சர்க்கம்
ராமன் முதலான நால்வரின் திருமணம்
யுதாஜித்தின் வருகை, வசிஷ்டர் வேதிகை அமைத்தல், ஜனகரின் கன்னிகாதானம், அக்னியை வலம் வருதல்
விசுவாமித்திரரும் சதானந்தரும் சொன்ன பழங்கதைகள் முந்தைய சர்க்கங்களிலேயே நிறைவுற்றுவிட்டன; இந்தச் சர்க்கத்தில் ராகவர் நால்வரின் திருமணமே வருணிக்கப்படுகிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் தசரதன் தன் புதல்வர்களுக்காகக் கோதான சம்ஸ்காரத்தைச் செய்தான். அந்த மன்னன் அந்தச் சிறந்த கோதானத்தைச் செய்த அதே நாளில் வீரனான யுதாஜித் மிதிலைக்கு வந்து சேர்ந்தான். அவன் கேகய மன்னனின் மகன், பரதனின் நேரடித் தாய்மாமன். அவன் தசரதனைக் கண்டு நலம் விசாரித்து இவ்வாறு கூறினான்: ‘கேகய அதிபதியான மன்னர் அன்போடு உமது நலத்தை விசாரித்தார்; நீர் யாருடைய நலத்தை விரும்புகிறீரோ, அவர்களும் இப்போது நோய்நொடியின்றி நலமாகவே இருக்கின்றனர். ராஜேந்திரரே, அந்த மன்னர் என் சகோதரியின் மகனான பரதனைக் காண விரும்புகிறார்; அதற்காகவே நான் அயோத்திக்குச் சென்றேன், ரகுநந்தனரே. அங்கே, உம் புதல்வர்கள் திருமணத்திற்காக உம்முடன் மிதிலைக்குச் சென்றுள்ளனர் என்று கேள்விப்பட்டேன். ஆகவே என் சகோதரியின் மகனைக் காண விரும்பி விரைந்து இங்கே வந்தேன்.’ இவ்வாறு வந்த அன்புக்குரிய விருந்தினரைக் கண்ட தசரதன், பூஜைக்குரிய அவனைச் சிறந்த உபசாரங்களால் போற்றினான். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: திருமண விழாவில் உறவினர் கூடுவதும் அதன் ஓர் அங்கமே; யுதாஜித்தின் வருகையால் பரதனின் தாய்மாமன் குடும்பமும் விழாவில் இணைகிறது; எந்த அழைப்புக்கும் காத்திருக்க வேண்டியதில்லை. மேலும் அவன் முதலில் அயோத்திக்குச் சென்று, அங்கே அரச குடும்பம் இல்லாததைக் கண்டு மிதிலைக்கு வந்தான்; இதனால் கதையின் இடமாற்றமும் குறிப்பிடப்படுகிறது. இந்த யுதாஜித்தே அடுத்த காண்டங்களில் பரதன் வெளியூரில் தங்கியிருப்பதற்குக் காரணமாவான்; ஆகவே அவன் இங்கே நுழைவது நினைவில் கொள்ளத்தக்கது. கோதானம் என்பது இங்கே கேசாந்த சம்ஸ்காரம்; திருமணத்திற்கு முன் மணமகன் செய்ய வேண்டியது; அதில் பசுக்கள் தானம் செய்யப்படுவதால் அந்தப் பெயர். திருமணத்தின் முன்சடங்குகள் அனைத்தும் அதே நாளில் முடிக்கப்பட்டன என்பதும் இதனால் தெரிகிறது. யுதாஜித்தின் சொல் வெறும் நலம் விசாரிப்பு மட்டுமல்ல, பரதனை அழைத்துச் செல்லும் வேண்டுகோளும் ஆகும்; அது இந்தச் சர்க்கத்தில் நிறைவேறவில்லை.
பின்னர் தசரதன் மகாத்மாக்களான தன் புதல்வர்களுடன் அந்த இரவைக் கழித்தான். காலையில் மீண்டும் எழுந்த, உண்மைப்பொருள் அறிந்த அந்த மன்னன் நித்தியக் கடமைகளைச் செய்து முடித்து, ரிஷிகளை முன்னிட்டுக்கொண்டு ஜனகரின் யாகசாலைக்குச் சென்றான். ‘விஜயம்’ என்று புகழ்பெற்ற பொருத்தமான முகூர்த்தத்தில், எல்லா அணிகலன்களும் அணிந்த சகோதரர்களுடன் கூடிய ராமன், காப்புக் கட்டுதல் முதலிய மங்கலச் சடங்குகள் செய்யப்பெற்றவனாக, வசிஷ்டரையும் மற்ற மகரிஷிகளையும் முன்னிட்டுக்கொண்டு அங்கே வந்தான். அப்போது பகவான் வசிஷ்டர் வைதேகரான ஜனகரை அணுகி இவ்வாறு கூறினார். இங்கே முகூர்த்தத்திற்கு ‘விஜயம்’ என்ற பெயர் பொருந்துவது கவனிக்கத்தக்கது: மணமகன் மணமகளை அடையும் நேரமே வெற்றி. மேலும் முனிவர்களை முன்னிறுத்துவதால் குறிப்பிடப்படுவது: அரச குடும்பத்திலும் தர்மத்தின் தலைவர்கள் முனிவர்களே; மன்னனோ அவர்களைப் பின்பற்றுபவன். ‘கௌதுகமங்கலம்’ என்பது திருமணத்திற்கு முன் செய்யப்படும் காப்புக் கட்டுதல் முதலிய மங்கலச் சடங்கு; அது நான்கு சகோதரர்களுக்கும் ஒரேவிதமாக நடந்தது.
வசிஷ்டர் கூறினார்: ‘மன்னா, மனிதருள் சிறந்தோரிலும் சிறந்தவரான மன்னர் தசரதன் மங்கலச் சடங்குகள் செய்யப்பெற்ற புதல்வர்களுடன் கொடையாளராகிய உம்மை எதிர்நோக்கியிருக்கிறார். கொடுப்பவரும் பெறுபவரும் இணைந்தால்தான் எல்லாக் காரியங்களும் நிறைவேறுகின்றன; ஆகவே சிறந்த திருமணச் சடங்கை நிறைவேற்றி உம் கடமையை மேற்கொள்வீராக.’ மகாத்மாவான வசிஷ்டர் இவ்வாறு சொன்னதும், மிகுந்த வள்ளன்மையும் பெரும் தேஜஸும் கொண்ட, தர்மத்தை நன்கறிந்த ஜனகர் மறுமொழி கூறினார்: ‘என் இல்லத்தில் எந்த வாயிற்காவலன் நிற்கிறான்? யாருடைய ஆணைக்காக அவன் காத்திருக்கிறான்? தம் சொந்த இல்லத்தில் நுழைவதற்கு என்ன யோசனை? இந்த அரசு எனக்கு உரியது போலவே உமக்கும் உரியது.’ இந்தப் பதிலால் ஜனகரின் வள்ளன்மை வெளிப்படுகிறது: கொடுப்பவர் மகளை மட்டுமல்ல, இல்லத்தையும் அரசையும் மணமகன் வீட்டாருக்கு அர்ப்பணிக்கிறார். வசிஷ்டரின் சொல்லில் ‘தாத்ருப்ரதிக்ரஹீத்ருப்யாம்’ (கொடுப்பவராலும் பெறுபவராலும்) என்ற சொல்லால் தான தர்மத்தின் அடிப்படை விதி சொல்லப்படுகிறது: கொடுப்பவர் ஒருவரால் மட்டுமோ பெறுபவர் ஒருவரால் மட்டுமோ அல்ல, இருவரும் இணைவதால்தான் தானம் முழுமை பெறுகிறது. ஆகவே ஜனகரின் இசைவு தேவைப்பட்டது; அது அக்கணமே கிடைத்தது. ஜனகரின் பதிலில் ‘சொந்த இல்லம்’ என்ற சொல் மனதைத் தொடுவது: மணமகன் வீட்டாருக்கு மணமகளின் இல்லம் அயலார் இல்லமல்ல.
ஜனகர் மீண்டும் கூறினார்: ‘முனிசிரேஷ்டரே, என் மகள்கள் எல்லா மங்கலச் சடங்குகளும் செய்யப்பெற்றவர்களாக வேதிகையின் அருகே வந்து, அக்னியின் சுடர்களைப் போல ஒளிர்ந்தவாறு நிற்கின்றனர். நானும் உடனே இந்த வேதிகையில் அமர்ந்து உமக்காகக் காத்திருக்கிறேன். எல்லாம் இடையூறின்றி நடைபெறட்டும்; எதற்காகத் தாமதிக்கப்படுகிறது?’ ஜனகர் சொன்ன அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட தசரதன் அப்போது தன் புதல்வர்கள் அனைவரையும் ரிஷிகணங்கள் அனைத்தையும் உள்ளே அழைத்துச் சென்றான். இங்கே மணமகள்களை அக்னிச் சுடர்களுக்கு ஒப்பிடுவதால் அவர்களுடைய தேஜஸும் தூய்மையும் குறிப்பிடப்படுகின்றன; அவர்கள் அஞ்சியவர்களாகவோ வெட்கத்தால் முகம் கவிழ்ந்தவர்களாகவோ அல்ல, யாகத் தீயைப் போலச் சுடர்விடுபவர்களாக வருணிக்கப்படுகின்றனர். ‘எதற்காகத் தாமதிக்கப்படுகிறது’ என்ற ஜனகரின் கேள்வியால், திருமண நேரத்தில் முகூர்த்தத்தைக் கடக்கக் கூடாது என்பதும் நினைவூட்டப்படுகிறது. ‘ஸத்ய:’ (உடனே) என்ற சொல்லால் மகள்கள் மட்டுமல்ல, தாமும் தயாராக இருப்பதை ஜனகர் குறிப்பிடுகிறார்.
பின்னர் விதேக மன்னர் வசிஷ்டரிடம் கூறினார்: ‘தர்மசீலரான ரிஷியே, பிரபுவே, உலகை மகிழ்விக்கும் ராமனின் திருமணச் சடங்குகள் அனைத்தையும் ரிஷிகளோடு கூடி நடத்தி வைப்பீராக.’ ஜனகரிடம் ‘அப்படியே’ என்று கூறிய பெருந்தவசியான பகவான் வசிஷ்ட ரிஷி, விசுவாமித்திரரையும் தர்மசீலரான சதானந்தரையும் முன்னிட்டுக்கொண்டு, பந்தலின் நடுவில் விதிமுறைப்படி வேதிகையை அமைத்தார். இங்கே மூன்று முனிவர்களின் அண்மை கவனிக்கத்தக்கது: வசிஷ்டர் ரகு குலத்தின் குரு; விசுவாமித்திரர் இவை அனைத்தையும் நிகழ்த்தியவர்; சதானந்தர் ஜனக குலத்தின் புரோகிதர்; இம்மூவரின் முன்னிலையிலேயே சடங்கு தொடங்கியது. ‘ராமஸ்ய லோகராமஸ்ய’ என்ற இரு சொற்களால் கவி சிலேடையைக் கையாண்டு சொல்கிறார்: உலகை மகிழ்விப்பவனே ராமன். ஜனகர் தாமே சடங்கை நடத்தவில்லை; மணமகன் வீட்டாரின் குருவைக் கொண்டே நடத்துவிக்கிறார்; இதுவும் திருமண விதியின் மரபு.
வசிஷ்டர் அந்த வேதிகையைச் சுற்றிலும் நறுமணப் பொருள்களாலும் மலர்களாலும் அலங்கரித்தார். பொன் பாலிகைகள், முளைகள் கொண்ட சித்திரக் கலசங்கள், முளைகள் நிறைந்த மண் அகல்கள், தூபத்தோடு கூடிய தூபக் கலங்கள், சங்கு வடிவக் கலங்கள், ஸ்ருவம் என்னும் நெய்க்கரண்டிகள், மாலைகள், அர்க்கியம் முதலியவற்றுக்கான பூஜிக்கப்பெற்ற கலங்கள், பொரி நிறைந்த தட்டுகள், பக்குவப்படுத்திய அட்சதை ஆகியவற்றால் அந்த வேதிகை அலங்கரிக்கப்பட்டது. பின்னர் சீரான தர்ப்பைகளை விதிமுறைப்படி மந்திரத்தோடு பரப்பி, விதியையும் மந்திரத்தையும் முன்னிட்டு அக்னியை வேதிகையில் நிறுவி, பெரும் தேஜஸ் கொண்ட முனிபுங்கவர் வசிஷ்டர் அக்னியில் ஆகுதி செய்தார். இந்தப் பொருள்கள் அனைத்தும் க்ருஹ்யசூத்திரங்களில் சொல்லப்பட்டவையே; கவி அவற்றை விரிவாக எண்ணிக் காட்டுவதன் மூலம் திருமணத்தின் வைதிகப் பெருமையைக் காட்டுகிறார். முளைகள் என்பது இங்கே யவ (வாற்கோதுமை) முளைகள்; மங்கலத்திற்காகக் கலசங்களிலும் அகல்களிலும் விதைக்கப்பட்டவை; பொரி திருமணத்தின் புகழ்பெற்ற ஹோமப் பொருள். இந்தப் பகுதி முழுவதும் ஆய்வுச் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே காணப்படுகிறது. பாலிகைகள் என்பவை முளைகளை விதைப்பதற்கான சிறு கலங்கள்; கலசங்கள் சித்திரம் தீட்டப்பட்டவை; அவற்றில் முளைகள் வைக்கப்பட்டன. தூபக் கலங்கள் தூபத்தோடு கூடியவை; சங்கு வடிவக் கலங்கள் அர்க்கியத்திற்கானவை. இவ்வாறு காட்சி, தொடுகை, மணம், ஒலி ஆகிய புலன்களுக்கும் திருமண வேதிகையில் நிறைவு அளிக்கப்பட்டது. மந்திரத்தோடு தர்ப்பை பரப்புதல் வேதிகையைச் சீர்செய்வதன் கடைசி அங்கம்; அதன் பின்னரே அக்னி நிறுவப்பட்டது.
பின்னர் ஜனகர் எல்லா அணிகலன்களும் அணிந்த சீதையை அழைத்து வந்து, அக்னியின் முன்னிலையில் ராகவனுக்கு எதிரே நிறுத்தி, கௌசல்யையின் ஆனந்தத்தைப் பெருக்கும் ராமனிடம் கூறினார்: ‘இவள் என் மகள் சீதை; உன்னோடு தர்மத்தில் இணைந்து நடப்பவள். இவளை ஏற்றுக்கொள்; உனக்கு மங்கலம் உண்டாகட்டும்; உன் கையால் இவள் கையைப் பற்றிக்கொள். பதிவிரதையும் பெரும்பேறு பெற்றவளுமான இவள் நிழலைப் போல எப்போதும் உன்னைப் பின்தொடர்வாள்.’ இவ்வாறு சொல்லி மன்னர் அப்போது மந்திரத்தால் தூய்மை பெற்ற நீரை வார்த்தார். அந்நேரத்தில் ‘நன்று நன்று’ என்று சொல்லும் தேவர்கள், ரிஷிகளின் பேரொலி கேட்டது; தேவ துந்துபிகளின் முழக்கமும் பெரும் மலர்மழையும் உண்டாயின. இவ்வாறு மந்திர நீரை முன்னிட்டுத் தம் மகள் சீதையை அவர் அளித்தார். ‘ஸஹதர்மசரீ’ (தர்மத்தில் உடன் நடப்பவள்) என்ற சொல்லால் திருமணத்தின் அடிப்படையே சொல்லப்படுகிறது: மனைவி துய்க்கப்படும் பொருள் அல்ல, தர்மத்தில் உடன் நடப்பவள். ‘நிழலைப் போலப் பின்தொடர்வாள்’ என்ற உவமையால் பிரிவின்மை குறிப்பிடப்படுகிறது; இதே உவமை அடுத்த காண்டங்களில் சீதை வனம் செல்லும் காலத்தில் பலிக்கும். நீர் வார்த்தல் சங்கல்பத்தின் அடையாளம்; அதனால் தானம் உறுதியாகிறது. கவி இங்கே சீதைக்கு மூன்று அடைமொழிகளைத் தந்துள்ளார்: பதிவிரதை, பெரும்பேறு பெற்றவள், நிழல்போலப் பின்தொடர்பவள்; இம்மூன்றாலேயே அவளுடைய முழுப் பண்பும் குறிப்பிடப்படுகிறது. ராமனை ‘கௌசல்யையின் ஆனந்தத்தைப் பெருக்குபவன்’ என்று விளிப்பதில் தாயின் நினைவும் செய்யப்படுகிறது. நீர் வார்த்த உடனே தேவர்களின் பாராட்டு வருகிறது; அதனால் தானத்திற்கு எங்கும் உள்ள ஒப்புதல் காட்டப்படுகிறது.
பின்னர் மகிழ்ச்சியில் மூழ்கிய ஜனகர் கூறினார்: ‘லக்ஷ்மணா, வா; உனக்கு மங்கலம் உண்டாகட்டும்; நான் அளிக்க முன்வந்திருக்கும் ஊர்மிளையை ஏற்றுக்கொள்; அவள் கையைப் பற்றிக்கொள்; காலம் கடந்துவிடக் கூடாது.’ அவனிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அவர் பரதனிடம் கூறினார்: ‘ரகுநந்தனா, மாண்டவியின் கையை உன் கையால் பற்றிக்கொள்.’ தர்மாத்மாவான மிதிலேசுவரர் சத்ருக்னனிடமும் கூறினார்: ‘பெருந்தோள் உடையவனே, ச்ருதகீர்த்தியின் கையை உன் கையால் பற்றிக்கொள். நீங்கள் அனைவரும் சாந்தமானவர்கள்; அனைவரும் நன்னடத்தையுடன் விரதங்களைக் காத்தவர்கள்.’ இங்கே ஊர்மிளை ஜனகரின் சொந்த மகள்; மாண்டவியும் ச்ருதகீர்த்தியும் அவருடைய தம்பி குசத்வஜனின் மகள்கள்; ஆயினும் அனைவரையும் அளிப்பவர் ஜனகரே; ஏனெனில் மூத்தவரான அவரே குலத்தின் பிரதிநிதி. ‘காலம் கடந்துவிடக் கூடாது’ என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்வதால் முகூர்த்தத்தின் முக்கியத்துவம் குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘ஸுசரிதவ்ரதா:’ (நன்னடத்தையுடன் விரதம் காத்தவர்கள்) என்ற சொல்லால் மணமகன்கள் பிரம்மசரியத்தை முறையாகக் காத்தது நினைவூட்டப்படுகிறது; அதுவே இல்லறத்திற்கான தகுதி. ஊர்மிளையை அளிக்கையில் ‘மயா உத்யதாம்’ (நான் அளிக்க முன்வந்திருக்கும்) என்ற சொல்லால் தந்தை தாமே அர்ப்பணிப்பது வெளிப்படுகிறது.
ஜனகர் கூறினார்: ‘காகுத்தர்களே, மனைவியருடன் கூடியவர்களாக ஆவீர்களாக; காலம் கடந்துவிடக் கூடாது.’ ஜனகரின் சொல்லைக் கேட்ட அந்த நால்வரும் நான்கு மணமகள்களின் கைகளைத் தம் கைகளால் பற்றினர். வசிஷ்டரின் கருத்தைப் பின்பற்றிய மகாத்மாக்களான அந்த ரகு குலத் திலகங்கள் மனைவியருடன் அக்னியையும், வேதிகையையும், மன்னரையும், ரிஷிகளையும் வலம் வந்து, சொல்லப்பட்ட விதிமுறைப்படி முறையாகத் திருமணம் செய்துகொண்டனர். இங்கே ‘வசிஷ்டரின் கருத்தைப் பின்பற்றிய’ என்ற சொல்லால் காட்டப்படுவது: சடங்கு குருவின் வழிகாட்டலின்படியே செய்யப்படுகிறது; தன்விருப்பப்படியோ உலக வழக்கப்படியோ அல்ல. வலம் வருதலின் வரிசையும் குறிப்பானது: முதலில் அக்னி, பின்னர் வேதிகை, பின்னர் தந்தையான மன்னர், இறுதியில் ரிஷிகள்; இவ்வாறு தெய்வத்தையும், சம்ஸ்காரத்தையும், குலத்தையும், ஞானத்தையும் வரிசையாக வணங்கித் திருமணம் நிறைவுறுகிறது. நான்கு மணமகன்களும் நான்கு மணமகள்களின் கைகளை ஒரே நேரத்தில் பற்றியதே இந்தத் திருமணத்தின் தனிச்சிறப்பு.
அப்போது வானிலிருந்து ஒளிவீசும் பெரும் மலர்மழை பொழிந்தது. தெய்வத் துந்துபிகளின் முழக்கங்களோடும் பாடல், இசைக்கருவிகளின் ஒலிகளோடும் அப்சரஸ் கூட்டங்கள் நடனமாடின; கந்தர்வர்கள் இனிமையாகப் பாடினர்; ரகு குலத் தலைவர்களின் திருமணத்தில் அந்த அற்புதக் காட்சி காணப்பட்டது. இவ்வாறு வாத்தியங்களின் முழக்கம் ஒலித்த விழா நடந்துகொண்டிருக்கையில், பெரும் ஆற்றல் கொண்ட அவர்கள் அக்னியை மூன்று முறை வலம் வந்து மனைவியரை ஏற்றனர். பின்னர் மனைவியருடன் ரகுநந்தனர்கள் தங்கும் கூடாரத்திற்குச் சென்றனர்; மன்னர் தசரதனும் ரிஷி கூட்டத்தோடும் உறவினரோடும் அவர்களைப் பார்த்தவாறே பின்தொடர்ந்தான். இங்கே ‘உபகார்யா’ என்பது மணமகன் வீட்டார் தங்குவதற்காக அமைக்கப்பட்ட கூடாரம்; இன்றும் வட இந்திய வழக்கில் அது ‘ஜனவாசம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. தசரதன் பின்தொடர்ந்தது பாசத்தின் அடையாளம்: மணமகள்களுடன் கூடிய புதல்வர்களைப் பார்த்தவாறே தந்தை பின்செல்கிறான். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் விசுவாமித்திரர் கதைகளின் நிறைவைக் காட்டி, அடுத்த இரு சர்க்கங்களில் வரும் ஜனகரின் சீர்தனக் கொடைக்கும் பரசுராமரின் வருகைக்கும் முன்னுரை அமைக்கிறது. மலர்மழை, துந்துபி முழக்கம், அப்சரஸ் நடனம், கந்தர்வ கானம் ஆகிய நான்கு தெய்விக அடையாளங்களால் கவி திருமணத்திற்குத் தெய்வ ஒப்புதல் இருப்பதைக் காட்டுகிறார். மும்முறை வலம் வருதல் சப்தபதிக்கு நிகரான, திருமணத்தை உறுதிசெய்யும் அங்கம். இறுதியில் அனைவரும் மனைவியருடன் கூடாரம் சென்றனர்; திருமணச் சடங்கு நிறைவுற்றது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे त्रिसप्ततितमः सर्गः॥ ७३॥