி மூன்று கருவிகளை வரிசையாகக் காட்டுகிறார் — சொல், தொடுகை, அக்னி; ஒவ்வொன்றும் முந்தையதைவிட உறுதியானது. அனுமன் துறவி உருவைக் கைவிட்டதும் பொருள் பொதிந்தது — மாறுவேடத்தோடு தொடங்கிய உறவு இப்போது சத்தியத்தில் நிலைபெற்றது. ஒளிரும் அக்னியை மலர்களால் வழிபடுதலும் வலம்வருதலும் உலகப் புகழ்பெற்ற இரு சடங்குகள்; அவற்றால் வானரனுக்கும் மனிதனுக்குமான நட்பு தர்மத்துக்கு உட்பட்டதாக்கப்பட்டது. அவ்விருவரின் நடுவே வைக்கப்பட்ட அக்னி இருவருக்கும் சமமான சாட்சி; யாரும் உயர்ந்தவரும் அல்ல, யாரும் தாழ்ந்தவரும் அல்ல என்பது இதனால் சுட்டப்படுகிறது. இதனால் வானரனுக்கு மனிதனோடு சமநிலையும் நிறுவப்படுகிறது.

மகிழ்ந்தவன்போல ராகவனிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, சுக்ரீவன் நிறைய இலைகளும் நன்கு மலர்ந்த பூக்களும் உடைய ஒரு சால மரக்கிளையை முறித்து, அந்தக் கிளையை விரித்து, ராகவனோடு அமர்ந்தான். இருக்கை அளிப்பதும் விருந்தோம்பலின் ஒரு பகுதி; காட்டில் கிடைப்பதைக் கொண்டே உபசாரம் செய்யப்படுகிறது. மிகவும் மகிழ்ந்த வாயுமைந்தன் அனுமனும் லக்ஷ்மணனுக்கு நன்கு மலர்ந்த ஒரு சந்தன மரக்கிளையைக் கொடுத்தான் — தலைவனைப் பின்பற்றுவது பணியாளனின் தர்மம். பிறகு மகிழ்ந்த சுக்ரீவன், மகிழ்ச்சியால் கலங்கிய கண்களுடன், மென்மையான இனிய குரலில் ராமனுக்குப் பதில் சொன்னான். மகிழ்ச்சியோடு அச்சமும் அவனுடைய சொல்லில் கலந்திருக்கிறது — ‘நான் வஞ்சிக்கப்பட்டு, அச்சத்தால் வருந்தி இங்கே திரிகிறேன்; மனைவியைப் பறிகொடுத்து, காட்டில் அஞ்சியவனாக இந்த அணுகுதற்கரிய இடத்தைப் புகலாகக் கொண்டிருக்கிறேன். கலங்கிய உணர்வோடு, அஞ்சியவனாகக் காட்டில் வாழ்கிறேன்; தமையன் வாலியால் வஞ்சிக்கப்பட்டவன், அவனோடு பகை கொண்டவன் நான்.’ ராமனின் துயரமும் தன் துயரமும் சமமானவை என்று காட்டி, ‘அச்சத்தால் வருந்தும் எனக்கு அபயம் அளிப்பாயாக’ என்று அவன் வேண்டுகிறான். இருவரின் மனைவியும் கவரப்பட்டாள், இருவரும் காட்டில் வாழ்கிறார்கள் — இந்த ஒற்றுமையே நட்பின் வேர். ‘விநிக்ருத:’ (வஞ்சிக்கப்பட்டவன்) என்ற சொல் அவமானத்தைச் சுட்டுகிறது; ‘ஹ்ருதபார்ய:’ (மனைவியைப் பறிகொடுத்தவன்) என்பது இழப்பை; இவ்விரண்டின் சேர்க்கையால் சுக்ரீவனின் முழுத் துர்நிலையும் வெளிப்படுகிறது. அணுகுதற்கரிய இடத்தைப் புகலாகக் கொண்டதும் அவனுடைய வலிமையின்மைக்குச் சான்று — அரசனாக இருந்தும் அவன் மலையில் ஒளிந்திருக்கிறான். இவை அனைத்தையும் கேட்டு ராமனின் கருணை விழித்தெழுகிறது என்று அடுத்து வரும் சபதச் சொல்லுக்கு அடித்தளம் அமைக்கப்படுகிறது. சால மரக்கிளையில் சேர்ந்து அமர்வதும் சமநிலையின் அடையாளமே — அரசன் அரசனைத் தனக்குக் கீழே வைப்பதில்லை. அனுமன் சந்தனக் கிளையை அளித்ததால் லக்ஷ்மணனின் மதிப்பும் காக்கப்பட்டது.

‘எனக்கு அச்சம் இல்லாதவாறு செய்ய நீ தகுதியானவன்’ என்று சொல்லப்பட்டதும், ஒளிமிக்கவனும் தர்மம் அறிந்தவனும் தர்மத்தை நேசிப்பவனுமான காகுத்ஸ்தன் புன்னகைப்பவன்போலச் சுக்ரீவனுக்குப் பதில் சொன்னான். இங்கே சிரிப்பு அவமதிப்பின் அடையாளம் அல்ல; தேறுதலின் அடையாளம். ‘பெருவானரனே, உதவி செய்வதே நண்பனின் பலன் என்று நான் அறிவேன்’ என்று அவன் நட்பின் கோட்பாட்டையே தொடக்கத்தில் நிறுவுகிறான். ‘உன் மனைவியைக் கவர்ந்த அந்த வாலியைக் கொல்வேன்’ என்றும் சபதம் செய்கிறான். பிறகு அம்புகளின் வர்ணனை — ‘கூர்மையான, சூரியனுக்கு நிகரான என் இந்த அம்புகள் வீண்போகாதவை; தீயொழுக்கமுடைய அந்த வாலியின்மேல் அவை வேகத்தோடு விழும். கங்கப் பறவையின் இறகுகளால் மூடப்பட்ட, மகேந்திரனின் இடிக்கு நிகரான, கூர்முனைகளும் நேரான கணுக்களும் உடைய அவை சினங்கொண்ட பாம்புகள்போன்றவை.’ ‘விஷப்பாம்புகளுக்கு நிகரான கூர்மையான அம்புகளால் கொல்லப்பட்டு, சிதறிய மலைபோலத் தரையில் விழுந்த வாலியை இன்றே பார்’ என்றும் சொன்னான். பகைவன் மலைக்கு உவமிக்கப்படுவதால் அவனுடைய பெருமையும் சுட்டப்படுகிறது; இருந்தும் அவன் வீழ்வது உறுதி என்ற தீர்மானம். தனக்கு நலம் பயக்கும் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, சுக்ரீவன் மிகவும் மகிழ்ந்தான். அம்புகளின் வர்ணனையில் நான்கு அடைமொழிகள் — வீண்போகாமை, கூர்மை, நேரான கணுக்கள், சினம்; இவற்றால் ஆயுதத்தின் குணங்களும் வில்லாளியின் தீர்மானமும் ஒருங்கே வெளிப்படுகின்றன. ‘இன்றே பார்’ என்ற நிகழ்காலச் சொல் சபதம் விரைவில் நிறைவேறும் என்பதைச் சுட்டுகிறது. சுக்ரீவனின் மகிழ்ச்சியும் பகை தீர்வதால் மட்டுமல்ல, புகலிடம் கிடைத்ததாலும் பிறந்தது. ‘புன்னகைப்பவன்போல’ என்ற இரு சொற்களால் ராமனுக்குத் தன் வலிமையின்மேல் உள்ள உறுதி சுட்டப்படுகிறது — எவனுக்குக் காரியம் எளிதோ, அவனுடைய முகத்திலேயே புன்னகை எழுகிறது. சுக்ரீவனின் அச்சமும் அந்தப் புன்னகையாலேயே நீக்கப்பட்டது.

மேலான சொல்லைச் சொல்லும் சுக்ரீவன் சொன்னான் — ‘மனிதருள் சிங்கமே, வீரனே, உன் அருளால் நான் அன்பு மனைவியையும் ராஜ்யத்தையும் மீண்டும் அடைவேனாக. மனிதருள் தேவனே, பகைவனான அந்தத் தமையன் மீண்டும் என்னைத் துன்புறுத்தாதவாறு செய்.’ பிறகு கவி நிமித்தத்தைச் சொல்கிறார் — சுக்ரீவனுக்கும் ராமனுக்கும் நட்பு உண்டான இந்தத் தருணத்தில், சீதையின் தாமரை போன்ற இடக்கண்களும், வானர அரசன் வாலியின் பொன் போன்ற இடக்கண்களும், இரவில் திரிபவர்களான ராக்ஷசர்களின் நெருப்பு போன்ற இடக்கண்களும் ஒரே நேரத்தில் துடிக்கின்றன — பெண்ணுக்கு நலத்தையும் ஆணுக்குத் தீங்கையும் அறிவிக்கின்றன. ஒரே நிமித்தத்தால் சீதையின் விடுதலையும், வாலியின் அழிவும், ராக்ஷசர்களின் அழிவும் சுட்டப்படுகின்றன என்பது சர்க்கத்தின் நிறைவு. நிமித்த சாஸ்திரத்தில் பெண்களுக்கு இடப்பக்க உறுப்பு துடிப்பது நலம், ஆண்களுக்கோ தீங்கு என்பது நிலைப்பாடு.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे पञ्चमः सर्गः॥ ५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க