॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 64

பால காண்டம்

சர்க்கம்

ரம்பைக்குச் சாபம்

இந்திரன் ரம்பையை ஏவுதல், குயிலும் காமனும் துணைநிற்றல், விசுவாமித்திரரின் ஐயம், கல்லாகும் சாபம், சினத்தால் தவ இழப்பு, மௌனமும் மூச்சடக்கமும் மேற்கொள்ளும் உறுதி, ஆயிரம் ஆண்டுத் தீக்ஷை

முந்தைய சர்க்கத்தில் ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடுந்தவம் செய்துகொண்டிருந்த விசுவாமித்திரரைக் கண்டு தேவர்களுக்கும் வாசவனுக்கும் பெரும் கவலை உண்டானது; பிறகு ஆயிரம் கண்ணன் மருத் கணங்கள் அனைவருடனும் அப்சரஸான ரம்பையை அழைத்துத் தனக்கு நன்மையானதும் கௌசிகருக்குத் தீமையானதுமான சொல்லைத் தொடங்கினான். அதே சொல் இந்தச் சர்க்கத்தில் தொடர்கிறது: ‘ரம்பே, தேவர்களின் மிகப் பெரிய இந்தப் பணி உன்னாலேயே செய்யப்பட வேண்டும்; இங்கே கௌசிகரைக் காமத்தாலும் மயக்கத்தாலும் கவர்ந்திழுக்க வேண்டும்.’ அவன் இதைப் ‘பணி’ என்கிறான், குற்றம் என்று அல்ல; தேவர் நலன் என்ற போர்வையில் தவத்துக்கு இடையூறு செய்வதே ஆணையிடப்படுகிறது. அறிவாளனான ஆயிரம் கண்ணன் இவ்வாறு சொன்னதும், அந்த அப்சரஸ் நாணமுற்றுக் கைகூப்பித் தேவர் தலைவனுக்கு மறுமொழி சொன்னாள். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: இந்திரன் தானே செல்லவில்லை, பிறர் கையாலேயே காரியத்தைச் சாதிக்கிறான்; ரம்பையின் நாணமே அவனது ஆணையின் தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.

அவள் மறுமொழி சொன்னாள்: ‘தேவர் தலைவா, மாமுனிவரான இந்த விசுவாமித்திரர் கொடியவர்; அவர் என் மீது கொடிய சினத்தை உமிழ்வார், இதில் ஐயமில்லை. அதனாலேயே எனக்கு அச்சம்; நீ அருள் செய்ய வேண்டும்.’ இவ்வாறு அஞ்சியவளாக அவள் அச்சத்துடன் சொன்னதும், ஆயிரம் கண்ணன் நடுங்கிக்கொண்டு கைகூப்பி நின்ற அவளிடம் சொன்னான்: ‘ரம்பே, அஞ்சாதே, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; என் ஆணையைச் செய்.’ அவளுடைய அச்சம் காரணமற்றது அல்ல: முன்பு மேனகையால் நேர்ந்த பத்தாண்டுத் தவ இடையூறை முனிவர் நினைவில் வைத்திருந்தார்; அவளை அனுப்பியதோ இனிய சொற்களாலேயே நடந்தது; ஆனால் இப்போது அவர் புலன்களை வெல்வதற்கே முயல்கிறார், ஆகவே சாபத்தைப் பற்றிய ஐயம் பொருத்தமானதே. தேவராஜனோ அபயம் அளிக்கிறான், சாபத்திலிருந்து காப்பதில்லை.

இந்திரன் அபயம் அளித்துத் துணைநிற்பதாக உறுதியளிக்கிறான்: ‘மரங்கள் அழகுபெறும் இளவேனில் மாதத்தில், இதயத்தைக் கவரும் குயில் இனிமையாகப் பாடும்; நானும் காமனுடன் உன் பக்கத்தில் நிற்பேன். நீயோ பல சிறப்புகளும் மிகுந்த ஒளியும் கொண்ட உருவத்தை மேற்கொண்டு, தவசியான அந்தக் கௌசிக ரிஷியைப் பிளவுபடுத்து.’ இவ்வாறு இளவேனில், குயிலின் குரல், காமதேவன், அப்சரஸின் அழகு என்ற நான்கு கருவிகள் ஒன்றாக இணைக்கப்படுகின்றன. அழகு மட்டுமே தவசியைப் பிளவுபடுத்தாது என்பதை இந்திரன் அறிவான்; ஆகவே முழுப் பருவச் சூழலையுமே துணையாக ஏவுகிறான். ‘பேதயஸ்வ’ (பிளவுபடுத்து) என்ற சொல் நெஞ்சைத் தொடுவது: கொல்லுதலும் அல்ல, தோற்கடித்தலும் அல்ல, தியான நிலையைப் பிளப்பதே தேவர்களின் விருப்பம்.

அவனுடைய சொல்லைக் கேட்டு, தூய புன்னகையும் நளினமும் உடைய ரம்பை ஒப்பற்ற உருவத்தை மேற்கொண்டு விசுவாமித்திரரைக் கவர்ந்திழுக்கத் தொடங்கினாள். முனிவர் இனிமையாகக் கூவும் குயிலின் குரலைக் கேட்டார்; மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவளைப் பார்த்தார். பிறகு அந்தக் குயிலின் ஒலியாலும், ஒப்பற்ற பாடலாலும், ரம்பையைக் கண்டதாலும் முனிவர் ஐயம் கொண்டார். முதலில் மகிழ்ச்சி, பிறகு ஐயம்: இதுவே தவசியின் காவல்; பருவமல்லாத காலத்தில் இன்பம் தோன்றும் இடத்தில் அதன் காரணம் தேடப்பட வேண்டும் என்று அவர் கருதுகிறார். இமயத்தின் வடக்கு மலையில், பனிக்காலத்தில், இளவேனிலின் செழிப்பு எங்கிருந்து, குயிலின் குரல் எங்கிருந்து என்பதாலேயே அவருக்கு ஐயம் பிறந்தது.

ஆயிரம் கண்ணனின் அந்த முழுச் சூழ்ச்சியையும் அறிந்து, முனிவர்களுள் சிறந்த குசிகரின் வழித்தோன்றல் சினம் கொண்டு ரம்பையைச் சபித்தார்: ‘காமத்தையும் சினத்தையும் வெல்ல விரும்பும் என்னை நீ கவர்ந்திழுப்பதால், துர்ப்பாக்கியசாலியே, பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் கல்லாகி நிற்பாய்.’ கல்லாவதே அவளுக்குத் தண்டனை: அசையும் வடிவால் மயக்குபவள் அசையாதவளாக்கப்படுகிறாள். ஆனால் சாபத்தின் முடிவையும் அவரே சொல்கிறார்: ‘தவ வலிமை நிறைந்த, மிகுந்த ஒளிபடைத்த ஒரு பிராமணர் என் சினத்தால் களங்கப்படுத்தப்பட்ட உன்னை மீட்பார்.’ இவ்வாறு தண்டனையிலும் அருள் பொதிந்துள்ளது; குற்றமோ அவளுடையது மட்டுமல்ல, ஏவியவனான இந்திரனுடையதே அதிகம், அவனோ தண்டிக்கப்படாமலேயே இருக்கிறான்.

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, பேரொளி படைத்த மாமுனிவர் சினத்தைக் கட்டுப்படுத்த இயலாததால் தமக்கே வேதனையை அடைகிறார். அவரது பெரும் சாபத்தால் ரம்பை அப்போது கல்லானாள்; அந்தச் சொல்லைக் கேட்டுக் காமனும் இந்திரனும் அந்த மகரிஷியிடமிருந்து வாளாவே வெளியேறினர்; காரியம் நிறைவேறியது என்று அவர்கள் அறிவார்கள். சினத்தால் தவம் கவரப்பட்டதாலும், புலன்கள் வெல்லப்படாததாலும், பேரொளி படைத்த அவர் தமக்கு அமைதியைப் பெறவில்லை. இங்கே கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார்: சாபம் பிறரைத் தண்டிக்கிறது, தவசியையோ வெறுமையாக்குகிறது; உண்மையில் வெற்றி இந்திரனுடையதே, ஏனெனில் முனிவர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் சேர்த்த தவம் சினத்தாலேயே குன்றியது.

தவம் கவரப்பட்டதால் அவர் மனத்தில் ஓர் எண்ணம் எழுந்தது: ‘இனி இவ்வாறு சினத்துக்கு ஆளாகமாட்டேன், எவ்விதத்திலும் பேசவும் மாட்டேன். அல்லது நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளும் மூச்சுவிடமாட்டேன்; புலன்களை வென்றவனாக என்னை வாட்டிக்கொள்வேன்.’ மௌனம், மூச்சடக்கம், உடலை வாட்டுதல் ஆகிய இம்மூன்றையும் அவர் சினத்துக்கான மாற்று மருந்தாக மேற்கொள்கிறார். வெல்லப்படாத புலன்களால் இழந்ததைப் புலனடக்கத்தாலேயே மீண்டும் சாதிக்க வேண்டும் என்பது அவரது முடிவு; அவர் தேவர்களைப் பழிக்கவில்லை, தம்மையே அடக்குகிறார்.

அவர் உறுதிபூணுகிறார்: ‘தவத்தால் ஈட்டப்படும் பிராமணத்தன்மையை நான் அடையும் வரை, மூச்சுவிடாமலும் உண்ணாமலும் எண்ணற்ற ஆண்டுகள் நிற்பேன்; தவம் செய்யும் என் உடல் உறுப்புகள் அழியாது.’ இவ்வாறு முனிவர்களுள் சிறந்த அவர் மீண்டும் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கான தீக்ஷையை ஏற்றார், உலகில் ஒப்பற்ற ஓர் உறுதிமொழியையும் செய்தார். ராஜரிஷி நிலையும் மகரிஷி நிலையும் பெறப்பட்டுவிட்டன, பிராமணத்தன்மை மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது; அதுவே இந்தத் தவம் அனைத்தின் இலக்கு. இந்தச் சர்க்கத்தோடு ரம்பையின் கதை முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் கிழக்குத் திசைக்குச் சென்ற அவரது தீக்ஷையின் பலனான பிராமணத்தன்மையைப் பெறுதலும் வசிஷ்டருடன் நட்பும் சொல்லப்படுகின்றன.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे चतुःषष्टितमः सर्गः॥ ६४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க