சர்க்கம்
அயோத்திக்குத் திரும்புதலும் சீதாராமரின் அன்பும்
வில்லை வருணனிடம் ஒப்படைத்தல், படை அயோத்தியை நோக்கிப் புறப்படுதல், மணமகள்களுடன் மன்னன் நகர் நுழைதல், பரதன் சத்ருக்னனுடன் தாய்மாமன் இல்லம் செல்லுதல், ராமன் தந்தைக்குப் பணிவிடை செய்தலும் நகர மக்களின் காரியங்களைக் கவனித்தலும், சீதாராமரின் பரஸ்பர அன்பு, பால காண்ட நிறைவு
முந்தைய சர்க்கத்தில் ஜாமதக்னிய ராமர் தவத்தால் ஈட்டிய தம் உலகங்களை இழந்து, வலிமையிழந்தவராக மகேந்திர மலைக்குச் சென்றார். அவர் சென்றதும் தசரத ராமன் அமைதியான மனத்துடன் அந்தப் பெரிய வைஷ்ணவ வில்லை அளவிட முடியாத வருணனின் கையில் அளித்தான்; அவன் அந்த ஆயுதத்தைத் தன் நலனுக்காக வைத்துக்கொள்ளவில்லை; அது யாருடைய வைப்புப் பொருளோ அவரிடமே திருப்பி ஒப்படைத்தான். பின்னர் பெரும்புகழ் கொண்ட அந்த ரகுநந்தனன் வசிஷ்டர் முதலான ரிஷிகளை வணங்கி, பார்கவர் மீதான அச்சத்தால் கலங்கியிருந்த தந்தை தசரதனைக் கண்டு கூறினான்: ‘ஜாமதக்னிய ராமர் சென்றுவிட்டார்; ஆகவே தலைவராகிய தங்களால் காக்கப்படும் யானை, குதிரை, தேர், காலாள் ஆகியவை கொண்ட இந்த நால்வகைப் படை அயோத்தியை நோக்கிப் புறப்படட்டும்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: ராமன் தன் வெற்றியைப் புகழ்ந்துகொள்ளவில்லை; முதலில் குருமாரை வணங்குகிறான்; பின்னர் தந்தையின் கலக்கத்தைத் தணிக்க முயல்கிறான். இவ்வாறு போர்ச் சூழல் கடந்து அமைதிச் சூழல் தொடங்குகிறது; பயணமும் மீண்டும் அயோத்தியை நோக்கித் திரும்புகிறது.
ராமனின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்ட மன்னர் தசரதன் மகனைக் கைகளால் அணைத்து அவன் உச்சியை முகர்ந்தான். ‘ராமர் சென்றுவிட்டார்’ என்று மீண்டும் மீண்டும் கேட்டு அவன் மகிழ்ந்து களிப்புற்றான். அப்போது அவன் தன்னையும் தன் மகனையும் மறுபிறவி எடுத்தவர்களாகவே கருதினான்; பார்கவர் வந்தபோது இருவரும் இறந்தவர்களுக்குச் சமமாக இருந்தனர்; இப்போது இருவருக்கும் உயிர் திரும்பி வந்தது போலாயிற்று. பின்னர் அவன் படையை முடுக்கிவிட்டு, அதனுடன் விரைவில் அயோத்தி நகரை அடைந்தான். அந்த நகரம் பதாகைகளாலும் கொடிகளாலும் அழகுற்று, காண்பதற்கு இனியதாகவும் ரம்மியமாகவும், வாத்திய முழக்கங்களால் ஒலித்துக்கொண்டும் இருந்தது; நகர மக்கள் மன்னனின் மற்றும் புதல்வர்களின் வருகையை எதிர்பார்த்து முன்னதாகவே எல்லாவற்றையும் தயார் செய்திருந்தனர். இவ்வாறு பார்கவர் தந்த துயரத்தோடு தொடங்கிய பயணம் விழாக்கோலத்தோடு நிறைவுறுகிறது. அதனால் தசரதனின் நெடுநாள் அச்சம் முற்றிலும் நீங்கியது.
அந்த நகரின் ராஜவீதிகள் நீர் தெளிக்கப்பட்டிருந்தன; ஆங்காங்கே மலர்க்குவியல்கள் தூவப்பட்டிருந்தன. மன்னன் நுழைவதால் மலர்ந்த முகத்துடன், மங்கலப் பொருள்களைக் கையில் ஏந்திய நகர மக்கள் வீதியின் இருபுறமும் நின்றனர்; சிலர் தயிர், அறுகம்புல், அட்சதை ஆகியவற்றையும், சிலர் விளக்குகளையும் ஏந்தியிருந்தனர். இவ்வாறு மக்கள் திரளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, மக்கள் நிறைந்த நகருக்குள் மன்னன் நுழைந்தான். நகர மக்களும் ஊரில் வசிப்போரும் அந்தணர்களும் நெடுந்தொலைவு சென்று அவனை எதிர்கொண்டு ஆசீர்வாதங்களால் வாழ்த்தினர். பின்னர் திருவும் ஒளியும் பொலிந்த புதல்வர்கள் பின்தொடர, பெரும்புகழ் கொண்ட திருமிகு மன்னன் இமயமலை போல உயர்ந்த, வெண்மையான, தனக்குப் பிரியமான தன் மாளிகைக்குள் நுழைந்தான். இங்கே கவி நகரத்தின் மகிழ்ச்சியையும் அரச குலத்தின் செழிப்பையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறார்; திருமணப் பயணத்தின் பலன் அனைவரின் மகிழ்ச்சியே. வழியில் வாத்திய ஒலிகளும், வேத கோஷங்களும், பெண்களின் மங்கலப் பாடல்களும் கலந்து ஒலித்தன. இவ்வாறு மன்னன் தனியாக அல்ல, நகரம் முழுவதுடனும் சேர்ந்தே தன் இல்லத்தில் நுழைந்தான்.
இல்லத்தில் தன் உறவினரால் உபசரிக்கப்பட்டு, விரும்பிய இன்பங்களால் நிறைவுபெற்ற மன்னன் மகிழ்ந்தான்; நெடுங்காலத்திற்குப் பிறகு அவன் இல்லம் மீண்டும் நிறைவுற்றது. கௌசல்யை, சுமித்திரை, அழகிய இடை கொண்ட கைகேயி, மற்ற அரச மகளிர் ஆகியோர் மணமகள்களை வரவேற்பதில் ஈடுபட்டனர். அந்த அரசியர் பெரும்பேறு பெற்ற ஜனகர் மகள் சீதையையும், புகழ்மிக்க ஊர்மிளையையும், குசத்வஜனின் இரு மகள்களான மாண்டவியையும் ச்ருதகீர்த்தியையும் வாகனங்களிலிருந்து இறக்கி மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொண்டனர். மங்கலப் பாடல்களாலும், வாழ்த்துரைகளாலும், கிருகப்பிரவேச நேரத்து ஹோமங்களாலும் சிறப்புற்ற அந்த மணமகள்கள் பட்டாடை அணிந்து, வெண்மையான சணல் ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர். இவ்வாறு மிதிலையில் நடந்த திருமணம் அயோத்தியில் இல்லத்தில் நிலைபெறுகிறது; நான்கு மணமகள்களும் ரகு குலத்திற்குப் புதிய திருவைக் கொண்டு வருகின்றனர். கௌசல்யையின் மகன் ராமன், கைகேயியின் மகன் பரதன், சுமித்திரையின் மகன்கள் லக்ஷ்மணனும் சத்ருக்னனும்; ஆகவே நான்கு மணமகள்களுக்கும் வரவேற்பு அரசியர் அனைவராலும் சமமாகவே அளிக்கப்பட்டது.
அந்த அரச மகளிர் மணமகள்களை விரைந்து தேவாலயங்களுக்கு அழைத்துச் சென்று அங்கே குலதெய்வங்களைப் பூஜித்தனர்; குலத்திற்குப் புதிதாக வந்தவர்கள் முதலில் தெய்வத்தை வழிபடுவதே விதிமுறை. ராஜகுமாரிகள் அனைவரும் வணங்கத்தக்க மாமனாரையும் மாமியார்களையும் பெரியோரையும் விதிமுறைப்படி வணங்கி, பின்னர் மகிழ்ச்சியுடன் தத்தம் கணவருடன் தனிமையில் இன்புற்றனர். மனைவியரை அடைந்த, அஸ்திர வித்தையைக் கற்ற, செல்வமும் நண்பர்களும் கொண்ட அந்த மனிதருள் காளைகள் தந்தைக்குப் பணிவிடை செய்தவாறு இன்பமாக வாழ்ந்தனர்; அஸ்திர வித்தை, திருமணம், செல்வம், நண்பர் குழாம், தந்தைக்குப் பணிவிடை ஆகிய இந்த ஐந்தால் அவர்களுடைய இல்லற வாழ்வு நிறைவாக இருந்தது. இவ்வாறு சிறிது காலம் கழிந்ததும் ரகுநந்தனனான மன்னர் தசரதன் கைகேயியின் மகன் பரதனிடம் ஒரு சொல் சொன்னான்.
‘மகனே, கேகய மன்னனின் மகனும் வீரனுமான இந்த யுதாஜித், உன் தாய்மாமன், நம் இல்லத்தில் தங்கியிருக்கிறான்; உன்னைத் தன் நாட்டுக்கு அழைத்துச் செல்வதற்காகவே அவன் வந்தான்; பல நாட்களாகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறான்.’ இங்கே ‘புத்ரக’ (மகனே) என்பது அன்புச் சொல்; மன்னன் ஆணையிடவில்லை; தாய்மாமனின் விருப்பத்தைத் தெரிவிக்கிறான், அவ்வளவே. தசரதனின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்ட கைகேயியின் மகன் பரதன் தாய்மாமனோடு செல்ல மனம் கொண்டான். யுதாஜித் சகோதரியின் மகனைக் காணவும் அழைத்துச் செல்லவும் திருமண நேரத்திலேயே மிதிலைக்கு வந்திருந்தான்; இப்போது அயோத்தியில் அந்த நோக்கம் நிறைவேறுகிறது.
அவன் அப்போது சத்ருக்னனுடன் புறப்படத் தயாரானான்; பரதனும் சத்ருக்னனும் எப்போதும் பிரியாதவர்களாகவே இருக்கின்றனர். வீரனும் மனிதருள் சிறந்தவனுமான பரதன் தந்தையிடமும், சிரமமின்றிச் செயலாற்றும் ராமனிடமும், தாய்மார் அனைவரிடமும் விடைபெற்று, அவர்களுடைய அனுமதியைப் பெற்று, சத்ருக்னனுடன் சென்றான்; எவரிடமும் விடைபெறாமல் செல்லவில்லை. யுதாஜித்தும் சத்ருக்னனுடன் கூடிய பரதனைப் பெற்றுப் பெருமகிழ்ச்சியுடன் தன் நகருக்குள் நுழைந்தான். பரதன் தன் தாய் கைகேயியின் அனுமதியை மட்டும் எதிர்பார்த்துச் செல்லவில்லை; தாய்மார் அனைவரின் அனுமதியையும் பெற்றான்; இதனால் அவனுடைய சமநோக்கு குறிப்பிடப்படுகிறது.
அவனுடைய தந்தையான கேகய மன்னன் அதனால் மிகவும் மகிழ்ந்தான்; மகள் வயிற்றுப் பேரனின் வருகை அவன் நெடுநாளாக விரும்பியது. பரதன் சென்றபின், பெரும் வலிமை கொண்ட ராமனும் லக்ஷ்மணனும் அப்போது தேவருக்கு நிகரான தந்தையை நாள்தோறும் போற்றிப் பணிந்தனர்; ஒரு சகோதரன் தொலைவு சென்றிருந்தாலும், எஞ்சிய இரு புதல்வர்களும் தந்தைக்கான பணிவிடையில் கவனக்குறைவு காட்டவில்லை. ராமன் தந்தையின் ஆணையை முன்னிட்டு நகர மக்களின் காரியங்கள் அனைத்தையும் செய்தான். அரசுப் பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்தபோதும் ராமன் தந்தையின் பாதசேவையைக் கைவிடவில்லை.
நகர மக்களுக்கு இனியவையும் நன்மை தருபவையுமான அனைத்தையும் அவன் செய்தான்; இனியதை மட்டுமல்ல, நன்மையானதையும் செய்கிறான் என்பதே இங்கே சிறப்பு; ஏனெனில் இனியதும் நன்மையானதும் எப்போதும் ஒன்றல்ல. மிகுந்த அடக்கமும் புலனடக்கமும் கொண்ட அவன் தாய்மாருக்குத் தாய்மாருக்குரிய காரியங்களைச் செய்து, அவ்வப்போது குருமாருக்குரிய காரியங்களையும் கவனித்தான். இவ்வாறு ராமனின் நடத்தையால் தசரதனும், வேதமறிந்த அந்தணர்களும், நைகமர்களான வணிகர்களும் மகிழ்ந்தனர். மக்களின் விருப்பம் ஒன்றாகவும் அவர்களுடைய நன்மை வேறாகவும் இருக்கலாம்; ராமனோ இரண்டையும் சமமாகவே நிறைவேற்றினான்.
ராமனின் ஒழுக்கத்தாலும் நன்னடத்தையாலும் நாட்டில் வசித்தோர் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர். அந்த நான்கு சகோதரர்களுள் சத்தியமான வீரம் கொண்ட ராமன் உலகில் மிகுந்த புகழ் கொண்டவனாகவும், எல்லா உயிர்களுள் சுயம்புவான பிரம்மாவைப் போல நற்குணங்களில் மேம்பட்டவனாகவும் விளங்கினான். இந்த உவமை ராமனின் பெருமையைப் பலத்தால் அல்ல, நற்குணங்களாலேயே அளக்கிறது. அவன் சீதையுடன் பல பருவங்கள் இன்புற்று, இல்லற தர்மத்தின் இன்பத்தைத் துய்த்தான். நான்கு சகோதரர்களுமே நற்குணம் கொண்டவர்கள்; ஆனால் அவர்களுள் ராமன் மேம்பட்டவனே.
மனவலிமை கொண்ட ராமன் அவளிடமே மனம் ஒன்றியவனாக அவள் இதயத்தில் தன்னை அர்ப்பணித்திருந்தான்; இருவரின் உள்ளத்திலும் ஒரே பிம்பம் இருந்தது. சீதை ராமனுக்குப் பிரியமானவளாக இருந்தாள்; ஏனெனில் அவள் தந்தை தசரதனே தேர்ந்தெடுத்த மனைவி; குல தர்மப்படியும் அவள் போற்றத்தக்கவள். அவளுடைய ஒழுக்க நலத்தாலும் அழகு நலத்தாலும் ராமனின் அன்பு மேலும் மேலும் பெருகியது; அவள் இதயத்திலோ கணவன் இருமடங்காக நிறைந்திருந்தான். ராமன் சீதையிடமும், சீதை ராமனிடமும் என்று ஒருவருக்கொருவர் அர்ப்பணித்திருந்ததைக் கவி ஒத்த சொற்களாலேயே வருணித்துள்ளார்.
இதயமே இதயத்தின் வழியாக உள்ளே மறைந்திருக்கும் உணர்வையும் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது; ஜனகர் மகளான மைதிலியோ அவனுடைய இதயத்தின் உணர்வைச் சிறப்பாக, மேலும் ஆழமாக அறிந்தாள்; சொல்லின்றியே புரிந்துகொண்டாள். அழகில் அவள் தேவமகளிருக்கு நிகரானவள்; உருவெடுத்த திருமகள் போலவும் இருந்தாள். இவ்வாறு தன்னை விரும்பிய சிறந்த ராஜகுமாரியுடன் இணைந்த, ராஜரிஷியின் மைந்தனான பிரபு ராமன், மகிழ்ச்சி நிறைந்து, திருமகளோடு கூடிய விஷ்ணுவைப் போல மிகவும் ஒளிர்ந்தான். வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்த இந்தச் சுலோகத்தோடு சர்க்கமும் பால காண்டமும் நிறைவுறுகின்றன. பால காண்டத்தோடு ராமனின் பிள்ளைப் பருவம், விசுவாமித்திரரிடம் பெற்ற அஸ்திரப் பயிற்சி, வில் முறிப்பு, திருமணம் ஆகியவை நிறைவுற்றன; அடுத்த அயோத்தியா காண்டத்தில் புதிய கதைப்பகுதி தொடங்குகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे सप्तसप्ततितमः सर्गः॥ ७७॥