॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 26

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

சுக்ரீவனுக்கும் அங்கதனுக்கும் அபிஷேகம்

அனுமனின் வேண்டுகோள், நகரத்துக்குள் நுழைய ராமனின் மறுப்பு, அங்கதனை இளவரசுப் பதவியில் அமர்த்துதல், கிஷ்கிந்தைக்குள் நுழைதல், முறைப்படியான அபிஷேகம், ருமையை மீண்டும் அடைதல்

சோகத்தால் வெந்து, ஈரமான ஆடையோடு நின்ற சுக்ரீவனை வானரர்களின் தலைமை அமைச்சர்கள் சூழ்ந்து நின்றனர். ‘க்லின்னவாஸஸம்’ (ஈரமான ஆடை உடையவன்) என்ற சொல்லால், நீர்க்கடன் செலுத்திய பின் ஈர ஆடையோடேயே அவன் வந்தான் என்பது உணர்த்தப்படுகிறது — சடங்கிலிருந்து நேராகவே இந்தச் சபை கூடுகிறது. தயக்கமின்றிச் செயல்களை நிறைவேற்றுபவனும் நீண்ட கரங்கள் கொண்டவனுமான ராமனை அணுகி, பாட்டனாரான பிரம்மனை ரிஷிகள் அணுகி நிற்பது போல, அவர்கள் அனைவரும் கைகூப்பி நின்றனர். பிறகு பொன்மலை போன்ற ஒளியும் இளஞ்சூரியன் போன்ற முகமும் கொண்ட வாயுமைந்தன் அனுமன் கைகூப்பியவாறு இவ்வாறு சொன்னான் — ‘காகுத்ஸ்தா, உன் அருளால்தான், கூரிய பற்களும் நிறைந்த வலிமையும் கொண்ட மகாத்மாக்களான வானரர்களின், தந்தை பாட்டன் வழியாக வந்த, அடைவதற்கு மிகவும் அரிதான இந்தப் பெரும் அரசை இவன் அடைந்திருக்கிறான். உன் அனுமதி பெற்று, இவன் இந்த மங்கலமான நகரத்துக்குள் நுழைந்து, நண்பர்களோடு சேர்ந்து எல்லாக் காரியங்களையும் ஒழுங்குபடுத்துவான். பலவித நறுமணப் பொருள்களாலும் மூலிகைகளாலும் முறைப்படி நீராடி, மாலைகளாலும் ரத்தினங்களாலும் இவன் உன்னைச் சிறப்பாகப் பூஜிப்பான். இந்த அழகிய மலைக்குகைக்கு நீ வர வேண்டும்; தலைவன் என்ற உறவை ஏற்றுக்கொண்டு வானரர்களை மகிழ்வி.’ அனுமனின் சொற்களில் மூன்று பகுதிகள் — நன்றியுணர்வு, அழைப்பு, நோக்கத்தைச் சொல்லுதல்; அவற்றில் ‘பவத்ப்ரஸாதாத்’ (உன் அருளால்) என்ற முதல் சொல்லே தூதனின் பணிவை வெளிப்படுத்துகிறது. இந்தச் சர்க்கத்தில்தான் அனுமன் முதன்முறையாகச் சுக்ரீவனின் பிரதிநிதியாகப் பேசுகிறான்; இது அடுத்து வரும் சர்க்கங்களில் அவனுக்கு ஏற்படப்போகும் முதன்மைக்கு முன்னறிவிப்பு. ‘பாட்டனாரை ரிஷிகள் அணுகுவது போல’ என்ற உவமையால் கவி ராமனின் தெய்வீக நிலையைக் குறிப்பிடுகிறார் — வானரர்களின் பார்வையில் அவன் பிரம்மனைப் போலப் பூஜிக்கத் தக்கவன். அனுமனின் வர்ணனையில் இரண்டு அடைமொழிகள் — ‘பொன்மலை போன்ற ஒளி கொண்டவன்’ என்பது உடலுக்கு, ‘இளஞ்சூரியன் போன்ற முகம் கொண்டவன்’ என்பது முகத்துக்கு; இரண்டாலும் அவனுடைய தேஜஸ் வெளிப்படுகிறது. ‘ஸுதம்ஷ்ட்ராணாம்’ (கூரிய பற்கள் கொண்டவர்களின்) என்ற சொல்லால் வானரர்களின் வீரமும், ‘ஸம்பன்னபலசாலினாம்’ (நிறைந்த வலிமை கொண்டவர்களின்) என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய வளமும் உணர்த்தப்படுகின்றன. ‘பித்ருபைதாமஹம்’ (தந்தை பாட்டன் வழி வந்த) என்ற சொல்லால் அரசு பரம்பரையாக வந்தது என்று நிறுவி, அனுமன் சுக்ரீவனின் உரிமையை உறுதிப்படுத்துகிறான். ‘பவதா ஸமனுஜ்ஞாத:’ (உன் அனுமதி பெற்று) என்ற சொல்லால் அவன் ராமனின் முதன்மையையும் ஏற்கிறான் — ராமனின் அனுமதியின்றிச் சுக்ரீவன் நகருக்குள் நுழையமாட்டான் என்பது பணிவு. நீராடல், பூஜை, மலைக்குகைக்கு வருதல், தலைவன் என்ற உறவு என்பவை வேண்டுகோளின் நான்கு பொருள்கள்.

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், பகைவீரர்களை அழிப்பவனும் அறிவாளியும் சொல்வன்மை மிக்கவனுமான ராகவன் அனுமனுக்கு மறுமொழி சொன்னான் — ‘இனியவனே அனுமனே, தந்தையின் கட்டளையைக் காப்பவனான நான் பதினான்கு ஆண்டுகள் எந்தக் கிராமத்துக்குள்ளோ நகரத்துக்குள்ளோ நுழையமாட்டேன்.’ இதனால் வனவாச விரதத்தின் கடுமை காட்டப்படுகிறது — நண்பனின் முடிசூட்டு விழாகூட அதற்கு விதிவிலக்காகாது. ‘செல்வம் நிறைந்த தெய்வீகமான குகைக்குள் நுழைந்து, வானரர்களில் சிறந்த சுக்ரீவன் முறைப்படி விரைவிலேயே அரசனாக அபிஷேகம் செய்யப்படட்டும்’ என்றும் கட்டளையிட்டான். இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு ராமன் சுக்ரீவனிடம் சொன்னான் — ‘நீ நன்னடத்தையை அறிந்தவன்; நன்னடத்தை நிறைந்தவனும், பெருவலிமையும் பராக்கிரமமும் கொண்ட வீரனுமான இந்த அங்கதனையும் இளவரசுப் பதவியில் அபிஷேகம் செய். இவன் மூத்த சகோதரனின் மூத்த மகன், பராக்கிரமத்தில் அவனுக்கு நிகரானவன்; மனத்தளர்ச்சி அற்ற இந்த அங்கதன் இளவரசுப் பதவிக்குத் தகுதியானவன்.’ இங்கே ராமன் வாலியின் மகனை நினைவுகூர்ந்து பகையின் மிச்சத்தையும் அழிக்கிறான் — கொல்லப்பட்டவனின் மகனே இளவரசனாக்கப்படுகிறான்; இது அரசியல் நெறியின் பெருந்தன்மை. பிறகு பருவத்தைப் பற்றிச் சொன்னான் — ‘நீர் பொழியத் தொடங்கும் இந்தச் சிராவண மாதம் மழைக்கால மாதங்களில் முதலாவது; இனியவனே, மழைக்காலம் என்று பெயர் பெற்ற நான்கு மாதங்கள் தொடங்கிவிட்டன.’ ‘பதினான்கு ஆண்டுகள்’ என்ற எண்ணைச் சொல்லி ராமன் தன் சபதத்தை நினைவூட்டுகிறான்; இந்தச் சொற்கள் அயோத்தியா காண்டத்தின் சபதத்தின் எதிரொலி. ‘க்ஷிப்ரம்’ (விரைவில்) என்ற சொல்லால், அரசு தலைவனின்றி இருப்பதைப் பொறுக்கக் கூடாது என்ற நீதி உணர்த்தப்படுகிறது. அங்கதன் விஷயத்தில் ராமனின் வலியுறுத்தல் மூன்று காரணங்களால் நிறுவப்படுகிறது — நன்னடத்தை, வலிமையும் பராக்கிரமமும், மூத்த மகன் என்ற நிலை; ஆகவே இது வெறும் இரக்கம் அல்ல, தர்மத்துக்கு இணங்கிய ஏற்பாடு. ராமனின் மறுமொழி இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது — முதலில் அனுமனுக்கு மறுப்பு, பிறகு சுக்ரீவனுக்குக் கட்டளை; ஒரே பேச்சில் நண்பனுக்கு மரியாதையும் தன் விரதத்தின் காப்பும் இரண்டுமே நிறைவேற்றப்படுகின்றன.

‘இது படையெடுப்புக்கான காலம் அல்ல; ஆகவே நீ மங்கலமான நகரத்துக்குள் நுழை. இனியவனே, நானோ லக்ஷ்மணனோடு இந்த மலையிலேயே தங்குவேன். இந்த மலைக்குகை அழகானது, விசாலமானது, காற்றோட்டம் நிறைந்தது, மிகுந்த நீரும் ஏராளமான தாமரைகளும் அல்லிகளும் கொண்டது; இங்கே வசிப்பது சுகமானது. கார்த்திகை மாதம் வந்ததும் நீ ராவணனைக் கொல்வதற்கு முயற்சி செய்; இதுவே நம் ஒப்பந்தம். இனியவனே, நீ உன் இல்லத்துக்குள் நுழை, அரசில் அபிஷேகம் செய்துகொள், நண்பர்களையும் மகிழ்வி.’ இங்கே ராமன் ஒரு கால ஒப்பந்தத்தை நிறுவுகிறான் — நான்கு மாதக் காத்திருப்பு, பிறகு படையெடுப்பு; இதே ஒப்பந்தம்தான் அடுத்த சர்க்கங்களில் சுக்ரீவனின் கவனக்குறைவால் மீறப்படுகிறது; அதுவே இருபத்தெட்டாம், இருபத்தொன்பதாம் சர்க்கங்களின் வித்து. ‘ஸமய:’ என்ற சொல்லுக்கு இரண்டு பொருள்கள் — காலம், ஒப்பந்தம்; இரண்டுமே இங்கே பொருந்துகின்றன. இவ்வாறு ராமனால் அனுமதிக்கப்பட்ட வானரர்களில் சிறந்த சுக்ரீவன், வாலி ஆண்டுவந்த அழகிய கிஷ்கிந்தை நகருக்குள் நுழைந்தான். ‘ப்ரபூதஸலிலா ப்ரபூதகமலோத்பலா’ (மிகுந்த நீரும் ஏராளமான தாமரைகளும் அல்லிகளும் கொண்டது) என்ற இரண்டு அடைமொழிகள் குகைக்கு அருகில் ஒரு நீர்நிலை இருப்பதைக் குறிக்கின்றன; மழைக்காலத் தங்கலுக்கு இது அவசியம். மழைக்கால நான்கு மாதங்களின் நியமம் இந்தியப் போர்நெறியின் பிரசித்தமான ஏற்பாடு; மழைக்காலத்தில் படை நகர்வது கடினம் என்று நீதிசாஸ்திரத்தில் சொல்லப்படுகிறது; ஆகவே ராமனின் காத்திருப்பு பொருத்தமானதே.

நுழைந்த அந்த வானர அரசனை எல்லாப் பக்கங்களிலும் சூழ்ந்தபடி ஆயிரக்கணக்கான வானரர்கள் உள்ளே நுழைந்தனர் — ஆயிரக்கணக்கான வானரர்கள் அவனோடு சேர்ந்தே குகைக்குள் நுழைந்தனர் என்ற காட்சி அரசனின் பெருமையை உணர்த்துகிறது. பிறகு குடிமக்கள் அனைவரும் வானரக் கூட்டங்களின் தலைவனைக் கண்டு, ஒருமுகப்பட்ட மனத்தோடு தலையால் நிலத்தில் விழுந்து வணங்கினர்; இங்கே சாஷ்டாங்க நமஸ்காரமே வர்ணிக்கப்படுகிறது. வீரம் மிக்கவனும் பெருவலிமை கொண்டவனுமான சுக்ரீவன், குடிமக்கள் அனைவரோடும் பேசி அவர்களை எழுப்பிவிட்டு, தமையனின் இனிய அந்தப்புரத்துக்குள் நுழைந்தான். ‘தமையனின் அந்தப்புரம்’ என்ற சொல்லால் கவி வாலியின் நினைவை எழுப்புகிறார் — முன்பு வாலியுடையதாக இருந்த இல்லமே இப்போது சுக்ரீவனுடையது. உள்ளே நுழைந்த, அச்சம் தரும் பராக்கிரமம் கொண்ட வானரர்களில் சிறந்த சுக்ரீவனை, ஆயிரம் கண்கள் கொண்ட இந்திரனைத் தேவர்கள் அபிஷேகம் செய்தது போல, நண்பர்கள் அபிஷேகம் செய்தனர். இந்த உவமை சர்க்கத்தில் மூன்று முறை திரும்ப வருகிறது — ஆயிரம் கண்ணன், வாசவன், தேவர்களின் தலைவன் என்று; இதனால் சுக்ரீவனின் அரசு இந்திரனின் அரசோடு ஒப்பிடப்படுகிறது. ‘வாலிபாலிதாம்’ (வாலி ஆண்டுவந்த) என்ற ஒரே அடைமொழியால் கவி மீண்டும் வாலியை நினைவூட்டுகிறார் — நகரம் அதுவே, ஆள்பவன் மட்டும் வேறு. ‘ஸமாஹிதா:’ (ஒருமுகப்பட்டவர்கள்) என்ற சொல்லால் மக்களின் ஒருமுகப்பாடும் பக்தியும் உணர்த்தப்படுகின்றன. ‘ஸம்பாஷ்ய உத்தாப்ய’ (பேசி, எழுப்பி) என்ற இரு வினைகளால் புதிய அரசனின் இனிய பண்பு காட்டப்படுகிறது — வணங்கியவர்களை அவன் புறக்கணிப்பதில்லை. ‘பீமவிக்ராந்தம்’ (அச்சம் தரும் பராக்கிரமம் கொண்டவன்) என்ற அடைமொழி நுழையும் நேரத்தில் ஆளப்படுகிறது; இதனால் மக்கள் மனத்தில் புதிய அரசனின் வலிமை பற்றிய நம்பிக்கை பிறக்கிறது என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. அபிஷேகத்தின் வர்ணனை இங்கே தொடங்குகிறது; இது பதினேழு சுலோகங்கள் வரை விரிகிறது.

அவனுக்காகப் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வெண்குடையைக் கொண்டு வந்தனர்; பொற்பிடி கொண்ட, புகழ் சேர்க்கும் இரண்டு வெண்சாமரங்களையும் கொண்டு வந்தனர். அவ்வாறே எல்லா ரத்தினங்களையும், எல்லா விதைகளையும் மூலிகைகளையும், பால் வடியும் மரங்களின் இளந்தளிர்களையும் மலர்களையும், வெண்ணிற ஆடைகளையும் வெண்ணிறப் பூச்சுக் குழம்பையும், நிலத்தில் பூப்பவையும் நீரில் பூப்பவையுமான நறுமண மாலைகளையும், தெய்வீகமான சந்தனங்களையும் பலவகையான ஏராளமான நறுமணப் பொருள்களையும், அட்சதையையும் பொன்னையும் பிரியங்கு மலரையும் தேனையும் நெய்யையும், தயிரையும் புலித்தோலையும் விலையுயர்ந்த ஒரு ஜோடி பாதுகைகளையும், பூச்சுப் பொருள்களையும் கோரோசனையையும் மனோசிலையையும் எடுத்துக்கொண்டு, மகிழ்ச்சியுற்ற பதினாறு அழகிய கன்னியர் அங்கே வந்தனர். இந்தப் பொருள்களின் பட்டியல் ராஜசூய யாகத்தைப் போல விரிவானது; ஒவ்வொரு பொருளும் வெண்மையானதும் மங்கலமானதும் ஆகும், ஏனெனில் அபிஷேகத்தில் வெண்ணிறப் பொருள்களே விதிக்கப்பட்டுள்ளன. ‘பதினாறு கன்னியர்’ என்ற எண் மங்கலத்தைக் குறிக்கிறது; அவர்களே பொருள்களைச் சுமந்து வருவது உலக வழக்கம். வெண்குடை, வெண்சாமரங்கள், வெண்ணிற ஆடைகள், வெண்ணிறப் பூச்சு — வெண்மையின் மிகுதி அபிஷேகத்தின் மங்கலத்தை உணர்த்துகிறது. ‘பரார்க்யௌ உபானஹௌ’ (விலையுயர்ந்த இரண்டு பாதுகைகள்) என்ற இருமை எண் பாதுகைகளின் ஜோடியைக் குறிக்கிறது; அரசச் சின்னங்களில் பாதுகைகளும் எண்ணப்படுகின்றன என்பது பண்டைய வழக்கம். கோரோசனையும் மனோசிலையும் திலகம் இடுவதற்கான பொருள்கள்.

பிறகு அவர்கள் வானரர்களில் சிறந்தவனை முறைப்படி அபிஷேகம் செய்வதற்காக, ரத்தினங்களாலும் ஆடைகளாலும் உணவுப் பண்டங்களாலும் அந்தணர்களில் சிறந்தவர்களை மகிழ்வித்துவிட்டுத் தொடங்கினர் — அந்தணர்களை மகிழ்விப்பதே அபிஷேகத்தின் முதல் அங்கம். பிறகு மந்திரம் அறிந்தவர்கள், தர்ப்பை பரப்பப்பட்டுக் கொழுந்துவிட்டெரியும் அக்னியில் மந்திரத்தால் தூய்மையாக்கப்பட்ட ஹவிஸைச் சொரிந்து, வேதியில் அக்னிச் சடங்கைச் செய்தனர். பிறகு பொன்னால் ஆன அடித்தளம் கொண்டு, சிறந்த விரிப்புகளால் மூடப்பட்டு, வண்ண மாலைகளால் அழகுபடுத்தப்பட்ட, அழகிய மாளிகையின் மேல்தளத்தில் இருந்த சிறந்த ஆசனத்தில், மந்திரங்களோடு முறைப்படி அவனைக் கிழக்கு நோக்கி அமர்த்தி அபிஷேகத்தைத் தொடங்கினர். ‘ப்ராங்முகம்’ (கிழக்கு நோக்கி) என்ற திசை நியமம் சாஸ்திரத்தில் சொல்லப்பட்டது; ‘ஹேமப்ரதிஷ்டானம்’ (பொன் அடித்தளம்) என்பது சிம்மாசனம் பொன்னாலானது என்பதைக் குறிக்கிறது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் இங்கே பாடம் சற்று வேறுபடுகிறது; அச்சுப் பதிப்பிலோ ‘விதிவன்மந்த்ரை:’ (மந்திரங்களோடு முறைப்படி) என்ற பாடம் உள்ளது. ‘மந்திரம் அறிந்தவர்கள்’ என்ற சொல்லால் புரோகிதர்கள் இருந்தனர் என்பது உணர்த்தப்படுகிறது, அவர்களும் வானரர்களே என்றாலும். வானர அரசிலும் வைதிக விதியே நடைமுறையில் உள்ளது என்பது கவியின் கற்பனை; இதனால் வானரர்கள் வெறும் விலங்குகள் அல்லர், பண்பட்ட குடிமக்களே என்று நிறுவப்படுகிறது. ‘குசபரிஸ்தீர்ணம்’ (தர்ப்பை பரப்பப்பட்டது), ‘ஸமித்தம்’ (கொழுந்துவிட்டெரிவது), ‘மந்த்ரபூதேன ஹவிஷா’ (மந்திரத்தால் தூய்மையான ஹவிஸால்) என்ற மூன்று சொற்களால் அக்னிச் சடங்கின் மூன்று பகுதிகள் — வேதியைத் தயார் செய்தல், அக்னியை நிறுவுதல், ஆகுதி — வரிசையாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றன. பிறகு சிம்மாசனத்தில் அமர்த்துதல்; இது அபிஷேகத்துக்கு நேர் முந்தைய அங்கம்.

வானரர்களில் சிறந்தவர்கள், ஆறுகளிலிருந்தும் நதங்களிலிருந்தும், எல்லாப் பக்கங்களிலும் உள்ள தீர்த்தங்களிலிருந்தும், எல்லாக் கடல்களிலிருந்தும் நீரைச் சேகரித்துக் கொண்டு வந்து, தூய அந்த நீரைப் பொற்குடங்களில் நிரப்பி, மங்கலமான காளைக் கொம்புகளாலும் பொற்கலசங்களாலும், சாஸ்திரங்களில் காணப்படுவதும் மகரிஷிகளால் விதிக்கப்பட்டதுமான முறைப்படி அபிஷேகம் செய்தனர். கஜன், கவாக்ஷன், கவயன், சரபன், கந்தமாதனன், மைந்தன், த்விவிதன், அனுமன், ஜாம்பவான் — வானரர்களில் சிறந்த இந்த ஒன்பது பேரும், வசுக்கள் ஆயிரம் கண்கள் கொண்ட வாசவனை அபிஷேகம் செய்தது போல, தெளிந்த நறுமண நீரால் சுக்ரீவனை அபிஷேகம் செய்தனர். ‘ருஷபச்ருங்கை:’ என்பதற்குக் காளைக் கொம்புகளால் செய்த பாத்திரங்களால் என்று பொருள்; இது பண்டைய அபிஷேக விதியின் சிறப்பம்சம். சுக்ரீவன் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டதும், மகாத்மாக்களான வானரத் தலைவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்து லட்சக்கணக்கில் ஆரவாரம் செய்தனர் — லட்சக்கணக்கான வானரர்களின் ஜயகோஷத்தால் குகை எதிரொலித்தது. நீர் நான்கு இடங்களிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்டது — ஆறுகள், நதங்கள், தீர்த்தங்கள், கடல்கள்; இதனால் அபிஷேகத்தின் உலகளாவிய தன்மை உணர்த்தப்படுகிறது. அபிஷேகம் செய்த ஒன்பது பேரும் பெயர் சொல்லிக் குறிப்பிடப்படுகின்றனர்; அவர்களுள் அனுமனும் ஜாம்பவானும் பிரசித்தமானவர்கள்; இந்தப் பெயர்ப் பட்டியல் அடுத்த சர்க்கங்களில் படைத்தலைவர்களை அறிமுகப்படுத்தப் பயன்படுகிறது. ‘ப்ரஸன்னேன ஸுகந்தினா ஸலிலேன’ (தெளிந்த நறுமண நீரால்) என்பதில் நீருக்கு இரண்டு அடைமொழிகள். ‘சதஸஹஸ்ரச:’ (லட்சக்கணக்கில்) என்ற சொல்லால் வானரர்களின் எண்ணிக்கையின் மிகுதி சொல்லப்படுகிறது; இதனால் குகையின் விசாலமும் உணர்த்தப்படுகிறது. அபிஷேகத்துக்குப் பின் ஜயகோஷம் எழுப்புவது உலக வழக்கம். திறனாய்வுப் பதிப்பில் இங்கே ‘ஹ்ருஷ்டாஸ் தத்ர ஸஹஸ்ரச:’ (அங்கே ஆயிரக்கணக்கில் மகிழ்ந்து) என்ற பாடம் உள்ளது; வல்கேட் பாடத்திலோ ‘ஹ்ருஷ்டா: சதஸஹஸ்ரச:’ (லட்சக்கணக்கில் மகிழ்ந்து) என்று உள்ளது.

ராமனின் சொல்லை நிறைவேற்றியவனாக, வானர அரசன் சுக்ரீவன் அங்கதனைத் தழுவிக்கொண்டு இளவரசுப் பதவியில் அபிஷேகம் செய்தான் — ‘ஸம்பரிஷ்வஜ்ய’ (தழுவிக்கொண்டு) என்ற சொல்லால் சகோதரனின் மகன் மீதுள்ள பாசம் உணர்த்தப்படுகிறது; இது வெறும் அரசியல் அல்ல. அங்கதன் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டதும், இரக்க உள்ளம் கொண்ட மகாத்மாக்களான வானரர்கள் ‘நன்று, நன்று’ என்று சுக்ரீவனைப் போற்றினர்; அந்தப் புகழ்ச்சி அவனுடைய கருணைக்கே உரியது. மகாத்மாவான ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் அவர்கள் மகிழ்ச்சியோடு மீண்டும் மீண்டும் துதித்தனர், ஏனெனில் இத்தகைய காரியத்துக்கு அவர்கள் இருவருமே காரணம். பிறகு மகிழ்ச்சியும் செழிப்பும் கொண்ட மக்கள் நிறைந்து, கொடிகளாலும் பதாகைகளாலும் அழகுற்று, மலைக்குகையில் அமைந்திருந்த கிஷ்கிந்தை நகரம் அழகுற்று விளங்கியது. இறுதியில், மகாத்மாவான ராமனுக்குத் தன் மகா அபிஷேகத்தைத் தெரிவித்துவிட்டு, வீரம் மிக்க வானரப் படைத்தலைவன் தன் மனைவி ருமையை மீண்டும் அடைந்து, தேவர்களின் தலைவனான இந்திரனைப் போல அரசைப் பெற்றான். இந்தக் கடைசிச் சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது; இதனால் சர்க்கம் கம்பீரத்தோடு நிறைவடைகிறது; சுக்ரீவனின் இரண்டு நோக்கங்களும் — அரசும் மனைவியும் — நிறைவேறின என்பதும் உணர்த்தப்படுகிறது. இங்கே மூன்று தரப்பினருமே மகிழ்ந்தனர் — வானரர்கள் ஜயகோஷத்தால், சுக்ரீவன் அரசாலும் ருமையாலும், ராமன் வாக்கைக் காப்பாற்றியதால். ஆயினும் கவி அடுத்த சர்க்கத்துக்காக விஷாதத்தின் வித்தைக் கைவிடவில்லை — ராமன் நகருக்குள் நுழையவில்லை, மலையிலேயே தங்குகிறான். ‘கிரிகஹ்வரே’ (மலைக்குகையில்) என்ற சொல்லால் கிஷ்கிந்தையின் அமைவிடம் மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது — அது மலையின் குகையிலேயே அமைந்த நகரம். ‘மஹாபிஷேகம்’ என்ற சொல்லால் அபிஷேகத்தின் பெருமை உணர்த்தப்படுகிறது; அது ராமனுக்குத் தெரிவிக்கப்படுகிறது; இதனால் சுக்ரீவனின் நன்றியுணர்வு வெளிப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे षड्विंशः सर्गः॥ २६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க