சர்க்கம்
ஜனக குலப் புகழுரையும் மணமகள்களை அளிக்கும் உறுதிமொழியும்
ஜனகர் தம் குலத்தை அறிமுகப்படுத்துதல், நிமி முதலான மிதிலை மன்னர்களின் மரபு, சுதன்வாவின் வதமும் குசத்வஜன் சாங்காச்யையில் முடிசூட்டப்படுதலும், ராமனுக்குச் சீதையையும் லக்ஷ்மணனுக்கு ஊர்மிளையையும் அளிக்கும் உறுதிமொழி, திருமண முகூர்த்தக் குறிப்பு
முந்தைய சர்க்கத்தில் வசிஷ்டர் இக்ஷ்வாகுக்களின் வம்சத்தைத் தொடக்கத்திலிருந்து எதையும் விடாமல் போற்றிக் கூறி, ராமலக்ஷ்மணர்களுக்காக ஜனகரின் இரு மகள்களையும் மணம் கேட்டார். இவ்வாறு சொன்ன அவருக்கு ஜனகர் கைகூப்பியவாறு மறுமொழி கூறினார்: ‘தங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும். எங்கள் குலத்தின் புகழுரையையும் தாங்கள் கேட்க வேண்டும். முனிசிரேஷ்டரே, கன்னிகாதானத்தின்போது நற்குலத்தில் பிறந்தவன் தன் குலத்தை எதையும் விடாமல் எடுத்துரைக்க வேண்டும்; பேரறிவாளரே, அதைக் கேளுங்கள்.’ இங்கே குறிப்பிடப்படுவது: திருமணம் இரு நபர்களுக்கிடையிலான உறவு மட்டுமல்ல, இரு வம்சங்களின் இணைப்பு; ஆகவே மணமகன் வீட்டாரைப் போலவே மணமகள் வீட்டாரும் தம் குலத்தை முழுமையாக எடுத்துரைக்க வேண்டும். மேலும் ஜனகர் கைகூப்பியவாறே பேசுகிறார்; மன்னரும் முனிவர்கள் முன்னிலையில் பணிவையே மேற்கொள்கிறார். இதனால் வசிஷ்டர் மணமகன் வீட்டாரின் வம்சத்தைக் கூறிய முந்தைய சர்க்கத்திற்கு இந்தச் சர்க்கம் எதிர்ப்பிம்பமாக அமைகிறது.
ஜனகர் தம் குலத்தைக் கூறத் தொடங்குகிறார்: ‘முன்பு நிமி என்ற மன்னன் இருந்தான்; தன் செயலாலேயே மூவுலகிலும் புகழ் பெற்றவன், மிகுந்த தர்மாத்மா, வலிமை மிக்கோர் அனைவரிலும் சிறந்தவன். அவனுடைய மகன் மிதி; மிதியின் மகன் ஜனகன். அவனே இந்தக் குலத்தின் முதல் ஜனக மன்னன்; அவன் பெயராலேயே இந்த வம்சத்தில் ஒவ்வொரு மன்னனும் ஜனகன் என்று அழைக்கப்படுகிறான். ஜனகனிடமிருந்து உதாவசு பிறந்தான்; உதாவசுவின் மகன் தர்மாத்மாவான நந்திவர்தனன்; நந்திவர்தனனின் மகன் சுகேது என்ற வீரன்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: வம்சத்தின் தொடக்கத்தில் திக்விஜயம் செய்த எந்தப் பேரரசனும் நிறுத்தப்படவில்லை; ‘மிகுந்த தர்மாத்மா’ என்ற அடைமொழி கொண்ட நிமியே நிறுத்தப்படுகிறான். மேலும் இங்கே ‘ஜனகன்’ என்பது ஒருவரின் தனிப்பெயர் அல்ல; மிதிலை அதிபதிகளின் பதவியைக் குறிக்கும் பெயர்; முதல் ஜனகனின் நினைவாக அது மரபுவழியாகத் தாங்கப்படுகிறது.
‘சுகேதுவிடமிருந்து தர்மாத்மாவும் பெரும் வலிமை கொண்டவனுமான தேவராதன் பிறந்தான். அந்த ராஜரிஷி தேவராதனின் மகன் ப்ருஹத்ரதன் என்று நினைவுகூரப்படுகிறான். ப்ருஹத்ரதனுக்கு வீரனும் பிரதாபம் உடையவனுமான மகாவீரன் பிறந்தான்; மகாவீரனுக்கு மன உறுதியும் சத்தியமான வீரமும் கொண்ட சுத்ருதி பிறந்தான். சுத்ருதிக்கு மிகுந்த தர்மசீலனான தர்மாத்மா த்ருஷ்டகேது பிறந்தான்; அந்த ராஜரிஷி த்ருஷ்டகேதுவின் மகன் ஹர்யச்வன் என்று புகழ் பெற்றவன்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: ஒவ்வொருவருக்கும் ‘தர்மாத்மா’, ‘ராஜரிஷி’ என்ற அடைமொழிகள் வருகின்றன; மிதிலை வம்சத்தின் பெருமை நாட்டு விரிவால் அல்ல, தவத்தாலும் தர்மத்தாலுமே அளக்கப்படுகிறது. மன்னனும் ரிஷி நிலையை அடைகிறான் என்பதே மிதிலையின் தனிச்சிறப்பு; இதே வம்சத்தில் பின்னர் ஜனகர் பிரம்மவித்தையில் நிலைபெற்றதால் அது புகழ் பெறும். தேவராதனின் பெயரும் நினைவுகூரத்தக்கது: ‘தேவர்களால் அளிக்கப்பட்டவன்’ என்பது அதன் பொருள்.
‘ஹர்யச்வனின் மகன் மரு; மருவின் மகன் ப்ரதீந்தகன்; ப்ரதீந்தகனின் மகன் தர்மாத்மாவான மன்னன் கீர்த்திரதன். கீர்த்திரதனின் மகன் தேவமீடன் என்று நினைவுகூரப்படுகிறான்; தேவமீடனின் மகன் விபுதன்; விபுதனின் மகன் மஹீத்ரகன். மஹீத்ரகனின் மகன் பெரும் வலிமை கொண்ட மன்னன் கீர்த்திராதன்; அந்த ராஜரிஷி கீர்த்திராதனுக்கு மஹாரோமா பிறந்தான். மஹாரோமாவிடமிருந்து தர்மாத்மாவான ஸ்வர்ணரோமா பிறந்தான்; ராஜரிஷி ஸ்வர்ணரோமாவுக்கு ஹ்ரஸ்வரோமா பிறந்தான்.’ இதுவரை ஜனகர் நிமியிலிருந்து தம் தந்தை வரை எல்லா முன்னோர்களையும் வரிசைப்படி எண்ணிக் கூறினார். பெயர்த்தொடரே இங்கே கதை; போர்களும் இல்லை, வெற்றிகளும் இல்லை, எந்த இடைமுறிவும் இல்லை. அந்த இடையறாத மரபே குலத்தின் தூய்மையைக் காட்டுகிறது; கன்னிகாதானத்தில் அது கட்டாயம் சொல்லப்பட வேண்டும் என்று அவர் முன்பே கூறியிருந்தார். முந்தைய சர்க்கத்தில் வசிஷ்டரும் இக்ஷ்வாகுக்களின் வம்சத்தை இவ்வாறே முறிவின்றிக் கூறினார்; ஆகவே இரு குலங்களின் சமநிலை தானாகவே ஒளிர்கிறது.
‘தர்மம் அறிந்த மகாத்மாவான அந்த மன்னன் ஹ்ரஸ்வரோமாவுக்கு இரு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்: மூத்தவன் நானே; இளையவன் என் வீரத் தம்பி குசத்வஜன். என் தந்தை மூத்தவனான என்னை அரசில் முடிசூட்டி, குசத்வஜனை என் பொறுப்பில் ஒப்படைத்து, எல்லாச் சுமையையும் என்மீது வைத்துவிட்டுக் காட்டுக்குச் சென்றார். முதிய தந்தை சுவர்க்கம் சென்றபின் நான் தர்மப்படி அரசுச் சுமையைத் தாங்கினேன்; தேவருக்கு நிகரான தம்பி குசத்வஜனை அன்போடு பேணிக்கொண்டு அரசைக் காத்தேன்.’ இங்கே மூன்று விஷயங்கள் கவனிக்கத்தக்கவை: தந்தை முதுமையில் அரசைத் துறந்து வானப்பிரஸ்தம் சென்றார்; இக்ஷ்வாகுக்களைப் போலவே மிதிலை மன்னர்களுக்கும் இதுவே மரபு. மூத்தவனே முடிசூட்டப்பட்டான்; இளையவன் அவன் காப்பில் ஒப்படைக்கப்பட்டான். சகோதர பாசம் ராஜதர்மத்தோடு முரண்படுவதில்லை; மாறாக அதையே வளர்க்கிறது. இதனால் ஜனகரின் சொல் தசரதனின் புதல்வர்களிடமும் எதிரொலிக்கிறது.
‘சிறிது காலத்திற்குப் பின் சாங்காச்யை நகரிலிருந்து சுதன்வா என்ற வீரம் மிக்க மன்னன் வந்து மிதிலையை முற்றுகையிட்டான். அவன் என்னிடம் தூதனை அனுப்பினான்: “மிகச் சிறந்த சிவ வில்லையும் தாமரைக் கண்ணாளான கன்னி சீதையையும் எனக்குத் தர வேண்டும்.” மகரிஷியே, அவற்றை நான் தராததால் அவனுக்கும் எனக்கும் போர் நடந்தது; போர்க்களத்தில் எதிர்த்து வந்த அந்த மன்னன் சுதன்வா என்னால் கொல்லப்பட்டான். முனிசிரேஷ்டரே, அந்த மன்னன் சுதன்வாவைக் கொன்றபின், வீரனான என் தம்பி குசத்வஜனைச் சாங்காச்யையில் முடிசூட்டினேன்.’ இந்தக் கதை இரண்டு விஷயங்களைத் தெளிவாக்குகிறது. முதலாவது: மிதிலையில் வில்லும் சீதையும் எப்போதும் இணைந்தவை; அவற்றைக் கேட்டதும் ஒன்றாகவே கேட்கப்பட்டது; சீதை முன்பும் வீரத்தையே பரிசமாகக் கொண்டவளாக இருந்தாள்; ஆகவே ராமன் வில்லை முறித்து அவளை அடைந்தது தற்செயலானதல்ல. இரண்டாவது: குசத்வஜன் சாங்காச்யையின் மன்னன்; அவனுடைய இரு மகள்களே அடுத்த சர்க்கத்தில் பரதனுக்கும் சத்ருக்னனுக்கும் மணம் கேட்கப்படுவார்கள்.
‘மாமுனிவரே, இந்தக் குசத்வஜன் என் இளைய தம்பி; நான் மூத்தவன். முனிபுங்கவரே, பெருமகிழ்ச்சியுடன் தங்களுக்கு இரு மணமகள்களையும் அளிக்கிறேன். தங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்: சீதையை ராமனுக்கும் ஊர்மிளையை லக்ஷ்மணனுக்கும் அளிக்கிறேன். வீரத்தைப் பரிசமாகக் கொண்ட, தேவமகளுக்கு நிகரான என் மகள் சீதையையும், இரண்டாமவளான ஊர்மிளையையும் அளிக்கிறேன் என்று மும்முறை சொல்கிறேன்; இதில் ஐயமில்லை. பெருமகிழ்ச்சியுடன் தங்களுக்கு இரு மணமகள்களையும் அளிக்கிறேன்.’ இங்கே ‘த்ரிர்வதாமி’ (மும்முறை சொல்கிறேன்) என்ற சொல் சிறப்பாகச் சிந்திக்கத்தக்கது: சாஸ்திரத்தில் மும்முறை சொல்லப்பட்ட சொல் சங்கல்பத்தின் உறுதியைக் குறிக்கிறது; ஆகவே இருபதாம் சுலோகத்தின் பின்பாதி இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் மீண்டும் படிக்கப்படுகிறது; அது கூறியது கூறல் என்ற குற்றமல்ல, உறுதிமொழியின் விதிமுறையே. மேலும் ஜனகர் மகள்களை ராமலக்ஷ்மணர்களிடம் நேரடியாக அல்ல, முனிவரிடமே அளிக்கிறார்; குருவின் கை வழியாகவே உறவு நிலைபெறும் என்பது ரிஷிகளின் ஆசாரம்.
பின்னர் ஜனகர் தசரதனை நோக்கிக் கூறினார்: ‘மன்னா, ராமலக்ஷ்மணர்களுக்குக் கோதானச் சடங்கைச் செய்விப்பீராக; உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; பித்ருகாரியத்தையும் செய்வீராக; பின்னர் திருமணச் சடங்கைத் தொடங்குவீராக. பெருந்தோள் உடைய பிரபுவே, இன்று மக நட்சத்திரம்; மூன்றாம் நாள் உத்தர பல்குனி (உத்திரம்) நட்சத்திரத்தில் அந்த முகூர்த்தத்தில் திருமணத்தை நடத்துவீராக. ராமலக்ஷ்மணர்களுக்காக நன்மை விளைவிக்கும் தானங்களைச் செய்ய வேண்டும்.’ கோதானம் என்பது திருமணத்திற்கு முன் செய்ய வேண்டிய ஒரு சம்ஸ்காரம்; பித்ருகாரியம் என்பது நாந்தீமுக சிராத்தம்; இரண்டும் திருமணத்தின் அங்கங்கள்; அவையின்றித் திருமணம் தொடங்கப்படுவதில்லை. உத்தர பல்குனி பகனை அதிதேவதையாகக் கொண்ட நட்சத்திரம்; திருமணத்திற்கு உகந்தது. இவ்வாறு திருமண முகூர்த்தம் உறுதி செய்யப்பட்டது. அடுத்த சர்க்கத்தில் விசுவாமித்திரர் பரதனுக்கும் சத்ருக்னனுக்கும் குசத்வஜனின் மகள்களை மணம் கேட்கிறார்; தசரதன் தன் புதல்வர்களுக்காகக் கோதானத்தையும் நாந்தீ சிராத்தத்தையும் செய்கிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे एकसप्ततितमः सर्गः॥ ७१॥