சர்க்கம்
மேனகையால் விசுவாமித்திரரின் தவம் கலைதல்
பிரம்மா ரிஷி பதவி அளித்தல், மேனகை புஷ்கரத்துக்கு வருதல், பத்தாண்டுகள் தவம் கலைதல், முனிவரின் கழிவிரக்கம், கௌசிகி நதிக்கரையில் கடுந்தவம், மகரிஷி பதவியைப் பெறுதல், பிரம்மரிஷி பதவியை வேண்டுதல், ரம்பையை அனுப்ப இந்திரன் முடிவு செய்தல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் சுனச்சேபனின் விடுதலையும் அம்பரீஷனின் வேள்வி நிறைவும் வர்ணிக்கப்பட்டன; இங்கே சதானந்தர் விசுவாமித்திரரின் தவத்தின் அடுத்த படியைச் சொல்கிறார். ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றதும் அவர் விரத நிறைவு நீராடல் செய்தார். அப்போது தேவர்கள் அனைவரும் அவரது தவத்துக்குப் பலன் அளிக்க விரும்பி அந்த மாமுனிவரை அணுகினர். பேரொளி படைத்த பிரம்மா மிக இனிய சொல்லைச் சொன்னார்: ‘உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; நீயே ஈட்டிய நற்செயல்களால் நீ ரிஷி ஆனாய்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுத் தேவர்களின் ஈசன் மீண்டும் விண்ணுலகுக்குச் சென்றார். ஆனால் விசுவாமித்திரர் அவ்வளவில் நிறைவடையவில்லை; அவர் மீண்டும் பெருந்தவம் செய்தார். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: ரிஷி பதவி அவரது இலக்கு அல்ல, பிரம்மரிஷி நிலையே; ஆகவே வரம் பெற்றது இங்கே ஓய்வு அல்ல, புதிய உழைப்பின் தொடக்கம். ‘நீ ரிஷி ஆனாய்’ என்ற சொல் வெறும் புகழ்ச்சி அல்ல, முதல் பதவி; தவசிகளின் வரிசை ரிஷி, மகரிஷி, பிரம்மரிஷி என்பதே. க்ஷத்திரிய குலத்தில் பிறந்த விசுவாமித்திரர் வசிஷ்டருடன் கொண்ட போட்டியால் தொடங்கியதன் முதல் பலன் இதுவே.
பிறகு நீண்ட காலத்துக்குப் பின், அப்சரஸ்களுள் சிறந்தவளான மேனகை புஷ்கரங்களில் நீராட வந்தாள். பேரொளி படைத்த குசிகரின் வழித்தோன்றல் அங்கே அழகில் ஒப்பற்ற அந்த மேனகையைக் கண்டார். கவிஞர் இங்கே ஓர் உவமையை இணைக்கிறார்: மேகத்தில் மின்னல் ஒளிர்வது போல அவள் புஷ்கர நீரில் ஒளிர்ந்தாள். இந்த உவமை இருவகைப் பொருளைக் குறிக்கிறது: அவளுடைய அழகின் ஒளியையும், அதன் நிலையாமையையும்; மின்னல் தோன்றிய கணமே மறைகிறது அன்றோ. தவக் குவியலும் அவ்வாறே ஒரு கணத்தில் குறைந்துவிடக் கூடும். ‘தத: காலேன மஹதா’ (பிறகு நீண்ட காலத்துக்குப் பின்) என்ற சொல்லால், பல ஆண்டுகள் இடையூறின்றிக் கழிந்தன என்று கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார்; இடையூறோ திடீரென்றே வருகிறது. மேனகை தவத்தைக் கலைக்க வந்தாள் என்று கவிஞர் சொல்லவில்லை: அவள் நீராடவே வந்தாள்; குற்றமோ பார்ப்பவரின் மனத்தில் எழுந்தது.
அவளைக் கண்டதும் முனிவர் காமனின் செருக்குக்கு வசப்பட்டார்; அவளிடம் இவ்வாறு சொன்னார்: ‘அப்சரஸே, உனக்கு நல்வரவு; இங்கே என் ஆசிரமத்தில் வசிப்பாயாக. உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; காமனால் மயக்கப்பட்ட எனக்கு அருள்வாயாக.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அழகிய இடையுடைய அவள் அங்கே வசிக்கலானாள். இங்கே சிந்திக்க வேண்டியது: ஆயிரம் ஆண்டுகள் தவத்தில் நிலைத்தவர் ஒரே பார்வையால் வசப்பட்டார்; வெளியிலிருந்து எந்தப் பகைவனும் அல்ல, தம்முடைய காமச் செருக்கே இடையூறானது. ‘நல்வரவு’ என்பது விருந்தோம்பல் சொல், ‘இங்கே வசிப்பாயாக’ என்பது அழைப்பு, ‘அருள்வாயாக’ என்பது இரத்தல்: இம்மூன்று சொற்களால் கவிஞர் முனிவர் படிப்படியாக இறங்குவதைக் காட்டுகிறார். தேவர்களால் ரிஷி பதவி அளித்துப் போற்றப்பட்டவரே இப்போது ஓர் அப்சரஸை இரக்கிறார்.
இவ்வாறு தவத்துக்குப் பெரும் இடையூறு விசுவாமித்திரரை வந்தடைந்தது. அவள் அங்கே வசித்தபோது, ஐந்தும் ஐந்துமாகப் பத்து ஆண்டுகள் விசுவாமித்திரரின் இனிய ஆசிரமத்தில் இன்பமாகக் கழிந்தன. ‘ஸுகேன’ (இன்பமாக) என்ற சொல்லைக் கவிஞர் நோக்கத்தோடு இணைக்கிறார்; இன்பம் தவத்தின் எதிரி, அதற்குக் கணக்கும் இல்லை. அந்தக் காலம் கழிந்ததும் மாமுனிவரான விசுவாமித்திரர் தம் நிலையைத் திரும்பிப் பார்க்கத் தொடங்கினார். ‘ஐந்தும் ஐந்தும்’ என்ற இரட்டிப்பும் பொருள் பொதிந்தது: கணக்கை மறந்ததே இங்கே குறிப்பிடப்படுகிறது. தவத்தில் ஒவ்வோர் ஆண்டும் கணக்கிடப்பட்டது; இன்பத்திலோ பத்து ஆண்டுகளும் ஒன்றுபோலக் கழிந்தன.
அவர் நாணம் கொண்டவர் போலானார், கவலையிலும் சோகத்திலும் ஆழ்ந்தார். ரகுநந்தனா, முனிவருக்குச் சினம் கலந்த எண்ணம் எழுந்தது: ‘இவை அனைத்தும் தேவர்களின் செயல்; இது என் தவத்தைப் பெரிதும் கவர்ந்ததாகும். ஓர் இரவு பகல் என்ற போர்வையில் என் பத்து ஆண்டுகள் கழிந்தன. காமத்தாலும் மயக்கத்தாலும் வெல்லப்பட்ட எனக்கு இந்த இடையூறு வந்து நின்றது.’ இவ்வாறு சிந்தித்து, முனிவர்களுள் சிறந்த அவர் பெருமூச்சுவிட்டுக் கழிவிரக்கத்தால் துயருற்றார். இங்கே வரிசையைக் காண வேண்டும்: முதலில் சினம் தேவர்கள் மீது விழுகிறது, பிறகோ ‘காமத்தாலும் மயக்கத்தாலும் வெல்லப்பட்ட எனக்கு’ என்று சொல்லிக் குற்றத்தைத் தம்மிடமே காண்கிறார்; இதுவே உண்மையான கழிவிரக்கத்தின் அடையாளம். ‘அஹோராத்ராபதேசேன’ (ஓர் இரவு பகல் என்ற போர்வையில்) என்ற சொல் அழகானது: பத்து ஆண்டுகள் ஓர் இரவு பகல் என்ற சாக்கில் கவரப்பட்டன போல. காலத்தின் இந்த மாயையே காமத்தின் வலிமை; மயக்கம் நீடிக்கும் வரை காலம் கணக்கிடப்படுவதில்லை.
அந்த அப்சரஸ் அஞ்சி நடுங்கிக் கைகூப்பி நின்றாள்; அவளைக் கண்டு குசிகரின் வழித்தோன்றல் இனிய சொற்களாலேயே மேனகையை அனுப்பிவைத்தார். ராமா, பிறகு விசுவாமித்திரர் வடக்கு மலைக்குச் சென்றார். பெரும் புகழுடைய அவர் உறுதியான மனத்துடன் காமத்தை வெல்ல விரும்பினார். இங்கே முனிவரின் பெருந்தன்மை வெளிப்படுகிறது: அவர் மேனகையைச் சபிக்கவில்லை, அவளை அவமதிக்கவுமில்லை; தம் குற்றத்தை அறிந்தவர் பிறரைத் தண்டிப்பதில்லை. ‘வடக்கு மலை’ என்பது இமயமலையைக் குறிக்கிறது; இடத்தை மாற்றுவதும் சாதனையின் அங்கமே, ஏனெனில் பழைய இடத்தில் நினைவே இடையூறாகலாம். ‘நைஷ்டிகீம் புத்திம்’ (உறுதியான மனம்) என்ற சொல்லால் உறுதியின் வலிமை குறிப்பிடப்படுகிறது.
கௌசிகி நதிக்கரையை அடைந்து அவர் நெருங்க முடியாத தவம் செய்தார். வடக்கு மலையில் ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவர் கடுந்தவம் செய்துகொண்டிருக்கையில் தேவர்களுக்கு அச்சம் உண்டானது. பிறகு ரிஷிக் கூட்டங்களுடன் கூடிய தேவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி ஒருவருக்கொருவர் ஆலோசித்தனர். அச்சத்தின் காரணம் தெளிவானது: காமத்தை வென்று மீண்டும் தவத்தில் நிலைத்தவரின் தவம் தடுக்க முடியாதது; ஆகவே தேவர்கள் இப்போது இடையூறைப் பற்றிச் சிந்திக்கவில்லை, பதவி அளித்து அவரை மகிழ்விக்கவே முயல்கின்றனர். கௌசிகி அவருடைய சகோதரி சத்தியவதியின் நதி வடிவம்; முந்தைய சர்க்கங்களில் இது சொல்லப்பட்டது; ஆகவே அதன் கரை அவருக்குப் பிரியமான இடம். ‘துராஸதம்’ (நெருங்க முடியாதது) என்ற தவத்தின் அடைமொழி அதன் கடுமையையே சொல்கிறது.
‘குசிகரின் வழித்தோன்றலான இவர் மகரிஷி என்ற பட்டத்தைப் பெறட்டும்; இதுவே நல்லது’ என்று அவர்கள் முடிவு செய்தனர். தேவர்களின் சொல்லைக் கேட்டு, உலகனைத்துக்கும் பாட்டனான பிரம்மா தவச்செல்வரான விசுவாமித்திரரிடம் இனிய சொல்லைச் சொன்னார்: ‘மகரிஷியே, குழந்தாய், உனக்கு நல்வரவு; உன் கடுந்தவத்தால் நான் மனநிறைவு அடைந்தேன்.’ ‘மகரிஷியே’ என்ற விளியாலேயே பதவி அளிக்கப்பட்டது போலாகிறது; பிரம்மா முதலில் விளிக்கிறார், பிறகு வரத்தைச் சொல்கிறார். தேவர்களின் உத்தியை இங்கே காண வேண்டும்: மேனகையை அனுப்பியவர்கள் என்று முனிவரால் ஐயுறப்பட்டவர்களே இப்போது தாமே அவரது பதவி உயர்வை வேண்டுகின்றனர்; இரண்டிலும் அச்சமே காரணம்.
‘கௌசிகா, உனக்கு மகத்துவத்தையும் ரிஷிகளுள் முதன்மையையும் அளிக்கிறேன்’ என்றார் பிரம்மா. பிரம்மாவின் சொல்லைக் கேட்டு, தவச்செல்வரான விசுவாமித்திரர் கைகூப்பி வணங்கிப் பாட்டனாருக்கு மறுமொழி சொன்னார்: ‘பகவானே, நானே ஈட்டிய நற்செயல்களால் ஒப்பற்ற பிரம்மரிஷி என்ற பட்டத்தை நீர் எனக்குச் சொல்வீரானால், அப்போதுதான் நான் புலன்களை வென்றவன்.’ பிரம்மா அவரிடம் சொன்னார்: ‘இன்னும் நீ புலன்களை வென்றவன் அல்லன்.’ இங்கே சர்க்கத்தின் சாரம் பொதிந்துள்ளது: பிரம்மரிஷி நிலை தவத்தின் அளவால் அல்ல, புலனடக்கத்தாலேயே பெறப்படுவது; மேனகை நிகழ்ச்சியே அதற்குச் சான்று. விசுவாமித்திரரின் மறுமொழியும் சிந்திக்கத் தக்கது: அவர் பிரம்மரிஷி பதவியை மட்டும் கேட்கவில்லை, ‘அப்போதுதான் நான் புலன்களை வென்றவன்’ என்று அதன் அடையாளத்தைத் தாமே குறிப்பிடுகிறார்; பிரம்மாவின் மறுப்பு அவரது அதே சொல்லால் நிறுவப்படுகிறது.
‘முனிவர்களுள் புலியே, முயல்வாயாக’ என்று சொல்லிவிட்டுப் பிரம்மா விண்ணுலகுக்குச் சென்றார். தேவர்கள் சென்றதும், மாமுனிவரான விசுவாமித்திரர் கைகளை உயர்த்தியவராக, பற்றுக்கோடின்றி, காற்றை உணவாகக் கொண்டு தவம் செய்தார். கோடையில் அவர் ஐந்து நெருப்புகளின் நடுவே தவம் செய்தார், மழைக்காலத்தில் திறந்த வெளியில் இருந்தார், பனிக்காலத்தில் இரவும் பகலும் நீரில் கிடந்தார். இவ்வாறு தவச்செல்வர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடுந்தவம் செய்தார். மூன்று பருவங்களிலும் மூவகைத் துன்பம் அவரால் தாமே வரவழைக்கப்பட்டது; முன்பு இன்பமாகப் பத்து ஆண்டுகளைக் கழித்தவர் இப்போது இன்பத்தின் சிறு துளியையும் விரும்பவில்லை. ‘கைகளை உயர்த்தியவர், பற்றுக்கோடற்றவர், காற்றை உணவாகக் கொண்டவர்’ என்ற மூன்று அடைமொழிகள் உடலின் மூவகைக் கட்டுப்பாட்டைக் குறிக்கின்றன: செயல், பற்றுக்கோடு, உணவு ஆகியவற்றின் தடுப்பு.
மாமுனிவரான விசுவாமித்திரர் இவ்வாறு தவத்தால் வெந்துகொண்டிருக்கையில், தேவர்களுக்கும் வாசவனுக்கும் மிகப் பெரும் கவலை உண்டானது. பிறகு இந்திரன் மருத் கணங்கள் அனைவருடனும் சேர்ந்து, அப்சரஸான ரம்பையிடம் தனக்கு நன்மையானதும் கௌசிகருக்குத் தீமையானதுமான சொல்லைச் சொன்னான். இதனால் சர்க்கம் அடுத்து வரும் ரம்பையின் கதைக்குப் பின்னணி அமைக்கிறது: மேனகை நிகழ்ச்சியில் பயன்படுத்தப்பட்டதே மீண்டும் தொடங்கப்படுகிறது; ஆனால் பலன் வேறாக இருக்கும், ஏனெனில் முனிவர் இப்போது புலன்களை வெல்வதற்கே முயல்கிறார். ‘தனக்கு நன்மையானது, கௌசிகருக்குத் தீமையானது’ என்ற முரண் அணியால் கவிஞர் இந்திரனின் தன்னலத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறார்; தேவராஜனின் அச்சம் உலக நன்மையிலிருந்து அல்ல, தன் பதவியைக் காப்பதிலிருந்தே பிறக்கிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे त्रिषष्टितमः सर्गः॥ ६३॥