சர்க்கம்
பரசுராமரின் வருகை
விசுவாமித்திரரின் புறப்பாடு, ஜனகர் மகள்களுக்குச் சீர்தனம் அளித்தல், வழியில் நன்னிமித்தமும் தீநிமித்தமும் கலந்து தோன்றுதல், வசிஷ்டரின் ஆறுதல், பார்கவரின் அச்சமூட்டும் தோற்றம்
முந்தைய சர்க்கத்தில் ரகு குலத்தின் நான்கு குமாரர்களின் திருமணம் நிறைவேறியது. பின்னர் அந்த இரவு கழிந்ததும் மாமுனிவர் விசுவாமித்திரர் ஜனகர், தசரதன் ஆகிய மன்னர் இருவரிடமும் விடைபெற்று வடக்கு மலைக்குச் சென்றார்; கௌசிகி நதிக்கரையில் தம் ஆசிரமம் இருந்த இடத்திற்கே அவர் திரும்பினார். விசுவாமித்திரர் சென்றபின் தசரதனும் மிதிலை அதிபதியான வைதேகர் ஜனகரிடம் விடைபெற்று விரைவில் தன் நகரான அயோத்தியை நோக்கிப் புறப்பட்டான். யாகத்தைக் காப்பதற்காக ராமனை அழைத்துச் சென்று, சித்தாசிரமத்தையும் தாடகை வதத்தையும் மிதிலையையும் காட்டிய அந்த முனிவரே, காரியம் நிறைவேறியதும் பற்றின்றித் திரும்புகிறார்; அவர் புகழ்ச்சியை விரும்பவில்லை, திருமணப் பயனில் சிறு பங்கையும் விரும்பவில்லை; ரிஷிதர்மத்தின் வழி இதுவே.
பின்னர் விதேகர்களின் மன்னரும் மிதிலேசுவரருமான ஜனகர் மகள்களுக்காக ஏராளமான சீர்தனத்தை அளித்தார்: பல லட்சம் பசுக்கள், சிறந்த கம்பளிப் போர்வைகளின் குவியல்கள், கோடிக்கணக்கான பட்டு ஆடைகளும் பிற ஆடைகளும். நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட, தெய்விகத் தோற்றம் கொண்ட யானை, குதிரை, தேர், காலாள் ஆகியவற்றையும் அளித்தார்; நால்வகைப் படையையே சீர்தனமாக அளித்தது மன்னரின் செல்வச் சிறப்பைக் குறிக்கிறது. அந்த நான்கு மணமகள்களுக்கும் தோழியராக நூறு கன்னியரையும், சிறந்த பணிப்பெண்களையும் பணியாளர்களையும் அளித்தார்; வெள்ளி, பொன், முத்து, பவளம் ஆகியவற்றின் குவியலையும் கொடுத்தார். இவ்வாறு வைதேகர் தந்தைக்குரிய தர்மத்தை முழுமையாகக் காத்தார். கொடையின் விரிவு பேராசையின் காட்சி அல்ல; மகள்கள் மீதான பாசத்தின் அளவுகோலே அது. ஞானியும் பிரம்மத்தை உரைப்பவருமான அந்த மன்னரும் இங்கே தந்தையின் இதயத்தோடே நடந்துகொள்கிறார்.
பெருமகிழ்ச்சியுற்ற மன்னர் ஈடற்ற சீர்தனத்தை அளித்தார்; பலவகைப் பொருள்களைக் கொடுத்து, மன்னர் தசரதனுக்கு விடை கொடுத்து, மிதிலேசுவரர் தம் இருப்பிடமான மிதிலைக்குள் நுழைந்தார். அயோத்தி அதிபதியான தசரதனும் மகாத்மாக்களான தன் புதல்வர்களுடன், ரிஷிகள் அனைவரையும் முன்னிட்டுக்கொண்டு, படையும் பரிவாரமும் பின்தொடரத் தன் நகரை நோக்கிச் சென்றான். ‘ரிஷிகளை முன்னிட்டு’ என்ற சொல்லால் மன்னனின் பணிவு குறிப்பிடப்படுகிறது: நால்வகைப் படையோடு கூடியிருந்தும் அவன் அந்தணர்களையே முன்னே வைக்கிறான். இங்கே கதையின் இனிய பகுதி நிறைவுறுகிறது; ரிஷி கூட்டத்தோடும் ராகவர்களோடும் சென்றுகொண்டிருந்த மனிதருள் புலியான அவனுக்கு அப்போது நிமித்தங்கள் தோன்றின. ‘கச்சந்தம்’ (சென்றுகொண்டிருந்த) என்ற சொல்லாலேயே, தீங்கின் அறிகுறி நகரத்தில் அல்ல வழியிலேயே வருகிறது என்று கவி குறிப்பிடுகிறார்; பயணமே ஒரு சோதனையாகப் போகிறது.
கொடிய பறவைகள் சுற்றிலும் அச்சமூட்டும் குரல்களை எழுப்பின; நிலத்தில் வாழும் விலங்குகளோ அனைத்தும் வலப்புறமாகச் சுற்றிச் சென்றன. அந்த இருவகை நிமித்தங்களையும் கண்ட மன்னருள் புலியான தசரதன் வசிஷ்டரிடம் கேட்டான்: ‘பறவைகள் அமங்கலமாகவும் கொடியவையாகவும் உள்ளன; விலங்குகளோ வலம் வருகின்றன.’ இங்கே ஒரே நேரத்தில் தீய நிமித்தமும் நல்ல நிமித்தமும் சேர்ந்து தோன்றுகின்றன; அதனால்தான் மன்னனின் மனம் ஊசலாடுகிறது. சகுன சாஸ்திரத்தில் பறவைகளின் கடுமையான குரல்கள் அச்சத்தைக் குறிப்பவை; விலங்குகள் வலம் வருவதோ மங்கலத்தைக் குறிப்பது. முதிய மன்னன் தானே முடிவு செய்யாமல் குலகுருவிடம் கேட்கிறான்; இதுவே அவனுடைய விவேகத்தின் அடையாளம்.
‘இதயத்தை நடுங்கச் செய்யும் இது என்ன? என் மனம் சோர்வடைகிறது’ என்று மன்னன் கேட்டான். தசரதனின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்ட மகரிஷி வசிஷ்டர் இனிய மொழியில் கூறினார்: ‘இந்தச் சகுனத்தின் பலன் என்ன என்பதைக் கேளுங்கள். பறவைகளின் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட தெய்விகமான கொடிய அச்சம் வந்துகொண்டிருக்கிறது.’ குரு பொய்யான ஆறுதல் சொல்வதில்லை; முதலில் அச்சத்தைத் தெளிவாகவே சொல்கிறார்; பின்னர் அதற்கான பரிகாரத்தைக் காட்டுகிறார். ‘இனிய மொழியில்’ என்ற சொல்லால், உண்மையைச் சொல்லும்போதும் குருவின் குரல் கடுமையாக இல்லை என்பது தெரிகிறது; சொல்லின் பொருள் அச்சமூட்டுவது, ஆனால் சொல்லும் விதம் ஆறுதல் நிறைந்தது.
‘ஆனால் வலப்புறமாகச் சுற்றி வரும் இந்த விலங்குகள் அந்த அச்சத்தைத் தணிக்கின்றன; ஆகவே இந்தக் கவலையை விட்டுவிடுங்கள்.’ அவர்கள் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே அங்கே ஒரு காற்று எழுந்தது; பூமி முழுவதையும் நடுங்கச் செய்து பெரிய மரங்களை வீழ்த்தியது. சூரியன் இருளால் மூடப்பட்டான்; மக்கள் அனைவரும் திசைகளை அறியாதவர்களானார்கள். இவ்வாறு வசிஷ்டரின் சொல் முடிந்த மாத்திரத்திலேயே தீங்கு கண்முன் தோன்றுகிறது; கவி சகுனத்தையும் அதன் பலனையும் விரைவாகவே இணைக்கிறார்; அதனால் கேட்பவரின் மனத்தில் எதிர்பார்ப்பு தளர்வதில்லை. காற்றும் இருளும் முன்னே, பார்கவரின் தேஜஸோ அதன் உள்ளே என்று, அச்சம் படிப்படியாகப் பெருகுவது வருணிக்கப்படுகிறது.
சாம்பலால் மூடப்பட்டு அந்தப் படை முழுவதும் மயங்கியது போலாயிற்று. வசிஷ்டரும், மற்ற ரிஷிகளும், புதல்வர்களுடன் கூடிய மன்னனும் மட்டுமே அங்கே நினைவுடன் இருப்பவர்கள் போல இருந்தனர்; மற்ற அனைத்தும் உணர்விழந்தன. அந்தக் கொடிய இருளில் அந்தப் படை சாம்பலால் போர்த்தப்பட்டது போலத் தோன்றியது. தவத்தோடு கூடியவர்களே தீங்கு வரும்போது மன உறுதியைக் காக்கின்றனர் என்று கவி குறிப்பிடுகிறார்; எண்ணிக்கையில் மிகுந்திருந்தாலும் வெளிப்புறப் படைபலம் இங்கே உதவுவதில்லை. சாம்பல் பார்கவரின் தவத்தின் அடையாளம்; ஊழித்தீக்கு நிகரான, வரப்போகும் ஒருவரின் முன்னறிவிப்பும் ஆகும்; ஆகவே இந்த வருணனை வெறும் இயற்கைச் சீற்றத்தை மட்டும் சொல்லவில்லை.
அதே இருளில் மன்னன், அச்சமூட்டும் தோற்றம் கொண்ட, சடைமுடிக் கற்றையைத் தாங்கிய, மன்னர்களை நசுக்கும் பார்கவரான ஜாமதக்னியரைக் (ஜமதக்னியின் மைந்தரான பரசுராமரைக்) கண்டான். அவர் கைலாச மலையைப் போல வெல்ல முடியாதவராகவும், ஊழித்தீயைப் போலத் தாங்க முடியாதவராகவும், தேஜஸால் கொழுந்துவிட்டு எரிபவர் போலவும், சாதாரண மக்களால் ஏறெடுத்துப் பார்க்கவும் முடியாதவராகவும் இருந்தார். தோளில் கோடரியைத் தொங்கவிட்டு, மின்னல் கூட்டத்திற்கு நிகரான வில்லையும் கொடிய அம்பையும் ஏந்தி, திரிபுரத்தை அழித்த சிவனைப் போல அவர் நின்றார். இங்கே உவமைகள் மூன்று: கைலாசம், ஊழித்தீ, திரிபுரத்தை அழித்தவர்; அனைத்தும் சிவனோடு தொடர்புடையவை. பார்கவர் சிவனின் சீடர்; சிவனின் வில்லோ ராமனால் முறிக்கப்பட்டது; இந்தக் கதை இதனால் குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘ராஜவிமர்தனம்’ (மன்னர்களை நசுக்குபவர்) என்ற அடைமொழியால் அவருடைய முன்வரலாறான க்ஷத்திரிய சம்ஹாரம் நினைவூட்டப்படுகிறது; அதனால் மன்னனின் அச்சம் காரணம் உடையதாகிறது.
அச்சமூட்டும் தோற்றத்துடன் நெருப்பைப் போலக் கொழுந்துவிட்டு எரியும் அவரைக் கண்டு, ஜபத்திலும் ஹோமத்திலும் ஈடுபட்டிருந்த வசிஷ்டர் முதலான அந்தணர்களான முனிவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடித் தமக்குள் பேசிக்கொண்டனர்: ‘தந்தையின் கொலையால் சினம் கொண்ட இவர் மீண்டும் க்ஷத்திரிய குலத்தை அழித்துவிட மாட்டார் அல்லவா? முன்பு க்ஷத்திரியர்களைக் கொன்று முடித்து இவர் கோபம் நீங்கியவராக, மனக்கொதிப்பு அடங்கியவராக ஆனார்; ஆகவே மீண்டும் க்ஷத்திரியர்களை அழிப்பது நிச்சயமாக இவருடைய நோக்கமாக இருக்காது.’ ரிஷிகளின் ஐயமும் அதற்கான தீர்வும் ஒரே உரையாடலில் அமைந்துள்ளன: அச்சம் நினைவால் பிறக்கிறது; அமைதியோ விவேகத்தால். இங்கே கவி திறமையாகப் பரசுராமரின் முன்கதையைச் சுருக்கமாக நினைவூட்டுகிறார்; அதனால் கேட்பவர் அவருடைய வருகையின் கனத்தை அறிகிறார். ‘ஜபஹோமபராயணா:’ (ஜபத்திலும் ஹோமத்திலும் ஈடுபட்டவர்கள்) என்ற சொல்லால், இந்த அந்தணர்கள் ஆயுதமற்றவர்கள், அவர்களுடைய பலம் தவமே என்று காட்டப்படுகிறது.
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அந்த ரிஷிகள் அர்க்கியத்தை எடுத்துக்கொண்டு அச்சமூட்டும் தோற்றம் கொண்ட பார்கவரைப் பூஜித்தனர்; ‘ராமா, ராமா’ என்று இனிய சொல்லையும் கூறினர். ரிஷிகள் அளித்த அந்தப் பூஜையை ஏற்றுக்கொண்ட வீரம் மிக்க ஜாமதக்னியரான ராமர் (பரசுராமர்) தசரதன் மைந்தனான ராமனிடம் பேசினார். விருந்தினரை உபசரிப்பதாலேயே கோபம் முதன்முதலில் தணிக்கப்படுகிறது; இதுவே நல்லொழுக்கத்தின் வலிமை. இந்தச் சர்க்கத்தால் இரு ராமர்களுக்கிடையிலான உரையாடலுக்கு முன்னுரை அமைக்கப்பட்டது; அடுத்த சர்க்கத்தில் வைஷ்ணவ வில் பற்றிய அறைகூவலின் கதை தொடங்குகிறது; அங்கே பார்கவ ராமரின் தேஜஸ் தசரத ராமனுக்குள் புகுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे चतुःसप्ततितमः सर्गः॥ ७४॥