சர்க்கம்
அனுமன் சுக்ரீவனுக்கு உணர்த்துதலும் படையைத் திரட்டும் கட்டளையும்
சரத்காலத்தின் வருகையைக் காணுதல், சுக்ரீவனின் கவனக்குறைவு, அனுமனின் நீதி நிறைந்த சொற்கள், சுக்ரீவனின் முடிவு, படையைத் திரட்ட நீலனுக்குக் கட்டளை
வாயுமைந்தன் அனுமன் தெளிந்த வானத்தை உற்று நோக்குகிறான் — மின்னல்கள் மறைந்துவிட்டன, மேகங்கள் விலகிவிட்டன; சாரசப் பறவைக் கூட்டங்களால் அது ஒலிக்கிறது, அழகிய நிலவொளியால் பூசப்பட்டது போல உள்ளது. மழைக்காலம் போய்விட்டது, சரத்காலம் தொடங்கிவிட்டது, காரியத்தைத் தொடங்குவதற்கான காலம் வந்துவிட்டது. ஆனால் அப்போது அவன் காணும் சுக்ரீவனோ, செல்வம் நிறைந்தவனாக இருந்தும் தர்மத்தையும் அர்த்தத்தையும் சேர்ப்பதில் மந்தமானவனாக, தீயோரின் வழியையே மிகவும் சார்ந்தவனாக, தனிமை இன்பத்திலேயே மனம் பதிந்தவனாக இருக்கிறான். அவனுடைய காரியம் முடிந்துவிட்டது, நோக்கம் நிறைவேறிவிட்டது; எப்போதும் பெண்களோடு இன்பத்தில் திளைத்தவனாக, தான் விரும்பிய எல்லா ஆசைகளையும் அவன் அடைந்துவிட்டான். தன் மனைவியான விரும்பிய ருமையையும், தான் ஆசைப்பட்ட தாரையையும் அடைந்து, இரவும் பகலும் இன்பமாகக் கழித்தபடி, காரியம் நிறைவேறியவனாகக் கவலையற்றிருந்தான். நந்தனவனத்தில் அப்ஸரஸ் கூட்டங்களோடு விளையாடும் தேவேந்திரனைப் போல, அவன் அரசுக் காரியங்கள் அனைத்தையும் அமைச்சர்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, அமைச்சர்களின் செயல்களையும் கண்காணிக்காதவனாக ஆனான். அரசை இழந்துவிடுவோமோ என்ற ஐயம் வேரறுக்கப்பட்டுவிட்டது என்று எண்ணி, அவன் தன் விருப்பப்படியே நடந்துவந்தான். கவி இங்கே வரிசையாக ஆறு சுலோகங்களில் சுக்ரீவனின் கவனக்குறைவை வர்ணிக்கிறார் — முதலில் வெளியே நிகழும் பருவ மாற்றம், பிறகு அவனுக்குள் இருக்கும் தளர்ச்சி. அனுமனோ நோக்கத்தில் உறுதியானவன், பொருளின் உண்மையை அறிந்தவன், காலத்துக்கேற்ற தர்மத்தின் நுட்பங்களை அறிந்தவன்; ஆகவே உணர்த்துவதற்கு அவனே தகுந்தவன். இங்கே ‘ஸம்ருத்தார்த்தம்’ (செல்வம் நிறைந்தவன்) என்ற சொல்லால் கவி ஒரு முரணைக் குறிக்கிறார் — செல்வம் நிறைந்துள்ளது, ஆனால் தர்மத்தையும் அர்த்தத்தையும் சேர்ப்பதில் மந்தம் ஏற்பட்டுவிட்டது. சுக்ரீவனின் குறை தீமை அல்ல, மறதியே; அவன் வாக்குறுதியை மறுக்கவில்லை, அதை நினைவுகூரவில்லை, அவ்வளவே. முந்தைய சர்க்கத்தில் மழைக்கால வர்ணனை இருந்தது; இந்தச் சர்க்கத்திலோ சரத்காலத்தின் தெளிவு; பருவ மாற்றமே கடமையை நினைவூட்டுவதாகிறது. அனுமனின் மூன்று அடைமொழிகள் — நோக்கத்தில் உறுதியானவன், பொருளின் உண்மையை அறிந்தவன், காலத்துக்கேற்ற தர்மத்தின் நுட்பங்களை அறிந்தவன் — அவனுடைய தூதுத் திறமையைக் காட்டுகின்றன. அமைச்சனே அரசனுக்கு உணர்த்தத் தகுதியானவன் என்ற நீதி இங்கே கையாளப்படுகிறது.
சொல்வன்மை மிக்க அனுமன், சொற்களின் உட்பொருளை அறிந்த வானரத் தலைவனை, காரணங்கள் நிறைந்த பலவிதமான இனிய சொற்களால் முதலில் மகிழ்வித்தான்; பிறகு நன்மை பயப்பதும் உண்மையானதும் பயனுள்ளதும், சாமம், தர்மம், அர்த்தம், நீதி ஆகியவை நிறைந்ததும், அன்பும் பிரியமும் கலந்ததும், நம்பிக்கையால் உறுதி பெற்றதுமான சொற்களைச் சொன்னான். முதலில் மகிழ்வித்தல், பிறகு உபதேசம் — இந்த நீதி இங்கே உணர்த்தப்படுகிறது. வானரத் தலைவனை அணுகி அவன் சொன்னான் — ‘அரசைப் பெற்றுவிட்டாய், புகழைப் பெற்றுவிட்டாய், குலத்தின் வழிவந்த செல்வத்தையும் பெருக்கிவிட்டாய்; நண்பர்களை அரவணைத்துக்கொள்வது மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது; அதை நீ செய்ய வேண்டும். நண்பர்களிடம் காலம் அறிந்து எப்போதும் நன்முறையில் நடந்துகொள்பவனுக்கு அரசும் புகழும் வீரமும் பெருகுகின்றன. எவனுக்குக் கருவூலமும், படையும், நண்பர்களும், தானும் — இவை அனைத்தும் சமமாக உள்ளனவோ, அவனே பெரும் அரசை அனுபவிக்கிறான். இந்த நான்கிலும் நண்பனும் சமமான அங்கம் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். நீ நன்னடத்தை நிறைந்தவன், அழிவற்ற வழியில் நிற்பவன்; ஆகவே நண்பனின் காரியத்துக்காக எதை ஏற்றுக்கொண்டாயோ, எதை வாக்களித்தாயோ, அதை முறைப்படி நிறைவேற்ற வேண்டும்.’ இவ்வாறு அனுமன் அரசநீதியின் பொது விதியை முதலில் சொல்லி, பிறகு அதைச் சுக்ரீவனுக்குப் பொருத்துகிறான். ‘அரசு, புகழ், செல்வம்’ என்ற மூன்றும் அடையப்பட்டுவிட்டன என்று முதலில் நினைவூட்டி, அனுமன் எஞ்சிய கடமையை முன்வைக்கிறான்; இது புகழ்ச்சியோடு கூடிய தூண்டுதல். ‘காலஜ்ஞ:’ (காலம் அறிந்தவன்) என்ற சொல்லே இங்கே முதன்மையானது — நண்பனின் காரியத்தில் காலமே முக்கிய அங்கம். கருவூலம், படை, நண்பர்கள், தான் என்ற நான்கு அரசு அங்கங்களை எண்ணி, அவற்றில் நண்பனைச் சமமாக நிறுவுகிறான்; இதனால் நண்பனைப் புறக்கணிப்பது அரசின் இழப்பே என்பது நிறுவப்படுகிறது. ‘நிரத்யயே பதி ஸ்தித:’ (அழிவற்ற வழியில் நிற்பவன்) என்று சுக்ரீவனின் நன்னடத்தையைப் புகழ்ந்து, அதே நன்னடத்தையை வாக்குறுதியைக் காப்பதற்கு அவன் அழைக்கிறான்.
‘எல்லாத் தன்முனைப்புகளையும் கைவிட்டு, பரபரப்போடு, ஊக்கம் சிதைந்தவனாக, நண்பனின் காரியத்தில் ஈடுபடாதவன் கேடுகளால் சூழப்படுகிறான். காலம் கடந்த பின் நண்பனின் காரியங்களில் ஈடுபடுபவன், பெரிய காரியங்களைச் சாதித்தாலும் நண்பனின் நோக்கத்தோடு இணைவதில்லை — காலம் கடந்த செயல் பலனற்றது என்பது கருத்து. பகைவரை அடக்குபவனே, நம்முடைய இந்த நண்பனின் காரியம் காலம் கடந்ததாகிவிட்டது; ஆகவே ராகவனுக்காக வைதேகியைத் தேடும் பணி விரைவாகச் செய்யப்படட்டும். காலம் அறிந்த ராமன், விரைவை விரும்பினாலும், அறிவாளியாக இருப்பதால் உன் வசத்துக்குக் கட்டுப்பட்டே நிற்கிறான்; கூச்சத்தால் காலம் கடந்துவிட்டதை உன்னிடம் தெரிவிக்கவும் இல்லை. இதுவே அவனுடைய பெருமை — உரிமை இருந்தும் அவன் தூண்டவில்லை. அவன் செழித்த குலத்தின் கொடி, நெடுநாள் உறவாகத் தொடரும் நண்பன், அளவிட முடியாத ஆற்றல் கொண்டவன், குணங்களில் ஒப்பற்றவன். அவன் முன்பே உன் காரியத்தைச் செய்தான், வாலியைக் கொன்றான், அரசையும் தந்தான்; ஆகவே இப்போது நீ அவனுடைய காரியத்தைச் செய். வானரத் தலைவனே, வானரர்களில் சிறந்தவர்களுக்கு நீ கட்டளையிட வேண்டும்.’ இங்கே மூன்று எடுத்துக்காட்டுப் படிகள் — முதலில் நண்பனின் காரியத்தில் ஈடுபடாதவன், பிறகு காலம் கடந்த பின் ஈடுபடுபவன், பிறகு நடப்புச் சூழலுக்கே பொருத்துதல். ‘காலாதீதம்’ (காலம் கடந்தது) என்ற சொல் இருமுறை ஆளப்படுகிறது; இதனால் கண்டனம் மென்மையானதாக இருந்தாலும் தெளிவாகிறது. அனுமன் ‘ந:’ (நம்முடைய) என்ற பன்மையால் தன்னையும் குற்றத்தில் பங்காளியாக்கிக்கொள்கிறான்; அதனால் சொற்கள் கடுமையாகத் தோன்றுவதில்லை. ராமனின் மௌனம் அவனுடைய நற்பண்பே, புறக்கணிப்பு அல்ல என்று விளக்கி, அனுமன் சுக்ரீவனின் நாணத்தைத் தூண்டுகிறான். ‘கேது:’ (கொடி) என்ற சொல்லால் ராமன் குலத்தின் கொடி போல உயர்ந்தவன் என்பது உணர்த்தப்படுகிறது.
‘தூண்டப்படுவதற்கு முன் காரியம் தொடங்கப்படும் வரை காலம் கடக்கவில்லை என்றே கருதப்படும்; தூண்டப்பட்ட பின் செய்யப்படும் காரியத்துக்கோ காலம் கடந்தது உறுதியாகிவிடுகிறது. ஆகவே நீயாகவே முனைந்து செயல்படு. வானரத் தலைவனே, உனக்கு எதுவும் செய்யாதவனின் காரியத்தையும் நீ செய்பவன்; அப்படியிருக்க, அரசைத் தந்தும் பகைவனைக் கொன்றும் முன்பே உனக்கு உதவி செய்தவனைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா? வானர, கரடிக் கூட்டங்களின் தலைவனே, நீ வலிமை மிக்கவன், மிகுந்த பராக்கிரமம் கொண்டவன்; அப்படியிருந்தும் தசரத மைந்தனுக்கு இனியது செய்யக் கட்டளையிடுவதில் ஏன் தயங்குகிறாய், ஏன் தாமதிக்கிறாய்? தசரத மைந்தன் தானே தன் அம்புகளால் தேவர்களையும் அசுரர்களையும் பெரும் நாகங்களையும் வசப்படுத்த வல்லவனே; ஆயினும் அவன் உன் வாக்குறுதியை எதிர்பார்த்து நிற்கிறான். உயிரைத் துறக்கவும் தயங்காமல் அவன் உனக்குப் பெரும் நன்மை செய்தான்; ஆகவே நாம் பூமியிலும் வானிலும் அவனுடைய மனைவி வைதேகியைத் தேடுவோம். தேவர்களும் தானவர்களும் கந்தர்வர்களும் அசுரர்களும் மருத்கணங்களும் யட்சர்களும் அவனுக்கு அச்சம் தர இயலாது; ராட்சசர்களைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா? பொன்னிற வானரர்களின் தலைவனே, இத்தகைய ஆற்றல் கொண்டவனும் முன்பே உனக்கு உதவி செய்தவனுமான ராமனுக்கு நீ முழு மனத்தோடு இனியது செய்ய வேண்டும்.’ இங்கே அனுமனின் சொற்கள் படிப்படியாகக் கூர்மையடைகின்றன — முதலில் நீதிவாக்கியம், பிறகு கண்டனம், பிறகு ராமனின் ஆற்றலை நினைவூட்டுதல்; இது மறைமுகமான அச்சமூட்டலும் கூட. ‘எதுவும் செய்யாதவனின் காரியத்தையும் நீ செய்பவன்’ என்று சுக்ரீவனின் பெருந்தன்மையைப் புகழ்ந்து, பதில் உதவி கட்டாயம் செய்யப்பட வேண்டும் என்பதை அவன் உணர்த்துகிறான். ‘கிம் நு ஸஜ்ஜஸே’ (ஏன் தயங்குகிறாய்?) என்ற கேள்வியே சர்க்கத்தின் மையம். ராமன் தானே வல்லவனாக இருந்தும் வாக்குறுதியை எதிர்பார்க்கிறான் — இது அவன் மரியாதையைக் காப்பது, பலவீனம் அல்ல. தேவர், தானவர், கந்தர்வர் முதலானோரை எண்ணி ராமனின் அச்சமின்மையை நிறுவிய பின், இறுதியில் ‘ஸர்வாத்மனா’ (முழு மனத்தோடு) என்ற சொல்லால், அரைமனத்தோடு செய்யக் கூடாது என்று அனுமன் சுட்டுகிறான்.
‘வானரத் தலைவனே, உன் கட்டளையால் நம்மில் எவருடைய செலவும் கீழே பூமியிலோ, நீரிலோ, மேலே வானிலோ தடைப்படுவதில்லை — எங்கும் செல்ல நாம் வல்லவர்கள். குற்றமற்றவனே, ஆகவே கட்டளையிடு, அவ்வளவே — யார், எதை, எங்கிருந்து முயல வேண்டும் என்று; வெல்ல முடியாத உன் வானரர்கள் கோடிக் கணக்கைவிடவும் அதிகமானவர்கள்.’ அனுமனின் இந்தச் சொற்கள் தக்க நேரத்தில் நன்கு சொல்லப்பட்டவை. அதைக் கேட்டு, மனவலிமை நிறைந்த சுக்ரீவன் சிறந்த முடிவை எடுத்தான் — கவனக்குறைவு கைவிடப்பட்டது, கடமை உறுதி செய்யப்பட்டது. பேரறிவு கொண்ட அவன், எப்போதும் முயற்சியோடு இருக்கும் நீலனுக்குக் கட்டளையிட்டான் — எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் எல்லாப் படைகளையும் திரட்டும் பணியில் ஈடுபடு என்று. ‘என் படை முழுவதும், எல்லாக் கூட்டத் தலைவர்களும், தடையின்றித் தாமதமின்றிப் படைத்தலைவர்களோடு வந்து சேரும்படி செய்.’ ஒரே பேச்சால் அனுமன் சாதித்ததே இந்தச் சர்க்கத்தின் பலன். ‘கீழே இல்லை, நீரில் இல்லை, மேலே இல்லை’ என்று மூவுலகிலும் பரவும் செலவு வானரர்களின் ஆற்றலைக் காட்டுகிறது; அதுவே அடுத்த சர்க்கத்துக்குப் பாலம். அனுமன் இறுதியில் கட்டளையை மட்டுமே வேண்டுகிறான், வேறு எதையும் அல்ல — இது பணியாளனின் மரியாதை. ‘காலே ஸாது நிரூபிதம்’ (தக்க நேரத்தில் நன்கு சொல்லப்பட்டது) என்ற கவியின் சொல்லே அனுமனின் பேச்சுக்குப் புகழுரை. சுக்ரீவன் கோபம் கொள்ளவில்லை; மாறாக அக்கணமே சிறந்த முடிவை எடுக்கிறான் — இதுவே அவனுடைய மனவலிமை. ‘நித்யக்ருதோத்யம:’ (எப்போதும் முயற்சியோடு இருப்பவன்) என்ற அடைமொழியால், நீலன் தகுதியின் அடிப்படையிலேயே நியமிக்கப்படுகிறான்.
‘எல்லைகளைக் காக்கும், விரைந்து செல்லும், முயற்சியுடைய வானரர்கள் எவர்களோ, அவர்கள் என் ஆணையால் விரைந்து படையைச் சீக்கிரம் கொண்டு வரட்டும்; அதன் பிறகு நீயே எல்லாக் காரியங்களையும் கண்காணி. மூன்று ஐந்து இரவுகளுக்குப் பின் — பதினைந்து நாள்களுக்குப் பின் — இங்கே வந்து சேரும் வானரனுக்கு மரண தண்டனை; இதில் யோசனைக்கே இடமில்லை.’ அரச ஆணையின் கடுமை இங்கே தெளிவாகிறது. ‘அங்கதனோடு சேர்ந்து, என் உறுதியான ஆணையைக் கொண்டு, நீ முதிய வானரர்களிடம் செல்’ என்று ஏற்பாடு செய்துவிட்டு, வீரம் மிக்க வானரத் தலைவர்களின் தலைவன் தன் மாளிகைக்குள் நுழைந்தான். எல்லை காப்போர் என்பவர்கள் எல்லைக் காவலர்கள்; அவர்களை அழைப்பதன் மூலம் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் படை திரட்டப்பட வேண்டும். ‘ஸ்வயம் சானந்தரம் பவானேவானுபச்யது’ (அதன் பிறகு நீயே கண்காணி) என்ற சொல்லால் நீலனின் பொறுப்பு உறுதி செய்யப்படுகிறது. கடைசிச் சுலோகம் நீண்ட விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது; அதனால் சர்க்கம் கம்பீரத்தோடு நிறைவடைகிறது; சுக்ரீவன் மாளிகைக்குள் நுழைந்ததோ அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமனின் அதிருப்திக்கு வித்தாகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे एकोनत्रिंशः सर्गः॥ २९॥