॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 65

பால காண்டம்

சர்க்கம்

விசுவாமித்திரர் பிராமணத்தன்மையை அடைதல்

கிழக்குத் திசையில் ஆயிரம் ஆண்டு மௌனத் தவம், இந்திரன் பிராமண வடிவில் உணவு இரத்தல், தேவர்கள் பாட்டனாரிடம் வேண்டுதல், பிரம்மா பிராமணத்தன்மையையும் நீண்ட ஆயுளையும் அளித்தல், வசிஷ்டருடன் நட்பு, ஜனகரின் துதியும் விடைபெறுதலும்

முந்தைய சர்க்கத்தில் விசுவாமித்திரர் ரம்பையைச் சபித்துத் தவ இழப்பை அனுபவிக்கிறார்; பிறகு ‘இனி இவ்வாறு சினத்துக்கு ஆளாகமாட்டேன், எவ்விதத்திலும் பேசவும் மாட்டேன்’ என்று உறுதிபூணுகிறார். இந்தச் சர்க்கத்தில் சதானந்தர் அந்த உறுதிமொழியின் பலனை வர்ணிக்கிறார். பிறகு அந்த மாமுனிவர் இமயத் திசையைக் கைவிட்டுக் கிழக்குத் திசையை அடைந்து மிகக் கொடிய தவம் செய்தார். அங்கே ஆயிரம் ஆண்டுகள் மௌனம் என்ற ஒப்பற்ற விரதத்தை மேற்கொண்டு, இணையற்ற, மிகக் கடினமான தவம் செய்தார். ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றதும் அந்த மாமுனிவர் மரக்கட்டை போல அசைவின்றி நின்றார்; பல இடையூறுகளால் உலுக்கப்பட்டும் அவர் அசையவில்லை, சினமும் அவர் உள்ளத்தில் நுழையவில்லை. இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: முன்பு சினமே அவரது தவத்துக்குப் பகைவனாக இருந்தது; இப்போது அதையே வெல்ல அவர் விரதம் தொடங்குகிறார்; ‘காஷ்டபூதம்’ (மரக்கட்டை போல) என்ற சொல்லால் உடலின் அசைவின்மையும், ‘நாந்தரமாவிசத்’ (உள்ளே நுழையவில்லை) என்ற சொல்லால் மனத்தின் கலக்கமின்மையும் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

இவ்வாறு உறுதிபூண்டு அவர் அழியாத தவத்தில் நிலைத்தார். அந்த ஆயிரம் ஆண்டு விரதம் நிறைவுற்றதும், பெரும் விரதமுடைய அவர் உணவு உண்ணத் தொடங்கினார். அதே நேரத்தில் இந்திரன் ஒரு பிராமணனாக வடிவெடுத்து அவரை அணுகிச் சமைத்த உணவை இரந்தான். இது ஒரு சோதனையே: ஆயிரம் ஆண்டுகளின் முடிவில் கிடைத்த அந்த ஒரே உணவை இரப்பதற்காகவே தேவராஜன் பிராமண வடிவை மேற்கொள்கிறான். விசுவாமித்திரரோ உறுதியான மனத்துடன் சமைத்த அந்த உணவு முழுவதையும் அந்தப் பிராமணனுக்குக் கொடுத்தார்; தமக்கென எதையும் வைத்துக்கொள்ளவில்லை. உணவு முழுவதும் தீர்ந்ததும், பெருந்தவமுடைய பகவான் தாமே உண்ணாமலேயே இருந்தார். கொடுத்தவரின் முகத்தில் சினத்தின் சிறு சாயலும் காணப்படவில்லை; இதனாலேயே முந்தைய உறுதிமொழியின் நிறைவேற்றம் தொடங்கியது என்று அறியப்படுகிறது. ‘நி:சேஷிதே’ (முழுவதும் தீர்ந்ததும்) என்ற சொல்லால், சமைத்த உணவு முழுவதுமே கொடுக்கப்பட்டது, எதுவும் எஞ்சவில்லை என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது.

அவர் அந்தப் பிராமணனிடம் எதுவுமே பேசவில்லை, ஏனெனில் மௌன விரதத்தை மேற்கொண்டிருந்தார்: இரப்பவனைத் தடுக்கவுமில்லை, தம் பசியைச் சொல்லவுமில்லை. அவ்வாறே மீண்டும் அவர் மௌனத்தைப் பற்றிக்கொண்டு மூச்சை அடக்கினார், மூச்சையும் உள்ளிழுக்கவில்லை. பிறகு இன்னோர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் முனிவர்களுள் சிறந்த அவர் மூச்சுவிடவில்லை; மூச்சுவிடாத அவருடைய தலையிலிருந்து புகை எழுந்தது. சினத்துக்குப் பதிலாக இங்கே தவத்தின் நெருப்பே கொழுந்துவிட்டெரிகிறது; அதன் புகையே உலகங்களின் அச்சத்துக்குக் காரணமாகிறது.

அந்தப் புகையால் மூவுலகும் பதற்றமடைந்து வெப்பத்தால் வாட்டப்பட்டது போல் ஆனது. பிறகு தேவர்கள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், பன்னகர்கள், நாகங்கள், ராக்ஷசர்கள் ஆகியோர் அவரது தவத்தால் மயங்கினர்; அவரது ஒளியால் அவர்களுடைய கதிர்கள் மங்கின; அவர்களுடைய சொந்த ஒளியும் குன்றியது. மனச்சோர்வால் தாக்கப்பட்ட அவர்கள் அனைவரும் பாட்டனாரை அணுகிச் சொன்னார்கள்: ‘தேவா, பல வழிகளில் மாமுனிவரான விசுவாமித்திரர் ஆசை காட்டப்பட்டார், சினமூட்டப்பட்டார்; ஆயினும் அவர் தவத்தால் வளர்ந்துகொண்டே இருக்கிறார்.’ மேனகையாலும் ரம்பையாலும் ஆசை காட்டல், ரம்பைக்கு இட்ட சாப நிகழ்ச்சியால் சினமூட்டல் ஆகிய இரண்டுமே பயனற்றுப் போயின என்று தேவர்களே ஒப்புக்கொள்கின்றனர். முன்பு வெற்றிபெற்ற இரு உத்திகளும் இப்போது வீணாயின என்பதே அவர்களுடைய கவலை. ‘மந்தரச்மய:’ (கதிர்கள் மங்கியவர்கள்) என்ற சொல்லால் தேவர்களின் சொந்த ஒளியும் குன்றியது வர்ணிக்கப்படுகிறது; தவத்தால் ஒரு முனிவரின் ஒளி தேவர்களின் ஒளியை வெல்கிறது என்பதே சர்க்கத்தின் முதன்மைக் கருத்து.

‘இவரிடம் சிறிதளவு குற்றமும், நுட்பமானதும் கூட, காணப்படவில்லை. இவர் மனத்தால் விரும்பியது அளிக்கப்படாவிட்டால், இவர் தவத்தால் அசைவனவும் அசையாதனவும் உள்ளிட்ட மூவுலகையும் அழித்துவிடுவார். எல்லாத் திசைகளும் கலங்கிவிட்டன, எதுவும் ஒளிர்வதில்லை. கடல்கள் அனைத்தும் கொந்தளிக்கின்றன, மலைகள் சிதறுகின்றன, பூமி நடுங்குகிறது, காற்றும் இங்கே கலக்கமுற்று வீசுகிறது.’ இங்கே தேவர்கள் குற்றம் சுமத்தவில்லை; மாறாக, குற்றமின்மையே அச்சத்துக்குக் காரணம் என்கின்றனர்: குற்றமற்றவரின் தவத்தை யாரால் தடுக்க முடியும்? உலகங்களில் காணப்படும் தீய அறிகுறிகளே அவர்களுடைய சொல்லுக்குச் சான்று. ‘தவத்தால் அசைவனவும் அசையாதனவும்’ என்ற சொற்களால், ஆயுதத்தால் அல்ல, சாபத்தால் அல்ல, தவத்தாலேயே உலக அழிவு சாத்தியம் என்று சொல்லப்படுகிறது. இதனால் தவத்தின் இயல்பே இங்கே வலிமை வடிவில் காட்டப்படுகிறது; தேவர்களின் அச்சமும் கற்பனை அல்ல, கண்கூடாகக் காணப்பட்ட தீய அறிகுறிகளால் நிறுவப்பட்டது.

‘பிராமணரே, எங்களுக்கு எதுவும் புலப்படவில்லை; மக்கள் நாத்திகர்களாகின்றனர், வேள்வி முதலிய செயல்களில் சிரத்தையைக் கைவிடுகின்றனர். மூவுலகும் மயங்கியது போலவும் மிகவும் கலங்கிய மனத்துடனும் இருக்கிறது. அந்த மகரிஷியின் ஒளியால் சூரியனும் ஒளியிழந்தான். தேவா, இந்த மாமுனிவர் அழிவில் மனம் வைப்பதற்கு முன்பே, நெருப்பு வடிவினரும் பேரொளி படைத்தவருமான அந்தப் பகவானின் அருள் பெறப்பட வேண்டும். முன்பு ஊழித்தீயால் மூவுலகும் முழுமையாக எரிக்கப்பட்டது போல, இவரும் எரித்துவிடக் கூடும்.’ இங்கே காலத்தின் முக்கியத்துவம் குறிப்பிடப்படுகிறது: அருள் முன்பே பெறப்பட வேண்டும், அழிவு தொடங்கிய பின் அல்ல. ‘ந ப்ரதிஜானீம:’ (எங்களுக்கு எதுவும் புலப்படவில்லை) என்ற தேவர்களின் சொல் தம் இயலாமையின் வெளிப்படையான ஒப்புதல். உலகங்களில் சிரத்தை குன்றுவதே அவர்களுடைய மிகப் பெரிய அச்சம், ஏனெனில் வேள்விகள் இல்லாவிட்டால் தேவர்களின் நிலையும் தளர்ந்துவிடும்.

‘இவர் தேவர்களின் அரசைச் செய்ய விரும்பினாலும் அதையும் இவருக்கு அளிக்கலாம்; இவர் மனத்தில் இருப்பதையே அளிக்கலாம்.’ இந்திர பதவியையும் அளிக்கத் தேவர்கள் தயாராக இருந்தனர் என்பதால் அவர்களுடைய அச்சத்தின் அளவு தெரிகிறது. பிறகு பாட்டனாரை முன்னிட்ட தேவர் கூட்டங்கள் அனைத்தும் மகாத்மாவான விசுவாமித்திரரை அணுகி இனிய சொல்லைச் சொன்னார்கள்: ‘பிரம்மரிஷியே, உமக்கு நல்வரவு; உமது தவத்தால் நாங்கள் மிகவும் மனநிறைவு அடைந்தோம். கௌசிகரே, கடுந்தவத்தால் நீர் பிராமணத்தன்மையை அடைந்தீர்.’ பாட்டனாரே தாமே கூறினார்: ‘பிராமணரே, மருத் கணங்களுடன் சேர்ந்து நான் உமக்கு நீண்ட ஆயுளையும் அளிக்கிறேன்.’ ‘பிரம்மரிஷியே’ என்ற விளியாலேயே அவரது நெடுநாள் விருப்பம் நிறைவேறியது: வசிஷ்டரிடம் தோற்றது முதல் வேண்டிவந்ததை இப்போது பாட்டனாரே தாமே சொல்கிறார். இந்தச் சொல்லே சர்க்கத்தின் மையம்: தவத்தால் க்ஷத்திரியன் பிராமணத்தன்மையை அடைகிறான் என்பது.

‘நலம் பெறுவீராக, உமக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும்; இனியவரே, விரும்பியபடி செல்வீராக’ என்றார் பாட்டனார். பாட்டனாருடையதும் விண்ணுலகவாசிகள் அனைவருடையதுமான சொல்லைக் கேட்டு, மகிழ்ந்த மாமுனிவர் வணங்கிச் சொன்னார்: ‘எனக்குப் பிராமணத்தன்மையும் அவ்வாறே நீண்ட ஆயுளும் கிடைத்தது உண்மையானால், ஓங்காரமும் வஷட்காரமும் வேதங்களும் தாமே என்னை ஏற்றுக்கொள்ளட்டும். தேவர்களே, க்ஷத்திரிய வேதம் அறிந்தோருள்ளும் பிரம்ம வேதம் அறிந்தோருள்ளும் சிறந்தவரான பிரம்மாவின் மகன் வசிஷ்டர் தாமே என்னிடம் இவ்வாறு சொல்லட்டும். இவ்வாறு என் மேலான விருப்பம் நிறைவேற்றப்பட்டால், தேவர்களுள் சிறந்தோர் விரும்பியபடி செல்லலாம்.’ தேவர்களின் சொல்லைவிட வசிஷ்டரின் சொல்லே அவருக்குக் கனமானது. எவரிடம் தோற்றுப் பிராமணத்தன்மைக்காகத் தவம் தொடங்கினாரோ, அவருடைய இசைவையே அவர் வேண்டுகிறார்; ஓங்காரமும் வஷட்காரமும் வேதங்களும் ஏற்றுக்கொள்வது பிராமணத்தன்மையின் செயல்முறை அடையாளம்: வேள்வி செய்யும் உரிமையே அங்கே குறிக்கப்படுகிறது. ஆகவேதான் அவர் அரசையோ, இன்பத்தையோ, வேறு வரத்தையோ கேட்கவில்லை; வேதங்களும் வசிஷ்டரும் ஏற்பதை மட்டுமே வேண்டுகிறார்.

பிறகு தேவர்களால் வேண்டிக்கொள்ளப்பட்ட, ஜபம் செய்வோருள் சிறந்த வசிஷ்டர் அவருடன் நட்பு கொண்டு, ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று சொன்னார்: ‘நீர் பிரம்மரிஷி, இதில் ஐயமில்லை; உமக்கு எல்லாம் நிறைவேறும்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுத் தேவர்கள் அனைவரும் வந்தவாறே சென்றனர். அறநெறி உள்ளம் கொண்ட விசுவாமித்திரரும் உயர்ந்த பிராமணத்தன்மையைப் பெற்று, ஜபம் செய்வோருள் சிறந்த பிரம்மரிஷியான வசிஷ்டரை வழிபட்டார்: வெற்றிச் செருக்கால் அல்ல, வழிபாட்டாலேயே அவர் மறுமொழி தருகிறார். விருப்பம் நிறைவேறியவராக அவர் தவத்தில் நிலைத்துப் பூமி முழுவதும் சஞ்சரித்தார். ‘ராமா, இவ்வாறு இந்த மகாத்மாவால் பிராமணத்தன்மை அடையப்பட்டது’ என்று சதானந்தர் முடிக்கிறார். வசிஷ்டரின் பசுவைக் கவர்ந்ததிலிருந்து தொடங்கிய பகை இங்கே நட்பாக மாறுகிறது; இதுவே இந்த நீண்ட கதையின் பலன். ‘க்ருதகாம:’ (விருப்பம் நிறைவேறியவர்) என்ற சொல்லால், இப்போது அவருக்கு எந்த விருப்பமும் எஞ்சவில்லை என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது; ஆகவே அவர் தவத்திலேயே நிலைத்துப் பூமியில் சஞ்சரிக்கிறார். சதானந்தரின் கதை இங்கே முடிகிறது; ஏனெனில் தம் தந்தை கௌதமரின் கதையால் தொடங்கப்பட்ட அது, அதே சபையில் விசுவாமித்திரரின் மகிமையைச் சொல்வதற்காகவே தொடர்ந்தது.

‘ராமா, இவரே முனிவர்களுள் சிறந்தவர்; இவர் உடல் கொண்ட தவம், அதாவது உருவெடுத்த தவமே; இவரே என்றும் மேலான அறம்; இவரே வீரத்தின் உறைவிடம்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுப் பேரொளி படைத்த, பிராமணருள் சிறந்த சதானந்தர் பேச்சை நிறுத்தினார். அவரது சொல்லைக் கேட்டு, ராம லக்ஷ்மணர்களின் முன்னிலையில் ஜனகர் கைகூப்பிக் குசிகரின் வழித்தோன்றலிடம் சொன்னார்: ‘முனிவர்களுள் சிறந்தவரே, நான் பேறு பெற்றவன், அருள் பெற்றவன்; ஏனெனில், கௌசிகரே, நீர் காகுத்ஸ்தர்களுடன் என் வேள்விக்கு வந்துள்ளீர். பிராமணரே, மாமுனிவரே, உம்மைக் கண்டதாலேயே நான் தூய்மை பெற்றேன்.’ இங்கே கதை கேட்டலிலிருந்து நேரடியாக வேள்வி நிகழ்ச்சிக்குத் திரும்புதல் நிகழ்கிறது; இதனால் அடுத்த சர்க்கத்தில் வில்லைக் காண்பதற்கான முன்னுரை ஆயத்தமாகிறது. ‘விக்ரஹவாம்ஸ்தப:’ (உடல் கொண்ட தவம்) என்ற அடைமொழியால் விசுவாமித்திரரின் உடலே தவத்தின் உருவம் என்று சொல்லப்படுகிறது; ‘வீரத்தின் உறைவிடம்’ என்பதால் அவரிடம் க்ஷத்திரியத் தன்மையும் பிராமணத் தன்மையும் ஒருசேர இணைந்துள்ளன என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது. ஜனகரின் சொல்லும் சம்பிரதாயமானது அல்ல, வேள்வி நிறைவேறுவதற்கான நன்றியின் வெளிப்பாடே.

‘உம்மைக் கண்டதால் நான் பலவகை நலன்களைப் பெற்றேன். பிராமணரே, விரிவாகப் புகழப்பட்ட உமது பெருந்தவத்தை நான் கேட்டேன்; பேரொளி படைத்தவரே, மகாத்மாவான ராமனும் கேட்டான்; சபையில் கூடிய சபையோரும் உமது பல பண்புகளைக் கேட்டனர். குசிகரின் வழித்தோன்றலே, உமது தவம் அளவிட முடியாதது, உமது வலிமை அளவிட முடியாதது, உமது பண்புகளும் என்றும் அளவிட முடியாதவையே.’ ‘அளவிட முடியாதது’ என்ற சொல்லை மூன்று முறை திரும்பச் சொல்வதால் ஜனகரின் வியப்பு வெளிப்படுகிறது. ‘பிரபுவே, வியப்பூட்டும் கதைகளால் எனக்கு நிறைவு ஏற்படவில்லை; ஆனால் முனிவர்களுள் சிறந்தவரே, சடங்குக்கான நேரம் வந்துவிட்டது, சூரிய மண்டலமும் சாய்கிறது.’ வேள்வியின் மாலைச் சடங்கே சபையைக் கலைப்பதற்குக் காரணம், கதையில் சலிப்பு அல்ல என்று அவர் தெளிவாகச் சொல்கிறார். ‘ஸதஸ்யை:’ (சபையோரால்) என்ற சொல்லால் வேள்விச் சபையில் அமர்ந்திருந்த ருத்விக்குகளும் சபையோரும் குறிக்கப்படுகின்றனர்; அவர்கள் அனைவரின் முன்னிலையிலேயே சதானந்தர் சொன்னார் என்பது இதனால் தெரிகிறது. ‘லம்பதே ரவிமண்டலம்’ (சூரிய மண்டலம் சாய்கிறது) என்பது மாலைச் சந்தியைக் குறிக்கிறது.

‘பேரொளி படைத்தவரே, நாளை விடியலில் மீண்டும் என்னைக் காண வர வேண்டும். ஜபம் செய்வோருள் சிறந்தவரே, உமக்கு நல்வரவு; எனக்கு விடை தர வேண்டும்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் முனிவர்களுள் சிறந்தவர் மனம் மகிழ்ந்து, மனிதருள் காளையான அவரைப் புகழ்ந்து, மகிழ்ந்திருந்த ஜனகருக்கு விரைவாக விடை கொடுத்தார். இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு மிதிலையின் தலைவரான வைதேகர் உபாத்தியாயர்களுடனும் உறவினர்களுடனும் முனிவர்களுள் சிறந்தவரை விரைவாக வலம் வந்து, பிறகு புறப்பட்டார். அறநெறி உள்ளம் கொண்ட விசுவாமித்திரரும் ராமனுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் சேர்ந்து, மகாத்மாக்களால் வழிபடப்பட்டவராகத் தம் இருப்பிடத்துக்குச் சென்றார். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் ஐம்பத்தொன்றாம் சர்க்கத்திலிருந்து தொடங்கிய விசுவாமித்திரரின் நீண்ட வரலாற்றை முடிக்கிறது; நாளை விடியலைப் பற்றிய குறிப்பால் அடுத்த சர்க்கத்தின் வில்லைக் காணும் கதைக்கு முன்னுரை இடப்படுகிறது. ‘ஸ்வவாஸம்’ (தம் இருப்பிடம்) என்ற சொல்லால் விசுவாமித்திரரின் தனித் தங்குமிடம் குறிப்பிடப்படுகிறது, அரண்மனை அல்ல; ‘மகாத்மாக்களால் வழிபடப்பட்டவராக’ என்பதால் மிதிலையில் அவருக்குக் கிடைத்த உபசாரம் வர்ணிக்கப்படுகிறது. ராம லக்ஷ்மணர்கள் இடைவிடாமல் உடனிருப்பது இங்கே மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது; அதனால் அடுத்த சர்க்கத்தில் வில்லைக் காண அவர்கள் விரும்புவது இயல்பாகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे पञ्चषष्टितमः सर्गः॥ ६५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க