॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 66

பால காண்டம்

சர்க்கம்

சிவ வில்லின் வரலாறு

ஜனகர் விசுவாமித்திரரையும் ராகவர் இருவரையும் உபசரித்தல், சிவ வில்லின் வரலாறு, சீதை கருப்பையில் தோன்றாதவள் என்பதும் வீரமே அவளுக்குப் பரிசம் என்பதும், வில்லில் நாணேற்றினால் ராமனுக்குச் சீதையைத் தருவதாக ஜனகர் செய்த சபதம்

முந்தைய சர்க்கத்தில் ஜனகரால் உபசரிக்கப்பட்ட விசுவாமித்திரர் ராமலக்ஷ்மணர்களுடன் தம் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பினார். பின்னர் தெளிந்த விடியற்காலையில் மன்னர் ஜனகர் தம் நித்தியக் கடமைகளை முடித்துக்கொண்டு, மகாத்மாவான விசுவாமித்திரரை ராகவர் இருவருடன் வரவழைத்தார். தர்மாத்மாவான அவர் சாஸ்திரம் விதித்த முறைப்படி அந்த முனிவரையும் மகாத்மாக்களான அந்த ராகவர் இருவரையும் பூஜித்து, இவ்வாறு கூறினார்: ‘பகவானே, தங்களுக்கு நல்வரவு. குற்றமற்றவரே, தங்களுக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? தாங்களே எனக்குக் கட்டளையிடுங்கள்; நான் தங்கள் கட்டளைக்கு உட்பட்டவன் அல்லவா.’ மகாத்மாவான ஜனகர் இவ்வாறு கூறியதும், சொல்வன்மை மிக்க அந்த முனிசிரேஷ்டர் மறுமொழி கூறினார். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: மன்னர் முதலில் சாஸ்திரம் விதித்த பூஜையைச் செய்கிறார்; அதன் பின்னரே ‘என்ன செய்ய வேண்டும்’ என்று கேட்கிறார். விருந்தினரை உபசரிப்பதன் மரபு இதுவே. மேலும் அவர் முனிவரைத் தனியாகவும் ராகவர் இருவரைத் தனியாகவும் பூஜிக்கிறார்; அதனால் அந்தச் சிறுவர் இருவருக்கும் சமமான மரியாதையைக் காட்டுகிறார். ‘நான் கட்டளைக்கு உட்பட்டவன்’ என்ற சொல்லால் மன்னர் தம்மைத் தாமே முனிவரின் வசத்தில் ஒப்படைக்கிறார்; பிராமணரிடம் க்ஷத்திரியன் காட்டும் பணிவு இதுவே.

முனிவர் கூறினார்: ‘இவ்விருவரும் தசரதனின் புதல்வர்கள், உலகம் அறிந்த க்ஷத்திரியர்கள். உம்மிடம் உள்ள அந்தச் சிறந்த வில்லைக் காண விரும்புகின்றனர். உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; அந்த வில்லை இவர்களுக்குக் காட்டுவீராக. இந்த வில்லைக் கண்டதுமே விருப்பம் நிறைவேறிய இந்த ராஜகுமாரர்கள் தாம் விரும்பியவாறு திரும்பிச் செல்வார்கள்.’ இவ்வாறு கூறப்பட்ட ஜனகர் மாமுனிவருக்கு மறுமொழி கூறினார்: ‘இந்த வில் எதற்காக இங்கே இருக்கிறது என்பதை முழுவதும் கேளுங்கள்.’ இங்கே கதையின் விதை பொதிந்துள்ளது: விசுவாமித்திரர் வில்லைக் காண்பதை மட்டுமே கேட்கிறார், சோதனையை அல்ல; ‘பார்த்துவிட்டே திரும்பிவிடுவார்கள்’ என்றும் சொல்கிறார். ஆனால் ஜனகர் தம் பதிலில் வில்லின் வரலாற்றைத் தொடங்குகிறார்; அந்த வரலாறே தானாகச் சோதனையைக் கொண்டு வருகிறது. இவ்வாறு முனிவரின் சிறிய வேண்டுகோள் பெரும் பயனுக்கு வழிவகுக்கிறது; வெறும் தரிசனமாகக் கேட்கப்பட்டது, நாணேற்றுவதாகவும் பின்னர் திருமணமாகவும் மலரப்போகிறது.

ஜனகர் கூறினார்: ‘நிமியின் மூத்த மகனாகத் தேவராதன் என்ற மன்னன் இருந்தான்; அந்த மகாத்மாவின் கையில் இந்த வில் அடைக்கலப் பொருளாக ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தது. முன்பு தக்ஷனின் யாகத்தை அழித்தபோது, வீரம் மிக்க பகவான் சிவன் இந்த வில்லை வளைத்து, கோபத்தோடு தேவர்களைத் தகர்த்து, விளையாட்டாக இவ்வாறு சொன்னார்: “தேவர்களே, அவிர்ப்பாகத்தை விரும்பிய எனக்கு உரிய பங்கை நீங்கள் ஒதுக்காததால், இந்த வில்லால் உங்கள் உயர்ந்த தலைகளை அறுத்தெறிவேன்.” அதனால் தேவர்கள் அனைவரும் மனம் கலங்கி, துதிகளால் தேவதேவனை மகிழ்வித்தனர்; பவனும் அவர்களிடம் மனம் கனிந்தார். மகிழ்ச்சியுற்ற அவர் மகாத்மாக்களான அவர்கள் அனைவருக்கும் அந்த வில்லைத் தந்தருளினார். தேவதேவனான அந்த மகாத்மாவின் வில்ரத்தினமே இது.’ இவ்வாறு வில்லின் பெருமை இருவகையில் நிலைநாட்டப்படுகிறது: அது சிவனின் கோபக் கருவி; அதுவே தேவர்களுக்கு அவர் அருளிய அருளின் அடையாளமும் ஆகும். ஆகவே அது எடையால் மட்டுமல்ல, பெருமையாலும் கனமானது; அதனால்தான் சாதாரண மன்னர்களால் அதை அசைக்கவும் முடிவதில்லை.

‘அடைக்கலப் பொருளான அந்த வில் அப்போது எங்கள் முன்னோரான தேவராதனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. பின்னொரு நாள் யாகபூமியைச் சீர்செய்வதற்காக நான் நிலத்தை உழுதுகொண்டிருந்தேன்; அப்போது கலப்பையிலிருந்து ஒரு பெண் குழந்தை மேலெழுந்தாள். நிலத்தைச் சீர்செய்யும்போது அவள் எனக்குக் கிடைத்தாள்; கலப்பை உழுத சால் என்பதன் பெயரால் சீதை என்று புகழ் பெற்றாள். பூமியிலிருந்து தோன்றிய அந்த என் மகள் படிப்படியாக வளர்ந்தாள். கருப்பையில் பிறவாத இந்த என் மகளை வீர்யசுல்கா, அதாவது வீரமே பரிசமாகக் கொண்டு மணம் முடிக்கப்படுபவள் என்று நான் அறிவித்தேன்.’ இங்கே தெய்விகமான இரண்டு பொருள்கள் ஒரே இல்லத்தில் சேர்கின்றன: சிவனின் வில், பூமியின் மகள். இரண்டின் தோற்றமும் உலகியலுக்கு அப்பாற்பட்டது; இரண்டையும் இணைப்பது அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமனாலேயே நிறைவேறப்போகிறது. ‘வீர்யசுல்கா’ என்ற சொல்லால் ஜனகர் தம் மகளுக்கான பரிசம் செல்வம் அல்ல, வீரமே என்று குறிப்பிடுகிறார்; அவர் தாமே மணமகனைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை, முடிவை வில்லிடமே ஒப்படைக்கிறார்.

‘பூமியிலிருந்து தோன்றி வளர்ந்து வந்த என் மகளை மணம் கேட்க மன்னர்கள் வந்தனர். பெண் கேட்ட அந்த மன்னர்கள் அனைவரின் முன்னிலையிலும் நான், “பகவானே, இவள் வீரத்தையே பரிசமாகக் கொண்டவள்” என்று சொன்னேன்; ஆகவே நான் என் மகளை அவர்களுக்குத் தரவில்லை. அதன்பின் மன்னர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி மிதிலைக்கு வந்து, ‘அந்த வீரம் எத்தகையது’ என்று அறிய விரும்பினர். அவ்வாறு அறிய விரும்பிய அவர்கள் முன்னே சிவ வில் கொண்டுவந்து வைக்கப்பட்டது.’ இவ்வாறு பரிசத்தின் தன்மை வெறும் சொல்லால் அல்ல, கண்முன் வைக்கப்பட்ட வில்லாலேயே காட்டப்பட்டது. ஜனகர் யாரையும் நேரடியாகப் பழிக்கவில்லை; வில்லை முன்னே வைக்கிறார், வில்லே பதில் சொல்கிறது. இவ்வாறு சோதனை பாரபட்சமற்றதாகிறது; அனைவருக்கும் சம வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. ‘உபாஹ்ருதம்’ (கொண்டுவந்து வைக்கப்பட்டது) என்ற சொல், வில் மறைவான இடத்தில் காட்டப்படாமல் அவையில் அனைவர் முன்னிலையிலும் கொண்டுவரப்பட்டது என்பதைக் குறிக்கிறது.

‘அந்த வில்லைப் பற்றவோ தூக்கவோ கூட அவர்களால் இயலவில்லை. மாமுனிவரே, வீரர்களான அவர்களின் வீரம் குறைவு என்று அறிந்து நான் அந்த மன்னர்களை மறுத்துவிட்டேன்; தவச்செல்வரே, அதைத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். அதன்பின் தம் வீரத்தின் மீது ஐயம் எழுந்த அந்த மன்னர்கள் அனைவரும் கடுங்கோபத்தோடு மிதிலையை முற்றுகையிட்டனர். தாங்கள் அவமதிக்கப்பட்டதாக எண்ணிய அந்த மன்னர்களில் சிறந்தோர் பெருஞ்சினம் கொண்டு மிதிலை நகரை வருத்தினர். ஓராண்டு நிறைந்தபோது என் போர்க்கருவிகள் அனைத்தும் தீர்ந்துபோயின.’ இங்கே சுட்டப்படுவது: வில்லால் சோதிக்கப்பட்டு யாருடைய வீரம் குறைவாக இருந்ததோ, அவர்களே கோபத்தால் நகரை வருத்துகின்றனர்; இயலாமையின் வெட்கம் கோபமாக உருமாறுவது உலக இயல்பு. ஓராண்டு வரை நகரம் முற்றுகையில் இருந்தது; கருவூலமும் படையும் குன்றின. இவ்வாறு வில்லின் கதை போர்க்கதையாக மாறியது. ஜனகரோ பலத்தால் பதிலடி கொடுக்கவில்லை; வளங்கள் எஞ்சியிருந்த வரை பொறுமையுடனேயே நிலைத்து நின்றார்.

‘முனிசிரேஷ்டரே, அதனால் நான் மிகுந்த துயரம் அடைந்தேன். பின்னர் தவத்தால் தேவர் கூட்டங்கள் அனைத்தையும் மகிழ்வித்தேன். பெரிதும் மகிழ்ந்த தேவர்கள் எனக்கு நால்வகைப் படையை அளித்தனர். அந்தப் படையால் அந்த மன்னர்கள் முறியடிக்கப்பட்டு, அடிபட்டவாறே திசைதோறும் ஓடினர்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: ஜனகர் தம் புஜபலத்தால் வெல்லவில்லை; தவத்தால் தேவர்களை மகிழ்வித்தே வெல்கிறார். தேவர்கள் துதிகளால் சிவனை மகிழ்வித்தது போலவே ஜனகரும் தவத்தால் மகிழ்விக்கிறார். மிதிலையின் ராஜரிஷிகளின் வழி இதுவே; ஜனகரின் ‘விதேகர்’ என்ற பெயரின் உட்பொருளும் இதுவே. தேவர்கள் அளித்த நால்வகைப் படையால் மன்னர்கள் முறியடிக்கப்பட்டனர்; ஆனால் ஜனகர் அவர்களைத் துரத்திச் செல்லவுமில்லை, அவர்களுடைய நாடுகளைக் கைப்பற்றவுமில்லை.

‘அவர்கள் வீரமற்றவர்கள், தம் வீரத்தில் ஐயம் கொண்டவர்கள், அமைச்சர்களுடன் சேர்ந்து பாவச்செயல் புரிந்தவர்கள்; அவர்களே திசைதோறும் ஓடிப்போனார்கள். முனிசார்தூலரே, மிகுந்த ஒளி வீசும் அந்த வில் இதுவே. நல்விரதம் உடையவரே, இதை ராமலக்ஷ்மணர்களுக்கும் காட்டுவேன். முனிவரே, ராமன் இந்த வில்லில் நாணேற்றுவானானால், கருப்பையில் பிறவாத என் மகள் சீதையைத் தசரதன் மைந்தனுக்குத் தருவேன்.’ இந்தச் சபதத்தோடு சர்க்கம் நிறைவுறுகிறது; இந்தச் சபதமே அடுத்த இரண்டு சர்க்கங்களில் வரும் வில் முறிப்புக்கும் திருமண உறுதிக்கும் வேராக அமைகிறது. இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கத்தில் வில்லின் முன்வரலாறு, சீதையின் பிறப்பு, பரிசத்தின் தன்மை ஆகியவை ஒருங்கே தொகுக்கப்பட்டுள்ளன; விசுவாமித்திரரின் வேண்டுகோளில் தொடங்கிய கதை ஜனகரின் சபதத்தில் வந்து அமைகிறது. ஜனகர் விசுவாமித்திரரால் தூண்டப்படாமல் தாமாகவே ராமனின் பெயரைக் குறிப்பிடுகிறார்; இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் உயிர்நாடி.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे षट्षष्टितमः सर्गः॥ ६६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க