॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 62

பால காண்டம்

சர்க்கம்

சுனச்சேபனைக் காத்தல்

புஷ்கரத்தில் தாய்மாமனைக் காணுதல், அடைக்கலம் புகுதல், விசுவாமித்திரர் தம் மைந்தர்களுக்கு இட்ட சாபம், காக்கும் மந்திரத்தை உபதேசித்தல், இந்திரனின் அருளால் நீண்ட ஆயுள், வேள்வி நிறைவு

முந்தைய சர்க்கத்தில் ரிசீகரிடமிருந்து நடு மகனான சுனச்சேபனை வாங்கிக்கொண்டு அரசன் அம்பரீஷன் தேரில் திரும்பினான். அதே துணைக்கதையின் முடிவை இந்தச் சர்க்கம் வர்ணிக்கிறது. சதானந்தர் ராமனை விளித்துச் சொல்கிறார்: மனிதருள் சிறந்த ரகுநந்தனா, பெரும் புகழுடைய அந்த அரசன் சுனச்சேபனை அழைத்துக்கொண்டு நண்பகலில் புஷ்கரத்தில் இளைப்பாறினான். அவன் இளைப்பாறிக்கொண்டிருக்கையில், பெரும் புகழுடைய சுனச்சேபன் மூத்த புஷ்கரத் தீர்த்தத்துக்கு வந்து, அங்கே ரிஷிகளுடன் தவம் செய்துகொண்டிருந்த தன் தாய்மாமன் விசுவாமித்திரரைக் கண்டான். அவன் தாகத்தாலும் களைப்பாலும் மிகவும் வாடியிருந்தான், முகம் வாடி எளியவனாக இருந்தான். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: சிறுவன் வேள்வித் தூணின் அருகே அல்ல, தீர்த்தத்திலேயே அடைக்கலம் பெற்றான்; தீர்த்தத்தின் மகிமையும் தாய்மாமன் உறவும் இரண்டுமே இங்கே குறிப்பிடப்படுகின்றன. விசுவாமித்திரரின் சகோதரி சத்தியவதி ரிசீகரின் மனைவி; ஆகவே அவர் சுனச்சேபனுக்குத் தாய்மாமன். ‘வ்யச்ரமத்’ (இளைப்பாறினான்) என்ற வினைச்சொல்லால் நண்பகல் ஓய்வு குறிப்பிடப்படுகிறது; அதனாலேயே சிறுவனுக்கு முனிவரைக் காணும் வாய்ப்பு உண்டானது என்பது கதையின் இணைப்பு.

சுனச்சேபன் முனிவரின் மடியில் விழுந்து இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘எனக்குத் தாயும் இல்லை, தந்தையும் இல்லை; உறவினரும் சுற்றத்தாரும் எங்கிருந்து வருவார்கள்? இனியவரே, முனிவர்களுள் சிறந்தவரே, அறப்படி என்னைக் காக்க வேண்டும். நீரே அனைவருக்கும் காவலர், நீரே அனைவரையும் பேணி வளர்ப்பவர். அரசன் அம்பரீஷன் தன் நோக்கம் நிறைவேறியவனாவது போல, நானும் நீண்ட ஆயுளும் அழிவின்மையும் உடையவனாக வேண்டும்; ஒப்பற்ற தவம் செய்து சொர்க்கலோகத்தையும் அடைய வேண்டும்.’ இங்கே மனத்தைக் கவர்வது இதுவே: சிறுவன் தன் உயிரைக் காக்க மட்டும் விரும்பவில்லை, அரசனின் வேள்வி நிறைவேறுவதையும் விரும்புகிறான். இது அவனுடைய நேர்மைக்கும் அறவுறுதிக்கும் எடுத்துக்காட்டு. ‘பாவன:’ என்ற சொல் சிறப்பாகச் சிந்திக்கத் தக்கது: காவலர் மட்டுமல்ல, அனைவரின் இருப்பையும் பேணி வளர்ப்பவர் என்பது பொருள்; இதனால் சிறுவன் தாய்மாமனைத் தெய்வம் போலத் துதிக்கிறான்.

‘அறநெறி உள்ளம் கொண்டவரே, மங்களமான, தெளிந்த மனத்துடன் திக்கற்ற எனக்கு நீரே காவலராக இருக்க வேண்டும்; தந்தை மகனைக் காப்பது போல, பாவத்திலிருந்து, அதாவது பாவத்தால் விளைந்த இந்த நெருக்கடியிலிருந்து, என்னைக் காக்க வேண்டும்.’ அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, பெருந்தவமுடைய விசுவாமித்திரர் அவனைப் பலவாறு தேற்றிவிட்டுத் தம் மைந்தர்களிடம் இவ்வாறு சொன்னார். இங்கே முனிவரின் இருவகை மறுமொழியைக் காண வேண்டும்: முதலில் அடைக்கலம் புகுந்தவனைத் தேற்றுதல், பிறகு வழியைச் சிந்தித்தல். தேற்றுதலின்றி வழி பயனற்றது, வழியின்றித் தேற்றுதல் ஏமாற்றே. ‘பவ்யேன சேதஸா’ (மங்களமான மனத்துடன்) என்ற இரு சொற்களால் தெளிந்த, நன்மையை நாடும் மனம் குறிக்கப்படுகிறது. ‘கில்பிஷம்’ (பாவம்) என்பது சிறுவன் தானே செய்த பாவம் அல்ல, அவனை வேள்விப் பலிவிலங்கு நிலைக்குக் கொண்டுவந்த பாவமே.

விசுவாமித்திரர் சொன்னார்: ‘மைந்தர்களே, நன்மையை நாடும் தந்தையர் எந்த நோக்கத்துக்காக மைந்தர்களைப் பெறுகிறார்களோ, மறுவுலக நன்மையைக் கருதி எதற்காக அவர்கள் பிறப்பு விரும்பப்படுகிறதோ, அந்த நோக்கத்துக்கான நேரம் இதோ வந்துவிட்டது. முனிவரின் மகனான இந்தச் சிறுவன் என்னிடம் அடைக்கலம் விரும்புகிறான். உங்கள் உயிரை மட்டும் கொடுத்து எனக்கு விருப்பமானதைச் செய்யுங்கள்.’ தந்தையின் இந்த ஆணை மிகக் கடுமையானதாகத் தோன்றுகிறது; ஆனால் அடைக்கலம் புகுந்தவனைக் காப்பதே பிராமணனின் மேலான அறம், மைந்தர்கள் அந்த அறத்தை நிறைவேற்றும் கருவி என்பது முனிவரின் பார்வை. ‘ஜீவிதமாத்ரேண’ (உயிரை மட்டும்) என்ற சொல்லால், வேறு எதுவும் கேட்கப்படவில்லை, உயிர் மட்டுமே என்று முனிவரின் வெளிப்படையான பேச்சு வெளிப்படுகிறது.

‘நீங்கள் அனைவரும் நற்செயல் புரிந்தவர்கள், அனைவரும் அறத்தில் ஈடுபாடுடையவர்கள். ஆகவே அரசனின் வேள்வியில் பலிவிலங்குகளாகி அக்கினிக்கு மனநிறைவு அளியுங்கள். இவ்வாறு செய்தால் சுனச்சேபனுக்குக் காவல் கிடைக்கும், வேள்வியும் இடையூறின்றி நிறைவுபெறும், தேவர்களும் மனநிறைவு அடைவார்கள், என் சொல்லும் நிறைவேற்றப்படும்.’ ஒரே செயலால் நான்கு நோக்கங்கள் நிறைவேறுகின்றன என்பது முனிவரின் வாதம். ஆனால் அந்த வாதம் அவர்களுடைய சொந்த உயிரையே விலையாகக் கேட்கிறது; ஆகவே சோதனை தாங்க முடியாதது. ‘அவிக்னத:’ (இடையூறின்றி) என்ற சொல்லால் வேள்வி இடையூறின்றி நிறைவுபெறுவது சொல்லப்படுகிறது; முழுத் துணைக்கதையின் முடிவும் இதுவே ஆகும், ஆனால் வேறொரு வழியால்.

முனிவரின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, மதுச்சந்தன் முதலிய அவருடைய மைந்தர்கள் செருக்குடனும் விளையாட்டாகவும் இவ்வாறு சொன்னார்கள்: ‘பிரபுவே, உம் சொந்த மைந்தர்களைக் கைவிட்டு மற்றவரின் மகனை எவ்வாறு காக்கிறீர்? உணவில் நாய் இறைச்சியைப் போல இந்தச் செயலைச் செய்யத் தகாததாகவே நாங்கள் காண்கிறோம்.’ ‘ஸலீலம்’ (விளையாட்டாக) என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய ஏளனம் குறிப்பிடப்படுகிறது; தந்தையின் ஆணை அவர்களால் மறுக்கப்பட்டது மட்டுமல்ல, ஏளனம் செய்யப்பட்டதும் கூட. நாய் இறைச்சி உவமையே அவர்களுடைய சாபத்துக்கு விதையாகிறது. ‘சொந்த மைந்தர்களைக் கைவிட்டு எவ்வாறு’ என்ற வினா இயல்பானதே, ஆனால் அதில் அன்பு அல்ல, தன்னலமே வேர் என்று முனிவர் காண்கிறார்.

மைந்தர்களின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு முனிவர்களுள் சிறந்தவரின் கண்கள் சினத்தால் சிவந்தன; அவர் பேசத் தொடங்கினார்: ‘இந்தச் சொல் அச்சமற்றது, கூச்சமற்றது, அறத்தாலும் இகழப்பட்டது. என் சொல்லை மீறி, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் கொடிய சொல்லை நீங்கள் சொன்னதால், நீங்கள் அனைவரும் வசிஷ்டரின் மைந்தர்களைப் போலவே இழிபிறவிகளில் நாய் இறைச்சி உண்பவர்களாக, முழுமையாக ஆயிரம் ஆண்டுகள் பூமியில் வாழ்வீர்கள்.’ முன்பு வசிஷ்டரின் மைந்தர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட சாபம் இங்கே எடுத்துக்காட்டாக முன்வைக்கப்படுகிறது; எந்த உவமையால் அவர்கள் தந்தையின் ஆணையை ஏளனம் செய்தார்களோ, அதே உவமையாலேயே சாபம் குறிப்பிடப்படுவது காவியத்தில் அழகானது. சாபத்துக்கு மூன்று பகுதிகள்: குல வீழ்ச்சி, நாய் இறைச்சி உண்ணுதல், ஆயிரம் ஆண்டுகள் பூமியில் வாழ்தல்.

இவ்வாறு மைந்தர்களைச் சாபத்துக்கு உள்ளாக்கிவிட்டு, முனிவர்களுள் சிறந்தவர் துயருற்ற சுனச்சேபனுக்குக் குறைவற்ற, இடையூறற்ற காவலை ஏற்படுத்தி இவ்வாறு சொன்னார்: ‘தூய கயிறுகளால் கட்டப்பட்டு, சிவப்பு மாலையும் பூச்சும் அணிந்தவனாக, விஷ்ணுவுக்குரிய வேள்வித் தூணை அடைந்து, சொற்களால் அக்கினியைத் துதிப்பாயாக. முனிவரின் மகனே, தெய்வீகமான இந்த இரண்டு பாடல்களைப் பாடுவாயாக; அதனால் அம்பரீஷனின் இந்த வேள்வியில் நீ சித்தி பெறுவாய்.’ இதுவே சர்க்கத்தின் மையம்: ஆயுதத்தால் அல்ல, வலிமையால் அல்ல, மந்திரத்தாலேயே காவல் ஏற்படுத்தப்பட்டது. வேள்வி விதி அழிக்கப்படவில்லை, பலிவிலங்கும் கொல்லப்படவில்லை; இரண்டின் இணக்கமும் துதியால் சாதிக்கப்படுகிறது. ‘நிராமயா ரக்ஷா’ (குறைவற்ற காவல்) என்ற சொல்லால், தவறாத காவல் குறிப்பிடப்படுகிறது; முனிவர் முதலில் அதை ஏற்படுத்திய பின்னரே பாடல்களை உபதேசிக்கிறார்.

சுனச்சேபன் அந்த இரண்டு பாடல்களையும் மிகுந்த மன ஒருமைப்பாட்டுடன் கற்றுக்கொண்டு, விரைவாக அரசர்களுள் சிங்கமான அம்பரீஷனிடம் சொன்னான்: ‘பேரறிவாளரே, அரசர்களுள் சிங்கமே, விரைவாகச் செல்வோம்; அரசர்களுக்கு அரசே, திரும்புவீராக, தீக்ஷையை அறிவிப்பீராக.’ முனிவரின் மகனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு மகிழ்ச்சி நிறைந்த அரசன் சோர்வின்றி, சோம்பலின்றி விரைவாக வேள்விச் சாலைக்குச் சென்றான். சிறுவனின் விரைவு இங்கே சிறப்பாகக் கவனிக்கத் தக்கது: சாவின் அச்சத்தைக் கைவிட்டு அவனே அரசனை வேள்வியை நோக்கித் தூண்டுகிறான், ஏனெனில் மந்திர வலிமையால் அவனுக்கு அச்சமின்மை உண்டானது. ‘அதந்த்ரித:’ (சோர்வின்றி) என்பது அரசனின் அடைமொழி; முன்பு அவன் பலிவிலங்கைத் தேடி அலைந்தான், இப்போதோ வேண்டியதைப் பெற்றவனாக விரைந்து செல்கிறான்.

சபையோரின் இசைவுடன் அரசன் அவனைத் தூய அடையாளங்கள் இடப்பட்ட, சிவப்பு ஆடை அணிந்த பலிவிலங்காக்கி வேள்வித் தூணில் கட்டினான். கட்டப்பட்ட அந்த முனிவரின் மகன் மிகச் சிறந்த சொற்களால் முறைப்படி இந்திரனையும் இந்திரனின் தம்பியான உபேந்திரனையும் (விஷ்ணுவையும்), அவ்விரு தேவர்களையும் துதித்தான். வேள்வித் தூண் விஷ்ணுவுக்குரியது, துதியோ இந்திரனுக்கும் இந்திரனின் தம்பிக்கும் உரியது; இவ்வாறு விசுவாமித்திரர் உபதேசித்த விதி முறைப்படி நிறைவேறியது. ‘பவித்ரக்ருதலக்ஷணம்’ (தூய அடையாளங்கள் இடப்பட்டவன்) என்பது வேள்விப் பலிவிலங்குக்கான சடங்கு; ‘சிவப்பு ஆடை’ அதன் வேடம்; விதிமுறை எவ்விதத்திலும் அழிக்கப்படவில்லை என்று கவிஞர் காட்டுகிறார்.

பிறகு ரகசியத் துதியால் மனநிறைவு அடைந்து மகிழ்ந்த ஆயிரம் கண்ணனான வாசவன் சுனச்சேபனுக்கு நீண்ட ஆயுளை அளித்தான். மனிதருள் சிறந்தவனே, அந்த அரசனும் வேள்வியை நிறைவு செய்து, ஆயிரம் கண்ணனின் அருளால் விளைந்த பன்மடங்கு பலனைப் பெற்றான். அறநெறி உள்ளமும் பெருந்தவமும் உடைய விசுவாமித்திரரும் புஷ்கரங்களில் மீண்டும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தார். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் சுனச்சேபனின் துணைக்கதையை முடிக்கிறது: பலிவிலங்கு கொல்லப்படவில்லை, வேள்விக்கு இடையூறு நேரவில்லை, விலை கொடுத்தவனும் ஏமாற்றப்படவில்லை. இறுதியில் விசுவாமித்திரர் மீண்டும் தவத்தில் ஈடுபடுவதைக் காட்டி, அடுத்த சர்க்கத்துக்கான பின்னணியை, அதாவது பிரம்மா ரிஷி பதவியை அளிப்பதற்கும் மேனகையால் தவம் கலைவதற்குமான பின்னணியை, அமைக்கிறது. ‘நீண்ட ஆயுள்’ என்ற வரம் சிறுவனின் முதல் வேண்டுகோளின் (‘நானும் நீண்ட ஆயுளும் அழிவின்மையும் உடையவனாக வேண்டும்’) நேரடிப் பலனே; இவ்வாறு வேண்டியதே பெறப்பட்டது என்பதில் காவியத்தின் வட்டம் நிறைவுபெறுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे द्विषष्टितमः सर्गः॥ ६२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க