॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 2

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

சுக்ரீவனின் ஐயமும் அனுமனை அனுப்புதலும்

ராம லக்ஷ்மணர்களைக் கண்டு சுக்ரீவனின் அச்சம், வானரர்களின் ஓட்டம், அனுமனின் தேறுதல், சுக்ரீவனின் நீதிமொழி, ஒற்றனாக அனுமனை அனுப்புதல்

சிறந்த ஆயுதங்களை ஏந்திய வீரர்களான உடன்பிறந்தோர் ராம லக்ஷ்மணர்களைக் கண்டு சுக்ரீவன் ஐயம் கொண்டான். முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் தோன்றிய அச்சம் இங்கே விரிவாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. கலங்கிய இதயத்துடன் எல்லாத் திசைகளையும் சுற்றிப் பார்த்துக்கொண்டு, அவனால் எந்த இடத்திலும் நிலைகொள்ள முடியவில்லை; வானரர்களுள் சிறந்தவனின் சஞ்சலம் அச்சத்தோடு கலந்து இரட்டித்தது. பெருவலிமையுடைய அந்த இருவரையும் நோக்கிக்கொண்டிருந்த அவன் மனத்தை நிலைநிறுத்தவே இல்லை; மிகவும் அஞ்சிய அந்த வானரனின் மனம் சோர்ந்துபோனது. ‘வ்யவஸஸாத’ (சோர்ந்துபோனது) என்ற சொல்லால் கவி சுட்டுகிறார் — அச்சம் மட்டுமல்ல, ஊக்கமும் குன்றிவிட்டது. வாலி செய்த பகையை நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் அவன் ஒவ்வொரு மனிதனிடமும் பகைவனின் தூதனையே காண்கிறான். ஆயுதங்களை ஏந்தியிருப்பதே இங்கே ஐயத்தின் வேர்; அவ்விருவரின் எந்தச் செயலும் அல்ல. வால்மீகி இங்கே சுக்ரீவனின் நிலையை மூன்று சொற்களால் காட்டுகிறார் — ஐயம், கலக்கம், விஷாதம் என்று படிப்படியாக அச்சம் வளர்கிறது. ராஜ்யத்தை இழந்தவனின் இதயத்தில் எங்கும் பகைவனைக் காண்பது இயல்பே.

தர்மாத்மாவான சுக்ரீவன் கனமையும் இலேசையும் ஆராய்ந்து சிந்தித்து, அந்த வானரர்கள் அனைவரோடும் மிகவும் கலக்கமடைந்தான். ‘குருலாகவம்’ (கனமும் இலேசும்) என்பது ராஜநீதியின் கலைச்சொல் — செயலின் கனத்தையும் இலேசையும் எடைபோட்டே முடிவெடுக்க வேண்டும் என்பது. பிறகு வானரர்களின் தலைவன் ராம லக்ஷ்மணர்களைப் பார்த்துக்கொண்டே தன் அமைச்சர்களிடம் தன் ஐயத்தைச் சொன்னான் — ‘இவ்விருவரும் நிச்சயம் வாலியால் அனுப்பப்பட்டவர்கள்; மாறுவேடத்தில் மரவுரி அணிந்து, இந்த அணுகுதற்கரிய காட்டில் திரிந்துகொண்டு இங்கே வந்திருக்கிறார்கள்.’ தவசி வேடமும் அவனுடைய ஐயத்தைத் தணிக்கவில்லை; மாறாக அதைப் பெருக்குகிறது; ஏனெனில் மாறுவேடமே ஒற்றனின் அடையாளம் என்று அவன் எண்ணுகிறான். பிறகு சுக்ரீவனின் அமைச்சர்கள் சிறந்த வில்லாளிகளான அவ்விருவரையும் கண்டு, அந்த மலைச்சரிவிலிருந்து வேறொரு உயர்ந்த சிகரத்துக்குச் சென்றனர். அச்சத்தால் இடம் மாறுவதே முதல் உபாயம் என்பது வானரர்களின் இயல்பு. இங்கே இதையும் கவனிக்க வேண்டும் — சுக்ரீவன் தனியாக முடிவெடுப்பதில்லை; அமைச்சர்களோடு ஆலோசிக்கிறான்; இது ராஜதர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பதாகும். ஆனால் ஆலோசனையின் பலன் ஓட்டமாகவே ஆனது, ஏனெனில் அச்சம் அறிவை மூடியிருந்தது. ‘அணுகுதற்கரிய காடு’ என்ற சொல்லால் ரிஷ்யமூகச் சூழலின் அணுகுதற்கரிய தன்மை சுட்டப்படுகிறது; அங்கே வாலி நுழைவது சாபத்தால் தடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

அந்தக் கூட்டத்தலைவர்கள் விரைந்து வந்து, கூட்டத்தலைவர்களுள் காளைபோன்ற வானரசிரேஷ்டனான சுக்ரீவனைச் சூழ்ந்து நின்றனர். இவ்வாறு ஒரே வழியில் சென்ற அவர்கள் மலையிலிருந்து மலைக்குத் தாவிக்கொண்டு, தம் வேகத்தால் மலைச்சிகரங்களை நடுங்கச் செய்தபடி சென்றனர். பிறகு பெருவலிமையுடைய வானரர்கள் அனைவரும் தாவிச் செல்லும்போது, அணுகுதற்கரிய இடங்களில் இருந்த மலர்ந்த மரங்களை முறித்தனர் — அச்சத்தின் வேகம் மரங்களின்மேலேயே தடுக்கப்பட்டது. வானரசிரேஷ்டர்கள் அந்தப் பெருமலையை எங்கும் தாவிக் கடந்து, மான்களையும் காட்டுப்பூனைகளையும் புலிகளையும் அச்சுறுத்தியபடி சென்றனர். வானரர்களின் அச்சம் காட்டின் எல்லா உயிர்களின் அச்சமாகவும் ஆனது என்று கவி சுட்டுகிறார். பிறகு சுக்ரீவனின் அமைச்சர்கள் அந்த மலையரசனின்மேல் மனம் ஒருமுகப்பட்டவர்களாக, வானரத் தலைவனோடு சேர்ந்து, அனைவரும் கைகூப்பி நின்றனர். ‘ஸமாஹிதா:’ (மனம் ஒருமுகப்பட்டவர்கள்) என்ற சொல்லால் சஞ்சலம் தணிந்தது சுட்டப்படுகிறது — ஆலோசனைக்கு ஒருமுகப்பாடு தேவை. வானரர்களின் கூட்டமாகத் திரியும் பழக்கமும், கிளைமான்களின் இயல்பும், வேகமும் இங்கே உயிரோட்டத்துடன் சித்திரிக்கப்படுகின்றன. சிகரங்களின் நடுக்கமும் மரங்களின் முறிவும் அச்சத்தின் புறவடிவம்; அகவடிவமோ சுக்ரீவனின் மனச்சஞ்சலமே. ஒரு அரசனின் அச்சத்தால் காடு முழுவதும் கலங்குகிறது என்ற ராஜநீதியின் மறைமுக உபதேசம் இங்கே பொதிந்திருக்கிறது. ‘ஆப்லவந்த:’, ‘ப்லவமானா:’ என்று மீண்டும் மீண்டும் கையாளப்படும் சொற்களால் கவி வானரர்களின் நடையின் சிறப்பைக் காட்டுகிறார் — அவர்கள் ஓடுவதில்லை; தாவிச் செல்கிறார்கள். இறுதியில் ‘கைகூப்பி நின்றனர்’ என்பதில் அமைதி — வேகத்துக்குப் பின் பணிவு.

அச்சத்தால் நடுங்கி, வாலியின் தீங்கை ஐயுற்றிருந்த சுக்ரீவனிடம் சொல்வன்மையுடைய அனுமன் சொன்னான் — ‘வாலியின் பொருட்டு எழுந்த இந்தப் பெரும் பதற்றத்தை எல்லாரும் விட்டுவிடுங்கள்; இது மலைகளுள் சிறந்த மலய மலை; இங்கே வாலியைப் பற்றிய அச்சம் இல்லை. வானரசிரேஷ்டனே, எவனிடமிருந்து கலங்கிய மனத்துடன் நீ ஓடிவந்தாயோ, கொடிய தோற்றமுடைய அந்தக் கொடியவனான வாலியை நான் இங்கே காணவில்லை. சௌம்யனே, பாவச்செயல் புரியும் உன் தமையனான எவனிடமிருந்து உனக்கு அச்சமோ, அந்தத் தீயமனத்தவனான வாலி இங்கே இல்லை; உன் அச்சத்துக்குக் காரணம் எதையும் நான் காணவில்லை. ஆ, உன் கிளைமான் இயல்பு வெளிப்படையாகவே தெரிகிறது — இலேசான மனத்தால் உன்னை நீ ஒரு முடிவில் நிலைநிறுத்திக்கொள்வதில்லை.’ அனுமனின் கண்டனம் அன்பு நிறைந்தது — வானர இயல்பே சஞ்சலத்துக்குக் காரணம் என்று அவன் நினைவூட்டுகிறான். ‘அறிவும் நுண்ணுணர்வும் நிறைந்தவனே, குறிப்புகளைக் கொண்டே யாவற்றையும் செய்; அறிவை இழந்த அரசன் எல்லா உயிர்களையும் ஆள்வதில்லை அல்லவா.’ குறிப்பறிதலே அரசனின் முக்கியக் கருவி என்பது நீதி. அனுமன் முதலில் அச்சத்தை நீக்குகிறான் — இடம் அச்சமற்றது என்று; பிறகு நேரடிச் சான்றை முன்வைக்கிறான் — வாலி இங்கே காணப்படவில்லை என்று; இறுதியில் தலைவனை நீதிமுறையில் கடிந்துகொள்கிறான் — அரசனின் உறுதியின்றி ராஜ்யம் நிலைக்காது என்று. தூதன், அமைச்சன் ஆகிய இருவரின் கடமையும் இங்கே ஒருங்கே காணப்படுகிறது. ‘உன்னை நீ ஒரு முடிவில் நிலைநிறுத்திக்கொள்வதில்லை’ என்ற வாக்கியம் மனத்தைத் தைப்பது — முடிவெடுக்கும் உறுதியின்மையே தலைவனின் பெருங்குறை. ‘சௌம்யனே’ என்ற விளியால் அனுமன் தலைவனைத் தேற்றுகிறான்; ‘வானரசிரேஷ்டனே’ என்ற விளியால் அவனுடைய பதவியை நினைவூட்டுகிறான்; ‘அறிவும் நுண்ணுணர்வும் நிறைந்தவனே’ என்ற விளியால் அவனுடைய ஆற்றலை எழுப்புகிறான். மூன்று விளிகளால் மூவகை உபசாரம் செய்யப்படுகிறது.

அனுமனின் அந்த நல்ல சொற்கள் அனைத்தையும் கேட்டு, சுக்ரீவன் அதைவிட நல்ல சொல்லைச் சொன்னான் — ‘நீண்ட கைகளும் அகன்ற கண்களும் உடைய, அம்பும் வில்லும் வாளும் ஏந்திய, தேவர்களின் மைந்தர்களைப் போன்ற இவ்விருவரையும் கண்டால் யாருக்குத்தான் அச்சம் வராது? புருஷோத்தமர்களான இவ்விருவரும் வாலியால் அனுப்பப்பட்டவர்களே என்று ஐயுறுகிறேன்; அரசர்களுக்குப் பல நண்பர்கள் உண்டு; ஆகவே இங்கே நம்பிக்கை வைப்பது தகாது. மனிதன் மாறுவேடத்தில் திரியும் பகைவர்களை அறிந்துகொள்ள வேண்டும்; அவர்கள் தாம் நம்பிக்கை வைக்காமல் இருந்துகொண்டு, நம்பிக்கை வைத்தவர்களின் பலவீனங்களில் தாக்குவார்கள். வாலி காரியங்களில் கூர்மதியுடையவன்; அரசர்கள் பரந்த பார்வையுடையவர்கள், பகைவரை அழிப்பவர்கள்; அவர்களைச் சாதாரண மனிதர்களின் வேடத்தில் சென்றே அறிய வேண்டும்.’ இங்கே சுக்ரீவன் அனுமனின் நீதிக்கு எதிர்நீதியால் பதில் சொல்கிறான் — குறிப்பறிதலை நானும் ஏற்கிறேன்; ஆனால் அது சோதனைக்குப் பின்னரே இருக்க வேண்டும். ‘வானரனே, நீ ஒரு சாதாரணனைப்போலச் சென்று, குறிப்புகளின் வகைகளாலும், தோற்றத்தாலும், பேச்சாலும் அவ்விருவரையும் அறிந்துகொள்.’ சுக்ரீவனின் பதில் அச்சத்தால் மட்டும் பிறந்ததல்ல; ராஜநீதி சாஸ்திரத்துக்கு இணங்கியதும் கூட — பகைவன் மாறுவேடத்தில் வருகிறான், நண்பன் வேடத்தில் தாக்குகிறான்; ஆகவே சோதனையே புகலிடம். ‘அரசர்களுக்குப் பல நண்பர்கள்’ என்ற வாக்கியத்தால் அவன் வாலியின் வளங்களின் மிகுதியை நினைவூட்டுகிறான். உண்மையில் சுக்ரீவனின் ஐயம் பொய்யானது; ஆனால் அதனாலேயே அனுமன் ராமனைச் சந்திப்பது நிகழ்கிறது — இதுவே காவியத்தின் போக்கு. ‘சாதாரணனைப்போல’ என்ற சொல்லால் வேடம் மாற்றும் கட்டளை இடப்படுகிறது — பகைவனின் மாறுவேடத்தை மாறுவேடத்தாலேயே சோதிக்க வேண்டும் என்று. இவ்வாறு சுக்ரீவன் பிறரிடம் எந்தக் குற்றத்தை ஐயுறுகிறானோ, அதே உபாயத்தைத் தன் தூதனிடம் ஏவுகிறான்; இங்கே கவி ஒரு நுட்பமான நகைச்சுவையையும் பொதிந்துவைக்கிறார்.

‘அவர்களுடைய மனநிலையைக் கவனி; அவர்கள் மகிழ்ந்த மனத்தோடு இருந்தால், புகழ்ச்சிகளாலும் குறிப்புகளாலும் மீண்டும் மீண்டும் அவர்களுக்கு நம்பிக்கை ஊட்டு. வானரசிரேஷ்டனே, என்னை நோக்கியவாறே நின்று, வில்லேந்திய அவ்விருவரிடமும் இந்தக் காட்டுக்குள் நுழைந்ததன் நோக்கத்தைக் கேள்.’ ‘என்னை நோக்கியவாறே’ என்பது தனிச்சிறப்பு — தூதன் தலைவனைப் பார்த்தவாறே பேச வேண்டும்; அப்போதுதான் சைகையை எளிதில் புரிந்துகொள்ள முடியும். ‘வானரனே, அவர்கள் தூயமனத்தவர்களா என்பதை நீ அறிந்துகொள்; பேச்சாலோ தோற்றத்தாலோ அவர்களுடைய தீமையை அறிய வேண்டும்.’ இவ்வாறு வானர அரசனால் கட்டளையிடப்பட்ட வாயுமைந்தன், ராம லக்ஷ்மணர்கள் இருந்த இடத்துக்குச் செல்ல மனம் கொண்டான். மிகவும் அஞ்சியவனும் அணுகுதற்கரியவனுமான அந்த வானரனின் சொல்லை ‘அப்படியே’ என்று மதித்து ஏற்று, பெருமைமிக்க அனுமன் அப்போது, மிகுந்த வலிமையுடைய ராமன் லக்ஷ்மணனோடு இருந்த இடத்துக்குச் சென்றான். தூதனின் கடமை இங்கே மூவகையாகக் குறிக்கப்படுகிறது — மனநிலையைக் கவனித்தல், நம்பிக்கை ஊட்டுதல், நோக்கத்தைக் கேட்டல். ‘பேச்சாலோ தோற்றத்தாலோ’ என்ற இரு சொற்களால் சொல்லாலும் வடிவாலும் செய்யும் சோதனை சுட்டப்படுகிறது. சுக்ரீவனின் அச்சம் இறுதியிலும் தணியவில்லை — ‘மிகவும் அஞ்சியவன், அணுகுதற்கரியவன்’ என்ற இரு அடைமொழிகளால் கவி அச்சத்தையும் வலிமையையும் ஒருங்கே காட்டுகிறார். அனுமனின் புறப்பாட்டோடுதான் கிஷ்கிந்தா காண்டத்தின் முக்கியத் திருப்பம் தொடங்குகிறது. தூதன் தன் விருப்பம்போல் கட்டின்றிப் பேசக்கூடாது, சைகைக்கு ஏற்பவே பேச வேண்டும் என்ற நியதி இங்கே தெளிவாகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे द्वितीयः सर्गः॥ २॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க