சர்க்கம்
அனுமனின் அறிமுகமும் ராமன் அவனைப் புகழ்தலும்
அனுமன் துறவி வேடத்தில் ராகவர்கள் இருவரையும் அணுகுதல், அவர்களுடைய தோற்றத்தைப் புகழ்தல், வினவுதல், தன்னை அறிமுகம் செய்தல், அனுமனின் சொல்வன்மையை ராமன் புகழ்தல், லக்ஷ்மணனின் மறுமொழி
மகாத்மாவான சுக்ரீவனின் சொல்லை நன்கு உணர்ந்து, அனுமன் ரிஷ்யமூக மலையிலிருந்து ராகவர்கள் இருவரும் இருந்த இடத்துக்குத் தாவிச் சென்றான். ‘விஜ்ஞாய’ (நன்கு உணர்ந்து) என்ற சொல்லால் சுட்டப்படுகிறது — அவன் கட்டளையை வெறுமனே கேட்பதில்லை; அதன் உட்கருத்தையும் புரிந்துகொள்கிறான்; இதுவே சிறந்த தூதனின் முதல் குணம். வாயுமைந்தன் தன் வானர உருவைக் கைவிட்டு, சூழ்ச்சிமதியால் துறவி உருவை மேற்கொண்டான் — வானர உருவில் நம்பிக்கை பிறக்காது என்று எண்ணி. ‘ஶடபுத்திதயா’ (சூழ்ச்சிமதியால்) என்ற சொல் வஞ்சகத்தைப் பழிப்பதில்லை; தலைவனின் பணியில் அமர்த்தப்பட்டவனின் நீதித்திறனையே சுட்டுகிறது. பிறகு அவன் மென்மையான, மிக இனிய சொல்லால் பணிவுடையவன்போல அணுகி, ராகவர்களை வணங்கிப் பேசினான்; முறைப்படி அவர்களைப் புகழ்ந்தான். முறைப்படி போற்றி, அந்த வானரசிரேஷ்டன், சத்தியமான வீரமுடைய, ராஜரிஷிகளுக்கும் தேவர்களுக்கும் நிகரான, கடுமையான விரதமுடைய தவசிகளான அவ்விருவரிடமும், தன் விருப்பப்படி மென்மையான சொல்லைச் சொன்னான். வணக்கம், புகழ்ச்சி, போற்றுதல், மென்சொல் — இந்த நான்கு படிகளால் தூதன் உரையாடலைத் தொடங்குகிறான். இரண்டாம் சர்க்கத்தில் சுக்ரீவன் ‘சாதாரணனைப்போலச் சென்று அவ்விருவரையும் அறிந்துகொள்’ என்று கட்டளையிட்டதே இங்கே நிறைவேற்றப்படுகிறது. ஆனால் அனுமன் துறவி உருவை எடுக்கிறான், சாதாரண மனித உருவை அல்ல; ஏனெனில் தவசிகளோடு தவசி வேடத்திலேயே பேசுவது பொருத்தம் என்று அவன் உணர்கிறான். தூதனின் தன்னிச்சையான அறிவு இங்கே முதன்முறையாக ஒளிர்கிறது. ‘முறைப்படி போற்றி’ என்ற சொற்களால் நல்லொழுக்க முறை கடைப்பிடிக்கப்பட்டது சொல்லப்படுகிறது.
‘சிறந்த நிறமுடைய நீங்கள் இந்த இடத்தை எப்படி அடைந்தீர்கள்? மான்கூட்டங்களையும் பிற காட்டுயிர்களையும் அச்சுறுத்திக்கொண்டு, பம்பைக் கரையில் வளர்ந்த மரங்களை எங்கும் நோக்கிக்கொண்டு, மங்கள நீருடைய இந்த நதியை அழகுபடுத்திக்கொண்டிருக்கும் வேகமுடைய நீங்கள் இருவரும் யார்? மனஉறுதியுடைய, பொன்னிற மேனியுடைய, மரவுரி அணிந்த, பெருமூச்சு விடுகின்ற, சிறந்த தோள்களுடைய, இந்த உயிர்களை வருத்துகின்ற நீங்கள் யார்?’ அனுமன் முதலில் கண்முன் தெரிவதையே வர்ணிக்கிறான் — வேடம் தவசியுடையது, ஒளியோ அரசனுடையது; பெருமூச்சு சோகத்தினுடையது, தோள்களோ வீரனுடையவை. இந்த முரணே அவனுடைய கேள்வியின் வேர். ‘சிங்கம்போல் நோக்கும் வீரர்கள், பெருவலிமையும் வீரமும் உடையவர்கள், இந்திரவில்லுக்கு நிகரான விற்களை ஏந்திப் பகைவரை அழிப்பவர்கள்; திருமகள் அருள்பெற்றவர்கள், அழகு நிறைந்தவர்கள், சிறந்த காளைகள்போன்ற நடையுடையவர்கள், யானையின் துதிக்கைபோன்ற கைகளுடையவர்கள், ஒளிமிக்கவர்கள், மனிதருள் காளைகள்.’ சிங்கம், காளை, யானை என்ற மூன்று உவமானங்களால் பார்வை, நடை, கைகள் வரிசையாக வர்ணிக்கப்படுகின்றன. கேள்வி பலவாறு மீண்டும் மீண்டும் கேட்கப்படுகிறது — ‘எப்படி அடைந்தீர்கள்’, ‘நீங்கள் இருவரும் யார்’ என்று; இதனால் உரையாடலின் கதவு திறக்கப்படுகிறது. உண்மையில் அவன் அவர்களைப் பற்றி ஏறக்குறைய அறிந்தே இருக்கிறான்; இருந்தும் அவர்களுடைய வாயாலேயே கேட்க விரும்புகிறான் — இது தூதனின் திறமை. ‘அச்சுறுத்திக்கொண்டு’, ‘வருத்திக்கொண்டு’ என்ற சொற்களில் நுட்பமான ஒரு கண்டனமும் பொதிந்திருக்கிறது — அமைதியான காட்டில் உங்கள் வருகையால் கலக்கம் உண்டாயிற்று என்று. ‘பொன்னிற மேனியுடையவர்கள்’ என்ற வர்ணனையால் தவத்தாலும் குன்றாத ஒளி சுட்டப்படுகிறது; ‘பெருமூச்சு விடுகின்றவர்கள்’ என்பதால் உள்ளத் துயரம். இவ்வாறு புற ஒளியையும் அகச் சோகத்தையும் ஒருங்கே கண்டு அனுமன் வியப்படைகிறான்.
‘உங்கள் ஒளியால் இந்த மலையரசன் ஒளிர்கிறது. தேவர்களுக்கு நிகரான, ராஜ்யத்துக்குத் தகுதியான நீங்கள் இந்த இடத்துக்கு எப்படி வந்தீர்கள்? தாமரையிதழ்க் கண்களுடைய, சடைமுடி தரித்த, ஒருவரையொருவர் ஒத்த வீரர்களான நீங்கள் தேவலோகத்திலிருந்து இங்கே வந்தீர்களா? தற்செயலாகப் பூமிக்கு வந்த சந்திர சூரியர்கள்போல, அகன்ற மார்புடைய, தேவ உருவுடைய மனிதர்களே! சிங்கத்தோள்களும் பெருமுனைப்பும் உடையவர்கள், மதங்கொண்ட காளைகள்போன்றவர்கள்; உங்கள் கைகள் நீண்டவை, நன்கு உருண்டவை, இரும்புத் தண்டங்கள் போன்றவை. எல்லா அணிகலன்களுக்கும் தகுதியான அவை ஏன் அணிகலன்கள் இன்றி இருக்கின்றன? கடல்களோடும் காடுகளோடும் கூடிய, விந்தியமும் மேருவும் அணிசெய்யும் இந்த முழுப் பூமியையும் காக்க நீங்கள் இருவரும் தகுதியானவர்கள் என்று நான் எண்ணுகிறேன்.’ இங்கே அனுமன் புகழ்ச்சி என்ற சாக்கில் சோதனை செய்கிறான் — ‘ராஜ்யத்துக்குத் தகுதியானவர்கள் ஏன் காட்டில் வாழ்கிறீர்கள்?’ என்ற கேள்வியால் அவர்களுடைய வரலாற்றை வெளியே இழுக்கிறான். ‘அணிகலன்களற்ற கைகள்’ என்பது நுட்பமான குறிப்பு — ராஜ்யம் கைவிடப்பட்டது என்பது அவனுடைய ஊகம். சுக்ரீவனின் கட்டளைப்படி புகழ்ச்சியால் நம்பிக்கை ஊட்டப்படுகிறது; கேள்வியால் நோக்கம் கேட்கப்படுகிறது. ‘தேவலோகத்திலிருந்து இங்கே வந்தீர்களா?’ என்ற கேள்வி புகழ்ச்சியின் உச்சம்; ‘தற்செயலாகப் பூமிக்கு வந்த சந்திர சூரியர்கள்’ என்ற உவமையால் இருவரின் ஒளியின் வேறுபாடும் சுட்டப்படுகிறது — ராமன் குளிர்ந்த சந்திரன்போல, லக்ஷ்மணன் கடுமையான சூரியன்போல. ‘தேவ உருவுடைய மனிதர்கள்’ என்ற சொற்களால் அனுமன் தன் ஐயத்தை வெளிப்படுத்துகிறான் — மனிதர்கள்தான், ஆனால் தேவ வடிவினர். ‘கடல்களோடும் காடுகளோடும் கூடிய, விந்தியமும் மேருவும் அணிசெய்யும்’ என்ற பூமியின் வர்ணனையால் ராஜ்யத்தின் பரப்பு சுட்டப்படுகிறது; இதனால் அவர்களுடைய தகுதி பெரிது என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. ‘சடைமுடி தரித்தவர்கள்’ என்பது தவசியின் அடையாளம், ‘தாமரையிதழ்க் கண்ணர்கள்’ என்பது அரசனின் இலக்கணம் — மீண்டும் அதே முரண்.
‘பலவண்ணமான, வழுவழுப்பான, பலவண்ணப் பூச்சுடைய, பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்த இரு விற்களும் இந்திரனின் வஜ்ராயுதம்போல் ஒளிர்கின்றன. கூரிய அம்புகளால் நிறைந்த அம்பறாத்தூணிகள் காண்பதற்கு அழகியவை — அவை உயிரை முடிக்கும், கொடிய, ஒளிரும் பாம்புகளைக் கொண்டவைபோல் இருக்கின்றன. பெரிய அளவுடைய, அகன்ற, புடம்போட்ட பொன்னணிகளுடைய இந்த இரு வாள்களும் சட்டையை உரித்த பாம்புகள்போல் விளங்குகின்றன.’ ஆயுதங்களின் இந்த விரிவான வர்ணனை இருவகையில் பொருள்படுகிறது — ஒருபுறம் புகழ்ச்சி, மறுபுறம் ஐயம்; ஏனெனில் தவசிக்கு ஆயுதங்களால் என்ன பயன்? ‘இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கும் என்னிடம் நீங்கள் ஏன் பதில் பேசவில்லை?’ என்று இறுதியில் அவனே மௌனத்தின் காரணத்தைக் கேட்கிறான் — நிறையச் சொல்லியாயிற்று, ஆனால் பதில் கிடைக்கவில்லை என்ற தூதனின் பணிவான கண்டனம். பாம்பு உவமை இங்கே மீண்டும் மீண்டும் கையாளப்படுகிறது — அம்புகள் ஒளிரும் பாம்புகள்போல, வாள்கள் சட்டையை உரித்த பாம்புகள்போல; அதனால் ஆயுதங்களின் அச்சுறுத்தலும் அழகும் ஒருங்கே வர்ணிக்கப்படுகின்றன. ‘பலவண்ணப் பூச்சுடைய’ என்பது விற்களின் அலங்காரம்; அது அரசகுலத்தவர்களின் அடையாளமே.
‘சுக்ரீவன் என்ற பெயருடைய தர்மாத்மாவான வானரசிரேஷ்டன் ஒருவன் இருக்கிறான்; அந்த வீரன் தன் தமையனால் வஞ்சிக்கப்பட்டுத் துயருற்று உலகெங்கும் அலைகிறான். வானரத் தலைவர்களின் அரசனான அந்த மகாத்மா சுக்ரீவனால் அனுப்பப்பட்டு நான் வந்திருக்கிறேன்; நான் அனுமன் என்ற பெயருடைய வானரன். அந்தத் தர்மாத்மா உங்களோடு நட்பை விரும்புகிறான். என்னை அவனுடைய அமைச்சனான வானரன், வாயுமைந்தன் என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள் — சுக்ரீவனுக்கு விருப்பமானதைச் செய்யும் பொருட்டுத் துறவி உருவில் மறைந்து, விரும்பிய இடம் செல்லும், விரும்பியவாறு திரியும் நான் ரிஷ்யமூகத்திலிருந்து இங்கே வந்திருக்கிறேன்.’ இங்கே தூதன் முதலில் தன் தலைவனை அறிமுகம் செய்கிறான், பிறகு தன்னை; முதலில் நோக்கத்தைச் சொல்கிறான் — நட்பை விரும்புகிறான் என்று; இறுதியில் தன் வேடத்தின் காரணத்தைத் தானே வெளிப்படுத்துகிறான்; இதனால் வஞ்சக ஐயம் எதுவும் மிஞ்சுவதில்லை. இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, சொல்லின் நுட்பம் அறிந்த, சொல்வன்மையுடைய அனுமன் வீரர்களான ராம லக்ஷ்மணர்களிடம் மேற்கொண்டு எதுவும் சொல்லவில்லை — சொல்ல வேண்டியதைச் சொன்ன பிறகு மௌனமாக இருப்பதும் தூதனின் குணமே. ‘ஒருவன்’ என்ற சொல்லால் அனுமன் தன் தலைவனைச் சாதாரணமானவன்போலக் குறிப்பிடுகிறான் — மிகைப்புகழ்ச்சி தூதனுக்கு அழகல்ல என்பது நீதி. ‘உலகெங்கும் அலைகிறான்’ என்பது கருணையைத் தோற்றுவிக்கிறது. தன்னைப் பற்றிச் சொன்ன ‘விரும்பிய இடம் செல்லும், விரும்பியவாறு திரியும்’ என்ற சொற்களால் அவன் தன் வாயுமைந்தன் தன்மையையும் ஆற்றலையும் சுட்டுகிறான்; இருந்தும் செருக்கு வெளிப்படுவதில்லை. சொல்ல வேண்டியவற்றின் வரிசையும் திறமையானது — முதலில் தலைவனின் துயரம், பிறகு தான் அனுப்பப்பட்டது, பிறகு நட்பு வேண்டுகோள், இறுதியில் வேடத்தின் காரணம்.
அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, மகிழ்ந்த முகத்துடன் சீர்மிகு ராமன் பக்கத்தில் நின்ற தம்பி லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான் — ‘இவன் மகாத்மாவான வானர அரசன் சுக்ரீவனின் அமைச்சன்; அவனையே நாடிக்கொண்டிருக்கும் என்னிடம் இங்கே வந்திருக்கிறான்.’ ‘அவனையே நாடிக்கொண்டிருக்கும்’ என்ற சொற்களால் கவி விதியின் அனுகூலத்தைச் சுட்டுகிறார் — யாரைத் தேடிச் சென்றுகொண்டிருந்தார்களோ, அவனுடைய தூதனே தானாக வந்திருக்கிறான். ‘சௌமித்ரியே, சுக்ரீவனின் அமைச்சனும், சொல்லின் நுட்பம் அறிந்தவனும், பகைவரை அடக்குபவனுமான அந்த வானரனிடம், அன்பு நிறைந்த இனிய சொற்களால் பேசு.’ ராமன் தானே பேசுவதில்லை; லக்ஷ்மணனை அமர்த்துகிறான்; இது மரியாதையைக் கடைப்பிடிப்பதாகும் — முதல் உரையாடலில் இளையவனே பேச வேண்டும் என்றோ, தூதனோடு தூதன்போலவே நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்றோ நீதி. ‘மகிழ்ந்த முகத்துடன்’ என்ற சொல்லால் நெடுங்காலத்துக்குப் பிறகு ராமனின் முகத்தில் முதல் மகிழ்ச்சி தெரிகிறது. ‘அன்பு நிறைந்த இனிய சொற்களால்’ என்பதால் பதில் சொல்லும் முறையும் குறிக்கப்படுகிறது.
‘ருக்வேதத்தில் பயிற்சி பெறாதவனாலும், யஜுர்வேதத்தைத் தாங்காதவனாலும், சாமவேதம் அறியாதவனாலும் இவ்வாறு பேச இயலாது. நிச்சயமாக இவன் முழு இலக்கணத்தையும் பலமுறை கேட்டிருக்கிறான்; நிறையப் பேசியும் இவன் ஒரு பிழைச்சொல்லும் சொல்லவில்லை. இவனுடைய முகத்திலோ, கண்களிலோ, நெற்றியிலோ, புருவங்களிலோ, பிற எல்லா உறுப்புகளிலோ எங்கும் எந்தக் குறையும் தென்படவில்லை. இவனுடைய சொல் மிகை விரிவற்றது, ஐயத்துக்கு இடமற்றது, இழுத்தடிக்காதது, தடுமாற்றமற்றது; அது மார்பில் நிலைகொண்டு, தொண்டையில் எழுந்து, நடுத்தர ஸ்வரத்தில் இருக்கிறது. இலக்கணச் செம்மையும் முறையும் நிறைந்த, வியப்பூட்டும், தாமதமற்ற, இதயத்தை மகிழ்விக்கும் மங்களமான சொல்லை இவன் உச்சரிக்கிறான். மூன்று இடங்களில் ஒலியெழும் இந்த அழகிய சொல்லால் யாருடைய மனம்தான் கவரப்படாது — வாளை ஓங்கிய பகைவனுடையதும்கூட!’ இந்தப் புகழ்ச்சி இந்தியச் சொல்லியலின் சுருக்கமான ஒரு சாஸ்திரமே — மூன்று வேதக் கல்வி, இலக்கணப் பண்பாடு, உடலசைவின் குறையின்மை, சொல்லின் நான்கு குணங்கள், மார்பு-தொண்டை-தலை என்ற மூன்று ஒலியிடங்கள், நடுத்தர ஸ்வரம். இந்தப் புகழ்ச்சியின் தனிச்சிறப்பு — ராமன் அனுமனின் வலிமையையோ அழகையோ புகழவில்லை; சொல்லையே புகழ்கிறான்; ஏனெனில் தூதனின் முக்கியக் கருவி சொல்லே. ‘நிறையப் பேசியும் ஒரு பிழைச்சொல்லும் இல்லை’ என்பதில் புகழ்ச்சியின் நுட்பம் — அதிகம் பேசுபவனுக்குப் பிழை எளிதில் நேரும்; இருந்தும் இங்கே ஒரு பிழையும் நேரவில்லை. ‘முகத்திலோ கண்களிலோ…’ என்ற சுலோகத்தால் உடலசைவுக்கும் சோதனை உண்டு என்பது சுட்டப்படுகிறது — பேசுபவனின் உள்நோக்கம் முகத்தாலும் கண்களாலும் வெளிப்படுகிறது; அங்கும் இவனிடம் குறையில்லை. இந்தப் பகுதி திறனாய்வுப் பதிப்பில் அறவே இல்லை; இது வல்கேட்டின் அணிகலன். கேட்போனின் இதயம் கவரப்படுவதே சொல்லின் உயர்ந்த பலன் என்பது இங்கே கோட்பாடு.
‘குற்றமற்றவனே, இத்தகைய தூதன் இல்லாத அரசனின் காரியங்களின் போக்குகள் எப்படி நிறைவேறும்? இத்தகைய குணக்கூட்டங்கள் நிறைந்த காரியசாதகர்கள் எவனுக்கு உண்டோ, அவனுடைய எல்லாக் காரியங்களும் தூதனின் சொல்லால் தூண்டப்பட்டு நிறைவேறும்.’ இங்கே ராமன் அனுமனைப் பற்றிய புகழ்ச்சியைச் சுக்ரீவனின் பாக்கியமாக மாற்றுகிறான் — சிறந்த தூதனே அரசனின் வெற்றிக்கு வேர். இதனால் சுக்ரீவனோடு நட்புக்கொள்வதன் பொருத்தமும் தானாகவே நிறுவப்படுகிறது; ஏனெனில் எவனுடைய தூதன் இப்படிப்பட்டவனோ, அந்தத் தலைவனும் சிறந்தவனாகவே இருப்பான் என்பது பொருள்கோளால் பெறப்படுகிறது. ‘கதய:’ (போக்குகள்) என்ற பன்மையால் காரியசித்திக்குப் பல வழிகள் உண்டு என்பது சுட்டப்படுகிறது.
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், சொல்லின் நுட்பம் அறிந்த சௌமித்ரி, சுக்ரீவனின் அமைச்சனும் சொல்வன்மையுடையவனுமான வாயுமைந்தனான வானரனிடம் பேசினான் — ‘அறிஞனே, மகாத்மாவான சுக்ரீவனின் குணங்கள் எங்களுக்குத் தெரியும்; வானரர்களின் தலைவனான அந்தச் சுக்ரீவனையே நாங்கள் தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம். அனுமனே, நல்லோருள் சிறந்தவனே, சுக்ரீவனின் சொல்லாக நீ இங்கே எதைச் சொல்கிறாயோ, உன் சொல்லின்படி அதை அப்படியே நாங்கள் செய்வோம்.’ ‘தெரியும்’ என்ற சொல்லால் தனு (கபந்தன்) சொன்னது நினைவூட்டப்படுகிறது; ‘உன் சொல்லின்படி’ என்பதால் தூதன் கௌரவிக்கப்படுகிறான் — தலைவனின் சொல்லால் மட்டுமல்ல, தூதனின் சொல்லாலும் என்று. அவனுடைய அந்தத் திறமையான சொல்லைக் கேட்டு, மகிழ்ந்த தோற்றமுடைய வாயுமைந்தனான வானரன், வெற்றி கைகூடுவதில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி, அப்போது அவ்விருவரோடும் நட்புக்கொள்ள விரும்பினான். தூதனின் பணி நிறைவேறியது, சுக்ரீவனின் வெற்றியும் உறுதியானது என்பதே அவனுடைய மகிழ்ச்சி. இங்கே கவி சர்க்கத்தை ஒரு சந்திப்புநிலையில் முடிக்கிறார் — நட்புக்கான விருப்பம் பிறந்தது; சந்திப்போ அடுத்த சர்க்கத்தில். ‘வெற்றி கைகூடுவதில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி’ என்ற சொற்களால் அனுமனின் தொலைநோக்கு சுட்டப்படுகிறது — இந்த நட்பு வெறும் நட்பு அல்ல, சுக்ரீவனின் வெற்றிக்கான உபாயம். ‘நல்லோருள் சிறந்தவனே’ என்ற விளியால் லக்ஷ்மணன் தூதனின் குணங்களை ஏற்றுக்கொள்கிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे तृतीयः सर्गः॥ ३॥