சர்க்கம்
பிரஸ்ரவண மலையில் தங்குதல்
ராம லக்ஷ்மணர் பிரஸ்ரவண மலைக்குச் செல்லுதல், குகை, சிகரம், நதி ஆகியவற்றின் வர்ணனை, ராமனின் சோகம், லக்ஷ்மணனின் ஆறுதல், சரத்காலத்துக்கான காத்திருப்பு
சுக்ரீவன் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டு, அந்த வானரன் குகைக்குள் நுழைந்த பின், ராமன் தன் சகோதரனோடு பிரஸ்ரவண மலைக்கு வந்தான். இங்கே ‘வானரே’ (அந்த வானரன்) என்ற ஒருமையால் சுக்ரீவனே குறிக்கப்படுகிறான்; நகருக்குள் நுழைந்தது அவன் மட்டுமே, ராமனோ வெளியிலேயே தங்குகிறான் என்ற முரணைக் கவி நுட்பமாக நிறுவுகிறார். அந்த மலை புலிகளாலும் மான்களாலும் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது, அச்சம் தரும் கர்ஜனை செய்யும் சிங்கங்களால் சூழப்பட்டிருந்தது, பலவகையான புதர்களாலும் கொடிகளாலும் மறைக்கப்பட்டு, ஏராளமான மரங்களால் நிறைந்திருந்தது. கரடிகளும் வானரங்களும் கோபுச்சங்களும் (பசுவின் வால் போன்ற வால் கொண்ட குரங்குகள்) காட்டுப்பூனைகளும் வசித்த அது, மேகக்கூட்டம் போலத் தோன்றியது; எப்போதும் தூய்மை அளிப்பதாகவும் மங்கலமானதாகவும் இருந்தது. மலையின் வர்ணனையில் முதலில் அச்சம் தரும் உயிரினங்கள், பிறகு அமைதியானவை, இறுதியில் ‘சிவம்’ (மங்கலமானது) என்ற மங்கலச் சொல் — அச்சத்திலிருந்து மங்கலத்தை நோக்கிப் படிப்படியான நகர்வு. அந்த மலையின் சிகரத்தில் இருந்த பெரிய நீண்ட குகையை ராமன் சௌமித்ரியோடு வசிப்பதற்காக ஏற்றுக்கொண்டான். ‘ப்ரத்யக்ருஹ்ணீத’ (ஏற்றுக்கொண்டான்) என்ற சொல்லால், குகை கட்டப்படவில்லை, இருந்தபடியே ஏற்கப்பட்டது என்று அறியப்படுகிறது — இது தவசிகளின் முறை. இந்தப் பிரஸ்ரவண மலையே அடுத்த சர்க்கங்களில் ராமனின் மழைக்காலத் தங்குமிடம்; இது கிஷ்கிந்தைக்கு அருகிலேயே அமைந்துள்ளது. ‘மேகராசிநிபம்’ (மேகக்கூட்டம் போன்றது) என்ற உவமை மழைக்காலத்தின் வருகையை முன்கூட்டியே குறிக்கிறது — மலையே மேகம் போலத் தோன்றுகிறது. ‘சுசிகரம் சிவம்’ (தூய்மை அளிப்பது, மங்கலமானது) என்ற இரு அடைமொழிகளும் தவசிகள் வசிப்பதற்கான தகுதியை நிறுவுகின்றன. குகைக்கு இரண்டு அடைமொழிகள் — பெரியது, நீண்டது; மழைக்கால நான்கு மாதங்கள் தங்குவதற்கு விசாலம் தேவை. திறனாய்வுப் பதிப்பில் இங்கே ‘நித்யம் சுசிஜலாச்ரயம்’ (எப்போதும் தூய நீருக்கு இருப்பிடமானது) என்ற பாடம் உள்ளது; அச்சுப் பதிப்பிலோ ‘நித்யம் சுசிகரம் சிவம்’ என்ற பாடம் உள்ளது. அதே மலைதான் அடுத்த பல சர்க்கங்களில் ராமனின் இருப்பிடம். நான்கு சுலோகங்களின் பாடமும் திறனாய்வுப் பதிப்போடு நெருக்கமாகப் பொருந்துகிறது; ஆகவே சர்க்கத்தின் தொடக்கம் சர்ச்சைக்கு இடமற்றது.
சுக்ரீவனோடு ஒப்பந்தம் செய்துகொண்ட பின், குற்றமற்ற ரகுநந்தனன், பணிவுள்ளவனும் செல்வத்தைப் பெருக்குபவனுமான தன் சகோதரன் லக்ஷ்மணனிடம், காலத்துக்கு ஏற்ற பெரும் சொற்களைச் சொன்னான். ‘காலயுக்தம்’ (காலத்துக்கு ஏற்றது) என்ற அடைமொழி சொற்கள் தக்க நேரத்தில் சொல்லப்பட்டவை என்பதைக் குறிக்கிறது; ‘லக்ஷ்மிவர்தனம்’ (செல்வத்தைப் பெருக்குபவன்) என்பது லக்ஷ்மணன் என்ற பெயரின் சொற்பிறப்பைத் தொடுவது போல உள்ளது. ‘இந்த மலைக்குகை அழகானது, விசாலமானது, காற்றோட்டம் நிறைந்தது; பகைவரை அடக்கும் சௌமித்ரியே, இதில் நாம் மழைக்கால இரவுகளைக் கழிப்போம். அரசகுமாரனே, இந்த மலைச்சிகரம் சிறந்தது, அழகானது; வெண்மையும் கருமையும் செம்பழுப்பும் கொண்ட பாறைகளால் அழகுற்றது; பலவகை தாதுக்கள் நிறைந்தது; ஆறுகளும் தவளைகளும் கொண்டது; பலவகையான மரத்தோப்புகளும் அழகிய வண்ணக் கொடிகளும் கொண்டது; பலவிதப் பறவைகளின் ஒலியும் சிறந்த மயில்களின் அகவலும் நிறைந்தது; மாலதி, குந்தம் ஆகியவற்றின் புதர்களாலும், சிந்துவாரம், சிரீஷம், கதம்பம், அர்ஜுனம், சர்ஜம் ஆகிய பூத்துக் குலுங்கும் மரங்களாலும் அழகுற்றது.’ இந்த வர்ணனையில் மூன்று பொருள்கள் — பாறைகளின் வண்ண வேறுபாடு, தாதுக்களின் பன்முகம், மரங்களும் மலர்களும் மிகுந்திருத்தல்; மழைக்காலத்துக்கு இந்த இடம் எல்லா வகையிலும் தகுந்தது என்று ராமன் நிறுவுகிறான். ‘ஸமயம் க்ருத்வா’ (ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டு) என்ற சொல்லால் முந்தைய சர்க்கத்தின் வாக்குறுதி — கார்த்திகையில் படையெடுப்பு — நினைவூட்டப்படுகிறது; ஆகவே இந்தச் சர்க்கம் அந்த வாக்குறுதியைக் காப்பதன் தொடக்கம். இங்கே ராமனின் சொற்கள் வர்ணனையாக உள்ளன, கட்டளையாக அல்ல; பிரிவுற்றவனின் மனம் வெளி அழகில் ஓய்வு தேடுகிறது என்பது கவியின் உளவியல் பார்வை. லக்ஷ்மணனோ கேட்பவன் மட்டுமே, மறுமொழி சொல்பவன் அல்லன் — இருபத்தெட்டாம் சர்க்கத்திலும் இதே அமைப்புதான். ‘பார்திவாத்மஜ’ (அரசகுமாரனே) என்ற விளியால் லக்ஷ்மணன் அரசனின் மகன் என்பது நினைவூட்டப்படுகிறது; காட்டில் வசித்தாலும் அவன் அரசகுமாரனே என்ற மதிப்பு. ‘நானாதாதுஸமாகீர்ணம்’ (பலவகை தாதுக்கள் நிறைந்தது) என்ற சொல்லால் மலையில் காவி முதலான கனிமங்கள் இருப்பது உணர்த்தப்படுகிறது; இது பின்னர் மழைக்கால வர்ணனையில் மீண்டும் பயன்படுகிறது. இங்கே ஐந்தாம், ஆறாம் சுலோகங்கள் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன — திறனாய்வுப் பதிப்பில் அவற்றுக்கு இணையானவை இல்லை; ஆயினும் அவை சர்க்கத்தின் இணைப்பை அமைக்கின்றன, ஏனெனில் ராமனின் பேச்சைத் தொடங்க ஒரு முன்னுரை தேவைப்படுகிறது.
‘அரசகுமாரனே, மலர்ந்த தாமரைகளால் அழகுற்ற இந்த இனிய தாமரைக்குளம் நம் குகைக்கு வெகு தொலைவில் இல்லாமல் இருக்கும். இனியவனே, வடகிழக்கு நோக்கிச் சரிந்த பகுதியில் உள்ள குகை நல்லது; பின்புறம் உயர்ந்திருப்பதால் இது காற்று வீசாத இடமாக இருக்கும்.’ இதனால் வாஸ்து சாஸ்திரத்தின் ஒரு விதி உணர்த்தப்படுகிறது — வடகிழக்கில் தாழ்ந்தும் தென்மேற்கில் உயர்ந்தும் இருக்கும் வீடு சிறந்தது; அச்சுப் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பும் இதே பொருளையே விளக்குகிறது. ‘சௌமித்ரியே, குகையின் வாயிலில் சமதளமான, மங்கலமான, கருமையான, நீண்ட, பொடித்த மைக்குவியல் போன்ற ஒரு பாறை உள்ளது. அன்பனே, வடக்கே உள்ள இந்த மங்கலமான மலைச்சிகரத்தைப் பார் — பொடித்த மைக்குவியல் போன்ற வடிவம் கொண்டு, எழுந்த கார்மேகம் போல உள்ளது. தெற்குத் திசையிலும் ஒரு சிகரம் உள்ளது — வெண்ணிற ஆடை போல, கைலாச சிகரத்துக்கு நிகராக, பலவகை தாதுக்களால் ஒளிர்கிறது. குகைக்கு அப்பால், கிழக்கு நோக்கிப் பாயும், சேறே இல்லாத இந்த நதியைப் பார் — திரிகூட மலையில் ஜாஹ்னவி (கங்கை) போல உள்ளது.’ ‘ப்ராசீனவாஹினீ’ என்பது கிழக்கு நோக்கிப் பாய்வது; இந்தி உரையில் இது துங்கபத்திரை என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘அகர்தமாம்’ (சேறற்றது) என்ற அடைமொழி மழைக்காலத்திலும் அதன் தெளிவைக் குறிக்கிறது. வடக்கிலும் தெற்கிலும் இரண்டு சிகரங்கள் வர்ணிக்கப்படுகின்றன — ஒன்று மைக்குவியல் போலக் கருமையானது, மற்றொன்று கைலாசம் போல வெண்மையானது; நிற முரணால் ஓவியம் ஒளிர்கிறது. ‘திரிகூடத்தில் ஜாஹ்னவி போல’ என்ற உவமையால் கவி தென்னாட்டு நதியை வடக்கின் கங்கையோடு ஒப்பிடுகிறார்; இதனால் கேட்பவருக்குப் பழக்கமான உவமானம் தரப்படுகிறது. ‘நாதிதூரே’ (வெகு தொலைவில் இல்லை) என்ற சொல் இருமுறை ஆளப்படுகிறது — தாமரைக்குளம் பற்றியும் கிஷ்கிந்தை பற்றியும்; இதனால் தங்குமிடத்தின் வசதி உணர்த்தப்படுகிறது. ‘குகை வாயிலில் பாறை’ என்பது அமர்வதற்கு ஏற்ற இடம்; அடுத்த சர்க்கங்களில் அது ராமனின் ஆசனம் போல வர்ணிக்கப்படுகிறது. இந்த ஆறு சுலோகங்களும் திறனாய்வுப் பதிப்பின் காண்டம் முழுவதிலும் எங்குமே காணப்படவில்லை; ஆகவே இந்தப் பகுதி வல்கேட் பாடத்தின் விரிவாக்கமே; அது சர்க்கத்தின் எண்ணை மாற்றுவதில்லை.
‘அந்த நதி சந்தனம், திலகம், சாலம், தமாலம், அதிமுக்தகம், பத்மகம், சரளம், அசோகம் ஆகிய மரங்களால் அழகுற்றுள்ளது; வானீரம், திமிதம், பகுளம், கேதகம், ஹிந்தாலம், திநிசம், நீபம், வேதஸம், க்ருதமாலம் என்று கரையில் வளரும் பலவித மரங்களால் ஆங்காங்கே அழகுற்று, ஆடைகளும் அணிகலன்களும் அணிந்து அலங்கரித்துக்கொண்ட ஓர் இளம்பெண் போல விளங்குகிறது. நூற்றுக்கணக்கான பறவைக் கூட்டங்களின் பலவித ஒலிகளால் ஒலிக்கிறது; ஒன்றின் மீது ஒன்று அன்பு கொண்ட சக்கரவாகப் பறவைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது; மிக அழகிய மணல்திட்டுகள் கொண்டு, அன்னங்களும் சாரசங்களும் வசிக்க, பலவகை ரத்தினங்களோடு கூடிய இது சிரிப்பவள் போல விளங்குகிறது. ஓரிடத்தில் நீலத் தாமரைகளால் மூடப்பட்டுள்ளது, ஓரிடத்தில் செந்தாமரைகளால் ஒளிர்கிறது, ஓரிடத்தில் வெண்மையான தெய்வீக அல்லி மொட்டுகளால் விளங்குகிறது. இனியவனே, நூற்றுக்கணக்கான நீர்ப்பறவைகள் நிறைந்து, மயில்களும் கிரௌஞ்சப் பறவைகளும் ஒலிக்க, முனிவர் கூட்டங்கள் வசிக்கும் இந்த நதி அழகியது. சந்தன மரங்களின் வரிசைகளையும் ககுப மரங்களின் வரிசைகளையும் பார் — அவை மனத்தாலேயே தோற்றுவிக்கப்பட்டவை போல மிக அழகாகக் காணப்படுகின்றன.’ இங்கே முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட மரங்கள், பறவைகள், மலர்கள் ஆகியவற்றின் பெயர்கள் எண்ணப்பட்டுள்ளன; இந்த வர்ணனை முழுவதுமே திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; ஆகவே இது வல்கேட் பாடமரபின் விரிவாக்கமே. ‘சிரிப்பவள் போல’ என்ற உவமையால் வெண்ணிற அல்லிகளின் சிரிப்பொளி கற்பனை செய்யப்படுகிறது; ‘மனத்தாலேயே தோற்றுவிக்கப்பட்டவை போல’ என்பது, வெறும் எண்ணத்தால் பிறந்தவை போல என்ற உயர்வு நவிற்சி. நதியின் வர்ணனை எட்டுச் சுலோகங்களில் விரிகிறது; அதில் வரிசையாகக் கரை மரங்கள், பறவைகள், மணல்திட்டுகள், தாமரைகள், முனிவர்கள் எண்ணப்படுகின்றனர். இங்கே பெண்ணாக உருவகிப்பதே முதன்மையானது — நதி ஆடையும் அணிகலனும் அணிந்த இளம்பெண் போலவும், சிரிப்பவள் போலவும் உள்ளது; இந்த உருவகம் பிரிவுற்ற ராமனின் மனத்தில் சீதையின் நினைவை எழுப்புகிறது என்பது குறிப்புப் பொருள். ‘முனிஸங்கநிஷேவிதாம்’ (முனிவர் கூட்டங்கள் வசிப்பது) என்ற கடைசி அடைமொழி நதியின் புனிதத்தை நிறுவுகிறது; இயற்கை அழகிலிருந்து ஆன்மீகப் பெருமையை நோக்கிச் செல்வது கவியின் முறை. எட்டுச் சுலோகங்களில் ஒரு வரிகூட திறனாய்வுப் பதிப்பில் கிடைக்கவில்லை; பதினேழுக்கும் மேற்பட்ட அரைச் சுலோகங்கள் கொண்ட, வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ள இந்தப் பகுதியே இந்தச் சர்க்கத்தின் நீளத்துக்கு முக்கியக் காரணம்.
‘பகைவரை அழிப்பவனே, ஆகா, இந்த இடம் மிக அழகானது. சௌமித்ரியே, நாம் இங்கே நிறைவாக மகிழ்ந்திருப்போம்; இங்கே நன்றாக வசிப்போம். அரசகுமாரனே, இங்கிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லாமல், வண்ணக் காடுகள் கொண்ட அழகிய சுக்ரீவனின் நகரமான கிஷ்கிந்தை இருக்கும். வெற்றி பெறுபவர்களில் சிறந்தவனே, மிருதங்க முழக்கங்களோடு ஆரவாரிக்கும் வானரர்களின் பாட்டு, இசைக்கருவிகளின் முழக்கம் இங்கிருந்தே கேட்கிறது. மனைவியை அடைந்து, அரசையும் பெற்று, நண்பர்கள் சூழ, வானரர்களில் சிறந்த சுக்ரீவன் பெரும் செல்வச் சிறப்பை அடைந்து நிச்சயமாக மகிழ்ந்திருக்கிறான்.’ இந்தக் கடைசிச் சொற்கள் அடுத்த சுலோகத்தின் விஷாதத்தை முன்னறிவிக்கின்றன — நண்பனின் மகிழ்ச்சி தன் பிரிவை மேலும் கனக்கச் செய்கிறது. இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு ராகவன் லக்ஷ்மணனோடு, காணத்தக்க ஏராளமான குகைகளும் கொடிவீடுகளும் கொண்ட அந்தப் பிரஸ்ரவண மலையில் வசித்தான். ‘பஹுத்ருச்யதரீகுஞ்ஜே’ (காணத்தக்க ஏராளமான குகைகளும் கொடிவீடுகளும் கொண்டது) என்ற ஒரே சொல்லால் குகைகளும் கொடிப்பந்தல்களும் மிகுந்திருப்பது உணர்த்தப்படுகிறது. ‘த்ருடம் ரம்ஸ்யாவஹே’ (நிறைவாக மகிழ்ந்திருப்போம்) என்ற சொற்களில் ராமன் தன் மனத்தைத் தானே தேற்றிக்கொள்ள விரும்புகிறான்; ஆனால் அடுத்த சுலோகமே அவனுடைய தோல்வியைச் சொல்கிறது. கிஷ்கிந்தையின் இசைக்கருவி முழக்கம் தொலைவிலிருந்து கேட்கிறது என்று சொல்லி, கவி இரண்டு இடங்களுக்கும் இடையே ஒரு முரணை நிறுவுகிறார் — அங்கே விழா, இங்கே தனிமை. ‘மனைவியை அடைந்து… அரசைப் பெற்று’ என்று இரண்டு பேறுகளைக் குறிப்பிடுவதன் மூலம், ராமனின் இரண்டு இழப்புகளும் — மனைவியும் அரசும் — மறைமுகமாக நினைவூட்டப்படுகின்றன; ஆகவேதான் அடுத்த சுலோகம் மனம் ஒன்றாமையை வர்ணிக்கிறது. இருபத்தொன்பதாம் சுலோகத்திலிருந்து திறனாய்வுப் பதிப்போடு மீண்டும் ஒற்றுமை தொடங்குகிறது (4.026.005, மூன்றாம் பாதம்); ஆகவே வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ள பகுதி ஐந்தாம் சுலோகம் முதல் இருபத்தெட்டாம் சுலோகம் வரை மட்டுமே.
மிகுந்த சுகமும் ஏராளமான பொருள்வளமும் கொண்ட அந்த மலையில் வசித்தபோதும், அந்த ராமனுக்குச் சிறிதளவும் மகிழ்ச்சி உண்டாகவில்லை; ஏனெனில் உயிரைவிடவும் மேலான, கவர்ந்து செல்லப்பட்ட தன் மனைவியை அவன் நினைத்துக்கொண்டிருந்தான். ‘அல்பா அபி’ (சிறிதளவும்) என்ற சொல்லால் கவி முழுமையான மனக்குறையைக் குறிப்பிடுகிறார்; வெளிச் சுகத்துக்கும் உள் துயரத்துக்கும் இடையிலான முரணே இங்கே சுவை. உதய மலையில் எழுந்த சந்திரனைச் சிறப்பாகக் கண்டு, இரவுகளில் படுக்கைக்குச் சென்ற அவனை உறக்கம் தழுவவில்லை — சந்திரனைக் காண்பதே பிரிவுற்றவர்களின் துயரத்தைப் பெருக்குவது. அதனால் எழுந்த சோகத்தால் கண்ணீரில் உணர்வு கலங்கி, எப்போதும் சோகத்திலேயே ஆழ்ந்து வருந்திக்கொண்டிருந்த காகுத்ஸ்தனைக் கண்டு, அதே துயரத்தைப் பகிர்ந்த சகோதரன் லக்ஷ்மணன் இதமான சொற்களில் சொன்னான் — ‘வீரனே, வேதனைப்பட்டது போதும்; நீ வருந்தக் கூடாது. வருந்துபவனுக்கு எல்லாக் காரியங்களும் சீர்குலைகின்றன — இது உனக்குத் தெரிந்ததே.’ ‘துல்யது:க:’ (அதே துயரைப் பகிர்ந்தவன்) என்ற அடைமொழியால் லக்ஷ்மணனின் பரிவுணர்வு உணர்த்தப்படுகிறது; அவன் உபதேசிப்பவன் அல்லன், உடன் பங்கு கொள்பவன். ‘உறக்கம் தழுவவில்லை’ என்ற எதிர்மறை வாக்கியத்தால் கவி பிரிவின் கடுமையைச் சொல்கிறார். ‘சோகபராயணம்’ (சோகத்திலேயே ஆழ்ந்தவன்) என்ற அடைமொழி, முந்தைய சர்க்கங்களில் வாலி தொடர்பாக ஆளப்பட்ட ‘பராயணம்’ என்ற சொல்லின் எதிரொலி. லக்ஷ்மணனின் தொடக்கத்தில் ‘அலம்’ (போதும்) என்ற மறுப்புச் சொல் முதலிலேயே வருகிறது; இதனால் சொற்களின் உறுதி உணர்த்தப்படுகிறது. ‘ஹ்ருதாம் பார்யாம்’ (கவர்ந்து செல்லப்பட்ட மனைவி) என்ற சொல்லால் சோகத்தின் வேர் தெளிவாக்கப்படுகிறது; ‘உயிரைவிடவும் மேலானவள்’ என்பதால் அவளுடைய இடம் சுட்டப்படுகிறது. வெளிச் சுகம் நிலையானது, உள் துயரமும் நிலையானது — இவ்விரண்டின் முரண் இந்தப் பகுதி முழுவதும் நீடிக்கிறது. முப்பதாம் சுலோகம் முதல் முப்பத்து நான்காம் சுலோகம் வரை எல்லாச் சுலோகங்களும் திறனாய்வுப் பதிப்போடு ஒன்றுக்கொன்று பொருந்துகின்றன (4.026.006–009); ஆகவே இங்கே பாடம் உறுதியானது.
‘ராகவா, நீ உலகில் கடமையில் ஈடுபாடு கொண்டவன், தெய்வத்தையே புகலாகக் கொண்டவன், ஆஸ்திகன், தர்மத்தைப் பின்பற்றுபவன், முயற்சியுடையவன். ஆனால் உறுதியற்றவனாக இருந்தால், பராக்கிரமத்தில் வஞ்சகமாகச் செயல்படும் அந்த ராட்சசனை, குறிப்பாகப் போரில், உன்னால் கொல்ல இயலாது. ஆகவே சோகத்தை வேரோடு பிடுங்கி எறி, உறுதியை நிலைநிறுத்து; பிறகு அந்த ராட்சசனை அவன் சுற்றத்தோடு கொல்ல நீ வல்லவன் ஆவாய். காகுத்ஸ்தா, கடல்களும் காடுகளும் மலைகளும் கொண்ட இந்தப் பூமியையே புரட்டிப் போட வல்லவன் நீ; அந்த ராவணனைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா? சரத்காலத்துக்காகக் காத்திரு; இந்த மழைக்காலம் வந்துவிட்டது. பிறகு அந்த ராவணனை அவன் நாட்டோடும் கூட்டத்தோடும் கொல்வாய். நானோ உறங்கிக் கிடக்கும் உன் வீரியத்தை எழுப்புகிறேன் — சாம்பலால் மூடப்பட்ட நெருப்பு உரிய காலத்தில் ஒளிரும் ஆகுதிகளால் எழுப்பப்படுவது போல.’ இந்த உவமை இந்தப் பகுதி முழுவதற்கும் மையமானது — ராமனின் ஒளி அழியவில்லை, சோகத்தால் மூடப்பட்டிருக்கிறது, அவ்வளவே; லக்ஷ்மணனின் சொற்களே ஆகுதி. ‘வ்யவஸாய:’ (உறுதி) என்ற சொல் மூன்று முறை திரும்ப வருகிறது; இதனால் உறுதிப்பாட்டின் முதன்மை நிறுவப்படுகிறது. லக்ஷ்மணனின் சொற்களில் நான்கு படிகள் — ராமனின் குணங்களைப் புகழ்தல், உறுதியின்மையின் குறையைச் சொல்லுதல், கடமையைச் சுட்டுதல், காலத்தைக் குறிப்பிடுதல். ‘சாம்பலால் மூடப்பட்ட நெருப்பு’ என்ற உவமை வைதிக ஹோமத்தின் சித்திரத்தைக் கொண்டு வருகிறது; இது க்ஷத்திரியனின் ஒளியின் அடையாளம். ‘ஸபரிவாரம்’ (சுற்றத்தோடு) என்ற சொல்லால் ராவணன் குலத்தோடு அழிவது உணர்த்தப்படுகிறது; இது யுத்த காண்டத்தில் நிறைவேறுகிறது. ‘ஸஸாகரவனாசலாம்’ (கடல்களும் காடுகளும் மலைகளும் கொண்ட) என்ற பூமியின் மூன்று அடைமொழிகள் உயர்வு நவிற்சிக்கு அடிப்படை. முப்பத்தைந்தாம் சுலோகம் முதல் முப்பத்தெட்டாம் சுலோகம் வரை திறனாய்வுப் பதிப்போடு ஒற்றுமை உள்ளது (4.026.010–013); முப்பத்தொன்பதாம் சுலோகமோ திறனாய்வுப் பதிப்பின் 4.026.018-இன் இடம் மாற்றப்பட்ட வடிவம்.
லக்ஷ்மணனின் நன்மை பயக்கும் அந்த மங்கலமான சொற்களைப் போற்றி, ராகவன் அன்புள்ள நண்பனிடம் சொல்வது போல இவ்வாறு சொன்னான் — ‘லக்ஷ்மணா, பற்றுள்ளவனும் அன்புள்ளவனும் நலம் நாடுபவனும் உண்மையான பராக்கிரமம் கொண்டவனுமான ஒருவன் சொல்ல வேண்டியது அனைத்தையும் நீ சொல்லிவிட்டாய். எல்லாக் காரியங்களையும் சீர்குலைக்கும் இந்தச் சோகத்தை நான் கைவிட்டுவிட்டேன்; பராக்கிரமச் செயல்களில் தடையற்ற என் ஒளியைத் தூண்டுகிறேன். உன் சொல்லின்படி நின்று, சுக்ரீவனின் அருளையும் நதிகள் தெளிவடைவதையும் எதிர்நோக்கியவனாக, நான் சரத்காலத்துக்காகக் காத்திருப்பேன். உதவி பெற்ற வீரன் பதில் உதவியோடு இணைய வேண்டும்; நன்றி கெட்டவனும் பதில் உதவி செய்யாதவனும் வலிமையுள்ளவர்களின் மனத்தைப் புண்படுத்துகிறான்.’ இந்தக் கடைசி நன்மொழி நன்றியுணர்வு பற்றிய நீதிவாக்கியம்; இது அடுத்த சர்க்கத்தில் மீண்டும் வருகிறது. அதுவே பொருத்தமானது என்று மனத்தில் கொண்டு, கைகூப்பியவனாக லக்ஷ்மணன் அந்தச் சொற்களைப் போற்றி, தன் மங்கலமான பார்வையை வெளிப்படுத்தியவாறு, காண்பதற்கு மிக இனிய ராமனிடம் சொன்னான் — ‘அரசர் தலைவனே, நீ சொன்னபடியே, நீ விரும்பும் இவை அனைத்தையும் அந்த வானரன் வெகு விரைவிலேயே செய்து முடிப்பான். சரத்காலத்தை எதிர்நோக்கி, பகைவனை அடக்குவதில் உறுதியோடு, இந்த நீர்ப்பெருக்கைப் பொறுத்துக்கொள். கோபத்தை அடக்கி, சரத்காலம் வரை காத்திரு; என்னோடு சேர்ந்து நான்கு மாதங்களைப் பொறுத்துக்கொள். பகைவனைக் கொல்ல வல்லவனாக இருந்தும், சிங்கங்கள் வசிக்கும் இந்த மலையில் பொழுதைக் கழித்தவாறு வசி.’ கடைசி மூன்று சுலோகங்கள் நீண்ட விருத்தத்தில் அமைந்தவை. ராமனின் மறுமொழியில் மூன்று பகுதிகள் — லக்ஷ்மணனின் சொற்களைப் புகழ்தல், சோகத்தைக் கைவிட்டதை அறிவித்தல், காத்திருப்பதாக உறுதியளித்தல். ‘உதவி பெற்ற வீரன் பதில் உதவியோடு இணைய வேண்டும்’ என்ற நன்மொழி நட்பு தர்மத்தின் சூத்திரம்; இதனால் சுக்ரீவன் மீதான ராமனின் பெருந்தன்மை உணர்த்தப்படுகிறது. இறுதியில் லக்ஷ்மணன் மீண்டும் பேசுபவனாகிறான்; இதனால் சர்க்கம் ஓர் உரையாடலாக நிறைவடைகிறது. ‘என்னோடு சேர்ந்து நான்கு மாதங்களைப் பொறுத்துக்கொள்’ என்ற சொற்களால் சகோதரனின் உடனிருப்பு உறுதியளிக்கப்படுகிறது; இதே வாக்கியம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இருபத்தாறாம் சர்க்கத்தின் கடைசிச் சுலோகம். நாற்பதாம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் 4.026.014 என்ற முந்தைய இடத்தில் உள்ளது; ஆகவே வல்கேட் பாடத்தில் வரிசை சற்று வேறுபடுகிறது; ஆயினும் சர்க்கப் பிரிவு மாறவில்லை.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे सप्तविंशः सर्गः॥ २७॥