சர்க்கம்
மழைக்கால வர்ணனை
மால்யவான் மலைச்சரிவில் ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் மழைக்காலத்தை விரிவாக வர்ணித்தல், சீதையின் பிரிவு, பரதனை நினைவுகூர்தல், சுக்ரீவனின் சுகத்தைப் பற்றிய எண்ணம், சரத்காலத்துக்காகக் காத்திருக்கும் முடிவு
வாலியைக் கொன்று, சுக்ரீவனுக்கு அபிஷேகம் செய்து, மால்யவான் மலைச்சரிவில் வசித்துவந்த ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான் — ‘நீர் பொழியும் அந்தக் காலம் இதோ வந்துவிட்டது; மலைகளைப் போன்ற மேகங்களால் மூடப்பட்ட வானத்தைப் பார்.’ இந்தச் சர்க்கம் முழுவதுமே ராமனின் பேச்சு; லக்ஷ்மணன் இறுதியில் மட்டுமே மறுமொழி சொல்கிறான். ‘சூரியனின் கதிர்களால் கடல்களின் சாற்றைப் பருகி, ஒன்பது மாதங்கள் சுமந்த கருவை, உயிர்ச்சாறான மழையை, வானம் ஈன்றெடுக்கிறது’ — இங்கே வானம் கருவுற்றவள், சூரியக் கதிர்கள் கருத்தரிப்பின் காரணம், மழை பிரசவம் என்பது உருவகம்; ஒன்பது மாதங்கள் என்பவை கார்த்திகை முதல் கோடைக்காலம் வரையிலானவை. ‘மேகங்களாகிய படிவரிசைகளால் வானத்தில் ஏறி, குடஜ, அர்ஜுன மலர் மாலைகளால் சூரியனையே அலங்கரிக்கலாம்’ — மேகங்கள் படிகள், மலர்மாலைகள் கையில்; இது தற்குறிப்பேற்றம். ‘அந்தி வானத்தின் செம்மையால் நடுவில் செம்பழுப்பாகவும் ஓரங்களில் வெளிர்நிறமாகவும் உள்ள மென்மையான மேகத்துணித் துண்டுகளால், வானம் புண்ணுக்குக் கட்டுப் போட்டது போலத் தோன்றுகிறது’ — நடுவில் சிவப்பு, ஓரத்தில் வெண்மை என்ற நிற அமைப்பிலிருந்து புண் கட்டின் கற்பனை பிறக்கிறது. ‘மெல்லிய காற்றாகிய பெருமூச்சோடு, அந்தி வானமாகிய சந்தனம் பூசி, வெளிறிய மேகங்கள் கொண்ட வானம் காமவேதனையுற்றவன் போலத் தோன்றுகிறது’ — பெருமூச்சு, சந்தனப் பூச்சு, வெளிறல் என்பவை காமுற்றவனின் மூன்று அடையாளங்கள். ‘வெப்பத்தால் வாடி, புதுமழையில் நனைந்த பூமி, சோகத்தால் வெந்த சீதையைப் போலக் கண்ணீர் (ஆவி) விடுகிறது’ — இந்த உவமையே சர்க்கம் முழுவதன் உயிர்நாடி, ஏனெனில் இயற்கையின் ஒவ்வொரு சித்திரமும் ராமனின் பிரிவுத் துயரைத் தொடுகிறது. ‘மேகங்களின் வயிற்றிலிருந்து விடுபட்டு, கற்பூர இதழ் போலக் குளிர்ந்து, தாழம்பூ மணம் கமழும் காற்றைக் கைகளால் அள்ளிப் பருகலாம்’ — காற்று பருகத்தக்கது போல என்பது உயர்வு நவிற்சி. சர்க்கம் முழுவதும் ஒரே நீண்ட வர்ணனைப் பேச்சு; இது வால்மீகியின் பருவ வர்ணனைக்குப் பிரசித்தமான எடுத்துக்காட்டு. முதல் சுலோகம் முந்தைய இரண்டு சர்க்கங்களின் சாரத்தைத் தொகுக்கிறது — வாலி வதம், சுக்ரீவனுக்கு அபிஷேகம், மால்யவான் மலைச்சரிவில் தங்குதல். இங்கே ‘மால்யவான் மலைச்சரிவில்’ என்றும், முந்தைய சர்க்கத்தில் ‘பிரஸ்ரவண மலையில்’ என்றும் உள்ளது; இரண்டும் ஒரே மலையின் பெயர்கள் என்பது உரையாசிரியர்களின் கருத்து. முதல் எட்டுச் சுலோகங்களில் கவி வரிசையாக வானம், மேகங்கள், அந்திப்பொழுது, பூமி, காற்று ஆகியவற்றைத் தொடுகிறார்; ஒவ்வொரு சித்திரமும் உவமையாலோ தற்குறிப்பேற்றத்தாலோ அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது; வெறும் வர்ணனை எங்குமே இல்லை. இரண்டாம் சுலோகம் ‘அயம் ஸ கால: ஸம்ப்ராப்த:’ (அந்தக் காலம் இதோ வந்துவிட்டது) என்று சுட்டுப்பெயரால் முந்தைய சர்க்கத்தின் உறுதிமொழியைக் குறிக்கிறது — ‘சரத்காலத்துக்காகக் காத்திருப்பேன்’ என்று சொல்லப்பட்டதன் தொடக்கம் இது. மூன்றாம் சுலோகத்தின் கரு உருவகம் மிகவும் பிரசித்தமானது; திறனாய்வுப் பதிப்பிலும் அது அப்படியே உள்ளது. ஏழாம் சுலோகத்தில் சீதையின் முதல் குறிப்பு, பிறகு பன்னிரண்டாம் சுலோகத்தில் மின்னல் உவமையில் இரண்டாவது — இந்த இரண்டு இடங்களால் கவி பிரிவின் இழையைச் சர்க்கம் முழுவதும் தொடரச் செய்கிறார். எட்டாம் சுலோகத்தில் ‘சக்யம் அஞ்ஜலிபி: பாதும்’ (கைகளால் அள்ளிப் பருகலாம்) என்பது அச்சிடப்பட்ட பாடம்; அடிக்குறிப்பில் ‘சக்யா அஞ்ஜலிபி:’ என்ற பாடபேதம் சுட்டப்படுகிறது; அது இங்கே ஏற்கப்படவில்லை.
‘மலர்ந்த அர்ஜுன மரங்களோடு, தாழம்பூக்களால் மணமூட்டப்பட்ட இந்த மலை, பகை தணிந்த சுக்ரீவனைப் போல நீர்த்தாரைகளால் அபிஷேகம் செய்யப்படுகிறது’ — அபிஷேகத்தின் நினைவு இன்னும் பசுமையாக இருப்பதால், உவமானம் சுக்ரீவனே. ‘மேகம் என்ற கருமான் தோலை அணிந்து, மழைத்தாரை என்ற பூணூலைத் தரித்து, காற்று நிறைந்த குகைகளோடு ஒலிக்கும் மலைகள், வேதம் ஓதும் பிரம்மசாரிகளைப் போல உள்ளன’ — மூன்று அங்கங்களால் பிரம்மசாரியின் உருவகம் நிறைவடைகிறது: மான்தோல், பூணூல், வேத ஒலி. ‘பொற்சாட்டைகள் போன்ற மின்னல்களால் அடிக்கப்பட்டு, உள்ளே இடிமுழக்கம் ஒலிக்க, வானம் வலியால் துடிப்பது போல உள்ளது’ — சாட்டையடி, வலிக் கதறல்; அடிபடும் உயிரினம் போல வானம். ‘கருநீல மேகத்தைச் சார்ந்து ஒளிரும் மின்னல், ராவணனின் மடியில் துடிக்கும் தவக்கோலம் பூண்ட வைதேகியைப் போல எனக்குத் தோன்றுகிறது’ — இங்கே உவமை மிகவும் நெஞ்சைத் தொடுகிறது; கருநீல மேகம் ராவணன், பொன்னிற மின்னல் சீதை. ‘மேகங்களால் பூசப்பட்டு, கிரகங்களும் சந்திரனும் மறைந்து, மங்கிய இந்தத் திசைகள் காமுற்றவர்களுக்கு இனியவை’ — இருள் காமுற்றவர்களுக்கு உகந்தது, பிரிவுற்றவனுக்கோ எதிரானது. ‘சௌமித்ரியே, மலைச்சரிவுகளில் பூத்து, ஆவியால் சூழப்பட்டு, மழையின் வருகைக்காக ஏங்கும் குடஜ மரங்களைப் பார்; சோகத்தில் மூழ்கிய எனக்கு அவை காமத்தைத் தூண்டுபவையாக நிற்கின்றன.’ இந்தப் பதினான்காம் சுலோகம் ஆறு பாதங்கள் கொண்டது — மூன்று அரைச் சுலோகங்கள் ஒரே சுலோகத்தில் அமைக்கப்பட்டுள்ளன; திறனாய்வுப் பதிப்பிலும் அவை 4.027.014 இன் மூன்று பாதிகள். இங்கே வரிசையாக நான்கு உருவகங்கள் — மலை சுக்ரீவனைப் போல அபிஷேகம் செய்யப்படுகிறது, மலைகள் பிரம்மசாரிகளைப் போல ஓதுகின்றன, வானம் அடிபடும் உயிரினம் போல வலியைக் காட்டுகிறது, மின்னல் சீதையைப் போலத் துடிக்கிறது. நான்காவது உருவகமே ராமனின் இதயத்தைத் தொடுகிறது; ஆகவே அதற்குப் பின் திசைகள் காமுற்றவர்களுக்கு இனியவை என்பதையும், அவனுடைய எதிர்மாறான அனுபவத்தையும் கவி தெரிவிக்கிறார். பதினான்காம் சுலோகம் ஆறு பாதங்கள் கொண்டது என்பது அச்சுப் பதிப்பாலும் திறனாய்வுப் பதிப்பாலும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. ‘ப்ராதீதா இவ பர்வதா:’ (வேதம் ஓதுபவர்கள் போன்ற மலைகள்) என்ற தற்குறிப்பேற்றத்தில், மேகத்தின் கருமை கருமான் தோலோடும், மழைத்தாரையின் நூல் போன்ற தன்மை பூணூலோடும், குகைகளின் எதிரொலி வேத ஒலியோடும் ஒப்பிடப்படுகின்றன; மூன்று அங்கங்களால் ஒரு சித்திரம் நிறைவடைவது கவியின் திறமை. பதின்மூன்றாம் சுலோகத்தில் ‘மன்மதவதாம் ஹிதா:’ (காமுற்றவர்களுக்கு இனியவை) என்பதில் ஒரு முரண் உள்ளது — காமுற்றவர்களுக்கு இனிய அதே திசைகள் பிரிவுற்ற ராமனுக்குத் தீங்கானவை; இதனால் சர்க்கத்தின் குறிப்புப் பொருள் வளம் பெறுகிறது.
‘புழுதி அடங்கிவிட்டது, காற்று குளிர்ச்சியோடு வீசுகிறது, கோடை வெப்பத்தின் தீமைகள் தணிந்துவிட்டன; அரசர்களின் படையெடுப்புகள் நின்றுவிட்டன, வெளியூர் சென்றிருந்தவர்கள் தங்கள் நாடுகளுக்குத் திரும்புகின்றனர். மானசரோவரத்தில் வசிக்க ஆசைப்படும் அன்னங்கள் புறப்பட்டுவிட்டன; சக்கரவாகங்கள் இப்போது தங்கள் இணைகளோடு சேர்ந்துள்ளன; இடைவிடாத மழைநீரால் சேதமடைந்த வழிகளில் வண்டிகள் செல்வதில்லை. மேகங்கள் சிதறிக் கிடக்கும் வானம், ஓரிடத்தில் ஒளிர்ந்தும் ஓரிடத்தில் இருண்டும், ஆங்காங்கே மலைகளால் தடுக்கப்பட்ட, அலை அடங்கிய பெருங்கடலின் வடிவம் போலத் தோன்றுகிறது. சர்ஜ, கதம்ப மலர்கள் கலந்து, மலைத் தாதுக்களால் செம்பழுப்பான புதுநீரை, மயில்களின் அகவல் பின்தொடர, மலையாறுகள் மிக வேகமாகச் சுமந்து செல்கின்றன. சாறு நிறைந்த, வண்டு போலக் கருத்த நாவல் பழம் மனம் நிறைய உண்ணப்படுகிறது; பல வண்ணம் கொண்ட, காற்றால் உலுக்கப்பட்ட, கனிந்த மாம்பழம் தரையில் விழுகிறது. மின்னல் கொடிகளோடும் கொக்குமாலைகளோடும், பெருமலைச் சிகரங்களின் வடிவம் கொண்ட மேகங்கள், உரத்து முழங்கியபடி, போர்க்களத்தில் நிற்கும் மதம் கொண்ட யானைகளைப் போல முழங்குகின்றன. மழைநீரால் செழித்த புல்வெளிகளும், நடனத் திருவிழாவைத் தொடங்கிய மயில்களும், மழை பொழிந்து ஓய்ந்த மேகங்களும் கொண்ட காடுகள் பிற்பகல் வேளைகளில் மேலும் அழகாக விளங்குகின்றன — பார். நீரின் பெரும்பாரத்தைச் சுமந்துகொண்டு, கொக்குகளோடு முழங்கும் மேகங்கள், மலைகளின் பெரும் சிகரங்களில் ஓய்ந்து ஓய்ந்து மீண்டும் செல்கின்றன. மேகத்தை விரும்பி, சுற்றிப் பறந்து, மகிழ்ச்சியுற்ற கொக்குகளின் வரிசை, காற்றால் அசைக்கப்பட்டு, அழகிய வானத்தின் கழுத்தில் தொங்கும் சிறந்த வெண்தாமரை மாலை போல விளங்குகிறது.’ இங்கே பதினைந்தாம் சுலோகத்திலிருந்து நீண்ட விருத்தம் தொடங்குகிறது. இந்தப் பகுதியில் உலகியல் நிகழ்வுகள் வர்ணிக்கப்படுகின்றன — அரசர்களின் படையெடுப்பு நிற்றல், வெளியூர் சென்றவர்கள் திரும்புதல், வண்டிகள் நின்றுபோதல்; இதனால் பருவத்தின் சமூக விளைவையும் கவி காட்டுகிறார். பிறகு இயற்கைச் சித்திரங்கள் — வானம் துண்டு துண்டாக ஒளிர்தல், மலையாறுகளின் வேகம், நாவலும் மாவும் கனிதல், மேகங்களுக்கு யானை உவமை, காடுகளின் பிற்பகல் அழகு, மேகங்களின் ஓய்வு, கொக்கு வரிசைக்கு மாலை உவமை. ‘போர்க்களத்தில் நிற்கும் மதம் கொண்ட யானைகள் போல’ என்ற உவமை இந்தச் சர்க்கத்தில் மூன்று முறை ஆளப்படுகிறது, ஏனெனில் மழைமேகத்தின் கம்பீரம் யானையோடுதான் ஒப்பிடத்தக்கது. இருபத்தொன்றாம், இருபத்திரண்டாம் சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. ‘நிர்வ்ருஷ்டபலாஹகானி’ (மழை பொழிந்து ஓய்ந்த மேகங்கள் கொண்டவை) என்ற சொல்லால் மேகங்கள் வெறுமையாகிவிட்டன என்பது உணர்த்தப்படுகிறது; ஆகவேதான் பிற்பகலில் காடுகளுக்குத் தனி அழகு. ‘விச்ரம்ய விச்ரம்ய’ (ஓய்ந்து ஓய்ந்து) என்ற இரட்டிப்பால் மேகங்களின் மெதுவான நகர்வு சித்தரிக்கப்படுகிறது. பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் நாவல் பழமும் மாம்பழமும் பருவத்தின் இரண்டு அடையாளங்கள்; ‘ஷட்பதஸந்நிகாசம்’ (வண்டு போன்றது) என்பதால் நாவல் பழத்தின் கருநிறம் வண்டோடு ஒப்பிடப்படுகிறது.
‘இளம் இந்திரகோபப் பூச்சிகள் இடையிடையே வண்ணம் தீட்டிய புதுப் புல்வெளியால் பூமி, உடலோடு ஒட்டிய, கிளியின் நிறம் கொண்ட, அரக்குச் சாயம் தெளித்த கம்பளி அணிந்த பெண்ணைப் போல விளங்குகிறது. உறக்கம் மெல்லக் கேசவனை அடைகிறது, நதி விரைந்து கடலை அடைகிறது, மகிழ்ந்த கொக்கு மேகத்தை அடைகிறது, காமுற்ற காதலி தன் அன்பனை அடைகிறாள்’ — நான்கு பாதங்களும் ஒரே வினைச்சொல்லால் (‘அடைகிறது’) முடிகின்றன; இது சொல் மீண்டுவரும் அணி. ‘காட்டின் ஓரங்கள் மயில்கள் நன்றாக ஆடுமிடங்களாயின, கதம்ப மரங்கள் கதம்ப மலர்க்கிளைகள் கொண்டவையாயின, காளைகள் பசுக்களிடம் சமமான காமம் கொண்டவையாயின, பூமி பயிர்களாலும் காடுகளாலும் அழகுற்றதாயிற்று’ — ‘ஆயின’ (ஜாதா) என்ற சொல் நான்கு முறை திரும்ப வருகிறது. ‘நதிகள் பாய்கின்றன, மேகங்கள் பொழிகின்றன, மதயானைகள் பிளிறுகின்றன, காட்டின் ஓரங்கள் ஒளிர்கின்றன, காதலியைப் பிரிந்தவர்கள் ஏங்கி நினைக்கின்றனர், மயில்கள் ஆடுகின்றன, வானரர்கள் ஆறுதல் அடைகின்றனர்’ — முதல் பாதியில் ஏழு வினைகள், இரண்டாம் பாதியில் ஏழு எழுவாய்கள்; இது நிரல்நிறை அணி. ‘தாழம்பூவின் மணத்தை முகர்ந்து மகிழ்ந்த மதயானைகள், காட்டு அருவிகளில் நீர் விழும் ஓசையால் கலக்கமுற்று, மயில்களோடு சேர்ந்து மதம் கொண்டு பிளிறுகின்றன. நீர்த்தாரைகள் விழுவதால் அடிக்கப்பட்டு, கதம்பக் கிளைகளில் தொங்கும் வண்டுகள், கணப்பொழுதில் பெற்ற, மலர்த்தேனில் ஆழ்ந்த மயக்கத்தை மெல்லக் கைவிடுகின்றன. கரித்தூள் குவியல் போன்ற, சாறு நிறைந்த, செழித்த பழங்களால் நாவல் மரங்களின் கிளைகள், வண்டுக்கூட்டங்களால் பருகப்படுவன போல விளங்குகின்றன. மின்னல் கொடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, உரத்த ஆழ்ந்த பெருமுழக்கம் செய்யும் மேகங்களின் வடிவங்கள் போருக்கு ஆர்வமுள்ள யானைகளைப் போல விளங்குகின்றன. வழியைப் பின்பற்றி மலைக்காட்டில் சென்றுகொண்டிருந்த மதயானை, மேகமுழக்கத்தைக் கேட்டு, போரை விரும்பி, அது எதிரியின் பிளிறல் என்று ஐயுற்றுத் திரும்பி வந்தது.’ இந்தப் பகுதியில் சொல்லணிகள் மிகுந்துள்ளன — இருபத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் ‘அடைகிறது’ என்ற சொல் நான்கு முறை, இருபத்தாறாம் சுலோகத்தில் ‘ஆயின’ என்ற சொல் நான்கு முறை, இருபத்தேழாம் சுலோகத்தில் ஏழு வினைகளும் ஏழு எழுவாய்களுமாக நிரல்நிறை. இவற்றால் கவி மழைக்காலம் எங்கும் கொண்டுவரும் மாற்றத்தைக் குறிப்பால் உணர்த்துகிறார். ‘கேசவனை அடையும் உறக்கம்’ என்பது சயன ஏகாதசியின் குறிப்பு — ஆஷாட மாத வளர்பிறை ஏகாதசியில் விஷ்ணு உறங்கத் தொடங்குகிறார் என்பது புராணப் பிரசித்தி. இருபத்து நான்காம் சுலோகத்தில் பூமி பெண்ணாக வர்ணிக்கப்படுகிறது — புதுப் புல்வெளி கிளிநிறக் கம்பளி, இந்திரகோபப் பூச்சிகள் அரக்கு ஓவியங்கள்; இந்தச் சித்திரம் சம்ஸ்கிருதக் காவியத்தில் பிரசித்தமானது. இருபத்து நான்காம், முப்பத்து மூன்றாம் சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. ‘ஆபானபூமிப்ரதிமா’ (கள்ளருந்தும் இடம் போன்றது) என்பது மதுக்கூடத்தின் உவமை; காட்டு நிலம் தேன்நீரால் நிறைந்துள்ளது, மயில்களும் மதம் கொண்டுள்ளன — ஆகவே அது ஒரு மதுவிருந்துக் கூடம் போல உள்ளது. ‘ப்ரதிஸந்நிவ்ருத்த:’ (திரும்பி வந்தது) என்ற சொல்லால் யானையின் மயக்கம் உணர்த்தப்படுகிறது — மேகமுழக்கத்தை எதிரியின் பிளிறல் என்று எண்ணி அது திரும்புகிறது. முப்பத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் மேகங்களின் வடிவங்கள் போருக்கு ஆர்வமுள்ள யானைகளைப் போல உள்ளன; ‘தடித்பதாகாபி:’ (மின்னல் கொடிகளால்) என்பதால் மின்னல்கள் படையின் கொடிகள் போல உள்ளன — சித்திரம் முழுவதும் போருடையது.
‘காட்டின் பகுதிகள் ஓரிடத்தில் வண்டுக்கூட்டங்களால் பாடப்படுவன போலவும், ஓரிடத்தில் மயில்களால் ஆடப்படுவன போலவும், ஓரிடத்தில் யானைகளால் மதம் கொண்டவை போலவும் — பலவற்றுக்கு இருப்பிடமாக விளங்குகின்றன. கதம்பம், சர்ஜம், அர்ஜுனம், கந்தளம் ஆகியவை நிறைந்து, தேன்நீரால் நிரம்பிய காட்டு நிலம், மதம் கொண்ட மயில்களின் அகவலாலும் ஆட்டத்தாலும் கள்ளருந்தும் இடம் போல விளங்குகிறது. முத்தைப் போல ஒளிர்ந்து விழும், மிகத் தூய, இலைக்குழிகளில் தங்கிய நீரை, மகிழ்ந்த, நிறம் மாறிய இறகுகள் கொண்ட, தாகமுற்ற பறவைகள், தேவேந்திரன் அளித்த கொடையாகப் பருகுகின்றன. வண்டுகளாகிய வீணையின் இனிய நாதமும், தவளைகள் தொண்டையால் இடும் தாளமும் கொண்டு, மேகமாகிய மிருதங்க முழக்கங்களால் வெளிப்படுத்தப்பட்டு, காடுகளில் ஒரு சங்கீதக் கச்சேரி தொடங்கியது போல உள்ளது’ — வண்டு வீணை, தவளை கண்டதாளம், மேகம் மிருதங்கம் என்ற மூன்று இசைக்கருவிகளால் காட்டின் இசைக்கு ஓர் உருவகம். ‘ஓரிடத்தில் ஆடியும், ஓரிடத்தில் உரக்க அகவியும், ஓரிடத்தில் மர உச்சிகளில் அமர்ந்தும், தொங்கும் தோகையையே அணிகலனாகக் கொண்ட மயில்களால் காடுகளில் ஒரு சங்கீதக் கச்சேரி தொடங்கியது போல உள்ளது. மேகங்களின் முழக்கத்தால் விழித்தெழுந்த தவளைகள், நெடுநாள் அடக்கி வைத்திருந்த உறக்கத்தைக் கைவிட்டு, பலவிதமான வடிவும் நிறமும் குரலும் கொண்டவையாய், புதுமழைத் தாரைகளால் அடிக்கப்பட்டு ஒலிக்கின்றன. சக்கரவாகங்களைச் சுமந்துகொண்டு, சிதைந்த கரைகளை அடித்துச் சென்று, செருக்குற்று, புதிய மழைக்காலத்தால் நிறைந்த உடல் கொண்ட நதிகள், விரைந்து தங்கள் கணவனை (கடலை) நெருங்குகின்றன. நீல மேகங்களோடு ஒட்டிக்கொண்ட, புதுநீர் நிறைந்த நீல மேகங்கள், காட்டுத்தீயால் எரிந்த மலைகளில் வேரூன்றிய, காட்டுத்தீயால் எரிந்த மலைகளைப் போலத் தோன்றுகின்றன. மதம் கொண்டு அகவும் மயில்களும், இந்திரகோபப் பூச்சிகள் நிறைந்த புல்வெளிகளும் கொண்டு, நீப, அர்ஜுன மலர்களால் மணம் கமழும் அழகிய காட்டுப் பகுதிகளில் யானைகள் திரிகின்றன.’ இந்தப் பகுதியின் மையம் ‘காடுகளில் ஒரு சங்கீதக் கச்சேரி தொடங்கியது போல’ என்ற சொற்றொடர்; இது இரண்டு சுலோகங்களின் (36, 37) முடிவில் திரும்ப வருகிறது — ஒன்றில் இசைக்கருவிகளின் உருவகம், மற்றதில் நடனமாடுபவர்களின் உருவகம். வண்டு வீணைநரம்பு, தவளை கண்டதாளம், மேகம் மிருதங்கம், மயில்கள் நடனமாடுபவர்கள் — காடு முழுவதும் ஒரு நாட்டியசாலை போலக் கற்பனை செய்யப்படுகிறது. பிறகு தவளைகள் விழித்தெழுதல், நதிகள் கடலை நோக்கிச் செல்லுதல், மேகங்களுக்கு மலை உவமை, யானைகளின் உலா ஆகியவை வர்ணிக்கப்படுகின்றன. நதிகள் தங்கள் கணவனை நோக்கிச் செல்கின்றன என்ற உருவகம் காதலனைத் தேடிச் செல்லும் தலைவியைப் போன்றது; அதில் ‘த்ருப்தா:’ (செருக்குற்றவை), ‘நவப்ராவ்ருதபூர்ணபோகா:’ (புதிய மழைக்காலத்தால் நிறைந்த உடல் கொண்டவை) என்ற அடைமொழிகள் சிருங்காரச் சுவையை வளர்க்கின்றன. முப்பத்தாறு, முப்பத்தேழு, முப்பத்தெட்டு, முப்பத்தொன்பது ஆகிய நான்கு சுலோகங்களும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. ‘நிறம் மாறிய இறகுகள் கொண்ட பறவைகள்’ என்பது சாதகப் பறவைகளைக் குறிக்கிறது; அவை மழைநீரை மட்டுமே பருகும் என்பது கவி மரபு; ஆகவே ‘தேவேந்திரன் அளித்த’ என்ற அடைமொழி மிகப் பொருத்தமானது. நாற்பதாம் சுலோகத்தில் ‘காட்டுத்தீயால் எரிந்த மலைகளில் … காட்டுத்தீயால் எரிந்த மலைகள் போல’ என்று சொல் மீண்டு வருகிறது; நீல மேகங்களின் கருமை எரிந்த மலைகளின் கருமையோடு ஒப்பிடப்படுகிறது.
‘புதுமழைத் தாரைகளால் மகரந்தம் அடிபட்ட தாமரைகளை விரைந்து கைவிட்டு, மகிழ்ந்த வண்டுகள் மகரந்தம் நிறைந்த புதிய கதம்ப மலர்களைப் பருகுகின்றன. யானைகளில் சிறந்தவை மதம் கொண்டுள்ளன, காளைகளில் சிறந்தவை மகிழ்ந்துள்ளன, விலங்கரசர்களான சிங்கங்கள் காடுகளில் மேலும் வீறுகொண்டுள்ளன, மலைகளில் சிறந்தவை அழகுற்றுள்ளன, அரசர்கள் அமைதியாக உள்ளனர், தேவேந்திரனோ மேகங்களோடு விளையாடுகிறான்’ — ஒரே சுலோகத்தில் ‘இந்திரன்’ (சிறந்தவன்) என்று முடியும் ஆறு சொற்கள்; இது சொல்லணியின் வியப்பு. ‘கடலின் முழக்கத்தை எழுப்பி, பெரும் நீர்ப்பெருக்கோடு வானில் தொங்கும் மேகங்கள், நதிகளையும் குளங்களையும் ஏரிகளையும் கிணறுகளையும் பூமி முழுவதையும் வெள்ளத்தில் மூழ்கடிக்கின்றன. பெரும் மழைப்பெருக்குகள் விழுகின்றன, வேகமான காற்றுகள் வீசுகின்றன, கரைகள் அழிந்து வழி தவறிய நதிகள் விரைந்து நீரைச் சுமந்து செல்கின்றன. தேவேந்திரன் அளித்து, காற்றால் கொண்டு வரப்பட்ட மேகமாகிய நீர்க்குடங்களால் அபிஷேகம் செய்யப்படும் பெருமலைகள், மனிதர்களால் அபிஷேகம் செய்யப்படும் அரசர்களைப் போலத் தங்கள் வடிவையும் சிறப்பையும் காட்டுகின்றன’ — மீண்டும் அபிஷேகத்தின் சித்திரம்; இது இருபத்தாறாம் சர்க்கத்தின் எதிரொலி. ‘வானம் மேகங்களால் தழுவப்பட்டுள்ளது; நட்சத்திரமோ சூரியனோ கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை; புதுநீர்ப் பெருக்குகளால் பூமி நிறைவடைந்துள்ளது; இருள் பூசப்பட்ட திசைகள் ஒளியற்றுள்ளன. மலைகளின் பெரும் சிகரங்கள், மழைத்தாரைகளால் கழுவப்பட்டு, பெரும் அளவிலான அகன்ற அருவிகளால், தொங்கும் முத்துச்சரங்களைப் போல மேலும் விளங்குகின்றன. மலைப் பாறைகளில் மோதித் தடுமாறும் வேகம் கொண்ட, சிறந்த மலைகளின் பெரும் அருவிகள், மயில்கள் ஒலிக்கும் குகைகளில் சிதறி விழும் முத்துமாலைகளைப் போல விளங்குகின்றன. விரைந்த வேகம் கொண்ட, மலைகளின் கழுவப்பட்ட சிகர அடிவாரங்களிலிருந்து விழும் பெரும் அருவிகள், முத்துச்சரங்களைப் போல விழுந்து, பெரும் குகைகளின் மடியால் தாங்கப்படுகின்றன. காதல் விளையாட்டின் அழுத்தத்தால் அறுந்த தேவமகளிரின் முத்துமாலை முத்துக்களைப் போல, ஒப்பற்ற நீர்த்தாரைகள் எல்லாத் திசைகளிலும் விழுகின்றன.’ ஐம்பத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் மீண்டும் அனுஷ்டுப் சந்தம் தொடங்குகிறது, நீண்ட விருத்தம் நிற்கிறது. இந்தப் பகுதியில் ‘இந்திரன்’ என்று முடியும் எட்டு வகைச் சொற்கள் உள்ளன — கஜேந்திரன், கவேந்திரன், ம்ருகேந்திரன், நகேந்திரன், நரேந்திரன், ஸுரேந்திரன், பர்வதேந்திரன், சைலேந்திரன் என்று; இந்தச் சொல் மீண்டுவரும் வியப்பு வால்மீகியின் சொல் விளையாட்டுக்கு எடுத்துக்காட்டு. பிறகு நான்கு சுலோகங்களில் அருவிகளின் வர்ணனை — அவை முத்துச்சரங்கள் போலவும், மாலைகள் போலவும், தேவமகளிரின் அறுந்த மாலை முத்துக்கள் போலவும் உள்ளன. மலைகளுக்கு அபிஷேகம் என்ற உருவகம் இருபத்தாறாம் சர்க்கத்தின் சுக்ரீவ அபிஷேகத்தையே நினைவூட்டுகிறது; இது கவியின் இசைவான அமைப்பு. இந்தப் பகுதியில் நாற்பத்து நான்காம் சுலோகம் முதலான ஒன்பது சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் கிடைக்கவில்லை; இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் நீளத்துக்கு முக்கியக் காரணம். ‘மனிதர்களால் அபிஷேகம் செய்யப்படும் அரசர்களைப் போல’ என்ற உவமையில், இதே பகுதியில் இரண்டு சர்க்கங்களுக்கு முன் விரிவாக வர்ணிக்கப்பட்ட அபிஷேக விதியே உவமானம்; கவி தன் முந்தைய வர்ணனையையே உவமானமாக எடுத்துக்கொள்கிறார். நாற்பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘ஸந்நாதிதபர்ஹிணாஸு குஹாஸு’ (மயில்கள் ஒலிக்கும் குகைகளில்) என்ற ஏழாம் வேற்றுமைப் பன்மையால் குகைகளின் மிகுதியும் மயில்களின் ஒலியும் ஒருசேர உணர்த்தப்படுகின்றன.
‘கூடுகளில் அடங்கும் பறவைகளாலும், கூம்பும் தாமரைகளாலும், மலரும் மாலதி மலராலும், சூரியன் அஸ்தமித்துவிட்டான் என்று அறியப்படுகிறது’ — இங்கே காலம் சூரியனைக் கண்டு அறியப்படவில்லை, உயிரினங்களின் நடவடிக்கைகளால் அறியப்படுகிறது; மேகங்கள் மூடிய வானத்தில் இதுவே வழி. ‘அரசர்களின் படையெடுப்புகள் நின்றுவிட்டன; படை வழியிலேயே தங்கியுள்ளது; பகைகளும் வழிகளும் நீரால் சமன் செய்யப்பட்டுவிட்டன’ — நீரால் பகையும் தணிந்தது என்பது இரட்டுறமொழிதல். ‘புரட்டாசி மாதத்தில் வேதம் ஓத விரும்பும் அந்தணர்களுக்கும் சாமவேதம் பாடுபவர்களுக்கும் இது அத்தியயனம் தொடங்கும் காலமாக வந்துள்ளது’ — பாத்ரபத மாதத்தில் உபாகர்மத்தின் காலம் என்பது சாஸ்திரம். ‘தன் பணிகளை நிறுத்தி, தேவையானவற்றைச் சேமித்துக்கொண்ட கோசல அரசன் பரதன், நிச்சயமாக ஆஷாட மாதப் பௌர்ணமி விரதத்தை மேற்கொண்டிருப்பான்’ — இங்கே சகோதரனின் நினைவு திடீரென்று வருகிறது, ஆனால் பிரிவின் இயல்பான விளைவு அது. ‘நிரம்பிவரும் சரயுவின் வேகம் நிச்சயமாகப் பெருகிக்கொண்டிருக்கும் — நான் புறப்பட்டபோது என்னைக் கண்ட அயோத்தியின் ஆரவாரம் போல’ — நதியின் பெருக்கு நகரமக்களின் கதறலுக்கு உவமானம். ‘நலன்கள் நிறைந்த இந்த மழைக்காலத்தைச் சுக்ரீவன் சுகமாக அனுபவிக்கிறான் — பகைவனை வென்று, மனைவியோடு, பெரும் அரசில் நிலைபெற்றவனாக. நானோ மனைவி கவரப்பட்டு, பெரும் அரசிலிருந்து நழுவி, நனைந்த நதிக்கரை போலச் சரிந்து வீழ்கிறேன்.’ இந்த முரணே சர்க்கத்தின் மையம் — ஒருவனுக்கு மழைக்காலம் சுகம் தருவது, மற்றவனுக்கோ அழிவு தருவது. இங்கே வர்ணனையிலிருந்து சிந்தனையை நோக்கிய மாற்றம் தொடங்குகிறது. ஐம்பத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் சூரிய அஸ்தமனம் உயிரினங்களின் நடவடிக்கைகளாலேயே அறியப்படுகிறது, ஏனெனில் மேகங்கள் மூடிய வானத்தில் சூரியன் தெரிவதில்லை — இது அனுமானப் பிரமாணத்தின் கவிதை வடிவம். பிறகு அரசர்களின் படையெடுப்பு நிற்றல், அந்தணர்களின் உபாகர்மம், பரதனின் விரதம், சரயுவின் பெருக்கு — அயோத்தியின் நினைவில் வேரூன்றிய நான்கு சித்திரங்கள். ‘அயோத்தியின் ஆரவாரம்’ என்ற உவமையால் ராமன் தான் புறப்பட்டபோது நகரமக்கள் கதறியதை நினைவுகூர்கிறான்; இந்த நினைவு அயோத்தியா காண்டத்தின் எதிரொலி. இறுதியில் சுக்ரீவனின் சுகத்தையும் தன் இழிநிலையையும் ஒப்பிட்டு, கவி விஷாதத்தின் உச்சத்தை நிறுவுகிறார்; ‘நனைந்த நதிக்கரை போல’ என்ற உவமை மழைக்கால வர்ணனையின் ஓர் அங்கத்திலிருந்தே எடுக்கப்பட்டது; இதுவே பொருத்தம். ‘வைராணி சைவ மார்காச்ச ஸலிலேன ஸமீக்ருதா:’ (பகைகளும் வழிகளும் நீரால் சமன் செய்யப்பட்டன) என்ற அரைச் சுலோகத்தில் இரட்டுறமொழிதல் உள்ளது — நீரால் வழிகள் சமமாயின, பகைகளும் தணிந்தன; ஒரே வினைச்சொல்லால் இரண்டு பொருள்கள் சாதிக்கப்படுகின்றன. ஐம்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் ‘ஸஞ்சிதஸஞ்சய:’ (தேவையானவற்றைச் சேமித்துக்கொண்டவன்) என்ற சொல்லால் பரதனின் சாதுர்மாஸ்ய விரதத்துக்கான ஆயத்தம் உணர்த்தப்படுகிறது — விரதத்துக்கான பொருள்கள் முன்பே சேமிக்கப்பட்டுவிட்டன.
‘என் சோகம் பரந்து விரிந்துள்ளது, மழைக்காலமோ கடப்பதற்கு மிகவும் கடினமானது, பெரும் பகைவனான ராவணனோ கரையற்றவன் போலத் தோன்றுகிறான். பயணம் செய்ய இயலாத இந்த நிலையையும் மிகக் கடினமான வழிகளையும் கண்டு, சுக்ரீவன் பணிந்து வணங்கியபோதும் நான் அவனிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை. மேலும், நெடுநாளைக்குப் பின் மனைவியோடு சேர்ந்த, மிகவும் துன்பப்பட்ட அந்த வானரனிடம், என் காரியம் பெரிது என்பதற்காகப் பேச நான் விரும்பவில்லை’ — இங்கே ராமனின் பெருந்தன்மை வெளிப்படுகிறது; நண்பனின் சுகம் தன் காரியத்தைவிடவும் கனமானது என்பது கருத்து. ‘தானாகவே ஓய்வெடுத்த பின், உரிய காலம் வந்ததை அறிந்து, சுக்ரீவன் பெற்ற உதவியை உணர்வான்; இதில் ஐயமில்லை. ஆகவே, மங்கல அடையாளங்கள் கொண்டவனே, காலத்தை எதிர்நோக்கியவனாக, சுக்ரீவனின் அருளையும் நதிகள் தெளிவடைவதையும் விரும்பிக் காத்திருக்கிறேன். உதவி பெற்ற வீரன் பதில் உதவியோடு இணைய வேண்டும்; நன்றி கெட்டவனும் பதில் உதவி செய்யாதவனும் வலிமையுள்ளவர்களின் மனத்தைப் புண்படுத்துகிறான்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட லக்ஷ்மணன், அதை மனத்தில் கொண்டு, கைகூப்பி, அந்தச் சொற்களைப் போற்றி, காண்பதற்கு மிக இனிய ராமனிடம் தன் மங்கலமான பார்வையை வெளிப்படுத்தியவாறு சொன்னான் — ‘அரசர் தலைவனே, நீ சொன்ன, நீ விரும்பும் இவை அனைத்தையும் வானரர் தலைவன் வெகு விரைவிலேயே செய்து முடிப்பான். சரத்காலத்தை எதிர்நோக்கி, பகைவனை அடக்குவதில் உறுதியோடு, இந்த நீர்ப்பெருக்கைப் பொறுத்துக்கொள்.’ கடைசி இரண்டு சுலோகங்கள் நீண்ட விருத்தத்தில் அமைந்தவை; இவையே இருபத்தேழாம் சர்க்கத்தின் இறுதியிலும் (46–47) சிறு பாடபேதத்தோடு மீண்டும் அச்சிடப்பட்டுள்ளன; இது வல்கேட் பாடத்தின் இருமுறைக் கூறல். இந்தக் கடைசிப் பகுதியில் ராமன் தன் மௌனத்துக்கான காரணத்தை விளக்குகிறான் — சுக்ரீவன் நெடுநாளைக்குப் பின் மனைவியோடு சேர்ந்திருக்கிறான், துன்பத்திலிருந்து விடுபட்டிருக்கிறான்; அவனுடைய சுகத்தைக் கெடுக்க ராமன் விரும்பவில்லை. இதனால் ராமனின் நட்பு தர்மம் வெளிப்படுகிறது — தன் காரியத்தையும் பிறரின் சுகத்தைவிட லேசாகக் கருதுபவன் அவன். ‘தானாகவே ஓய்வெடுத்த பின், உரிய காலம் வந்ததை அறிந்து சுக்ரீவன் பெற்ற உதவியை உணர்வான்’ என்ற நம்பிக்கை அடுத்த சர்க்கங்களில் சோதிக்கப்படுகிறது; இதுவே இருபத்தொன்பதாம் சர்க்கம் முதல் முப்பத்து மூன்றாம் சர்க்கம் வரையிலான கதையின் வித்து. ‘உதவி பெற்ற வீரன் பதில் உதவியோடு இணைய வேண்டும்’ என்ற நன்மொழி இருபத்தேழாம் சர்க்கத்திலும் (45) ஏறக்குறைய அப்படியே அச்சிடப்பட்டுள்ளது; ஆகவே வல்கேட் பாடத்தின் இருமுறைக் கூறல் இங்கே தெளிவாகிறது. லக்ஷ்மணனின் மறுமொழியோடு சர்க்கம் நிறைவடைகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அனுமன் சுக்ரீவனுக்கு நினைவூட்டுகிறான் — இதனால் கதை மீண்டும் நகர்கிறது. ‘சுபலக்ஷண’ (மங்கல அடையாளங்கள் கொண்டவனே) என்ற லக்ஷ்மணனுக்கான விளி இந்தச் சர்க்கத்தில் மட்டுமே உள்ளது; இருபத்தேழாம் சர்க்கத்திலோ ‘வசனே தவ’ (உன் சொல்லில்) என்ற பாடம் உள்ளது — இருமுறை சொல்லப்பட்ட இவ்விரு பகுதிகளுக்கும் இடையிலான முக்கிய வேறுபாடு இதுவே. அறுபதாம் சுலோகத்தில் ‘ப்ரணதே சைவ ஸுக்ரீவே’ (சுக்ரீவன் பணிந்து வணங்கியபோதும்) என்ற சொல்லால், சுக்ரீவன் ராமனை வணங்கிவிட்டே கிஷ்கிந்தைக்குச் சென்றான் என்று அறியப்படுகிறது; ஆயினும் ராமன் அவனிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डेऽष्टाविंशः सर्गः॥ २८॥