॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 61

பால காண்டம்

சர்க்கம்

சுனச்சேபனை விலைக்கு விற்றல்

விசுவாமித்திரர் புஷ்கரம் சென்று தவம் செய்தல், அம்பரீஷனின் வேள்வியில் இந்திரன் பலிவிலங்கைக் கவர்தல், புரோகிதர் சொன்ன பிராயச்சித்தம், ரிசீகரின் ஆசிரமத்தில் விலைக்கு மகனை வேண்டுதல், நடு மகனான சுனச்சேபன் தானே முன்வருதலும் விலைக்கு வாங்கப்படுதலும்

முந்தைய சர்க்கத்தில் திரிசங்கு வானில் நிலைநிறுத்தப்பட்டான்; வேள்வியின் முடிவில் தேவர்களும் ரிஷிகளும் வந்தவாறே சென்றனர். இங்கே பேரொளி படைத்த விசுவாமித்திரர், புறப்படும் அந்த ரிஷிகளைப் பார்த்து, வனவாசிகள் அனைவரிடமும் சொன்னார்: ‘தென்திசையில் தங்கியிருக்கும் நமக்கு இந்தப் பெரும் இடையூறு நேர்ந்தது; ஆகவே வேறொரு திசையை அடைந்து அங்கே தவம் செய்வோம்.’ இங்கே திரிசங்குவின் பொருட்டு நேர்ந்த அந்தப் பெரும் சிரமமே ‘பெரும் இடையூறு’ என்று சொல்லப்படுகிறது. கவனிக்க வேண்டியது: முனிவர் இடையூறால் தோற்கடிக்கப்படவில்லை, இடத்தை மாற்றுவதால் அதைக் கடக்கிறார்; தவத்தின் இடத்தை மாற்றலாம், தவத்தைக் கைவிடக் கூடாது. ரிஷிகளும் அவரைப் பின்பற்றுபவர்கள், ஆகவே அவர் முதலில் அவர்களையே விளிக்கிறார்.

விசுவாமித்திரர் சொல்கிறார்: ‘பரந்த மேற்குத் திசையில், மகாத்மாவின் புஷ்கரங்களில் இனிதாகத் தவம் செய்வோம்; அது இனிய தவவனம் அன்றோ.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, பேரொளி படைத்த அந்த மாமுனிவர் புஷ்கரங்களுக்குச் சென்று, கிழங்குகளையும் பழங்களையும் உண்டு, கடுமையான, எதிர்க்க முடியாத தவம் செய்தார். இங்கே ‘இனிய தவவனம்’ என்ற சொல்லால், ஏற்ற இடமும் சாதனையின் ஓர் அங்கம் என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது; ஆனால் தவம் தானே கடுமையானது: இடத்தில் இனிமை, சாதனையில் கடுமை. ‘கிழங்குகளையும் பழங்களையும் உண்டு’ என்ற சொல்லால் உணவுக் கட்டுப்பாடும் தவத்தின் அங்கம் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது; ‘எதிர்க்க முடியாதது’ என்பதால் அந்தத் தவத்தை இடையூறு செய்யும் எவராலும் வெல்ல முடியாது என்பதும் சொல்லப்படுகிறது.

இதே காலத்தில், அம்பரீஷன் என்று புகழ்பெற்ற அயோத்தியின் பேரரசன் வேள்வி செய்யத் தொடங்கினான். வேள்வி செய்துகொண்டிருந்த அவனுடைய வேள்விப் பலிவிலங்கை இந்திரன் கவர்ந்தான். விலங்கு காணாமல் போனதும் பிராமணரான புரோகிதர் அரசனிடம் இவ்வாறு சொன்னார். இங்கே கதையின் புதிய ஓட்டம் தொடங்குகிறது: விசுவாமித்திரர் கதை சற்று நிற்கிறது, அம்பரீஷனின் துணைக்கதை தொடர்கிறது; இரு கதைகளும் பின்னர் சுனச்சேபனிடமே சந்திக்கின்றன. இந்திரன் வேள்விப் பலிவிலங்கைக் கவர்வது பழைய உத்தியே: சகரனின் வேள்வியிலும் அவனே குதிரையைக் கவர்ந்தான்; வேள்விக்கு இடையூறு செய்வதால் தேவராஜன் அரசர்களைச் சோதிக்கிறான்.

புரோகிதர் சொன்னார்: ‘அரசே, கொண்டுவரப்பட்ட விலங்கு உன் தவறான ஆட்சியால் காணாமல் போனது; மனிதர்களின் தலைவனே, காக்காத அரசனைக் குற்றங்கள் அழிக்கின்றன. மனிதருள் காளையே, இதற்கு இதுவே பெரும் பிராயச்சித்தம்: சடங்கு நடந்துகொண்டிருக்கும்போதே விரைவாக விலங்கையோ ஒரு மனிதனையோ கொண்டு வா.’ ‘காக்காத அரசனைக் குற்றங்கள் அழிக்கின்றன’ என்ற சொல்லே அரச அறத்தின் சாரம்: காத்தலே அரசனின் அடிப்படைக் கடமை; அதில் கவனக்குறைவு ஏற்பட்டால் குற்றங்களே தண்டிக்கின்றன. ‘விலங்கையோ மனிதனையோ’ என்ற மாற்றுவழியே கதையின் விதை: இந்தச் சொல்லாலேயே மனிதன் வேள்விப் பலிவிலங்காவது சாஸ்திரத்தின் வாயிலாக நுழைக்கப்பட்டது; அதுவே பின்னர் சுனச்சேபனின் துயரத்துக்கு வேராகிறது.

உபாத்தியாயரின் சொல்லைக் கேட்டு, பேரறிவாளனும் மனிதருள் காளையுமான அந்த அரசன் ஆயிரக்கணக்கான பசுக்களைக் கொடுத்துப் பலிவிலங்கைத் தேடினான். பூமியின் தலைவனான அவன் பல நாடுகளையும், ஜனபதங்களையும், நகரங்களையும், வனங்களையும், புண்ணிய ஆசிரமங்களையும் தேடிக்கொண்டு சுற்றித் திரிந்தான். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: அரசன் வலிமையால் எவரையும் கவரவில்லை, விலைகொடுத்து வாங்கவே விரும்புகிறான்; அறவழியிலேயே வேள்வியின் அங்கத்தைச் சேகரிக்க முயல்கிறான். ‘ஆயிரக்கணக்கான பசுக்கள்’ என்பது விலையின் தாராளத்தைக் குறிக்கிறது; ஆயினும் அவனுக்கு வேள்விக்கேற்ற விலங்கு கிடைக்கவில்லை, ஏனெனில் இந்திரனின் இடையூறு தெய்வத்தால் நேர்ந்தது. கதையின் விரிவு இங்கே இடம், காலம் ஆகியவற்றின் பரப்பைக் காட்டுகிறது.

அந்த அரசன் பிருகுதுங்க மலையில் மனைவியுடனும் மைந்தர்களுடனும் அமர்ந்திருந்த ரிசீக முனிவரைக் கண்டான். அளவற்ற ஒளிபடைத்த ராஜரிஷி தவத்தால் ஒளிவீசிய அந்த மகரிஷியை வணங்கி, அவரது அருளைப் பெற்றுப் பேசினான். ‘வணங்கி, அருளைப் பெற்று’ என்ற வரிசை சிந்திக்கத் தக்கது: முதலில் வணக்கம், பிறகு அருளைப் பெறுதல், அதன் பின்னரே வேண்டுகோள்; இதுவே இரப்பவனின் வரம்பு. ரிசீகர் பிருகு வம்சத்தவர், ஆகவே ‘பார்கவர்’ என்று சொல்லப்படுகிறார்; அவர் மனைவியுடனும் மைந்தர்களுடனும் காணப்படுகிறார்; அதனால் அடுத்த உரையாடலுக்கான மேடை அமைகிறது.

எல்லாவற்றிலும் நலம் விசாரித்த பின் அவன் ரிசீகரிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘நூறாயிரம் பசுக்களுக்கு ஈடாக ஒரு மகனை விற்பீரானால், பெரும் பேறு பெற்ற பார்கவரே, பலிவிலங்கின் பொருட்டு நான் நோக்கம் நிறைவேறியவனாவேன். நான் எல்லா நாடுகளிலும் சுற்றினேன், வேள்விக்கேற்ற விலங்கு கிடைக்கவில்லை.’ இங்கே அரசனின் நெருக்கடி வெளிப்படுகிறது: வேள்வி தொடங்கிவிட்டது, விலங்கு காணாமல் போனது, காலமும் கடந்துகொண்டிருக்கிறது; ஆகவே அவன் மனிதனையே பலிவிலங்காகக் கேட்கிறான். ‘நோக்கம் நிறைவேறியவனாவேன்’ என்ற சொல்லால் அரசனின் எளிமையும் துயரமும் வெளிப்படுகின்றன; வேண்டுகோளுக்கு முன் நலம் விசாரித்தது அவனது பணிவைக் குறிக்கிறது. விலையோ பெரியது: நூறாயிரம் பசுக்கள்.

‘ஆகவே விலைக்கு ஈடாக இங்கிருந்து என் பொருட்டு ஒரு மகனைத் தர வேண்டும்’ என்று சொல்லப்பட்டதும், பேரொளி படைத்த ரிசீகர் சொன்னார்: ‘மனிதருள் சிறந்தவனே, மூத்தவனை நான் எவ்விதத்திலும் விற்கமாட்டேன்.’ ரிசீகரின் சொல்லைக் கேட்டு, அந்த மகாத்மாக்களின் தாய் பேசினாள். தந்தையின் மறுப்பு முதலில் நிற்கிறது: மூத்தவன் தந்தைக்குப் பிரியமானவன் அன்றோ; இதனால் குடும்பத்தில் அன்பு பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்ட விதம் குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘எவ்விதத்திலும்’ என்ற சொல்லால் மறுப்பின் உறுதி வெளிப்படுகிறது; முனிவர் விலையை உயர்த்த விரும்பவில்லை, மூத்தவனைப் பற்றி மட்டுமே மறுக்கிறார்.

அவள் மனிதருள் புலியான அம்பரீஷனிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னாள்: ‘மூத்த மகனை விற்கத் தகாதவன் என்று பகவான் பார்கவர் சொன்னார்; பிரபுவே, எனக்கும் இளையவனான சுனகன் பிரியமானவன் என்று அறிவாயாக. ஆகவே, அரசே, இளைய மகனை உனக்குத் தரமாட்டேன்.’ தாயின் சொல் தந்தையின் சொல்லின் எதிரொலியே: இருவருமே தத்தமக்குப் பிரியமானவனைக் காக்கின்றனர், நடு மகனோ இருவராலும் நினைக்கப்படவில்லை. இங்கே கீதா பிரஸ் பதிப்பில் இரண்டு அரை அடிகள் கூடுதலாக உள்ளன: ‘மூத்த மகனை விற்கத் தகாதவன் என்று பகவான் பார்கவர் சொன்னார்’ என்பதும், ‘ஆகவே, அரசே, இளைய மகனை உனக்குத் தரமாட்டேன்’ என்பதும்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் அவை இல்லை.

‘மனிதருள் சிறந்தவனே, பெரும்பாலும் மூத்தவர்கள் தந்தையர்க்குப் பிரியமானவர்கள், இளையவர்கள் தாய்மார்களுக்கு; ஆகவே நான் இளையவனைக் காப்பேன்.’ ராமா, அந்த முனிவரும் முனிவரின் மனைவியும் இவ்வாறு சொன்னதும், நடு மகனான சுனச்சேபன் தானே ஒரு சொல்லைச் சொன்னான். இங்கே நெஞ்சை உருக்கும் பொருள் உள்ளது: இருவருடைய சொல்லிலும் குறிப்பிடப்படாதவனே தானே விற்கப்படுவதை ஏற்கிறான். ‘ப்ராயேண’ (பெரும்பாலும்) என்ற சொல்லால் தாய் தன் பாரபட்சத்தை உலக இயல்பாக அலங்கரிக்கிறாள்; ‘ரக்ஷ்யே’ (காப்பேன்) என்பது அவளது முடிவு. நடு மகனின் மௌனம் உடைந்து அவனது சொல் இங்கேதான் தொடங்குகிறது.

சுனச்சேபன் சொன்னான்: ‘மூத்தவனை விற்கத் தகாதவன் என்று தந்தை சொன்னார், இளையவனைத் தாய் சொன்னாள்; ஆகவே நடுவனே விற்கத் தக்கவன் என்று கருதுகிறேன். அரசகுமாரா, என்னை அழைத்துச் செல்.’ இந்தச் சொல் சிறுவனின் மனவுறுதியையும் எளிமையையும் ஒருசேர வெளிப்படுத்துகிறது; அவன் எவரையும் பழிக்கவில்லை, அழவுமில்லை, எஞ்சிய பலனை மட்டும் ஏற்கிறான். இதனாலேயே இந்தச் சிறுவன் கதையின் மையமாகிறான். அவனது வாதமும் தூயது: இருவராலும் தடுக்கப்பட்டது போக எஞ்சியதே விற்கத் தக்கது என்று; ஆனால் அதன் பலன் அவனே விற்கப்படுவது.

பிறகு, நீண்ட கைகளை உடையவனே, பிரம்மத்தைப் பேசும் அவனது சொல் முடிந்ததும், மனிதர்களின் தலைவனான அரசன் பொன், தங்கம் ஆகியவற்றின் கோடிகளையும், மணிக் குவியல்களையும், நூறாயிரம் பசுக்களையும் கொடுத்துச் சுனச்சேபனை வாங்கிக்கொண்டு மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் சென்றான். பேரொளியும் பெரும் புகழும் உடைய ராஜரிஷி அம்பரீஷன் சுனச்சேபனைத் தேரில் ஏற்றிக்கொண்டு விரைவாகப் புறப்பட்டான். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் சுனச்சேபன் விலைக்கு வாங்கப்படுவதோடு முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் புஷ்கரத்தில் அவனுடைய தாய்மாமனான விசுவாமித்திரரால் அவன் காக்கப்படுவான்; ஆகவே இந்தச் சர்க்கம் இரு கதைகளின் சந்திப்பு. தொடக்கத்தில் விசுவாமித்திரர் புஷ்கரம் சென்றது சொல்லப்பட்டது, இறுதியில் சுனச்சேபன் தேரில் ஏற்றப்பட்டது; இவ்விரண்டும் சந்திப்பதே அடுத்த சர்க்கத்தின் பொருள். ‘மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன்’ என்ற அரசனின் மகிழ்ச்சி சிறுவனின் துயரத்துடன் முரண்பட்டுக் கருணைச் சுவையை வளர்க்கிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे एकषष्टितमः सर्गः॥ ६१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க