சர்க்கம்
ஜாமதக்னியரின் புண்ணிய உலகங்கள் அழிதல்
ராமனின் மரியாதை நிறைந்த மறுமொழி, வைஷ்ணவ வில்லில் நாணேற்றுதல், தேவர்களும் பூதகணங்களும் கூடுதல், ஜாமதக்னியர் வலிமை இழத்தல், காசியபரிடம் செய்த சபதத்தைக் கூறுதல், அம்பை எய்து தவத்தால் ஈட்டிய உலகங்களை அழித்தல், மகேந்திர மலைக்குத் திரும்புதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் ஜாமதக்னியரான ராமர் வைஷ்ணவ வில்லைக் காட்டித் தசரத ராமனை இருவர் போருக்கு அறைகூவினார். இங்கே தசரதன் மைந்தன் அவருடைய சொல்லைக் கேட்டு, தந்தை தசரதன் மீதான மரியாதையால் இதுவரை பேச்சை அடக்கியிருந்தவன், பார்கவருக்கு மறுமொழி கூறினான்: ‘பார்கவரே, நீர் செய்த செயலை நான் கேட்டிருக்கிறேன்; தந்தைக்குப் பட்ட கடனைத் தீர்க்க முனைந்தீர்; ஆகவே அதை நாங்கள் மதிக்கிறோம். ஆனால் க்ஷத்திரிய தர்மத்தோடு கூடிய என்னை இயலாதவன் போலவும் வீரமற்றவன் போலவும் அவமதிக்கிறீர்; இன்று என் தேஜஸையும் பராக்கிரமத்தையும் பாரும்.’ ராமனின் முந்தைய மௌனம் அச்சத்தால் அல்ல, தந்தை மீதான மரியாதையாலேயே; இப்போதோ அந்த மரியாதைக்கும் எல்லை வந்துவிட்டது.
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுக் கோபம் கொண்ட ராகவன், விரைவான பராக்கிரமத்துடன், பார்கவரின் கையிலிருந்தே அந்தச் சிறந்த ஆயுதத்தையும் அம்பையும் பெற்றுக்கொண்டான். அந்த வில்லில் நாணேற்றி அம்பைப் பூட்டினான்; பின்னர் கோபம் கொண்ட தசரத ராமன் ஜாமதக்னிய ராமரிடம் இவ்வாறு கூறினான். இங்கே கவி விரைவையே காட்டுகிறார்: வேண்டுகோள் இல்லை, விவாதம் இல்லை, முயற்சியின் வருணனையும் இல்லை. பார்கவர் சோதனைக்காக முன்வைத்தது அக்கணமே நிறைவேறியது; எஞ்சியிருப்பது அம்பின் இலக்கைத் தீர்மானிப்பது மட்டுமே. ‘ஹஸ்தாத்’ (கையிலிருந்து) என்ற சொல், வில் கொடுக்கப்படவில்லை, எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது என்பதைக் குறிக்கிறது.
ராமன் கூறுகிறான்: ‘நீர் பிராமணர் என்பதால் எனக்குப் பூஜைக்குரியவர்; விசுவாமித்திரரோடுள்ள உறவால் இன்னும் அதிகமாகப் பூஜைக்குரியவர். ஆகவே உம் உயிரைப் பறிக்கும் அம்பை எய்ய என்னால் இயலாது.’ ஜாமதக்னியர் விசுவாமித்திரரின் சகோதரியான சத்தியவதியின் பேரன்; ஆகவே குருவின் குலத்தோடும் தொடர்புடையவர். ‘இயலாது’ என்ற சொல்லால் ஆற்றலின்மை சொல்லப்படவில்லை; தர்மத்தால் விலக்கப்பட்டது என்பதே சொல்லப்படுகிறது; பலம் தர்மத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது என்பதே இந்தச் சர்க்கத்தின் அடிப்படைக் கருத்து. முன்பு ஜாமதக்னியர் க்ஷத்திரியர்களைப் பலமுறை கொன்றார்; இப்போதோ அவருடைய பிராமணத் தன்மையே அவருக்குப் பாதுகாப்பாகிறது.
‘எங்கும் செல்லும் உம்முடைய இந்தச் செல்லும் ஆற்றலையோ, அல்லது தவவலிமையால் நீர் ஈட்டிய ஈடற்ற உலகங்களையோ அழிப்பேன் என்பது என் கருத்து. இது பகைவர் நகரங்களை வெல்லும், பலத்தின் செருக்கை அழிக்கும் தெய்விக வைஷ்ணவ அம்பு; அதன் வீரியத்தால் இது வீணாக விழாது.’ இவ்வாறு ராமன் பார்கவருக்கு ஒரு தேர்வை அளிக்கிறான்: செல்லும் ஆற்றலா, புண்ணிய உலகங்களா. பூட்டிய அம்பு பயனற்றுப் போகக் கூடாது; ஆகவே ஏதாவது ஒன்று அழிக்கப்பட்டே ஆக வேண்டும்; ஆனால் உயிர் பறிக்கப்படுவதில்லை. இதுவே ராஜதர்மத்தின் நுட்பமான மரபு: ஆயுதத்தின் நியதியும் காக்கப்படுகிறது, பிராமணரின் உயிரும் காக்கப்படுகிறது.
அந்நேரத்தில் சிறந்த ஆயுதத்தை ஏந்திய ராமனைக் காண, ரிஷிகணங்களுடன் கூடிய தேவர்கள் பிதாமகரான பிரம்மாவை முன்னிட்டுக்கொண்டு எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் அங்கே கூடினர். கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், கின்னரர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷசர்கள், நாகர்கள் ஆகியோரும் அந்தப் பெரும் அற்புதத்தைக் காண வந்தனர். இதனால் கவி குறிப்பிடுவது: இது சாதாரண இருவர் போர் அல்ல; விஷ்ணுவின் இரு வடிவங்கள் சந்திக்கும் சந்திப்பொழுது; பார்கவ அவதாரத்தின் நிறைவும் ராம அவதாரத்தின் நிலைபெறலும்; ஆகவே எல்லா உலகங்களும் சாட்சிகளாகின்றன. பிரம்மாவும் முன்னே நிறுத்தப்படுகிறார்; ஏனெனில் அவரே முன்பு சிவ வில், விஷ்ணு வில் இரண்டிற்கும் இடையே பகையை உண்டாக்கினார்.
ராமன் சிறந்த வில்லை ஏந்தியதும் உலகம் முழுவதும் அசைவற்றுச் செயலிழந்தது; வலிமையிழந்த அந்த ஜாமதக்னிய ராமர் தசரத ராமனை உற்று நோக்கினார். ராமனின் தேஜஸால் வீரியம் இழந்து செயலற்றுப்போன அவர், தாமரையிதழ்க் கண்ணனான ராமனிடம் மெல்ல மெல்லப் பேசினார். ‘கமலபத்ராக்ஷன்’ (தாமரையிதழ்க் கண்ணன்) என்ற அடைமொழி விஷ்ணுவுக்கு உரியதாகப் புகழ் பெற்றது; இங்கே அது நோக்கத்தோடு பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. வைஷ்ணவ தேஜஸ் பார்கவரிடமிருந்து வெளியேறித் தசரத மைந்தனுக்குள் புகுந்தது என்று உரையாசிரியர்கள் கூறுகின்றனர்; ‘மெல்ல மெல்ல’ என்ற இரட்டைச் சொல் அவருடைய குன்றிய குரலைக் காட்டுகிறது. முன்பு ஹூங்காரத்தால் சிவனை அசைவற்றவராக்கிய விஷ்ணுவின் வில்லை ஏந்தியிருந்தவர், இப்போது தாமே அசைவற்றவராகிவிட்டார்.
ஜாமதக்னியர் கூறுகிறார்: ‘முன்பு நான் காசியபருக்குப் பூமியை அளித்தபோது, காசியபர் என்னிடம், “என் ஆட்சிப் பகுதியில் நீர் வசிக்கக் கூடாது” என்றார். குருவின் சொல்லைக் கடைப்பிடிக்கும் நான் அதுமுதல் பூமியில் இரவில் தங்குவதில்லை; காகுத்தனே, அந்த நாள் முதல் காசியபரின் முன்னிலையில் அந்தச் சபதத்தைச் செய்துகொண்டேன்.’ இவ்வாறு அவருடைய எங்கும் செல்லும் ஆற்றல் வெறும் களியாட்டம் அல்ல; தாமே விரும்பி மேற்கொண்ட சபதத்தின் விளைவு; குருவின் சொல்லைக் காப்பதே அவருடைய இடையறாத பயணம். அவருடைய பயணத் தன்மை தவத்தின் பலனும் கொடையின் விளைவும் ஆகும்.
‘ஆகவே வீரனான ராகவா, என்னுடைய அந்தச் செல்லும் ஆற்றலை நீ அழிக்கலாகாது; மனோவேகத்தில் நான் மலைகளில் சிறந்த மகேந்திர மலைக்குச் செல்வேன். தவத்தால் நான் வென்ற ஈடற்ற உலகங்களையோ அம்புகளில் முதன்மையான இதனால் அழித்துவிடு; காலம் கடந்துவிடக் கூடாது.’ இங்கே பார்கவர் தாமே தம் தவச்செல்வத்தைத் துறக்கிறார்: அவர் உயிரையோ வெற்றியையோ வேண்டவில்லை, செல்லும் ஆற்றலை மட்டுமே வேண்டுகிறார்; ‘காலம் கடந்துவிடக் கூடாது’ என்ற சொல்லால் தாமதத்தையும் பொறுக்கவில்லை. தவத்தால் ஈட்டியது அனைத்தையும் அளிக்கிறார்; தம் சொல்லைக் காப்பதை மட்டுமே விரும்புகிறார்.
‘நீ அழிவற்றவன், மது என்னும் அசுரனைக் கொன்றவன், தேவர்களின் ஈசுவரன் என்று உன்னை அறிகிறேன்; இந்த வில்லைத் தொட்டதாலேயே இதை நான் அறிந்துகொண்டேன். பகைவரை வாட்டுபவனே, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். இங்கே கூடியிருக்கும் இந்தத் தேவர் கூட்டங்கள் அனைத்தும் போரில் எதிரியற்றவனாக, ஈடற்ற செயல் புரிபவனாக உன்னை நோக்கிக்கொண்டிருக்கின்றன.’ வில்லைத் தொட்ட மாத்திரத்திலேயே விஷ்ணுத் தன்மை அறியப்பட்டது; ஏனெனில் அந்த வில் விஷ்ணுவின் அடைக்கலப் பொருளே; வேறு எவராலும் அதில் நாணேற்ற முடியாது. ஆகவே இங்கே தோல்வி தோல்வி அல்ல, அடையாளம் கண்டுகொள்ளுதலே. ‘உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்’ என்ற ஆசீர்வாதத்தால் பகை நட்பாக மாறுகிறது.
‘காகுத்தனே, மூவுலகங்களுக்கும் நாதனான உன்னால் நான் திருப்பி அனுப்பப்பட்டது எனக்கு வெட்கமாக இருக்க முடியாது. நல்விரதம் உடைய ராமா, அந்த ஈடற்ற அம்பை எய்துவிடு; அம்பு எய்யப்பட்டதும் நான் மலைகளில் சிறந்த மகேந்திர மலைக்குச் செல்வேன்.’ பகவானாலேயே தோற்கடிக்கப்பட்டேன் என்று அறிந்ததும் பார்கவரின் வெட்கம் நீங்கியது; அனைவருக்கும் நாதனானவனால் திருப்பி அனுப்பப்பட்டவனுக்கு அவமானம் இல்லை. சரணடைந்தவனின் அமைதி இதுவே; க்ஷத்திரியர்களை அழித்தவரின் கோபம் இங்கே ஓய்கிறது. முந்தைய கோபத்தின் இடத்தில் இப்போது அருள் காணப்படுகிறது.
ஜாமதக்னிய ராமர் இவ்வாறு சொன்னதும், வீரமும் திருவும் கொண்ட தசரத ராமன் அந்தச் சிறந்த அம்பை எய்தான். தவத்தால் ஈட்டிய தம் உலகங்கள் ராமனால் அழிக்கப்பட்டதைக் கண்ட ஜாமதக்னியர், முன்பு சபதம் செய்தபடியே, மலைகளில் சிறந்த மகேந்திர மலைக்கு விரைந்து சென்றார். இந்த இரு சுலோகங்களில் இரண்டாவது கீதா பிரஸ் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது; பரோடா ஆய்வுச் திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை; அங்கே இருபத்தோராம் சுலோகத்திற்குப் பின் நேரடியாகத் திசைகள் இருள் நீங்கியது சொல்லப்படுகிறது. ராமன் உயிரைப் பறிக்கவில்லை; தவத்தின் பலனை மட்டுமே பறிக்கிறான்; இதனால் சபதம் நிறைவேறியது, கொல்லத்தகாத பிராமணரும் காக்கப்பட்டார்.
பின்னர் எல்லாத் திசைகளும் இடைத்திசைகளும் இருள் நீங்கின; ரிஷிகணங்களுடன் கூடிய தேவர்கள் ஆயுதம் ஏந்திய ராமனைப் புகழ்ந்தனர். இருள் விலகியது பார்கவரின் கோபத் தேஜஸ் தணிந்ததைக் குறிக்கிறது. ஜாமதக்னிய ராமர் தசரத ராமனால் போற்றி உபசரிக்கப்பட்டு, அவனை வலம் வந்து, தம் வழியே சென்றார். இவ்வாறு இரு ராமர்களின் மோதல் பூஜையோடும் அமைதியோடும் நிறைவுறுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் தசரதன் பரிவாரத்துடனும் மணமகள்களுடனும் அயோத்திக்குத் திரும்புகிறான். இவ்வாறு பால காண்டத்தின் கடைசி இடையூறு நீங்கியது; இனி திருமணப் பயணத்தின் நிறைவு மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे षट्सप्ततितमः सर्गः॥ ७६॥