॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 60

பால காண்டம்

சர்க்கம்

திரிசங்கு உடலோடு சொர்க்கம் ஏறுதல்

ரிஷிகளுடன் வேள்வியைத் தொடங்குதல், திரிசங்கு உடலோடு விண்ணுலகம் ஏறுதல், இந்திரன் கீழே தள்ளுதல், தென்திசையில் புதிய படைப்பு, தேவர்களின் இணக்கச் சொல்லால் நிறுத்துதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் விசுவாமித்திரர் மகோதயனையும் வசிஷ்டரின் மைந்தர்களையும் சாபத்தால் வீழ்த்தினார். தவ வலிமையால் அவர்கள் அழிந்ததை அறிந்து, பேரொளி படைத்த விசுவாமித்திரர் ரிஷிகளின் நடுவே சொன்னார்: ‘இக்ஷ்வாகுவின் வழித்தோன்றலான இவன் திரிசங்கு என்று புகழ்பெற்றவன், அறநெறி மிக்கவன், வள்ளல், என்னையே அடைக்கலமாக அடைந்தவன். இவன் தன் இதே உடலோடு தேவலோகத்தை வெல்ல விரும்புகிறான். இவன் தன் உடலோடு தேவலோகம் செல்லும்படி நீங்கள் என்னுடன் சேர்ந்து வேள்வியை நடத்துங்கள்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: விசுவாமித்திரர் ஆணையிடவில்லை, முதலில் தம் தவ வலிமையைக் காட்டவுமில்லை; அடைக்கலம் புகுந்தவனின் விருப்பத்தையும், அவனது அறநெறியையும் கொடைத்தன்மையையும் முன்வைக்கிறார். ‘என்னையே அடைக்கலமாக அடைந்தவன்’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் சர்க்கத்தின் அடிப்படை இழையைக் குறிப்பிடுகிறார்: அடைக்கலம் புகுந்தவனைக் காப்பதே விசுவாமித்திரரின் எல்லா முயற்சிகளுக்கும் காரணம்; அதுவே பின்னர் தேவர்களுடன் பெரும் முரணையும் தோற்றுவிக்கிறது. மேலும் ரிஷிகளின் நடுவே சொல்லியதால், இந்த வேள்வி தனியொருவரின் செயல் அல்ல, அனைவரின் இசைவாலேயே சாதிக்கப்பட வேண்டியது என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது.

விசுவாமித்திரரின் சொல்லைக் கேட்டு, அறம் அறிந்த மகரிஷிகள் அனைவரும் உடனே ஒன்றுகூடி அறத்துக்கு இசைந்த சொல்லைச் சொன்னார்கள்: ‘குசிகரின் வழித்தோன்றலான இந்த முனிவர் மிகுந்த சினமுடையவர். அவர் சொன்ன சொல் சரியானதே; இது செய்யப்பட வேண்டியதே, இதில் ஐயமில்லை. நெருப்புக்கு நிகரான பகவான் சினத்தால் சாபம் அளிப்பார். ஆகவே, விசுவாமித்திரரின் ஒளியால் இக்ஷ்வாகுவின் வழித்தோன்றல் உடலோடு விண்ணுலகம் செல்லும்படி வேள்வி நடத்தப்படட்டும்.’ இங்கே இரு காரணங்கள் காணப்படுகின்றன: ஒன்று அச்சம், மற்றொன்று அறத்தைப் பற்றிய உறுதி. ரிஷிகள் முதலில் முனிவரின் சினத்தை நினைவுகூர்கின்றனர்; பின்னர் ‘அவர் சொன்ன சொல் சரியானதே’ என்று அவரது சொல் அறத்துக்கு இசைந்தது என்பதையே ஏற்கின்றனர். இதனால், வேண்டுகோள் அச்சத்தால் மட்டும் ஏற்கப்படவில்லை, அதில் அடைக்கலம் புகுந்தவனைக் காக்கும் அறம் உள்ளது என்பதையும் அவர்கள் அறிந்துள்ளனர் என்று வால்மீகி காட்டுகிறார். ‘உடலோடு விண்ணுலகம்’ என்பதோ அசாதாரணமான வேண்டுகோள், ஏனெனில் உடலோடு சொர்க்கம் செல்லுதல் சாஸ்திரத்தில் எங்கும் விதிக்கப்படவில்லை.

‘ஆகவே வேள்வி தொடங்கப்படட்டும்; அனைவரும் பொறுப்பேற்றுக்கொள்ளுங்கள்’ என்று சொல்லி, அந்த மகரிஷிகள் அப்போது அந்தச் சடங்குகளைச் செய்யத் தொடங்கினர். அந்த வேள்வியில் பேரொளி படைத்த விசுவாமித்திரரே வேள்வி செய்துவைப்பவர் ஆனார்; மந்திரங்களில் வல்ல ருத்விக்குகளும் வரிசைப்படி மந்திரங்களுடன் தத்தம் பணிகளில் நின்றனர். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: க்ஷத்திரிய குலத்தில் பிறந்தவராயினும் விசுவாமித்திரர் இப்போது வேள்வி செய்துவைப்பவராக நிற்கிறார்; தவத்தால் அவர் பெற்ற ரிஷித்தன்மையே இங்கே சான்று. முந்தைய சர்க்கங்களில் அரசனாக இருந்து வசிஷ்டரால் தோற்கடிக்கப்பட்டவரே இப்போது ஒரு பெரும் வேள்வியை நடத்துபவர்; இதுவே அவரது நீண்ட தவத்தின் சித்தி. வசிஷ்டரின் மைந்தர்கள் இசையாதபோதும் வேள்வி தளரவில்லை, ஏனெனில் மந்திரங்களில் வல்ல பிற ருத்விக்குகள் இருந்தனர். ‘ஆனுபூர்வ்யேண’ (வரிசைப்படி) என்ற சொல்லால், வரிசை முறையும் எங்கும் மீறப்படவில்லை என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது.

ருத்விக்குகள் கல்ப சூத்திரப்படி, விதிமுறைப்படி எல்லாச் சடங்குகளையும் செய்தனர். பிறகு நீண்ட காலத்துக்குப் பின், பெருந்தவமுடைய விசுவாமித்திரர் அவிர்ப்பாகம் பெறுவதற்காக எல்லாத் தேவர்களையும் அழைத்தார். ஆனால் அப்போது அங்கே அவிர்ப்பாகம் பெற அந்தத் தேவர்கள் எவரும் வரவில்லை. இது மிக ஆழமான இடம்: வேள்வியில் விதிமுறை குறைவின்றி உள்ளது, மந்திரங்கள் பிழையின்றி உள்ளன, வேள்வி செய்துவைப்பவரும் பெருந்தவமுடையவர்; ஆயினும் தேவர்கள் வரவில்லை. ஆகவே குறை செயலில் இல்லை, வேள்வி செய்பவனிடமே என்பது தெளிவு: குருவின் சாபத்தால் சண்டாள நிலையை அடைந்த திரிசங்குவின் வேள்வியில் அவிர்ப்பாகம் பெற அவர்கள் விரும்பவில்லை. இதனாலேயே விசுவாமித்திரரின் சினத்துக்கான விதை விதைக்கப்படுகிறது. மேலும் ‘மஹதா காலேன’ (நீண்ட காலத்துக்குப் பின்) என்ற சொல்லால் நீண்ட முயற்சி குறிப்பிடப்படுகிறது; முனிவர் திடீரெனச் சினமடையவில்லை, நெடுநேரம் காத்திருந்த பின்னரே.

பிறகு சினம் கொண்ட மாமுனிவரான விசுவாமித்திரர் ஸ்ருவத்தை உயர்த்திக்கொண்டு சீற்றத்துடன் திரிசங்குவிடம் இவ்வாறு சொன்னார்: ‘மனிதர்களின் தலைவனே, நானே ஈட்டிய தவத்தின் ஆற்றலைப் பார். இதோ நான் உன்னை என் ஆற்றலால் உன் உடலோடு சொர்க்கத்துக்குக் கொண்டுசெல்கிறேன். மனிதர்களின் தலைவனே, உடலோடு அடைய அரிதான சொர்க்கத்துக்குச் செல்வாயாக. அரசே, நானே ஈட்டிய தவத்துக்குச் சிறிதேனும் பலன் இருக்குமானால், அதன் ஒளியால் உடலோடு விண்ணுலகம் செல்வாயாக.’ இங்கே வேள்விக்குப் பதிலாகத் தவமே கருவியாகிறது. தேவர்களின் அருள் எதிர்பார்க்கப்படவில்லை; நீண்ட காலம் சேர்த்த தவத்தின் பலனே நேரடியாகச் செலவிடப்படுகிறது. ‘ஸ்வார்ஜிதம்’ (தானே ஈட்டியது) என்ற சொல் இருமுறை சொல்லப்படுகிறது; இந்த வலிமை எவராலும் அளிக்கப்பட்டது அல்ல, தானே ஈட்டியது, ஆகவே அதைச் செலவிடுவதில் முனிவர் சுதந்திரமானவர் என்பது அதனால் குறிப்பிடப்படுகிறது. ஸ்ருவத்தை உயர்த்தியது வேள்விக் கருவியாலேயே செய்யப்பட்ட உறுதிமொழி என்பதையும் காண வேண்டும்.

அந்த முனிவர் இவ்வாறு சொன்னதும், காகுத்ஸ்தா, அந்த மனிதர் தலைவன் முனிவர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே அப்போது உடலோடு விண்ணுலகம் சென்றான். திரிசங்கு சொர்க்கலோகம் சென்றதைக் கண்டு, பாகனை அடக்கியவனான இந்திரன் தேவர் கூட்டங்கள் அனைவருடனும் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘திரிசங்கு, மீண்டும் செல்; சொர்க்கத்தில் உனக்கு இருப்பிடம் அமைக்கப்படவில்லை.’ இவ்வாறு இங்கே இரு ஆற்றல்களுக்கு இடையிலான மோதல் தொடங்குகிறது: தவத்தின் வலிமை விண்ணுலகுக்குக் கொண்டு சேர்க்கிறது, தேவராஜனின் அதிகாரமோ அங்கே தங்குவதைத் தடுக்கிறது. ‘முனிவர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே’ என்ற சொல்லால், இது மறைவாகச் செய்த செயல் அல்ல என்று கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார்; ரிஷிகள் அனைவரும் சாட்சிகள்; ஆகவே முனிவரின் உறுதிமொழி முறிந்தாலும் அனைவர் முன்னிலையிலேயே முறியும். இந்திரனின் சொல்லும் பகையால் எழுந்தது அல்ல, வரம்பால் எழுந்தது: சொர்க்கத்தில் இருப்பிடம் அமைக்கப்படாதவன் அங்கே தங்கத் தகுதியற்றவன் என்று.

‘குருவின் சாபத்தால் வீழ்ந்த மூடனே, தலைகீழாகப் பூமியில் விழு’ என்று மகேந்திரன் இவ்வாறு சொன்னதும் திரிசங்கு மீண்டும் விழுந்தான். விழுந்துகொண்டே அவன் ‘காப்பாற்றும்’ என்று கதறித் தவச்செல்வரான விசுவாமித்திரரை அழைத்தான். கதறிக்கொண்டிருந்த அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, கௌசிகர் கடும் சினத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு ‘நில், நில்’ என்றார். அந்தச் சொல்லால் திரிசங்கு இடைவெளியிலேயே நின்றான்: விண்ணுலகையும் அடையவில்லை, பூமியிலும் விழவில்லை. ரிஷிகளின் நடுவே அவன் ஒளிவீசும் இன்னொரு பிரஜாபதி போலத் தோன்றினான். இங்கே ‘ரோஷம் ஆஹாரயத்’ (சினத்தை வரவழைத்துக்கொண்டார்) என்ற வழக்கு சிந்திக்கத் தக்கது: சினம் தானாக வரவில்லை, முனிவரால் அழைக்கப்பட்டது; தவசியின் சினமும் அவரது உறுதிக்குக் கட்டுப்பட்டது என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது. அடைக்கலம் புகுந்தவனின் துயரக் கதறலே இந்தச் சினத்துக்குக் காரணம், தமக்கு நேர்ந்த அவமானம் அல்ல.

சினத்தால் மயங்கிய அவர், தென்திசை வழியில் இருக்கும் வேறு ஏழு ரிஷிகளை (சப்தரிஷிகளை) மீண்டும் படைத்து, வேறொரு நட்சத்திர வரிசையையும் படைத்தார். தென்திசையில் நின்று, ரிஷிகளின் நடுவே, பெரும் புகழுடைய அவர் நட்சத்திர வரிசையைப் படைத்து, சினத்தால் கலங்கியவராக இவ்வாறு எண்ணினார்: ‘வேறோர் இந்திரனைப் படைப்பேன், அல்லது உலகம் இந்திரனின்றி இருக்கட்டும்.’ இவ்வாறு சினத்தால் அவர் தேவர்களையும் படைக்கத் தொடங்கினார். இங்கே வால்மீகி தென்திசையின் நட்சத்திரங்களின் தோற்றத்தை இந்த வரலாற்றுடன் பிணைக்கிறார்; தவத்தின் ஆற்றல் படைப்பாளி நிலை வரை வளர்கிறது என்று காட்டுகிறார். முன்பு சொல்லப்பட்ட ‘இன்னொரு பிரஜாபதி போல’ என்ற அடைமொழி இங்கே நேரடியாகப் பொருள்படுகிறது. ஆனால் ‘சினத்தால் மயங்கியவர்’, ‘கலங்கியவர்’ என்ற இரு சொற்களால் கவிஞர் அவரது குறையையும் குறிப்பிடுகிறார்: ஆற்றல் பெரியது, ஆனால் அதைத் தூண்டுவது மயக்கமே.

பிறகு மிகவும் பதற்றமடைந்த ரிஷிக் கூட்டங்களுடன் கூடிய தேவர்களும் அசுரர்களும் மகாத்மாவான விசுவாமித்திரரிடம் இணக்கமான சொல்லைச் சொன்னார்கள்: ‘பெரும் பேறு பெற்றவரே, இந்த அரசன் குருவின் சாபத்தால் சிதைக்கப்பட்டவன்; தவச்செல்வரே, உடலோடு விண்ணுலகம் செல்ல அவன் தகுதியற்றவனே.’ அந்தத் தேவர்களின் சொல்லைக் கேட்டு, முனிவர்களுள் சிறந்த கௌசிகர் எல்லாத் தேவர்களிடமும் மிகப் பெருமைமிக்க ஒரு சொல்லைச் சொன்னார். இங்கே தேவர்கள் வலிமையால் தடுக்கவில்லை, எதிர்ச் சாபத்தால் அச்சுறுத்தவுமில்லை; இணக்கத்துடன் சாஸ்திர வரம்பையே நினைவூட்டுகின்றனர். ‘பெரும் பேறு பெற்றவரே’, ‘தவச்செல்வரே’ என்ற விளிகளால் அவர்கள் முனிவரின் பெருமையை ஏற்கின்றனர்; ஆயினும் குருவின் சாபத்தின் பலனை மாற்ற இயலாது என்று தெரிவிக்கின்றனர். இதனால் முரண் போர் வழியைக் கைவிட்டு உரையாடல் வழியையே அடைகிறது; விசுவாமித்திரரும் மறுமொழியில் சாபம் அல்ல, பெருமைமிக்க சொல்லையே சொல்கிறார்.

‘உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும். இந்த அரசன் திரிசங்கு உடலோடு ஏறுவான் என்று நான் உறுதியளித்துள்ளேன்; அதைப் பொய்யாக்க நான் துணியமாட்டேன். உடலோடு கூடிய இந்தத் திரிசங்குவுக்கு நிலையான சொர்க்கம் இருக்கட்டும்; என்னுடைய நட்சத்திரங்கள் அனைத்தும் நிலைபெற்றவையாக இருக்கட்டும். உலகங்கள் நிலைத்திருக்கும் வரை இவை அனைத்தும் எல்லா வகையிலும் நிலைத்திருக்கட்டும். தேவர்களே, நான் செய்த இவை அனைத்துக்கும் நீங்கள் இசைவளிக்க வேண்டும்.’ இங்கே முனிவரின் நோக்கம் தெளிவாகிறது: தேவர்களுடன் பகையும் அல்ல, இந்திர பதவியின் மீதான ஆசையும் அல்ல, தம் சொல்லின் உண்மையைக் காப்பது மட்டுமே. ‘பொய்யாக்கத் துணியமாட்டேன்’ என்ற சொல்லில் தவசியின் முழு ஒழுக்கமும் வெளிப்படுகிறது. மேலும் அவர் தேவர்களுக்கு ஆணையிடவில்லை; ‘இசைவளிக்க வேண்டும்’ என்று வேண்டுகிறார். இந்தப் பணிவே தீர்வுக்கான வாயிலாகிறது.

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் தேவர்கள் அனைவரும் முனிவர்களுள் சிறந்தவருக்கு மறுமொழி சொன்னார்கள்: ‘அப்படியே ஆகட்டும், உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; இவை அனைத்தும் எல்லா வகையிலும் நிலைத்திருக்கட்டும். முனிவர்களுள் சிறந்தவரே, வானில் வைசுவானரப் பாதைக்கு (தேவர்கள் செல்லும் வழிக்கு) வெளியே அந்தப் பல நட்சத்திரங்களும் இருக்கட்டும்; அந்த ஒளிகளின் நடுவே ஒளிவீசிக்கொண்டு, தலைகீழாக, அமரர்களுக்கு நிகராகத் திரிசங்குவும் நிற்கட்டும்.’ இங்கே நுட்பமான ஒரு தீர்வு காணப்படுகிறது: திரிசங்கு சொர்க்கத்துக்குள் நுழையவில்லை, ஆனால் சொர்க்கத்துக்கு நிகரான நிலையான நிலையைப் பெறுகிறான்; நட்சத்திரங்களும் தேவயான வழிக்கு வெளியே வைக்கப்படுகின்றன; அதனால் இந்திரனின் அதிகாரம் பாதிக்கப்படுவதில்லை. தலைகீழாக இருப்பது குருவின் சாபத்தின் எஞ்சிய அடையாளமே. இவ்வாறு தேவர்களின் அதிகாரமும் முனிவரின் உறுதிமொழியும் இரண்டுமே காக்கப்படுகின்றன; இதுவே வால்மீகியின் நடை: ஒரு தரப்பை உடைப்பதால் அல்ல, இரு தரப்பின் வரம்பையும் காப்பதாலேயே முரண் அடங்குகிறது.

‘இந்த ஒளிகள், நோக்கம் நிறைவேறியவனும் புகழுடையவனும் சொர்க்கலோகத்தை அடைந்தவன் போன்றவனுமான அந்த அரசர்களுள் சிறந்தவனைப் பின்தொடர்ந்து நிற்கும்’ என்று தேவர்கள் சொன்னார்கள். இவ்வாறு தேவர்கள் அனைவராலும் ரிஷிகளாலும் துதிக்கப்பட்ட, அறநெறி உள்ளமும் பேரொளியும் உடைய விசுவாமித்திரர் ரிஷிகளின் நடுவே தேவர்களிடம் ‘சரி’ என்று மட்டுமே மறுமொழி சொன்னார். பிறகு வேள்வியின் முடிவில், மனிதருள் சிறந்தவனே, மகாத்மாக்களான தேவர்களும் தவச்செல்வர்களான ரிஷிகளும் அனைவரும் வந்தவாறே சென்றனர். ஒரே சொல்லால் முனிவரின் பெரும் சினம் அடங்கியது; இதுவும் அவரது பெருமையே. இவ்வாறு திரிசங்குவின் வரலாறு முடிகிறது; தென்வானில் திரிசங்கு தலைகீழாக நிற்கிறான் என்பது உலகில் புகழ்பெற்ற செய்தி. அடுத்த சர்க்கத்தில் விசுவாமித்திரர் தென்திசை இடையூறுகள் நிறைந்தது என்று கருதி மேற்குத் திசையில் புஷ்கரத்தில் தவம் தொடங்குகிறார்; அங்கே அம்பரீஷனின் வேள்வியில் சுனச்சேபனின் கதை தொடங்குகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे षष्टितमः सर्गः॥ ६०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க