॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 75

பால காண்டம்

சர்க்கம்

பரசுராமரின் அறைகூவல்

தசரதனின் வேண்டுகோள் புறக்கணிக்கப்படுதல், சிவ வில், விஷ்ணு வில் ஆகிய இரண்டின் வரலாறு, விஷ்ணு வில்லில் அம்பு பூட்டுமாறு ராமனுக்கு அறைகூவல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் ரிஷிகளால் அர்க்கியம் தந்து பூஜிக்கப்பட்ட ஜாமதக்னியரான ராமர், இப்போது தசரத ராமனிடம் நேரடியாகப் பேசத் தொடங்குகிறார். அவர் கூறுகிறார்: ‘தசரதன் மைந்தனே, வீரனான ராமா, உன் வீரம் அற்புதமானது என்று உலகில் பேசப்படுகிறது; சிவ வில்லை நீ முறித்ததையும் நான் முழுமையாகக் கேட்டேன். அந்த முறிப்பு அற்புதமானது, எண்ணிப் பார்க்க முடியாதது; அதைக் கேட்டதுமே நான் இன்னொரு மங்கலமான வில்லை எடுத்துக்கொண்டு இங்கே வந்திருக்கிறேன்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: தொடக்கம் புகழ்ச்சி வடிவில் உள்ளது; ஆனால் அதன் முடிவு போட்டியிலேயே. பிறருடைய புகழைக் கேட்டு ஆயுதத்தை எடுப்பவனின் புகழ்ச்சியே அறைகூவலின் முகப்பாகிறது.

‘அச்சமூட்டும் தோற்றம் கொண்ட, ஜமதக்னியிடமிருந்து வந்த இந்தப் பெரிய வில்லைப் பார். இதில் அம்பைப் பூட்டி முழுதும் இழுத்து, உன் பலத்தைக் காட்டு. இந்த வில்லை இழுப்பதில் உன் பலத்தைக் கண்டபின், உன் வீரத்திற்குப் பாராட்டத்தக்க ஒற்றைக்கு ஒற்றைப் போரை உனக்கு அளிப்பேன்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: பரசுராமர் முதலில் போரைக் கேட்கவில்லை; சோதனையையே நிறுத்துகிறார்; வில்லில் நாணேற்றுவதே அவருடைய இருவர் போருக்கான நுழைவாயில். ‘ப்ரதாஸ்யாமி’ (அளிப்பேன்) என்ற சொல்லால் அவர் போரை ஒரு வரம்போல் அளிக்கிறார்; இதுவே அவருடைய கர்வத்தின் மொழி. சிவ வில்லை முறித்ததால் உண்டான ராமனின் புகழே இங்கே சோதிக்கப்படுகிறது.

அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட மன்னர் தசரதன் முகம் வாடி மனம் தளர்ந்தான்; கைகூப்பியவாறு கூறினான்: ‘நீர் க்ஷத்திரியர் மீதான கோபம் தணிந்தவர்; பெருந்தவம் புரிந்த பிராமணர்; ஆகவே சிறுவர்களான என் புதல்வர்களுக்கு அபயம் அளிக்க வேண்டும். வேதம் ஓதுதலிலும் விரதங்களிலும் சிறந்த பார்கவர்களின் குலத்தில் நீர் பிறந்தவர்; ஆயிரம் கண்களுடைய இந்திரனின் முன்னிலையில் சபதம் செய்து நீர் ஆயுதத்தைக் கீழே போட்டுவிட்டீர்.’ தந்தை புதல்வர்களுக்காகவே வேண்டுகிறான்; தன் புஜபலத்தை நினைவூட்டவில்லை. மேலும் அவன் பரசுராமரின் முந்தைய சபதத்தையே நினைவூட்டுகிறான்: ஆயுதத்தைத் துறந்தவர் மீண்டும் ஆயுதத்தால் என்ன விரும்புகிறார் என்று. இதுவே தர்மத்தோடு கூடிய வாதம்; அஞ்சியிருந்தும் மன்னன் அதை மறக்கவில்லை.

‘தர்மத்தில் ஈடுபட்டவராக நீர் பூமியைக் காசியபருக்கு அளித்துவிட்டு, வனம் சென்று மகேந்திர மலையில் இருப்பிடம் அமைத்துக்கொண்டீர். மாமுனிவரே, இப்போது என்னை முற்றிலும் அழிப்பதற்காக ஏன் வந்தீர்? ராமன் ஒருவன் கொல்லப்பட்டாலும் நாங்கள் யாரும் உயிர் வாழ மாட்டோம்.’ மன்னனின் சொல்லில் புதல்வன் மீதான பாசமே முதன்மையானது; புதல்வனின் ஆற்றல் மீதான நம்பிக்கை அல்ல; ஆகவே அந்தச் சொல் இரக்கம் தூண்டுவதாக இருக்கிறதே தவிர, தாக்கம் செலுத்துவதாக இல்லை. சற்று முன்புதான் இதே ராமன் சிவ வில்லை முறித்துச் சீதையை மணந்தான் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்; ஆயினும் தந்தை அவனைச் சிறுவனாகவே கருதுகிறான். பாசம் நற்குணங்களையும் மறைத்துவிடுகிறது அல்லவா.

இவ்வாறு தசரதன் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே வீரம் மிக்க ஜாமதக்னியர் அந்தச் சொல்லைப் புறக்கணித்து ராமனிடமே பேசினார்: ‘இந்த இரண்டு வில்களும் சிறந்தவை, தெய்விகமானவை, உலகங்களால் போற்றிப் பூஜிக்கப்பட்டவை; இரண்டும் உறுதியானவை, வலிமையானவை, முதன்மையானவை; விசுவகர்மாவால் நன்கு செய்யப்பட்டவை.’ இங்கே கவி குறிப்பிடுவது: போட்டி விழித்திருக்கும் இடத்தில் முதியவரின் சொல் கேட்கப்படுவதில்லை; பரசுராமர் தந்தையை விட்டுவிட்டு மகனையே விளிக்கிறார். ‘அனாத்ருத்ய’ (புறக்கணித்து) என்ற சொல்லே இந்தப் பகுதிக்குப் பெயர் வைத்ததன் மூலம். மேலும் கதையின் போக்கு இங்கிருந்து மாறுகிறது: விவாதம் மன்னனின் அச்சத்திலிருந்து இரு வில்களின் வரலாற்றை நோக்கிச் செல்கிறது.

‘அவற்றில் ஒன்று போரிட விரும்பிய முக்கண்ணனான சிவனுக்குத் தேவர்களால் அளிக்கப்பட்டது; மனிதருள் சிறந்தவனே, திரிபுரத்தை அழித்த அந்த வில்லைத்தான் நீ முறித்தாய். இரண்டாவது, வெல்ல முடியாதது, தேவர்களில் சிறந்தோரால் விஷ்ணுவுக்கு அளிக்கப்பட்டது; ராமா, பகைவர் நகரங்களை வெல்லும் அந்த வைஷ்ணவ வில்லே என் கையில் இருக்கும் இது.’ இவ்வாறு பரசுராமர் இரு வில்களின் சமநிலையை நிலைநாட்டுகிறார்; அதனால் சிவ வில்லை முறித்ததன் பெருமை மறுக்கப்படவில்லை; ஆனால் ‘அது இரண்டில் ஒன்றுதான்’ என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. எஞ்சியிருக்கும் இரண்டாவது வில் யார் கையில் உள்ளதோ, அவரே இன்றைய எதிரி என்பது உட்குறிப்பு.

‘காகுத்தனே, இந்த வில் ருத்திரனின் வில்லுக்கு இணையான வலிமை கொண்டது.’ பின்னர் அவர் பழங்கதையைக் கூறுகிறார்: அப்போது தேவர்கள் அனைவரும் நீலகண்டனான சிவனுக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் உள்ள பலத்தின் ஏற்றத்தாழ்வை அறிய விரும்பிப் பிதாமகரான பிரம்மாவிடம் கேட்டனர்: ‘இவ்விருவரில் யார் அதிக பலம் கொண்டவர்?’ சத்தியவான்களில் சிறந்த பிதாமகர் தேவர்களின் கருத்தை அறிந்து அவ்விருவரிடையே பகையை உண்டாக்கினார்; அதனால் மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் பெரும் போர் நடந்தது. இங்கே சிந்திக்க வேண்டியது: தேவர்களின் ஆர்வமே அந்தப் போருக்கு வேர்; கேள்வி அறிவதற்காகவே இருந்தது, ஆனால் பலன் போராயிற்று. பிரம்மாவும் தடுக்கவில்லை; தேவர்களின் விருப்பத்தையே நிறைவேற்றுகிறார்.

ஒருவரையொருவர் வெல்ல விரும்பிய நீலகண்டனுக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் இடையிலான அந்தப் போரில், அச்சமூட்டும் வீரம் கொண்ட சிவ வில் கொட்டாவி விட்டதுபோலத் தளர்ந்து போயிற்று; ஹூங்காரம் ஒன்றாலேயே முக்கண்ணரான மகாதேவர் அசைவற்றவராக்கப்பட்டார். அப்போது ரிஷி கூட்டங்களோடும் சாரணர்களோடும் தேவர்கள் அங்கே கூடினர். கவனிக்க வேண்டியது: இங்கே விஷ்ணு ஆயுதத்தால் வெல்லவில்லை; வெறும் ஹூங்காரத்தாலேயே வெல்கிறார்; அமைதியான வடிவில் வெளிப்படும் சக்தி இதுவே. ‘ஜ்ரும்பிதம்’ (கொட்டாவி விட்டதுபோலத் தளர்ந்த) என்ற சொல்லால் வில்லின் வலிமையிழப்பு சொல்லப்படுகிறது: அந்த வில் முறியவில்லை, ஆயினும் பயனற்றதாயிற்று. இந்தப் பகுதியே அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமன் விஷயத்தில் மீண்டும் நிகழ்கிறது.

அங்கே வேண்டிக்கொள்ளப்பட்ட அந்தத் தேவர்களில் சிறந்த இருவரும் அமைதியடைந்தனர். விஷ்ணுவின் வீரத்தால் தளர்ந்துபோன அந்தச் சிவ வில்லைக் கண்ட ரிஷிகணங்களுடன் கூடிய தேவர்கள் விஷ்ணுவையே மேலானவராகக் கருதினர். பின்னர் பெரும்புகழ் கொண்ட ருத்திரன் கடுங்கோபம் கொண்டு, விதேக நாட்டில் ராஜரிஷி தேவராதனின் கையில் அம்புகளோடு கூடிய அந்த வில்லை அளித்தார். இவ்வாறு மிதிலையில் ராமனால் முறிக்கப்பட்ட வில் அங்கே வந்ததற்கான மூலம் இந்தக் கதையே; ஜனகர் முன்பு கூறிய கதை இங்கே நிறைவுறுகிறது. தேவர்கள் செய்த ஒப்பீடே சிவனின் கோபத்திற்குக் காரணம்; ஆகவே அந்த வில் ஜனக வம்சத்தில் அடைக்கலப் பொருளாக இருந்தது.

‘பகைவர் நகரங்களை வெல்லும் இந்த வைஷ்ணவ வில்லையோ விஷ்ணு பிருகு குலத்துப் ருசீகரிடம் சிறந்த அடைக்கலப் பொருளாக அளித்தார். பெரும் தேஜஸ் கொண்ட ருசீகர் அந்தத் தெய்விக வில்லைப் பழிவாங்கும் எண்ணமற்ற தம் மகனும் என் தந்தையுமான மகாத்மா ஜமதக்னியின் கையில் அளித்தார். பின்னர் தவவலிமை கொண்ட அந்த என் தந்தை ஆயுதத்தைக் கீழே வைத்திருந்தபோது...’ ‘அப்ரதிகர்மன்’ என்ற சொல்லால் பதிலடி கொடுக்கும் எண்ணமில்லாத சாந்தமான முனிவர் குறிக்கப்படுகிறார்; அத்தகையவரின் கையிலேயே இந்த வில் அடைக்கலப் பொருளாக இருந்தது. இவ்வாறு இரு வில்களின் கதையும் ஒரே வடிவம் கொண்டது: இரண்டும் போர்வீரர்களிடம் அல்ல, தவசிகளிடமே ஒப்படைக்கப்பட்டன.

‘...சாதாரண மனிதரின் புத்தியைப் பற்றிக்கொண்ட கார்த்தவீரியார்ஜுனன் அவருக்கு மரணத்தை விளைவித்தான். ஈடில்லாத, மிகக் கொடிய அந்தத் தந்தையின் கொலையைக் கேட்டு, நான் கோபத்தால் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றிய க்ஷத்திரிய குலத்தைப் பலமுறை அழித்தேன்.’ ‘ப்ராக்ருதாம் புத்திம் ஆஸ்தித:’ (சாதாரண புத்தியைப் பற்றிக்கொண்டவன்) என்ற சொல்லால் கார்த்தவீரியனின் விவேகமின்மை குறிப்பிடப்படுகிறது; ஆயுதத்தைத் துறந்த தவசியைக் கொன்றதே க்ஷத்திரியர்களின் அழிவுக்கு விதையாயிற்று. ஒருவன் செய்த குற்றத்திற்காகக் குலம் முழுவதும் தண்டிக்கப்படுகிறது என்பதே பரசுராமரின் நியாயம்; அதையே அவர் இன்று மீண்டும் பயன்படுத்த விரும்புகிறார்.

‘பூமி முழுவதையும் அடைந்த நான் யாகத்தின் முடிவில் அதை மகாத்மாவும் புண்ணியச் செயல் புரிபவருமான காசியபருக்குத் தட்சிணையாக அளித்தேன். அதை அளித்துவிட்டு மகேந்திர மலையை இருப்பிடமாகக் கொண்டு தவவலிமையோடு வாழ்ந்தேன். பின்னர் வில் முறிந்ததைக் கேட்டு விரைந்து வந்தேன்.’ இவ்வாறு பரசுராமரின் கதை ஒரு வட்டத்தை நிறைவு செய்கிறது: பூமியைத் துறந்து தவத்திற்குச் சென்றவர் மீண்டும் வில்லைக் கொண்டே சோதிக்க வருகிறார். ‘விரைந்து வந்தேன்’ என்ற சொல்லால் அவருடைய ஆவல் தெரிகிறது; துறவு செய்யப்பட்டது, ஆனால் க்ஷத்திரியர் மீதான கோபம் முழுமையாகத் தணியவில்லை. அதுவே அடுத்த சர்க்கத்தில் தணியப்போகிறது.

‘ராமா, தந்தைக்கும் பாட்டனுக்கும் உரிய இந்தப் பெரிய வைஷ்ணவ வில்லை க்ஷத்திரிய தர்மத்தை முன்னிட்டு எடுத்துக்கொள். வில்களில் சிறந்த இதில் பகைவர் நகரங்களை வெல்லும் அம்பைப் பூட்டு; உன்னால் முடியுமானால், காகுத்தனே, அதன்பின் உனக்கு இருவர் போரை அளிப்பேன்.’ இதனோடு சர்க்கம் நிறைவுறுகிறது: அறைகூவல் முழுமையாயிற்று; பதில் இன்னும் வரவில்லை. ‘க்ஷத்திரிய தர்மத்தை முன்னிட்டு’ என்ற சொல்லால் பரசுராமர் ராமனை அவனுடைய சொந்த தர்மத்தாலேயே கட்டுகிறார்; மறுப்பதும் அதர்மமாகிவிடும். அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமன் அந்த வில்லைச் சிரமமின்றி நாணேற்றுகிறான்; பரசுராமரின் தேஜஸும் கவரப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे पञ्चसप्ततितमः सर्गः॥ ७५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க