॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 4

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

லக்ஷ்மணன் வரலாற்றைச் சொல்லுதலும் அனுமன் அவர்களை அழைத்துச் செல்லுதலும்

அனுமனின் கேள்வி, லக்ஷ்மணன் தசரதனையும் ராமனையும் அறிமுகம் செய்தல், சீதை கவரப்பட்ட வரலாறு, சுக்ரீவனிடம் அடைக்கலம், அனுமனின் உதவி வாக்குறுதி, வானர உருவில் அவர்களை ரிஷ்யமூகத்துக்குக் கொண்டுசெல்லுதல்

‘இவனுக்கு ஒரு காரியம் இருக்கிறது’ என்று அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, அதன் இனிய உள்ளுணர்வையும் அறிந்து, மகிழ்ந்த அனுமன் மனத்தால் சுக்ரீவனிடம் சென்றான். ‘க்ருத்யவான்’ (காரியம் உடையவன்) என்ற சொல் இருபொருள் பயக்கிறது — ராமனுக்கு ஒரு காரியம் இருக்கிறது; அவனால் சுக்ரீவனின் காரியமும் நிறைவேறும் என்று. அவன் எண்ணுகிறான் — ‘மகாத்மாவான சுக்ரீவனுக்கு ராஜ்யம் கிடைப்பது உறுதி; ஏனெனில் காரியம் உடைய இவன் வந்திருக்கிறான்; இந்தக் காரியமும் கைகூடி வந்திருக்கிறது.’ தூதன் வெறும் செய்தி சுமப்பவன் அல்ல; தலைவனின் எதிர்காலத்தையும் காண்பவன் என்பது இங்கே காட்டப்படுகிறது. பிறகு மிகவும் மகிழ்ந்த, வானரருள் சிறந்த, சொல்வல்லவனான அனுமன் ராமனிடம் பதில் சொன்னான் — ‘பம்பைக் காடுகளால் அணிசெய்யப்பட்ட, பலவகைக் கொடிய விலங்குகளும் மான்களும் நிறைந்த, அணுகுதற்கரிய, அச்சமூட்டும் இந்தக் காட்டுக்கு நீ தம்பியோடு எதற்காக வந்தாய்?’ இதுவே சுக்ரீவன் கட்டளையிட்ட கேள்வி — ‘காட்டுக்குள் நுழைந்ததன் நோக்கத்தைக் கேள்’ என்று. அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, ராமனால் தூண்டப்பட்ட லக்ஷ்மணன், தசரதனின் மகனான மகாத்மா ராமனைப் பற்றி எடுத்துரைத்தான். ராமன் தானே பேசுவதில்லை; முந்தைய சர்க்கத்தில் கட்டளையிட்டபடியே லக்ஷ்மணன் பேசுபவனாகிறான். இங்கே கவி அனுமனின் உள்ளத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறார் — வெளியே அவன் கேள்வி கேட்கிறான்; உள்ளேயோ சுக்ரீவனின் எதிர்காலத்தைக் கணக்கிடுகிறான். ‘மனத்தால் சுக்ரீவனிடம் சென்றான்’ என்ற சொற்களால் அவனுடைய தலைவன்பால் உள்ள பற்று சுட்டப்படுகிறது; உடலால் ராமனருகே நின்றாலும் மனத்தால் அவன் தலைவனை நோக்கி ஓடுகிறான். ‘மிகவும் மகிழ்ந்த’ என்ற அடைமொழி இரண்டாம் முறையாகக் கையாளப்படுகிறது; அதனால் மகிழ்ச்சியின் வளர்ச்சி காட்டப்படுகிறது. ‘பலவகைக் கொடிய விலங்குகள் நிறைந்த, அணுகுதற்கரிய’ என்ற காட்டு வர்ணனையால் கேள்வியின் பொருத்தமும் நிறுவப்படுகிறது — இத்தகைய காட்டுக்கு அரசமைந்தர்கள் வருவது எதற்கு என்று.

‘தசரதன் என்ற ஒளிமிக்க, தர்மத்தை நேசிக்கும் அரசன் இருந்தான்; அவன் தன் கடமைப்படி நான்கு வர்ணத்தாரையும் எப்போதும் காத்துவந்தான். அவனை வெறுப்பவர் யாரும் இல்லை; அவனும் யாரையும் வெறுக்கவில்லை; எல்லா உயிர்களுக்கும் அவன் இன்னொரு பிரம்மன்போல (பாட்டன்போல) இருந்தான். தகுந்த தட்சிணைகளோடு அக்னிஷ்டோமம் முதலிய யாகங்களால் அவன் வழிபட்டான். அவனுடைய மூத்த மகன் இவன்; மக்களால் ‘ராமன்’ என்று அறியப்பட்டவன். இவன் எல்லா உயிர்களுக்கும் அடைக்கலம் அளிப்பவன், தந்தையின் கட்டளையை முழுமையாக நிறைவேற்றியவன்; தசரதனின் மைந்தர்களுள் மூத்தவன், குணத்தில் சிறந்தவன். அரச இலக்கணங்கள் நிறைந்தவனாகவும் ராஜ்யச் செல்வத்துக்கு உரியவனாகவும் இருந்தும், ராஜ்யத்தை இழந்து என்னோடு காட்டில் வாழ இங்கே வந்திருக்கிறான். பெரும்பேறு உடையவனே, பகல் முடியும்போது ஒளியோடு கூடிய சூரியனைப்போல, பெருந்தேஜஸ் உடைய, தன்னை அடக்கிய இவன், மனைவி சீதை பின்தொடர வந்தான்.’ ‘பாட்டன்போல’ என்ற உவமையால் தசரதனின் அன்பு சுட்டப்படுகிறது; ‘பகல் முடியும்போது சூரியன்’ என்ற உவமையால், ராஜ்யம் அஸ்தமித்தபோதும் குன்றாத ஒளி காட்டப்படுகிறது — சூரியன் மறையும்போதும் ஒளியைக் கைவிடுவதில்லை. லக்ஷ்மணனின் சொல்முறை நன்கு திட்டமிடப்பட்டது — முதலில் தந்தையின் தர்மம், பிறகு அவனுடைய வெறுப்பின்மை, பிறகு யாகங்கள், பிறகு மகனின் பெயர், பிறகு அவனுடைய குணங்கள், இறுதியில் வனவாசத்தின் காரணம். இவ்வாறு அறிமுகம் படிப்படியாக விரிகிறது; அதனால் கேட்போனின் மனத்தில் ராமனின் பெருமை நிலைபெறுகிறது. ‘தர்மவத்ஸல:’ (தர்மத்தை நேசிப்பவன்) என்ற அடைமொழியால் தர்மத்தின்மேல் உள்ள அன்பு சுட்டப்படுகிறது — அச்சத்தாலோ ஆசையாலோ அல்ல, அன்பாலேயே தர்மம் காக்கப்பட்டது. ‘ராஜ்யச் செல்வத்துக்கு உரியவன்’ என்று சொன்னவுடனேயே ‘ராஜ்யத்தை இழந்தவன்’ என்று சொல்லப்படுகிறது; இதனால் தலைகீழ்மாற்றத்தின் கூர்மை உணர்த்தப்படுகிறது. சீதை பின்தொடர்ந்ததும் சுட்டப்படுகிறது; அதனால் அடுத்து அவள் கவரப்பட்டது சொல்லப்படுகிறது.

‘நான் இவனுடைய தம்பி; நன்றியறிவும் பல்கலை அறிவும் உடைய இவனுடைய குணங்களாலேயே இவனுக்குத் தொண்டனானவன்; பெயரால் லக்ஷ்மணன். இன்பத்துக்கு உரியவனும், பெருமதிப்புக்குரியவனும், எல்லா உயிர்களின் நலத்தையே நாடும் மனமுடையவனும், செல்வத்தை இழந்து வனவாசத்தில் மனம் ஒன்றியவனுமான இவனுடைய மனைவியை, இவன் இல்லாத நேரத்தில், விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் ஒரு ராக்ஷசன் கவர்ந்து சென்றான். அந்த ராக்ஷசன் யார் என்று தெரியவில்லை; யாரால் இவன் மனைவி கவரப்பட்டாள் என்பதும் தெரியவில்லை.’ ‘குணங்களாலேயே தொண்டனானவன்’ என்ற வாக்கியம் லக்ஷ்மணனின் இயல்பை ஒரே சொல்லில் வெளிப்படுத்துகிறது — கட்டளையாலோ அச்சத்தாலோ அல்ல, குணங்களால் கவரப்பட்டே அவன் பணியாளன் ஆனான். ‘திதியின் மகனான தனு என்பவன் சாபத்தால் ராக்ஷசத் தன்மையை அடைந்திருந்தான்; அவன் சுக்ரீவனே ஆற்றலுடைய வானர அரசன் என்று சொன்னான் — ‘பெருவீரமுடைய அவன் உன் மனைவியைக் கவர்ந்தவனை அறிவான்’ என்று. இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, ஒளிவீசும் தனு வானுலகம் சென்றான்.’ கபந்தனின் கதை ஆரண்ய காண்டத்தில் விரிவாகச் சொல்லப்பட்டது; இங்கே அது சுருக்கமாக நினைவூட்டப்படுகிறது; அதனால் சுக்ரீவனுடனான நட்பின் வேர் தெளிவாகிறது. ‘ரஹிதே’ (இல்லாத நேரத்தில்) என்ற சொல்லால் ராக்ஷசனின் கோழைத்தனம் சுட்டப்படுகிறது — தனியாக இருந்தவளைக் கவர்ந்தது, போரிட்டு அல்ல. ‘அந்த ராக்ஷசன் யார் என்று தெரியவில்லை’ என்ற வாக்கியத்தால் தேடலின் தேவை நிறுவப்படுகிறது; கவர்ந்தவன் தெரிந்திருந்தால் சுக்ரீவனின் உதவி தேவைப்பட்டிருக்காது. இங்கே லக்ஷ்மணன் தன் துயரத்தைச் சொல்லவில்லை; அண்ணனின் துயரத்தை மட்டுமே சொல்கிறான் — இது அவனுடைய இயல்பின் மறுபடியான காட்சி.

‘நீ கேட்டதால் இவை அனைத்தும் உள்ளவாறே உனக்குச் சொல்லப்பட்டன. நானும் ராமனும் இருவரும் சுக்ரீவனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தோம். செல்வங்களை வாரி வழங்கி, ஒப்பற்ற புகழைப் பெற்று, முன்பு உலகின் தலைவனாக இருந்த இவன், இப்போது சுக்ரீவனைத் தலைவனாக விரும்புகிறான். சீதையை மருமகளாகக் கொண்டவனும், அடைக்கலம் அளிப்பவனும், தர்மத்தை நேசிப்பவனுமான அவனுடைய மகன், தானே அடைக்கலம் அளிப்பவனாக இருந்தும், சுக்ரீவனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தான். முன்பு உலகம் முழுவதற்கும் அடைக்கலமாக இருந்த, அடைக்கலம் அளிக்கும் தர்மாத்மாவான என் குருவான இந்த ராகவன் சுக்ரீவனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தான். எவனுடைய அருள் இருந்தால் இந்த மக்கள் எப்போதும் மகிழ்ந்திருப்பார்களோ, அந்த ராமன் வானர அரசனின் அருளை வேண்டுகிறான்.’ இங்கே லக்ஷ்மணனின் சொல்லில் கருணையும் பெருமிதமும் ஒருங்கே உள்ளன. ‘அடைக்கலம் அளிப்பவன் அடைக்கலம் புகுந்தான்’, ‘உலகின் தலைவன் தலைவனை விரும்புகிறான்’, ‘எவனுடைய அருளால் மக்கள் மகிழ்வார்களோ அவன் அருளை வேண்டுகிறான்’ — இத்தகைய முரண்தொடைகளால் கவி விதியின் தலைகீழ்மாற்றத்தை மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கச் செய்கிறார். ‘செல்வங்களை வாரி வழங்கி’ என்ற சொற்களால் ராமனின் முந்தைய கொடைத்தன்மை நினைவூட்டப்படுகிறது — கொடையாளனாக இருந்தவன் இன்று இரப்பவன்; இதுவே கருணைச் சுவையின் வேர். லக்ஷ்மணன் வரலாற்றை மட்டும் சொல்வதில்லை; சுக்ரீவனின் மனத்தைக் கவர ராமனின் பெருமையையும் தாழ்நிலையையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறான் — தூதன் வழியாகத் தலைவனுக்கு அனுப்ப வேண்டியதையே சொல்ல வேண்டும் என்பது அவனுடைய திறமை.

‘பூமியிலுள்ள எல்லாக் குணங்களும் நிறைந்த அரசர்கள் அனைவரையும் எந்த அரசன் தசரதன் எப்போதும் மதித்துவந்தானோ, அவனுடைய மூத்த மகனான, மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற இந்த ராமன் வானர அரசன் சுக்ரீவனிடம் அடைக்கலம் புகுந்திருக்கிறான். சோகத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, சோகத்தால் வருந்தும் ராமன் அடைக்கலம் புகுந்திருக்கையில், சுக்ரீவன் தன் கூட்டத்தலைவர்களோடு அருள்புரியத் தகுதியானவன்.’ இங்கே லக்ஷ்மணன் தந்தையின் பெருமையை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறான் — எல்லா அரசர்களையும் மதித்த அரசனின் மகன் இன்று ஒரு வானரனின் அருளை இரக்கிறான் என்று. ‘கூட்டத்தலைவர்களோடு’ என்ற சொல்லால், சுக்ரீவனின் தனிப்பட்ட உதவி போதாது, படையோடு கூடிய உதவி தேவை என்பதும் சுட்டப்படுகிறது. ‘மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றவன்’ என்ற அடைமொழியால் ராமனின் புகழ் சுட்டப்படுகிறது; ‘அருள்புரியத் தகுதியானவன்’ என்பது பணிவான வேண்டுகோள் — கட்டளையும் அல்ல, விலையும் அல்ல, வேண்டுகோளே.

இவ்வாறு கருணையோடு கண்ணீர் சொரிந்தபடி பேசிய சௌமித்ரியிடம் சொல்வல்லவனான அனுமன் பதில் சொன்னான் — ‘அறிவு நிறைந்தவர்களும், சினத்தை வென்றவர்களும், புலன்களை வென்றவர்களுமான உங்களைப் போன்றவர்களை வானர அரசன் காண வேண்டும்; நல்வினைப்பயனாக நீங்கள் காண வந்திருக்கிறீர்கள். அவனும் ராஜ்யத்தை இழந்தவன், வாலியோடு பகை கொண்டவன், மனைவியைப் பறிகொடுத்தவன், தமையனால் மிகவும் வஞ்சிக்கப்பட்டவன்; அஞ்சியவனாகக் காட்டில் வாழ்கிறான். சூரியனின் மைந்தனான அந்தச் சுக்ரீவன் எங்களோடு சேர்ந்து சீதையைத் தேடுவதில் உங்களுக்கு உதவி செய்வான்.’ அனுமன் இங்கே திறமையாகத் துயரத்தின் ஒற்றுமையைக் காட்டுகிறான் — இருவருமே ராஜ்யத்தை இழந்தவர்கள், இருவரின் மனைவியும் கவரப்பட்டாள், இருவரும் காட்டில் வாழ்கிறார்கள்; ஆகவே நட்பு இயல்பானதே. ‘திஷ்ட்யா’ (நல்வினைப்பயனாக) என்ற சொல்லால் விதியின் அனுகூலம் சுட்டப்படுகிறது. அனுமனின் பதிலுக்கு மூன்று பகுதிகள் — புகழ்ச்சி, தலைவனின் நிலையை எடுத்துரைத்தல், உதவி வாக்குறுதி. ‘உங்களைப் போன்றவர்களை வானர அரசன் காண வேண்டும்’ என்ற வாக்கியத்தால் அவன் சுக்ரீவனுக்கே லாபம் என்று சுட்டுகிறான்; இதனால் அடைக்கலம் புகுந்தவர்களின் தாழ்நிலை பெருகுவதில்லை — இது பெரும் பொருத்தம். ‘எங்களோடு சேர்ந்து’ என்ற சொல்லால் எல்லா வானரர்களின் ஒத்துழைப்பும் வாக்களிக்கப்படுகிறது.

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அனுமன் இனிய குரலில் மென்மையாக ராகவனிடம் சொன்னான் — ‘நல்லது, சுக்ரீவனிடம் செல்வோம்’ என்று. இவ்வாறு சொல்லும் அனுமனை முறைப்படி பதிலுக்குப் போற்றி, தர்மாத்மாவான லக்ஷ்மணன் ராகவனிடம் இதைச் சொன்னான் — ‘இந்த வாயுமைந்தனான வானரன் மகிழ்ச்சியோடு சொல்வதைப் பார்த்தால், அவனும் ஒரு காரியம் உடையவனாகவே வந்திருக்கிறான்; ராகவா, உன் காரியம் நிறைவேறியதுபோலவே. இவனுடைய முகநிறம் தெளிவாக இருக்கிறது; வெளிப்படையாக மகிழ்ந்து பேசுகிறான்; வீரனான வாயுமைந்தன் அனுமன் பொய் சொல்லமாட்டான்.’ முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் அனுமனின் சொல்லைச் சோதித்தான்; இங்கே லக்ஷ்மணன் அவனுடைய முகநிறத்தையும் குறிப்பையும் சோதிக்கிறான் — இரு வகையாலும் நம்பிக்கை உறுதிப்படுகிறது. சுக்ரீவன் அனுமனிடம் ‘குறிப்புகளைக் கொண்டே யாவற்றையும் செய்’ என்று சொன்னதையே இங்கே லக்ஷ்மணன் தானே கடைப்பிடிக்கிறான். ‘முறைப்படி பதிலுக்குப் போற்றி’ என்ற சொற்களால் லக்ஷ்மணனின் நல்லொழுக்கம் காட்டப்படுகிறது — தூதனுக்குச் செய்யும் மரியாதை தலைவனுக்குச் செய்யும் மரியாதையே. ‘உன் காரியம் நிறைவேறியதுபோலவே’ என்ற வாக்கியத்தால் நம்பிக்கையின் முதல் மலர்ச்சி வெளிப்படுகிறது.

பிறகு பேரறிவுடைய வாயுமைந்தன் அனுமன் வீரர்களான அந்த ராகவர்கள் இருவரையும் அழைத்துக்கொண்டு வானர அரசனிடம் சென்றான். துறவி உருவைக் கைவிட்டு வானர உருவை மேற்கொண்ட அந்த வானரருள் யானைபோன்றவன், அவ்விரு வீரர்களையும் தன் முதுகில் ஏற்றிக்கொண்டு சென்றான் — வேடத்தின் நோக்கம் முடிந்தது; ஆகவே தன் உண்மை உருவை மீண்டும் எடுத்தான். பரந்த புகழுடைய, வானர வீரருள் சிறந்த, வாயுமைந்தனான, பெருவீரமும் நல்மதியும் உடைய அவன், காரியம் நிறைவேறியவன்போல மகிழ்ந்து, ராம லக்ஷ்மணர்களோடு அந்தச் சிறந்த மலையை நோக்கிச் சென்றான். ‘காரியம் நிறைவேறியவன்போல’ என்ற சொல்லால், காரியம் இன்னும் நிறைவேறவில்லை என்றாலும் நிறைவேறியதாகவே அவன் எண்ணுகிறான் என்று அவனுடைய நம்பிக்கை மனப்பான்மை சுட்டப்படுகிறது. இந்தச் சர்க்கத்தோடு கிஷ்கிந்தா காண்டத்தின் முதல் பகுதி முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமனுக்கும் சுக்ரீவனுக்கும் அக்னியைச் சாட்சியாகக் கொண்ட நட்பு உண்டாகும். ‘முதுகில் ஏற்றிக்கொண்டு’ என்ற காட்சி கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் மீண்டும் மீண்டும் வரும்; வானரர்களின் தொண்டே இனி ராமனின் காரியத்துக்குக் கருவியாகும். ‘பெருவீரமுடையவன்’, ‘பரந்த புகழுடையவன்’ என்ற அடைமொழிகளால் அனுமனின் வருங்காலப் பெருமை முன்னுணர்த்தப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे चतुर्थः सर्गः॥ ४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க