॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 1

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

ராமனின் குணச் சிறப்பும் இளவரசுப் பட்டம் பற்றிய முடிவும்

பரதனும் சத்ருக்னனும் தாய்மாமன் இல்லம் செல்லுதல், ராமனின் குணங்களின் விரிவான வருணனை, தசரதனின் மனக்கனவு, அமைச்சர்களுடன் இளவரசுப் பட்டம் பற்றிய முடிவு, அரசர்களை அழைத்தலும் அவையில் அவர்கள் நுழைதலும்

பால காண்டத்தின் இறுதியில் ராமன் முதலானோரின் திருமணம் வருணிக்கப்பட்டது; பரதனைத் தாய்மாமன் யுதாஜித் அழைத்துச் சென்றான். இங்கிருந்து அயோத்தியா காண்டம் தொடங்குகிறது. குற்றமற்ற பரதன் தாய்மாமன் இல்லத்துக்குச் செல்லும்போது, என்றும் பகைவரை அழிப்பவனான சத்ருக்னனை அன்புடன் முன்னிறுத்தித் தன்னுடன் அழைத்துச் சென்றான். ‘நித்யசத்ருக்னன்’ (என்றும் பகைவரை அழிப்பவன்) என்னும் சொல்லால், அவனுடைய பெயரின் பொருளே அவனிடம் நிறைவேறியிருந்தது என்பதைக் கவிஞர் காட்டுகிறார். அங்கே அவன் தம்பியுடன் உபசாரங்களால் மதிக்கப்பட்டு வாழ்ந்தான்; தாய்மாமன் அஸ்வபதியால் மகனைப் போன்ற அன்புடன் சீராட்டப்பட்டான். அங்கே வாழ்ந்த அந்த வீரச் சகோதரர்கள் இருவரும் விரும்பியவை எல்லாம் அளிக்கப்பட்டு, அதாவது எல்லா இன்பங்களிலும் வேண்டியமட்டும் நிறைவு பெற்றிருந்தும், முதியவரான தசரத மன்னனை இடைவிடாது நினைத்துக்கொண்டிருந்தனர்; இன்பங்களால் அன்பு மறக்கப்படுவதில்லை என்பதைக் கவிஞர் இதனால் உணர்த்துகிறார். பேரொளி பொருந்திய மன்னனும், வெளியூர் சென்றிருந்த, மகேந்திரனையும் வருணனையும் ஒத்த அந்த இரு மைந்தர்களையும் நினைத்தான்; இந்த உவமை அவர்களுடைய ஒளியையும் கொடைப் பண்பையும் சுட்டுகிறது. ஆடவருள் காளை போன்ற அவனுடைய நான்கு மைந்தர்களும், தன் உடலிலிருந்தே தோன்றிய நான்கு கைகளைப் போல, அவனுக்குச் சமமாகவே அன்புக்குரியவர்களாக இருந்தனர். இந்த உவமையால் கவிஞர் சொல்வது: மைந்தர்கள் மன்னனின் உறுப்புகளே, புறம்பானவர்கள் அல்லர்; ஆகவே பின்னர் வரும் ராமனின் பிரிவு அவனுக்கு உறுப்பை வெட்டியெறிவதைப் போன்றதாகவே இருக்கும். இவ்வாறு தொடக்கத்திலேயே இக்காண்டத்தின் கருணைச் சுவைக்கு வித்து இடப்பட்டுள்ளது. ‘சத்காரசத்க்ருதன்’ (உபசாரங்களால் மதிக்கப்பட்டவன்) என்னும் இரு சொற்களால், அஸ்வபதியின் இல்லத்தில் பரதன் வெறும் விருந்தினனாக அன்றி மகனைப் போலவே பேணப்பட்டான் என்பதைக் கவிஞர் காட்டுகிறார்.

அந்த நால்வருள்ளும் பேரொளி பொருந்திய ராமன் தந்தைக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பவனாக இருந்தான்; உயிர்களுக்கிடையே சுயம்பு (பிரம்மா) போல அவன் குணத்தால் மேம்பட்டவனாக விளங்கினான். ‘குணவத்தரன்’ என்னும் சொல்லில் உள்ள ‘தர’ என்னும் ஒப்பீட்டு விகுதி, அவன் தன் சகோதரர்களைவிடவும் மேம்பட்டவன் என்பதைச் சுட்டுகிறதே அன்றி, மற்றவர்களின் குறைவைச் சுட்டவில்லை. இதற்கான காரணத்தைக் கவிஞர் சொல்கிறார்: செருக்கால் தலைக்கேறிய ராவணனைக் கொல்ல விரும்பிய தேவர்களால் வேண்டிக்கொள்ளப்பட்டு, என்றுமுள்ள விஷ்ணுவே மனித உலகில் பிறந்தார். ஆகவே ராமனிடம் காணப்படும் குணங்கள் தற்செயலானவை அல்ல, அவதாரத்தின் இயல்பே ஆகும்; பால காண்டத்தில் சொல்லப்பட்ட புத்திரகாமேஷ்டி வேள்வியின் வரலாறு இங்கே சுருக்கமாக நினைவூட்டப்படுகிறது. அளவற்ற ஒளி படைத்த அந்த மைந்தனால் கௌசல்யை, தேவர்களில் சிறந்த வஜ்ராயுதம் ஏந்திய இந்திரனுடன் அதிதி விளங்கியதைப் போல விளங்கினாள்; தாயின் பெருமை மைந்தனைச் சார்ந்தது என்பது உலக அனுபவம். அவன் அழகிய தோற்றம் உடையவனாகவும், வீரம் உடையவனாகவும், பொறாமை இல்லாதவனாகவும் இருந்தான்; பொறாமையின்மை குணங்களுள் அரியது, ஏனெனில் வலிமை உடையோர் பெரும்பாலும் பிறர் குற்றங்களையே காண்பர். பூமியில் அவனுக்கு ஒப்பானவர் இல்லை; குணங்களால் அவன் தசரதனுக்கே நிகரானவன். எப்போதும் அமைதியான உள்ளத்துடன் அவன் மென்மையாகப் பேசுவான்; கடுஞ்சொல் சொல்லப்பட்டாலும் பதிலுக்குக் கடுஞ்சொல் சொல்லமாட்டான். இந்தப் பொறுமையே அவனுடைய முதல் இலக்கணம்; பின்னர் கைகேயியின் சொற்களைக் கேட்கும்போது அது சோதிக்கப்படும். ‘ரதிகரன்’ என்னும் சொல்லும் சிந்திக்கத்தக்கது: ராமன் தந்தைக்கு வெறுமனே மதிப்புக்குரியவனாக மட்டுமன்றி, மகிழ்ச்சி தருபவனாகவும் இருந்தான்.

எப்போதாவது யாரேனும் செய்த ஒரே ஒரு உதவியாலும் அவன் மகிழ்வான்; தன்னடக்கத்தால், செய்யப்பட்ட நூறு தீங்குகளையும் நினைவில் கொள்ளமாட்டான். இவ்வாறு அன்பு, பகை ஆகியவை தொடர்பாக அவனுடைய நடத்தை வேறுபட்டது: உதவியை நினைவில் வைத்தல், தீங்கை மறத்தல். ஆயுதப் பயிற்சியின் இடைவேளைகளிலும், அதாவது படைக்கலப் பயிற்சிக்குப் பிறகு எஞ்சும் நேரத்திலும், அவன் ஒழுக்கத்தில் முதிர்ந்தவர்கள், அறிவில் முதிர்ந்தவர்கள், வயதில் முதிர்ந்தவர்கள் ஆகிய சான்றோருடன் எப்போதும் உரையாடிக்கொண்டிருப்பான். முதுமை மூன்று வகை: ஒழுக்கத்தால், அறிவால், வயதால்; மூவகையினருக்கும் அவன் பணிவிடை செய்பவன். அவன் அறிவுடையவன், இனிமையாகப் பேசுபவன், முதலில் பேசுபவன், அன்பான சொல் சொல்பவன்; ‘பூர்வபாஷி’ (முதலில் பேசுபவன்) என்னும் சொல் அவனுடைய ஆணவமின்மையைக் காட்டுகிறது, ஏனெனில் இளவரசனாக இருந்தும் அவனே முதலில் பேச்சைத் தொடங்குவான். தன் பெரும் வீரத்தாலும் அவன் வியப்போ செருக்கோ கொள்ளவில்லை. பொய்யுரை அவன் வாயிலிருந்து வெளிவராது; கற்றவனாக இருந்தும் முதியோரை மதிப்பவன். மக்களிடம் அவன் அன்பு கொண்டிருந்தான், மக்களும் அவனிடம் அன்பு கொண்டிருந்தனர்; இந்த இருபக்க அன்பே அடுத்த சர்க்கத்துக்கும், காட்டுக்குச் செல்லும் வேளையில் நகர மக்களின் துயருக்கும் வேர். அவன் இரக்கம் உடையவன், சினத்தை வென்றவன், அந்தணர்களை மதிப்பவன், எளியோரிடம் கருணை உடையவன், அறம் அறிந்தவன், எப்போதும் புலனடக்கம் உடையவன், தூயவன்; ‘ப்ரக்ரஹவான்’ என்பது புலனடக்கம், ‘சுசி’ என்பது புறத்தூய்மையும் அகத்தூய்மையும். குலத்துக்கு ஏற்ற மனப்பான்மை உடையவனாய், அவன் தன் கடமையான க்ஷத்திரிய அறத்தைப் பெரிதும் மதித்தான்; அதனால் கிடைக்கும் பெரும் சுவர்க்கப் பயனையும் மிகுந்த அன்புடன் போற்றினான். அச்சத்தாலோ ஆசையாலோ அன்றி, அன்பாலேயே அவன் அறத்தைக் கடைப்பிடித்தான் என்பதே இங்குச் சிறப்பு. இந்த ஆறு சுலோகங்களில் கவிஞர் ராமனின் புற வீரத்தை அன்றி அவனுடைய உள்ளப் போக்கையே வருணிக்கிறார்; குண வருணனையின் இந்த வரிசை அகத்திலிருந்து புறம் நோக்கிச் செல்கிறது. ‘நூறு தீங்குகளையும் நினைவில் கொள்ளான்’ என்னும் உயர்வு நவிற்சியால் பொறுமைக்கு எல்லையே இல்லை என்று காட்டப்படுகிறது.

தீமை பயக்கும், விலக்கப்பட்ட செயல்களில் அவன் ஈடுபடுவதில்லை; முரணான பேச்சுகளிலும், அதாவது சாஸ்திரத்துக்கு மாறான உரையாடல்களிலும், அவனுக்கு விருப்பம் இல்லை. மேலும் மேலும் வலுவான வாதங்களை எடுத்துரைப்பவனான அவன் வாசஸ்பதி (பிருகஸ்பதி) போல விளங்கினான்; நியாயமான நிலையை நிலைநாட்ட அவன் ஒன்றைவிட ஒன்று வலுவான வாதங்களை வரிசையாக முன்வைப்பான். அவன் நோயற்றவன், இளைஞன், சொல்வன்மை உடையவன், அழகிய உடல் உடையவன், இடமும் காலமும் அறிந்தவன்; இந்த ஐந்து சொற்களால் கவிஞர் உடல், வயது, பேச்சு, தோற்றம், விவேகம் ஆகியவற்றை ஒருசேரக் காட்டுகிறார்; அரசனாக முடிசூட்டப்படும் தகுதிக்கு இவையே புற அடையாளங்கள். மனிதர்களின் உள்ளுரம் அறிந்த அவன், உலகில் படைப்பவனால் படைக்கப்பட்ட ஒரே சான்றோன் போலத் தோன்றினான்; இங்கு ‘ஒரே’ என்னும் சொல் அவனுடைய ஒப்பற்ற தன்மையைச் சுட்டுகிறது. சிறந்த குணங்கள் நிறைந்த அந்த அரசகுமாரன், மக்களுக்கு வெளியே உலவும் உயிர்மூச்சைப் போலக் குணங்களால் அன்புக்குரியவனானான்; உயிர்மூச்சு உடலுக்குள் இருப்பதுபோல ராமன் மக்களின் இதயத்துக்குள் இருக்கிறான், ஆனால் வெளியே உலவுவதாகக் காணப்படுகிறான் என்பது அழகிய உவமை. எல்லாக் கல்விகளின் விரதங்களையும் நிறைவுசெய்து நீராடிய ஸ்நாதகனும், அங்கங்களுடன் கூடிய வேதங்களை முறைப்படி அறிந்தவனுமான பரதனின் அண்ணன், வில்வித்தையில் தந்தையையும் விஞ்சியவனானான்; தசரதன் ஒலியைக் கேட்டே இலக்கை எய்யும் வில்லாளி, அவனைவிடவும் மேம்பட்டவன் என்பது பெரும் புகழ்ச்சி. நல்ல குடியில் பிறந்த அவன் சான்றோனாகவும், தளர்வற்றவனாகவும், உண்மை பேசுபவனாகவும், நேர்மையானவனாகவும் இருந்தான்; அறத்தையும் பொருளையும் உணர்ந்த முதிய அந்தணர்களால் நன்கு பயிற்றுவிக்கப்பட்டவன். அறம், இன்பம், பொருள் ஆகியவற்றின் உண்மை அறிந்த அவன் நினைவாற்றலும் உடனடிச் சிந்தனைத் திறனும் உடையவனாய், உலக வழக்கங்களிலும் ஒழுகலாறுகளிலும் தேர்ந்த வல்லுநனாக இருந்தான்; நினைவாற்றல் என்பது முன் அனுபவத்தைத் தக்கவைத்தல், உடனடிச் சிந்தனை என்பது புதியதை உடனே உணர்தல்; இரண்டும் அரசனுக்கு இன்றியமையாதவை. இந்தச் சுலோகங்களில் கல்வி, பேச்சு, பணிவு, உடல்வளம் ஆகியவை ஒன்றுசேர்ந்து அரசகுமாரனின் முழுமையான சித்திரத்தை உருவாக்குகின்றன.

அவன் அடக்கமானவன், தன் உள்ளக் குறிப்பை வெளிக்காட்டாதவன், ஆலோசனைகளை மறைவாகக் காப்பவன், துணைவர்களை உடையவன்; அவனுடைய சினமும் மகிழ்ச்சியும் வீண்போவதில்லை; கொடுக்கவும் அடக்கவும் உரிய காலத்தையும் அவன் அறிவான். எப்போது கொடுக்க வேண்டும், எப்போது தடுக்க வேண்டும் என்னும் அறிவே அரசியலின் சாரம். அவன் உறுதியான பக்தி உடையவன், நிலையான அறிவு உடையவன், தீயவற்றைப் பற்றாதவன், கடுஞ்சொல் பேசாதவன்; சோம்பலற்றவன், கவனம் தவறாதவன், தன் குற்றத்தையும் பிறர் குற்றத்தையும் அறிந்தவன். தன் குற்றத்தை அறிவது பிறர் குற்றத்தை அறிவதைவிட அரிது; அதுவே இங்கு முதலில் சொல்லப்பட்டுள்ளது. சாஸ்திரம் அறிந்தவன், செய்ந்நன்றி அறிந்தவன், மனிதர்களுக்கிடையிலான வேறுபாட்டை அறிந்தவனான அவன் தண்டித்தலிலும் அருளுதலிலும் நியாயப்படி தேர்ந்தவன்; அதாவது யாரை அடக்க வேண்டும், யாருக்கு அருள வேண்டும் என்பதை விருப்பு வெறுப்பால் அன்றி நியாயத்தாலேயே தீர்மானிப்பான். நல்லோரைச் சேர்த்துக்கொள்வதிலும், அருள் செய்வதிலும், தகுந்த இடத்தில் அடக்குவதிலும் அவன் திறமையானவன்; வருவாய் ஈட்டும் வழிகளை அறிந்தவன், செலவுகளைக் கண்காணித்துச் செய்யும் முறையையும் அறிந்தவன். கீதா பிரஸ் உரையில் இங்கே அடிக்குறிப்பில் மகாபாரதம், விஷ்ணு புராணம் ஆகியவற்றின் வாக்கியங்களைக் கொண்டு வரவு செலவுப் பகுப்பு காட்டப்பட்டுள்ளது: வண்டு பூவை வருத்தாமலே தேனை எடுப்பதுபோல, அரசனும் மக்களை வருத்தாமலே வரியைப் பெற வேண்டும். படைக்கலத் தொகுதிகளிலும் ‘வ்யாமிச்ரகங்களிலும்’ அவன் மேன்மை பெற்றவன்; ‘வ்யாமிச்ரகங்கள்’ என்பவை சம்ஸ்கிருதமும் பிராகிருதமும் கலந்த நாடகம் முதலியவை. பொருளையும் அறத்தையும் சேர்த்துக்கொண்டு இன்பத்தை நுகர்பவனாக இருந்தும் அவன் ஒருபோதும் சோம்பியிருந்ததில்லை; பொருளுக்கும் அறத்துக்கும் முரண்படாமலேயே இன்பத்தை நுகர்வது சாஸ்திரம் ஏற்ற முறை. இவ்வாறு இங்கு ராமன் வெறும் வீரனாக அன்றி, அர்த்தசாஸ்திரத்தில் வல்லவனாகவும் ஆலோசனையில் தேர்ந்தவனாகவும் காட்டப்படுகிறான்; இதுவே இளவரசுப் பதவிக்கான முதன்மைத் தகுதி.

இசை, வாத்தியம், ஓவியம் முதலிய பொழுதுபோக்குக்கு உரிய கலைகளை அவன் நன்கு அறிந்தவன்; பொருளைப் பகுத்தளிக்கும் முறையையும் அறிந்தவன். யானைகளையும் குதிரைகளையும் ஏறிச் செலுத்துவதிலும் பழக்குவதிலும் வல்லவன். வில்வேதம் அறிந்தவர்களுள் சிறந்தவனான அவன் உலகில் அதிரதர்களாலும் மதிக்கப்பட்டான்; அதிரதன் வீரர்களுள் உயர்ந்தவன், அவர்களுக்கும் அவன் போற்றத்தக்கவன் என்பது மிக உயர்ந்த புகழுரை. அவன் படையெடுப்பவன், தாக்குபவன், படையை நடத்துவதில் வல்லவன்; தாக்குதல், அடித்தல், படை நடத்துதல் ஆகிய மூன்றிலும் தேர்ந்தவன். போர்க்களத்தில் சினம் கொண்ட தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் அவனை வெல்ல முடியாது; அப்படியிருந்தும் அவன் பொறாமையற்றவன், சினத்தை வென்றவன், செருக்கற்றவன், காழ்ப்பற்றவன்; வலிமை எங்கே அதிகமோ அங்கே பணிவும் அதிகம் என்பது கருத்து. எந்த உயிராலும் அவன் இகழப்படத்தக்கவன் அல்லன்; காலத்தின் வசப்பட்டவனும் அல்லன். உரையாசிரியர்கள் இங்கே சொல்வது: காலமே அவனைப் பின்பற்றுகிறது, அவன் காலத்தைப் பின்பற்றுவதில்லை. இவ்வாறு சிறந்த குணங்கள் நிறைந்த, மக்களுக்கு உரிய அந்த அரசகுமாரன் மூவுலகிலும் மதிக்கப்பட்டான்; பொறுமையில் பூமிக்கும், அறிவில் பிருகஸ்பதிக்கும், வீரத்தில் சசியின் கணவனான இந்திரனுக்கும் நிகரானவன். இந்த மூன்று உவமைகளால் கவிஞர் குண வருணனையை நிறைவுசெய்கிறார்: பூமி பொறுமைக்கும், பிருகஸ்பதி அறிவுக்கும், இந்திரன் வீரத்துக்கும் உச்ச எல்லைகள். கலை அறிவிலிருந்து தொடங்கி உலகைக் கடந்த குணங்கள் வரை செல்லும் இந்த வரிசை, ராமனை எல்லாத் திசைகளிலும் நிறைவு பெற்ற மனிதனாக நிலைநிறுத்துகிறது.

எல்லா மக்களுக்கும் இனியவையும், தந்தைக்கு மகிழ்ச்சியை உண்டாக்குபவையுமான குணங்களால் ராமன், கதிர்களால் ஒளிரும் சூரியனைப் போல விளங்கினான்; குணங்களே அவனுடைய கதிர்கள் என்பது உருவகம். இத்தகைய ஒழுக்கம் நிறைந்தவனும், வெல்லமுடியாத ஆற்றல் உடையவனும், உலகநாயகர்களுக்கு ஒப்பானவனுமான அவனைப் பூமியே தன் தலைவனாக விரும்பினாள். பூமியே தன் தலைவனைத் தேர்ந்தெடுக்கிறாள் என்பது கவிஞரின் அழகிய கற்பனை; அரசு கைப்பற்றப்பட வேண்டியதன்று, வழங்கப்பட வேண்டியது என்பது இதனால் உணர்த்தப்படுகிறது. இத்தகைய ஒப்பற்ற பல குணங்கள் நிறைந்த மைந்தனைக் கண்டு, பகைவரை வாட்டும் தசரத மன்னன் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான். இந்தச் சிந்தனை துயரத்தால் எழுந்ததன்று, ஆசையால் எழுந்தது; இதன் விரிவே அடுத்து வருணிக்கப்படுகிறது, அதன் விளைவே இக்காண்டம் முழுவதன் கதைக்கு வித்து. ‘சிந்தா’ என்னும் சொல் இங்கே மங்கலப் பொருளில் வருகிறது, துயரப் பொருளில் அன்று; ஆயினும் பின்னர் அதே சிந்தனை துயரத்தில் முடியும் என்பது காவியத்தின் முரண்நகை. மேலும் இங்கு ‘கண்டு’ என்னும் சொல், மன்னனின் முடிவு குருட்டு அன்பால் அன்றி நேரில் கண்டதன் அடிப்படையில் எழுந்தது என்பதை உணர்த்துகிறது.

நெடுநாள் வாழ்ந்த முதிய மன்னனுக்கு இந்த ஆசை உண்டாயிற்று: ‘நான் உயிரோடிருக்கும்போதே ராமன் எவ்வாறு அரசனாவான்?’ ‘அன்புக்குரிய மைந்தன் முடிசூட்டப்பட்டிருப்பதை எப்போது காண்பேன்?’ என்னும் இந்தப் பேராசை அவன் இதயத்தில் மீண்டும் மீண்டும் சுழன்றுகொண்டிருந்தது. அவன் எண்ணினான்: ‘இவன் உலகின் வளர்ச்சியை விரும்புபவன், எல்லா உயிர்களிடமும் இரக்கம் உடையவன்; மழை பொழியும் மேகத்தைப் போல, இவன் உலகில் என்னைவிடவும் அன்புக்குரியவன்.’ தன் மைந்தன் தன்னைவிடவும் மக்களின் அன்புக்குரியவனாக இருப்பதைத் தந்தை மகிழ்ச்சியுடனேயே ஏற்றுக்கொள்கிறான் என்பதில்தான் இங்கே தசரதனின் பெருமை உள்ளது. ‘வீரத்தில் யமனுக்கும் இந்திரனுக்கும் நிகரானவன், அறிவில் பிருகஸ்பதிக்கு நிகரானவன், உறுதியில் மலைக்கு நிகரானவன், குணங்களில் என்னைவிடவும் மேம்பட்டவன். இந்த முழு பூமியையும் ஆளும் என் மைந்தனை, என்னுடைய இந்த வயதிலேயே கண்டு, சுவர்க்கத்தை அடைந்தவனைப் போல ஆவேனாக.’ ‘இந்த வயதிலேயே’ என்னும் சொல்லில் முதுமையின் நினைவு பொதிந்துள்ளது; காலம் காத்திருப்பதில்லை என்பது மன்னனின் உள்ளார்ந்த அச்சம். இவ்வாறு பிற அரசர்களிடம் காண அரிய, சான்றோர் போற்றும், அளவற்ற, உலகைக் கடந்த பலவகைக் குணங்கள் ஒன்றுசேர்ந்த அவனை ஆராய்ந்து, மன்னன் அமைச்சர்களுடன் கலந்து முடிவுசெய்து, அவனுக்கு இளவரசுப் பட்டம் அளிக்க எண்ணினான். ‘அமைச்சர்களுடன் கலந்து முடிவுசெய்து’ என்னும் சொற்களால், இந்த முடிவு வெறும் ஆர்வத்தால் எடுக்கப்பட்டதன்று, அமைச்சரவையுடன் ஆராய்ந்து எடுக்கப்பட்டது என்பதைக் கவிஞர் காட்டுகிறார்; ஆயினும் இந்த அவசரமே இடையூறுக்குக் காரணமாகும் என்பது பின்னர் காணப்படும். இந்த ஏழு சுலோகங்களில் பெரும்பாலும் தசரதனின் உள்மனக் குரலே கேட்கிறது; வெளிச் செயல் இறுதியில் ஒரே சுலோகத்தில் சொல்லப்படுகிறது.

அறிவுள்ள மன்னன் வானிலும், இடைவெளியிலும், பூமியிலும் தீய சகுனங்களால் எழும் கொடிய அச்சத்தைக் கண்டான்; தன் உடலில் வந்துற்ற முதுமையையும் உணர்ந்தான். இவ்விரண்டும் அவனுடைய அவசரத்துக்குக் காரணங்கள். தீய சகுனங்கள் புறக் காரணம், முதுமை அகக் காரணம்; இவ்விரண்டாலும் காலம் சுருங்கிவிட்டது என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. முழுநிலவு போன்ற முகம் உடையவனும், துயரை நீக்குபவனுமான மகாத்மா ராமன் உலகில் பெற்றிருந்த பேரன்பையும் அவன் அறிந்தான்; மக்களின் அன்பே முடிசூட்டுதலுக்கு முதன்மைச் சான்று. தனக்கும் மக்களுக்கும் நன்மை கருதியும், தன் சொந்த அன்பால் தூண்டப்பட்டும், தக்க காலம் வந்தபோது அறவுள்ளம் கொண்ட அம்மன்னன் பக்தியுடன் விரைந்தான். பின்னர் அந்தப் பூமியாளன் பல்வேறு நகரங்களில் வாழ்ந்தவர்களையும், தனித்தனியே நாட்டுப்புறங்களின் தலைவர்களையும் வரவழைத்தான்; நகர மக்கள், நாட்டு மக்கள் ஆகிய இருவகையினரையும் அழைத்தான், ஏனெனில் அரசன் தனியாக முடிவெடுப்பதில்லை, மக்களின் இசைவை வேண்டுகிறான். இருப்பிடங்களாலும் பலவகை அணிகலன்களாலும் தகுதிக்கேற்ப மதிக்கப்பட்ட அவர்களை, அணிசெய்துகொண்ட மன்னன், பிரஜாபதி தன் படைப்புகளைக் காண்பதுபோலக் கண்டான்; இந்த உவமையால் மன்னனின் தந்தைமை உணர்த்தப்படுகிறது. ‘பக்தியுடன் விரைந்தான்’ என்னும் இரு சொற்களில், பக்தி அன்பையும், விரைவு காலச் சுருக்கத்தையும் ஒருசேரச் சுட்டுகின்றன. மேலும் இங்கே தலைவர்களை அழைத்ததன் மூலம் வால்மீகி பண்டைய அரசியலின் அவை நெறியைக் காட்டுகிறார்: பெரிய முடிவுகள் அவையின் முன்னிலையிலேயே எடுக்கப்படுகின்றன.

ஆனால் மன்னன் கேகய அரசனையோ ஜனகரையோ அவசரத்தில் அழைத்துவரவில்லை; ‘அவ்விருவரும் இந்த இனிய செய்தியைப் பின்னர் கேட்டுக்கொள்வார்கள்’ என்று எண்ணினான். கீதா பிரஸ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பு இங்கே சொல்வது: அவ்விருவரும் அருகிலிருந்தால் முடிசூட்டு விழா தடையின்றி நடந்துவிடும், ராமனின் வனவாசம் நிகழாது; ஆகவே தேவர்களே மன்னனின் புத்தியை இவ்வாறு திருப்பினர். இவ்வாறு கவிஞர் வரப்போகும் இடையூறின் குறிப்பைத் தொலைவிலேயே வைக்கிறார். பகைவர் நகரங்களை அழிக்கும் அந்த மன்னன் அமர்ந்ததும், உலகம் மதிக்கும் மற்ற அரசர்கள் உள்ளே நுழைந்தனர். மன்னன் அளித்த பலவகை இருக்கைகளில், அடக்கம் உடைய அந்த அரசர்கள் மன்னனை நோக்கியவாறே அமர்ந்தனர்; ‘நியதர்கள்’ என்பது பணிவால் அடங்கியவர்கள். மதிப்புப் பெற்றவர்களும் பணிவு நிறைந்தவர்களுமான அரசர்களாலும், அருகே அமர்ந்திருந்த நகர மக்களாலும் நாட்டு மக்களாலும் சூழப்பட்ட மன்னன், தேவர்களால் சூழப்பட்ட ஆயிரம் கண்ணுடைய இந்திரனைப் போல விளங்கினான். இந்த உவமையுடன் சர்க்கம் நிறைவுறுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அதே மன்னன் அந்த அவையை விளித்து இளவரசுப் பட்டம் பற்றிய முன்மொழிவைச் செய்வான். சர்க்கத்தின் இறுதிச் சுலோகம் அனுஷ்டுப் யாப்பில் அன்றி நீண்ட யாப்பில் அமைந்துள்ளது; யாப்பை மாற்றும் இந்த முறை சர்க்கம் முடிவதைக் குறிக்கிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे प्रथमः सर्गः॥ १॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க