॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 72

பால காண்டம்

சர்க்கம்

குசத்வஜனின் மகள்களை மணம் கேட்டலும் கோதானமும்

விசுவாமித்திரர் பரதனுக்கும் சத்ருக்னனுக்கும் குசத்வஜனின் மகள்களை மணம் கேட்டல், ஜனகர் அதை ஏற்றல், தசரதன் புதல்வர்களின் மங்கலத்திற்காக நாந்தீ சிராத்தமும் கோதானமும் செய்தல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் ஜனகர் நிமியிலிருந்து தொடங்கித் தம் வம்சாவளியைக் கூறி, சீதையையும் ஊர்மிளையையும் ராமலக்ஷ்மணர்களுக்கு அளிப்பதாக உறுதியளித்தார். இவ்வாறு சொன்ன வீரனான வைதேக மன்னரிடம் வசிஷ்டருடன் கூடிய மாமுனிவர் விசுவாமித்திரர் மறுமொழி கூறினார்: ‘மனிதருள் சிறந்தவரே, இக்ஷ்வாகுக்களின் குலமும் விதேகர்களின் குலமும் எண்ணிப் பார்க்க முடியாதவை, அளவிட முடியாதவை; இவற்றுக்கு நிகரான வேறு எந்தக் குலமும் இல்லை. இந்தத் திருமணம் என்னும் தர்ம உறவு இரு தரப்பிற்கும் தகுந்தது; அழகுச் செல்வத்திலும் தகுந்தது; ஏனெனில் ஊர்மிளையுடன் சீதை ராமலக்ஷ்மணர்களுக்கு ஏற்றவளாக இருக்கிறாள்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: விசுவாமித்திரர் இரப்பவர் போலத் தொடங்கவில்லை; இரு குலங்களுக்கும் சமமான பெருமையை முதலிலேயே நிலைநாட்டுகிறார். இதனால் அடுத்து வரும் வேண்டுகோள் அருளை இரந்து கேட்பதாக அல்லாமல், சமமானவர்களிடையிலான உடன்படிக்கை போல அமைகிறது.

‘மனிதருள் சிறந்தவரே, நான் சொல்ல வேண்டியது இன்னும் ஒன்று உண்டு; அதைக் கேளுங்கள்’ என்று தொடங்கி, விசுவாமித்திரர் அவையில் அமர்ந்திருந்த குசத்வஜனைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்: ‘தர்மம் அறிந்த இந்த மன்னன் குசத்வஜன் உமது இளைய சகோதரன். தர்மாத்மாவான இந்த மன்னனுக்கு அழகில் உலகில் ஈடற்ற இரு மகள்கள் உள்ளனர். அவர்களை மனைவியராக, குமாரன் பரதனுக்கும் அறிவாளியான சத்ருக்னனுக்கும் நாங்கள் மணம் கேட்கிறோம். மன்னா, மகாத்மாக்களான அவ்விருவருக்காக உம் இரு மகள்களையும் கேட்கிறேன்.’ இவ்வாறு இரண்டு புதல்வர்களுக்கு மட்டுமே திருமணம் உறுதியாகியிருந்த இடத்தில், முனிவர் நால்வருக்கும் திருமணத்தை முன்மொழிகிறார்; குசத்வஜனின் மகள்களை மணம் கேட்பதால் ஜனகரின் குலம் முழுவதுமே இக்ஷ்வாகுக்களோடு உறவுகொள்கிறது.

வேண்டுகோளுக்கு வலு சேர்க்க முனிவர் மணமகன்களை வருணிக்கிறார்: ‘தசரதனின் இந்தப் புதல்வர்கள் அழகும் இளமையும் பொலிந்தவர்கள்; அனைவரும் உலகைக் காக்கும் லோகபாலர்களுக்கு நிகரானவர்கள், தேவருக்கு இணையான வீரம் கொண்டவர்கள்.’ பின்னர் வேண்டுகோளைச் சுருக்கிக் கூறுகிறார்: ‘ராஜேந்திரரே, இரு குமாரர்களுடனான உறவாலும் இந்த இக்ஷ்வாகு குலம் உம்மோடு பிணைக்கப்படட்டும். நீர் புண்ணியச் செயல் புரிபவர்; ஆகவே ஒரே நேரத்தில் நான்கு திருமணங்கள் நடப்பது உம் மனத்தில் கலக்கத்தை உண்டாக்காதிருக்கட்டும்.’ ‘அவ்யக்ரம்’ (கலக்கமின்றி) என்ற சொல்லை இருவிதமாகப் பொருத்தலாம்: குலம் கலக்கமின்றி இருக்கட்டும்; மன்னனின் மனமும் கலக்கமின்றி இருக்கட்டும். பெரும் பேரரசனோடு ஒரே நேரத்தில் நான்கு திருமண உறவுகளில் ஏற்படும் என்று ஐயுறக்கூடிய சுமையை முனிவர் முன்னதாகவே நீக்குகிறார்.

வசிஷ்டரும் தம் கருத்தால் ஆமோதித்த விசுவாமித்திரரின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட ஜனகர் கைகூப்பி அந்த முனிபுங்கவர் இருவரிடமும் கூறினார். இங்கே அறிய வேண்டியது: விசுவாமித்திரர் தனியாக முன்மொழியவில்லை; குலகுருவான வசிஷ்டரும் அதற்கு இசைந்திருக்கிறார்; ஆகவே முன்மொழிவு இக்ஷ்வாகுக்களின் குலம் முழுவதின் சொல்லாகிறது. ஜனகர் கூறுகிறார்: ‘என் இந்தக் குலத்தைப் பேறு பெற்றதாகக் கருதுகிறேன்; ஏனெனில் தாங்கள் இருவருமே தகுதியான குல உறவை ஆணையிடுகிறீர்கள்.’ ‘ஆஜ்ஞாபயத:’ (ஆணையிடுகிறீர்கள்) என்ற சொல்லால் அவர் முனிவர்களின் சொல்லை வேண்டுகோளாக அல்ல, ஆணையாகவே கருதுகிறார்; இத்தகைய ரிஷிகள் இருவர் தாமாகவே எந்தக் குலத்திற்காக உறவை ஆணையிடுகிறார்களோ, அந்தக் குலம் நிச்சயமாகப் பேறு பெற்றதே.

பின்னர் ஜனகர் தெளிவாக ஏற்பைத் தெரிவிக்கிறார்: ‘அப்படியே ஆகட்டும்; உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும். குசத்வஜனின் இந்த இரு மகள்களையும் சத்ருக்னனும் பரதனும் சேர்ந்து மனைவியராக ஏற்கட்டும். மாமுனிவரே, பெரும் வலிமை கொண்ட நான்கு ராஜகுமாரர்களும் ஒரே நாளில் நான்கு ராஜகுமாரிகளின் கரங்களைப் பற்றட்டும்.’ ‘ஸஹிதௌ’ (சேர்ந்து) என்ற சொல், சகோதரர்கள் பிரிந்து நிற்காமல் ஒன்றாகவே மணமகள்களை ஏற்கின்றனர் என்பதைக் குறிக்கிறது. ‘ஏகாஹ்னா’ (ஒரே நாளில்) என்பதும் முக்கியமானது: நான்கு திருமணங்களும் வெவ்வேறு நாட்களில் வரிசையாக அல்ல, ஒரே நாளில் நிறைவேறுகின்றன; இதனால் நான்கு சகோதரர்களின் பிரிவற்ற நட்புறவு காவியத்தில் நிலைநாட்டப்படுகிறது.

அதன்பின் ஜனகர் முகூர்த்தத்தைக் குறிப்பிடுகிறார்: ‘பிராமணரே, பல்குனி நட்சத்திரங்கள் இரண்டில் பிந்தைய நாளில் திருமணச் சடங்கை அறிஞர்கள் போற்றுகின்றனர்; உத்தர பல்குனியின் அதிதேவதையான பகன் என்னும் பிரஜாபதி இருக்கும் அந்த முகூர்த்தமே சிறந்தது.’ பல்குனி கூடிய நாட்கள் இரண்டு: முதல் நாளில் பூர்வ பல்குனி (பூரம்), இரண்டாம் நாளில் உத்தர பல்குனி (உத்திரம்); அவற்றுள் பிந்தையதே திருமணத்திற்கு உகந்தது; ஏனெனில் பகன் சௌபாக்கியத்திற்கும் அர்யமா இல்லறத்திற்கும் அதிபதிகள். இவ்வாறு திருமண நாள் வெறும் ஆவலால் அல்ல, சாஸ்திரச் சான்றின்படியே உறுதி செய்யப்பட்டது.

இவ்வாறு இனிய சொல்லைக் கூறிய மன்னர் ஜனகர் எழுந்து நின்று, கைகூப்பியவாறு முனிவர் இருவரிடமும் கூறினார்: ‘எனக்கு மேலான தர்மம் செய்யப்பட்டது; நான் உங்கள் இருவருக்கும் அவ்வாறே சீடன். முனிபுங்கவர்களே, இவை சிறந்த ஆசனங்கள்; இங்கே அமருங்கள்.’ மன்னர் தாமே ஆசனத்திலிருந்து எழுந்து கைகூப்புகிறார்; இதுவே பணிவின் உச்சம். பின்னர் அவர் இன்னும் அதிகமாகவும் அளிக்கிறார்: ‘இந்த அயோத்தி நகரம் தசரதனுக்கு உரியது போலவே என் மிதிலையும் உங்களுக்கு உரியது; இங்கே உங்கள் அதிகாரத்தில் ஐயமில்லை; தகுந்தபடி செய்வீர்களாக.’ இவ்வாறு அவர் மகள்களை மட்டுமல்ல, நகரத்தையே முனிவர்களின் கையில் ஒப்படைக்கிறார்.

வைதேகரான ஜனகர் அவ்வாறு சொன்னதும், ரகுநந்தனனான மன்னர் தசரதன் மகிழ்ந்து அந்த அரசரிடம் மறுமொழி கூறினான்: ‘மிதிலையின் அதிபதிகளான சகோதரர்களே, நீங்கள் இருவரும் எண்ணற்ற நற்குணங்கள் கொண்டவர்கள்; உங்களால் ரிஷிகளும் மன்னர் கூட்டங்களும் போற்றி உபசரிக்கப்பட்டனர்.’ இங்கே தசரதன் ஜனகரின் பணிவுக்குப் பணிவாலேயே பதிலளிக்கிறான். பின்னர் விடைபெற அனுமதி கேட்கிறான்: ‘நலம் பெறுவீராக, உமக்கு மங்கலம் உண்டாகட்டும்; நாங்கள் எங்கள் இருப்பிடத்திற்குச் செல்வோம். அங்கே விதிமுறைப்படி சிராத்தச் சடங்குகளைச் செய்வேன்.’ திருமணத்திற்கு முன் நாந்தீமுக சிராத்தமும் பித்ருக்களுக்கான பூஜையும் கட்டாயம் செய்யப்பட வேண்டும்; ஆகவே மணமகன் வீட்டார் தம் இருப்பிடம் சென்று அவற்றை நிறைவேற்ற விரும்புகின்றனர். இவ்வாறு சொல்லி அவன் அமைதியானான்.

அந்த மன்னரிடம் விடைபெற்ற பெரும்புகழ் கொண்ட மன்னர் தசரதன் அப்போது அந்த முனிவேந்தர் இருவரையும் முன்னிட்டுக்கொண்டு விரைந்து சென்றான். செல்லும்போதும் அவன் விசுவாமித்திரரையும் வசிஷ்டரையும் முன்னே வைத்தே நடக்கிறான்; இதனால் மன்னனின் அந்தணர் பற்று குறிப்பிடப்படுகிறது. அவன் தன் இருப்பிடம் சென்று விதிமுறைப்படி சிராத்தம் செய்தான்; பின்னர் காலையில் விடியலில் எழுந்து சிறந்த கோதானத்தைச் செய்தான். கீதா பிரஸ் உரையில் சொல்லப்பட்டுள்ளது: பிற்பகலில் ஆப்யுதயிக சிராத்தம் (மங்கலச் சடங்குக்கு முந்தைய சிராத்தம்); இரவு கழிந்து காலையில் கோதான சம்ஸ்காரம். இவ்வாறு திருமணத்திற்கு முன் செய்ய வேண்டிய மங்கலச் சடங்குகள் சாஸ்திரப்படி வரிசையாக நிறைவேற்றப்பட்டன.

பின்னர் கவி தானத்தின் அளவை வருணிக்கிறார். மன்னர்களுக்கு அதிபதியான அந்த அரசன் தர்மப்படி ஒவ்வொரு புதல்வனையும் குறித்து அந்தணர்களுக்கு ஒரு லட்சம் பசுக்களை அளித்தான்; புதல்வன் ஒருவனுக்கு ஒரு லட்சம் பசுக்கள். அந்தப் பசுக்கள் சாதாரணமானவை அல்ல: பொன் பூண் கொம்புகள் கொண்டவை, நிறைவானவை, கன்றுகளோடு கூடியவை, வெண்கலப் பால்கலங்களோடு கூடியவை; கொம்புகள் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன, கன்றுகள் உடனிருந்தன, கறக்கும் கலங்கள் வெண்கலத்தாலானவை. இவ்வாறு மனிதருள் காளை போன்ற, புதல்வர்கள் மீது பாசம் கொண்ட அந்த ரகுநந்தனன் நான்கு புதல்வர்களுக்காகவும் நான்கு லட்சம் பசுக்களையும், வேறு மிகுந்த செல்வத்தையும், புதல்வர்களின் கோதானத்தைக் குறித்து அந்தணர்களுக்கு அளித்தான்.

இறுதியில் கவி ஒரு சித்திரத்தை நிறுத்துகிறார்: கோதானம் செய்யப்பெற்ற புதல்வர்களால் சூழப்பட்ட அந்த மன்னன், அப்போது லோகபாலர்களால் சூழப்பட்ட சாந்தமான பிரஜாபதியைப் போல ஒளிர்ந்தான். நான்கு புதல்வர்கள் நான்கு திசைகளில் நிற்கும் லோகபாலர்களைப் போலவும், நடுவில் தந்தை பிரஜாபதியைப் போலவும் இருக்கின்றனர்; இந்த உவமையால் தசரதனின் தந்தைமை படைப்புத் தொழிலுக்கு நிகராக்கப்படுகிறது. இத்துடன் சர்க்கம் நிறைவுறுகிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் கேகய மன்னனின் மகன் யுதாஜித்தின் வருகையும் நான்கு சகோதரர்களின் திருமணமும் வருணிக்கப்படுகின்றன.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे द्विसप्ततितमः सर्गः॥ ७२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க