॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 2

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

அரசவையில் இளவரசுப் பட்ட முன்மொழிவு

தசரதன் அவையை விளித்துப் பேசுதல், முதுமையைச் சொல்லி ஓய்வை விரும்புதல், ராமனுக்கு இளவரசுப் பட்டம் அளிக்க முன்மொழிதல், அவையோர் மகிழ்வுடன் ஏற்றல், ராமனின் குண வருணனை, முடிசூட்டும்படி வேண்டுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் தசரத மன்னன் அரசர்களையும் நகர மக்களையும் நாட்டு மக்களையும் வரவழைத்து அவையில் அமர்ந்தான். இங்கே அவன் அந்த அவை முழுவதையும் விளித்து, நன்மை பயக்கும், உற்சாகம் ஊட்டும், வெளிப்படையான சொற்களைச் சொன்னான். அவனுடைய குரல் முரசொலி போன்றது, ஆழ்ந்தது, எதிரொலிப்பது; பெருங்குரலால் அவன் இடிமுழக்கம் செய்யும் மேகம் போல விளங்கினான். அரசுக்குரிய இலக்கணங்கள் பொருந்திய, இனிய, ஒப்பற்ற, சுவை நிறைந்த குரலில் மன்னன் அரசர்களிடம் சொன்னான்: ‘உங்களுக்குத் தெரிந்ததே, என்னுடைய இந்த உயர்ந்த அரசு என் முன்னோர்களான பேரரசர்களால் மகனைப் போலப் பேணிக் காக்கப்பட்டது. இக்ஷ்வாகு குல அரசர்கள் அனைவராலும் காக்கப்பட்ட, இன்பத்துக்கு உரிய இந்த உலகம் முழுவதையும் நன்மையுடன் இணைக்க நான் விரும்புகிறேன். முன்னோர் நடந்த வழியைப் பின்பற்றி நானும் உறக்கமின்றி இயன்றவரை எப்போதும் மக்களைக் காத்து வந்தேன்.’ இங்கு ‘மகனைப் போலப் பேணிக் காக்கப்பட்டது’ என்னும் சொல்லால் இக்ஷ்வாகு அரசியலின் அடிப்படைக் கருத்து காட்டப்படுகிறது: அரசன் மக்களுக்கு எஜமானன் அல்லன், தந்தை. மேலும் ‘உத்தர்ஷணம்’ (உற்சாகம் ஊட்டுவது) என்னும் அடைமொழியால், மன்னன் துயரச் சொல் பேசவில்லை, மக்களுக்கு ஊக்கம் தருவதையே பேசுகிறான் என்பது தெரிகிறது. ‘ப்ரதிதம்’ (வெளிப்படையானது) என்பது, அச்சொல் மறைவாகவோ ஆலோசனை அறையிலோ சொல்லப்படவில்லை, எல்லோர் முன்னிலையிலும் வெளிப்படுத்தப்பட்டது என்பதை உணர்த்துகிறது. இந்தத் தொடக்கத்தாலேயே, தசரதனின் முடிவு வெளிப்படையானது, அறத்துக்கு உகந்தது, மரபைப் பின்பற்றுவது என்பதைக் கவிஞர் காட்டுகிறார். ‘மேகம் போல முழங்கி’ என்னும் உவமையால் கவிஞர் மன்னனின் குரலின் ஆழம், பரப்பு, அருள் இயல்பு ஆகியவற்றை ஒரே சொல்லில் உணர்த்துகிறார்; மேகம் முழங்குவது மட்டுமன்றி மழையும் பொழிகிறது. அதுபோலவே மன்னனின் சொல்லும் வெறும் ஆணையன்று, மக்களுக்கு நன்மையைப் பொழிவதும் ஆகும். ‘ரஸயுக்தம்’ (சுவை நிறைந்தது) என்னும் சொல்லால் அவன் வாக்கியங்களின் உணர்வு ஆழம் சொல்லப்படுகிறது.

‘உலகம் முழுவதற்கும் நன்மை செய்துவந்த என்னுடைய இந்த உடல் வெண்கொற்றக் குடையின் நிழலிலேயே முதுமை அடைந்துவிட்டது.’ வெண்குடை அரச மேன்மையின் சின்னம்; அதன் நிழலிலேயே உடல் தளர்ந்தது என்னும் சொல்லில் மேன்மையின் சுமை உணர்த்தப்படுகிறது. ‘பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்நாளைப் பெற்று வாழ்ந்துவரும் நான் இந்தத் தளர்ந்த உடலுக்கு ஓய்வை விரும்புகிறேன். அரச மாட்சிமையால் தாங்கப்படுவதும், புலனடக்கம் இல்லாதோரால் சுமக்க இயலாததும், உலகுக்குக் கனமானதுமான அறத்தின் நுகத்தடியைச் சுமந்து நான் களைத்துவிட்டேன். ஆகவே அருகில் இருக்கும் அந்தணர்களில் சிறந்த இவர்கள் அனைவரின் இசைவையும் பெற்று, மக்களின் நலனுக்காக என் மைந்தனை அமர்த்தி, நான் ஓய்வுபெற விரும்புகிறேன்.’ இங்கு ‘அனுமான்ய’ (இசைவு பெற்று) என்னும் சொல் முக்கியமானது: மன்னன் தன் விருப்பப்படி முடிவெடுக்கவில்லை, அந்தணர்களிடமும் அவையோரிடமும் இசைவை வேண்டுகிறான். ‘புலனடக்கம் இல்லாதோரால் சுமக்க இயலாதது’ என்பதால் அரச தர்மத்தின் கடினம் சுட்டப்படுகிறது: புலன்களை வென்றவனே அரசுச் சுமையைத் தாங்க முடியும். இப்பகுதியில் வால்மீகி முதுமையை இரங்கத்தக்க நிலையாக வருணிக்கவில்லை; மன்னன் தன் முதுமையை ஏற்றுக்கொள்கிறான், ஆயினும் புலம்புவதில்லை, அடுத்த வாரிசுக்கான ஏற்பாட்டையே சிந்திக்கிறான். இதுவே இக்ஷ்வாகுக்களின் மரபு: உடல் வலுவாக இருக்கும்வரையே சுமையைச் சுமக்க வேண்டும், அதன் பின்னர் மைந்தனிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும். ‘ஓய்வை விரும்புகிறேன்’ என்னும் மென்மையான சொல்லே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது, ‘அரசைத் துறக்கிறேன்’ என்பதன்று; இதனால் மன்னனின் பணிவும் அவையின் மாண்பும் காக்கப்படுகின்றன. ‘தர்மதுரம்’ (அறத்தின் நுகத்தடி) என்னும் உருவகத்தால், அரசு நுகரத்தக்க இன்பமன்று, சுமக்கப்பட வேண்டிய சுமை என்று நிலைநாட்டப்படுகிறது; இதுவே ராமாயணத்தின் அரசியல் கோட்பாட்டின் மையக் கருத்து.

‘என் மைந்தன் எல்லாக் குணங்களிலும் என்னைப் பின்பற்றிப் பிறந்தவன், என்னைவிடச் சிறந்தவனும் கூட; வீரத்தில் இந்திரனுக்கு நிகரானவன், பகைவர் நகரங்களை வெல்பவன் ராமன். பூச நட்சத்திரத்துடன் கூடிய சந்திரனைப் போன்ற, அறம் காப்பவர்களுள் சிறந்த, ஆடவருள் ஏறு போன்ற அவனை நாளை காலை இளவரசுப் பதவியில் அமர்த்தப்போகிறேன்.’ பூச நட்சத்திரத்துடன் கூடிய சந்திரன் என்னும் உவமையால், நல்ல முகூர்த்தம், முடிசூட்டுதலுக்கான தகுதி ஆகிய இரண்டும் உணர்த்தப்படுகின்றன. ‘திருமகள் அருள் பெற்றவனும் லக்ஷ்மணனின் அண்ணனுமான அவன் உங்களுக்குத் தகுந்த தலைவன்; அவனைத் தலைவனாகக் கொண்டால் மூவுலகமும் மேலும் சிறந்த தலைமை பெற்றதாகும். இந்த நன்மையுடன் நான் இந்தப் பூமியை உடனே இணைப்பேன்; அந்த மைந்தனிடம் அரசை ஒப்படைத்துக் கவலை நீங்கியவனாவேன்.’ இங்கு மன்னன் தன் சொந்த நலனையும் மறைக்கவில்லை: மைந்தனிடம் சுமையை ஒப்படைத்துக் கவலையற்றிருப்பதே அவன் விருப்பம்; ஆயினும் முதலில் மக்களின் நன்மையே சொல்லப்பட்டுள்ளது. ‘அனுஜாதன்’ என்னும் சொல் தனிப்படச் சிந்திக்கத்தக்கது: மைந்தன் தந்தையின் குணங்களைப் பின்பற்றிப் பிறந்தவன், மேலும் அவரைவிடவும் சிறந்தவன் என்று தந்தையே சொல்கிறார். ‘நாளை காலை’ என்னும் சொல்லால் அவசரம் உணர்த்தப்படுகிறது; அதே அவசரம் அடுத்த சர்க்கங்களில் இடையூறுக்குக் காரணமாகும். ‘நாதவத்தரம்’ (மேலும் சிறந்த தலைமை பெற்றது) என்னும் உயர்வு நவிற்சியால் கவிஞர் சொல்வது: ராமன் தலைவனானால் மூவுலகமும் இன்னும் மேலான காப்பைப் பெறும் என்றால், ஒரு பூமியைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமோ? ‘கவலை நீங்கியவனாவேன்’ என்னும் சொல்லில் தசரதனின் மனித இயல்பான தளர்வும் வெளிப்படுகிறது: முதிய தந்தையான அவன் ஓய்வை விரும்புகிறான்; ஆயினும் அவனுடைய முதல் காரணமாக மக்களின் நன்மையே சொல்லப்படுகிறது, தன் சுகம் அதற்குப் பின்னரே. இதனால் கவிஞர் மன்னனின் பாத்திரத்தை நம் பரிவுக்குரியதாக ஆக்குகிறார்.

‘நான் நன்கு ஆலோசித்த இது பொருத்தமானதாக இருந்தால், நீங்கள் எனக்கு இசைவு தாருங்கள்; இல்லையெனில், நான் எவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள். இது என் விருப்பமாக இருந்தாலும், வேறு ஏதேனும் நன்மை பயக்கும் வழி இருந்தால் அதைச் சிந்தியுங்கள்; நடுநிலையாளர்களின் சிந்தனை வேறானது; கருத்து மோதலால் அது மேலும் மேலான பயனைத் தருகிறது.’ இங்கே கீதா பிரஸ் உரை இவ்வாறு விளக்குகிறது: சார்பற்றவர்களின் ஆய்வு முன்வைக்கப்பட்ட நிலையையும் மறுப்பு நிலையையும் ஆராய்ந்து நடக்கிறது; ஆகவே அது ஒருபக்கச் சிந்தனையைவிட மேலான நன்மை தருகிறது. இந்த இரு சுலோகங்களால் வால்மீகி மன்னனின் பணிவையும் அரசவையின் மாண்பையும் காட்டுகிறார். ‘நான் எவ்வாறு செய்வது?’ என்னும் கேள்வியால் மன்னன் தன் முடிவையே சோதனைக்கு ஒப்படைக்கிறான். அவை நெறியின் இந்த மரபு பண்டைய அரசியல் நூல்களில் புகழ்பெற்றது: அரசன் முன்மொழிகிறான், அவை ஏற்கிறது அல்லது வேறுவிதமாக அறிவுறுத்துகிறது. ‘மத்யஸ்த சிந்தா’ (நடுநிலையாளர் சிந்தனை) என்னும் சொல் அரசியல் நூலின் முக்கியக் கோட்பாடு: எந்தப் பக்கமும் சாராதவனே இரு பக்கங்களையும் சமமாகக் காண்கிறான். தசரதனே இதை ஏற்றுக்கொள்கிறான்; எனவே அவனுடைய முடிவு அன்பால் கண்மூடியதன்று என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. ஆயினும் இவ்வளவு விவேகம் இருந்தும் பின்னர் அவன் கைகேயியின் சொல்லால் கட்டுண்டுபோவான் என்பதே கதையின் முரண்நகை.

இவ்வாறு பேசிய மன்னனை, மகிழ்ந்த அரசர்கள், மழை பொழியும் பெருமேகத்தைக் கண்டு கூவும் மயில்கள் போல வரவேற்றனர். பின்னர் மகிழ்ச்சியால் எழுந்த இனிய எதிரொலி உண்டாயிற்று; மக்கள் திரளின் முழக்கமான அந்தப் பேரொலி பூமியை நடுங்கச் செய்வது போலிருந்தது. அறமும் பொருளும் அறிந்த அந்த மன்னனின் உள்ளக் கருத்தை முழுமையாக உணர்ந்து, அந்தணர்களும் படைத்தலைவர்களும் நகர மக்களுடனும் நாட்டு மக்களுடனும் ஒன்றுகூடி ஆலோசிக்க அமர்ந்தனர்; ஒருமித்த கருத்தை அடைந்து, மனத்தால் உணர்ந்து, அவர்கள் முதிய தசரத மன்னனிடம் சொன்னார்கள். இங்கு ‘ஒன்றுகூடி ஆலோசிக்க’ என்னும் சொற்களால், இசைவு அக்கணத்தில் எழுந்த வெறும் ஆரவாரமன்று, தனியே ஆராய்ந்த பின்னரே வந்தது என்பதைக் கவிஞர் காட்டுகிறார். ‘மயில்கள் போல’ என்னும் உவமை பொருள் நிறைந்தது: மேகத்தைக் கண்ட மயில்கள் முயற்சியின்றி இயல்பாகவே ஆடுகின்றன; அதுபோலவே அவையோரின் மகிழ்ச்சியும் செயற்கையற்றதாக இருந்தது. ‘பூமியை நடுங்கச் செய்வது போல’ என்பது மக்களின் இசைவின் வலிமையைக் காட்டுகிறது. ‘ஸமதாகதபுத்தயஹ’ (ஒருமித்த கருத்தை அடைந்தவர்கள்) என்னும் சொல்லால், அவையோர் முதலில் தனித்தனியே ஆராய்ந்து பின்னர் ஒருமித்த முடிவை அடைந்தனர் என்பது தெரிகிறது; இசைவு ஆரவாரத்தால் பிறந்ததன்று. அந்தணர்கள், படைத்தலைவர்கள், நகர மக்கள், நாட்டு மக்கள் என நான்கு பிரிவினரும் தனித்தனியே சொல்லப்பட்டுள்ளதால், இசைவு அனைவருக்கும் பொதுவானது என்பது நிறுவப்படுகிறது.

‘அரசே, நீ பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்த முதியவன்; ஆகவே நீ ராமனை அரசனாக, இளவரசனாக முடிசூட்டுவாயாக. நீண்ட கைகளும் பெருவலிமையும் உடைய ரகு குல வீரனான ராமன் பெரிய யானையின் மீது, குடை நிழலில் முகத்துடன், செல்வதைக் காண விரும்புகிறோம்.’ அவர்களுடைய மனத்துக்கு இனிய இச்சொற்களைக் கேட்டு, மன்னன் அறியாதவனைப் போல அறிய விரும்பி இவ்வாறு சொன்னான்: ‘அரசர்களே, என் சொல்லைக் கேட்டதும் நீங்கள் ராகவனைத் தலைவனாக விரும்புகிறீர்கள்; இதில் எனக்கு ஒரு ஐயம் உண்டு; அதை உண்மையாகச் சொல்லுங்கள். நான் அறவழியில் பூமியை ஆண்டுவரும்போது, பெருவலிமை உடைய இளவரசனைக் காண நீங்கள் ஏன் விரும்புகிறீர்கள்?’ இந்த வினா ஐயத்தால் எழுந்ததன்று, மைந்தனின் குணங்களை அவையோர் வாயால் கேட்கும் விருப்பத்தால் எழுந்தது; கவிஞரும் இந்த உத்தியால் அடுத்து வரும் நீண்ட குண வருணனைக்கு அடிகோலுகிறார். ‘பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்தவன்’ என்னும் சொல் ஏளனமன்று, இக்ஷ்வாகு அரசர்களின் நீண்ட ஆயுளின் நினைவூட்டல். ‘குடை நிழலில் முகத்துடன்’ என்னும் காட்சியையே அவர்கள் விரும்புகிறார்கள்: முடிசூட்டப்பட்டு, யானை மீதேறி, வெண்குடையுடன் செல்லும் இளவரசனைக் காண்பதே மக்களின் பெரும் விருப்பம். ‘நான் அறவழியில் பூமியை ஆண்டுவரும்போது ஏன்?’ என்னும் மன்னனின் கேள்வி இருபொருள் உடையது: ஒருபுறம் அவன் தன் ஆட்சியின் குற்றமின்மையைச் சுட்டுகிறான், மறுபுறம் அவையின் வாயால் மைந்தனின் குணங்களைக் கேட்க விரும்புகிறான். தந்தைக்குத் தன் மைந்தனின் புகழைப் பிறர் வாயால் கேட்பது இனிது; இந்த நுட்பமான உளவியல் கோடு வால்மீகியின் கவித்திறனுக்கு அடையாளம்.

அந்தப் பெருமக்கள் நகர மக்களுடனும் நாட்டு மக்களுடனும் சேர்ந்து அவனிடம் சொன்னார்கள்: ‘அரசே, உன் மைந்தனிடம் பல நற்குணங்கள் உள்ளன. தேவனே, தேவனுக்கு நிகரான, அறிவுள்ள, குணவானான அவனுடைய இனிய, மகிழ்ச்சி தரும் குணங்கள் அனைத்தையும் இன்று சொல்கிறோம்; கேட்பாயாக. தெய்விகக் குணங்களால் அவன் இந்திரனுக்கு நிகரானவன், உண்மையான ஆற்றல் உடையவன்; மக்கள் தலைவனே, இக்ஷ்வாகுக்கள் அனைவரையும்விட அவன் மேம்பட்டவன். ராமன் உலகில் சான்றோன், வாய்மையாளன், வாய்மையையே புகலாகக் கொண்டவன்; அறமே திருவுடன் ராமனிடமிருந்து நேரடியாகத் தோன்றியது. மக்களுக்கு இன்பம் தருவதில் அவன் சந்திரனுக்கும், பொறுமையில் பூமிக்கும், அறிவில் பிருகஸ்பதிக்கும், வீரத்தில் நேரடியாகச் சசியின் கணவனான இந்திரனுக்கும் நிகரானவன். அறம் அறிந்தவன், வாக்குத் தவறாதவன், ஒழுக்கம் உடையவன், பொறாமையற்றவன், பொறுமையாளன், ஆறுதல் தருபவன், மென்மையானவன், செய்ந்நன்றி அறிந்தவன், புலன்களை வென்றவன்; மென்மையானவன், நிலைத்த மனம் உடையவன், எப்போதும் மங்கலமானவன், பொறாமையற்றவன், உயிர்களிடம் இனிமையாகவும் உண்மையாகவும் பேசுபவன் ராகவன். மிகுதியாகக் கற்ற முதிய அந்தணர்களுக்கு அவன் பணிவிடை செய்பவன்; அதனாலேயே இங்கு அவனுடைய ஒப்பற்ற கீர்த்தியும் புகழும் ஒளியும் வளர்கின்றன. தேவர், அசுரர், மனிதர் ஆகியோரின் எல்லா அஸ்திரங்களிலும் அவன் வல்லவன்; கல்வியின் விரதங்களை முறையாக நிறைவுசெய்து நீராடியவன், அங்கங்களுடன் கூடிய வேதங்களை முறைப்படி அறிந்தவன்.’ இங்கு குணங்களை எண்ணும் வரிசை சிந்திக்கத்தக்கது: முதலில் தெய்வச் செல்வம், பின்னர் வாய்மை நெறி, பின்னர் மக்களுக்கு இன்பம் தருதல், பின்னர் ஒழுக்கச் செல்வம், இறுதியில் கல்வியும் படைக்கலத் திறனும். இவ்வாறு அவையோர் ராமனை வெறும் வீரன் என்று சொல்லவில்லை; அறத்தாலும் ஒழுக்கத்தாலும் கல்வியாலும் நிறைவு பெற்ற மனிதன் என்று நிலைநாட்டுகிறார்கள். ‘அறமே திருவுடன் ராமனிடமிருந்து நேரடியாகத் தோன்றியது’ என்னும் உயர்வு நவிற்சியால், அறத்துக்கும் திருவுக்கும் மூலமே ராமன் என்று சொல்லப்படுகிறது. ‘பொறுமையாளன், ஆறுதல் தருபவன், மென்மையானவன், செய்ந்நன்றி அறிந்தவன்’ என்னும் சொல் வரிசையில் நான்கு வெவ்வேறு இலக்கணங்கள் ஒருசேரக் கோக்கப்பட்டுள்ளன: பொறுத்தல், ஆறுதல் கூறுதல், மென்மை, உதவியை நினைத்தல். இத்தகைய சொல் தொகுப்பு வால்மீகியின் குண வருணனை நடையின் தனிச்சிறப்பு; ஒவ்வொரு சொல்லும் தனித்தனியே சிந்திக்கத்தக்கது, வெறும் ஒருபொருட் சொல்லன்று.

‘காந்தர்வக் கலையிலும் (இசையிலும்) பரதனின் அண்ணன் பூமியில் சிறந்தவனானான்; நல்ல குடியில் பிறந்தவன், சான்றோன், தளராத மனம் உடையவன், பேரறிவாளன்; அறத்திலும் பொருளிலும் தேர்ந்த சிறந்த அந்தணர்களால் பயிற்றுவிக்கப்பட்டவன். கிராமத்துக்காகவோ நகரத்துக்காகவோ அவன் போருக்குச் செல்லும்போது, சுமித்திரையின் மைந்தனுடன் சென்று வெல்லாமல் திரும்புவதில்லை. போரிலிருந்து திரும்பி வந்து, யானை மீதோ தேர் மீதோ இருந்தவாறே, நகர மக்களிடம் உறவினரிடம் போல எப்போதும் நலம் விசாரிப்பான்: மக்கள், அக்கினிகள், மனைவியர், பணியாட்கள், சீடர்கள் ஆகிய அனைவரையும் பற்றி முழுமையாகவும் வரிசையாகவும், தந்தை தன் சொந்த மைந்தர்களை விசாரிப்பதுபோல. “உங்கள் சீடர்கள் உங்களுக்குப் பணிவிடை செய்கிறார்களா? உங்கள் பணியாட்கள் கவசம் அணிந்து ஆயத்தமாக இருக்கிறார்களா?” என்று ஆடவருள் புலி போன்ற ராமன் உங்களிடம் எப்போதும் கேட்பான். மனிதர்களின் துன்பங்களில் அவன் மிகவும் வருந்துவான்; எல்லா விழாக்களிலும் தந்தையைப் போல மகிழ்வான். அவன் உண்மை பேசுபவன், பெரும் வில்லாளி, முதியோருக்குப் பணிவிடை செய்பவன், புலன்களை வென்றவன், புன்முறுவலுடன் முதலில் பேசுபவன், முழு மனத்துடன் அறத்தைச் சார்ந்தவன், நன்மைகளை முறையாகச் செயல்படுத்துபவன், சச்சரவுப் பேச்சுகளில் விருப்பமற்றவன்.’ ‘புன்முறுவலுடன் முதலில் பேசுபவன்’ என்னும் சொல்லில் ராமனின் பண்பாடு முழுவதுமே அடங்கியுள்ளது. இந்தச் சுலோகங்களில் அவையோர் ராமனின் மக்கள் அன்பையே விரிவாக வருணிக்கிறார்கள்; இதுவே பின்னர் அவன் காட்டுக்குச் செல்லும் வேளையில் நகர மக்களின் துயருக்குக் காரணமாகும். ‘தந்தை தன் சொந்த மைந்தர்களைப் போல’ என்னும் உவமையால், அரசகுமாரனுக்கும் மக்களுக்கும் இடையிலான உறவு தந்தை மகன் உறவு போலக் காட்டப்படுகிறது. ‘உங்கள் சீடர்கள் பணிவிடை செய்கிறார்களா, கவசம் அணிந்திருக்கிறார்களா’ என்று ராமனின் நேரடிக் கேள்வி மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது; அந்தணர்களிடம் சீடர்களைப் பற்றியும், க்ஷத்திரியர்களிடம் பணியாட்களின் போர் ஆயத்தம் பற்றியும் அவன் கேட்கிறான். இவ்வாறு ஒவ்வொரு வர்ணத்துக்கும் ஏற்ற கேள்வியே அரசனின் உலக நடைமுறைத் திறனைக் காட்டுகிறது.

‘மேலும் மேலும் வலுவான வாதங்களை எடுத்துரைப்பதில் அவன் வாசஸ்பதி (பிருகஸ்பதி) போன்றவன்; அழகிய புருவங்களும் நீண்ட சிவந்த கண்களும் உடையவன், சாட்சாத் விஷ்ணுவே போன்றவன். உலகுக்கு இனிய இந்த ராமன் சூரம், வீரம், ஆற்றல் ஆகியவற்றுடன் மக்களைக் காப்பதில் ஈடுபட்டவன்; ஆசையால் கலங்கிய புலன்கள் உடையவனல்லன். இவன் மூவுலகையும் ஆளும் வல்லமை உடையவன்; இந்தப் பூமியைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமோ? இவனுடைய சினமும் அருளும் ஒருபோதும் பயனற்றுப் போவதில்லை. நெறிப்படியே கொல்லத் தக்கவர்களைக் கொல்வான்; கொல்லத் தகாதவர்களிடம் சினம் கொள்ளமாட்டான்; எவரிடம் மகிழ்கிறானோ அவருக்கு மனம் மகிழ்ந்து செல்வத்தை அளிப்பான். அடக்கம் உடையவையும், எல்லா மக்களுக்கும் இனியவையும், மனிதர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருபவையுமான குணங்களால் ராமன், கதிர்களால் ஒளிரும் சூரியனைப் போல விளங்குகிறான். இத்தகைய குணங்கள் நிறைந்த, உண்மையான ஆற்றல் உடைய, உலகக் காவலர்களுக்கு நிகரான அந்த ராமனைப் பூமி தன் தலைவனாக விரும்பினாள்.’ இங்கு முதல் சர்க்கத்தின் இரு சுலோகங்கள் அவையோர் வாயில் மீண்டும் ஒலிக்கின்றன; கவிஞரின் இந்தக் கூறியது கூறல் மக்களின் இதயத்தில் ராமனின் குணங்களின் எதிரொலியையே உணர்த்துகிறது. ‘நெறிப்படியே கொல்லத் தக்கவர்களைக் கொல்வான்’ என்னும் வாக்கியத்தால் தண்டனை நெறியின் வரம்பு சொல்லப்படுகிறது: தண்டனை சினத்தால் எழுவதன்று, சாஸ்திர நெறிப்படியானது. ‘கொல்லத் தகாதவர்களிடம் சினம் கொள்ளமாட்டான்’ என்பது தண்டனையின் எல்லை. இதனால் ராமன் நீதி வழுவாத அரசன் என்று நிலைநாட்டப்படுகிறான். ‘இவன் மூவுலகையும் ஆளும் வல்லமை உடையவன், இந்தப் பூமியைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமோ?’ என்னும் சொல் பொருள்கோள் நெறியில் அமைந்தது: மூவுலகையும் காக்க வல்லவனுக்கு ஒரு பூமி எம்மாத்திரம்? இதனால், ராமன் இளவரசுப் பதவிக்குப் போதாதவனோ என்னும் மன்னனின் ஐயத்தை அவையோர் நீக்குகிறார்கள்.

‘நல்லூழாக உன் அன்பு மைந்தன் ராகவன் நன்மைக்காகப் பிறந்திருக்கிறான்; நல்லூழாக, மரீசியின் மைந்தன் கச்யபரைப் போல, அவன் மைந்தனுக்குரிய குணங்கள் நிறைந்தவன். தன்னை அறிந்த ராமனின் வலிமையையும் நலத்தையும் நீண்ட ஆயுளையும் தேவர், அசுரர், மனிதர், கந்தர்வர், நாகர் ஆகியோரிடையே எல்லா மக்களும் வேண்டுகின்றனர்; நாட்டிலும் சிறந்த நகரிலும், உள்ளும் புறமும் உள்ள நகர மக்களும் நாட்டு மக்களும் அவ்வாறே வேண்டுகின்றனர். பெண்கள், முதியோர், இளம் பெண்கள் அனைவரும் காலையிலும் மாலையிலும் மனம் ஒருமித்து ராமனுக்காகத் தேவர்களை வணங்குகிறார்கள்; தேவனே, அவர்களுடைய அந்த வேண்டுதல் உன் அருளால் நிறைவேறட்டும். நீலோற்பலம் போலக் கருநிறம் உடையவனும், எல்லாப் பகைவர்களையும் அழிப்பவனுமான, அரசர்களில் சிறந்த உன் மைந்தன் ராமனை இளவரசுப் பதவியில் காண விரும்புகிறோம். வரம் அருள்பவனே, உலகம் அனைத்தின் நன்மையிலும் ஈடுபட்டவனும், பெருந்தன்மையாளர்களால் போற்றப்படுபவனும், தேவர்களின் தேவனுக்கு நிகரானவனுமான உன் மைந்தனை எங்கள் நன்மைக்காக மகிழ்வுடன் விரைவில் முடிசூட்ட நீ தகுந்தவன்.’ இவ்வாறு சர்க்கம் மக்களின் கூட்டு வேண்டுதலுடன் நிறைவுறுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் மன்னன் வசிஷ்டரையும் வாமதேவரையும் அழைத்து முடிசூட்டுக்கான பொருள்களை ஏற்பாடு செய்கிறான். ‘நல்லூழாக’ என்னும் சொல் இருமுறை வருவது அவையோரின் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை உணர்த்துகிறது. பெண்களின் காலை மாலை வழிபாடு ராமனின் மக்கள் செல்வாக்குக்கு மிக நுட்பமான சான்று: ஆணையின்றி வீடுதோறும் தானாக நிகழ்வதே உண்மையான அன்பு. இறுதிச் சுலோகத்தில் ‘வரம் அருள்பவனே’ என்னும் விளி பொருள் நிறைந்தது: பிறருக்கு வரங்களை அளிப்பவனிடமே இன்று மக்கள் வரம் வேண்டுகிறார்கள். ‘எங்கள் நன்மைக்காக’ என்னும் சொல்லால், இந்த வேண்டுதல் ராமனுக்காக அல்ல, தங்களுக்கும் உலகுக்கும் நன்மைக்காகவே என்று அவர்கள் தெளிவாகச் சொல்கிறார்கள்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे द्वितीयः सर्गः॥ २॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க