॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 67

பால காண்டம்

சர்க்கம்

ஸ்ரீராமன் வில்லை முறித்தல்

விசுவாமித்திரரின் வேண்டுகோளின்படி வில் கொண்டுவரப்படுதல், எட்டுச் சக்கரப் பேழை, ஜனகர் வில்லின் பெருமையைக் கூறுதல், ராமன் விளையாட்டாக நாணேற்றி முறித்தல், ஜனகரின் சபதம் நிறைவேறுதல், தசரதனை அழைத்து வரத் தூதர்களை அனுப்புதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் ஜனகர் விசுவாமித்திரருக்குச் சிவ வில்லின் வரலாற்றைச் சொல்லி, ‘என் மகள் வீரத்தையே பரிசமாகக் கொண்டவள்’ என்ற தம் சபதத்தையும் தெரிவித்தார். ஜனகரின் அந்த மொழியைக் கேட்ட மாமுனிவர் விசுவாமித்திரர் மன்னர் ஜனகரிடம், ‘ராமனுக்கு வில்லைக் காட்டுவீராக’ என்றார். இந்த ஒரே வாக்கியத்தால் சர்க்கத்தின் கதை முழுவதும் இயங்கத் தொடங்குகிறது; முனிவர் மன்றாடவில்லை, வாதிடவுமில்லை; காண்பதை மட்டுமே கேட்கிறார். உடனே மன்னர் ஜனகர் தம் அமைச்சர்களுக்கு, ‘சந்தனமும் மலர்மாலைகளும் சாத்தப்பெற்ற அந்தத் தெய்விக வில்லை இங்கே கொண்டு வாருங்கள்’ என்று ஆணையிட்டார். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: அந்த வில் வெறும் ஆயுதமாகக் கருதப்படவில்லை; தேவர்களின் அருள்வடிவான, பூஜைக்குரிய பொருளாகக் கருதப்படுகிறது. ஆகவே சந்தனமும் மாலைகளும் அணிவிக்கப்பட்டே அவைக்குக் கொண்டுவரப்படுகிறது. ஜனகரின் ஆணை தாமதத்தைப் பொறுக்கவில்லை; அக்கணமே அமைச்சர்கள் பணியில் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர்.

ஜனகரால் ஆணையிடப்பட்ட அளவற்ற ஆற்றல் கொண்ட அமைச்சர்கள் நகருக்குள் சென்று, அந்த வில்லை முன்னிட்டுக்கொண்டு நகரத்திலிருந்து வெளியே வந்தனர். நெடிதுயர்ந்த வலிமை மிக்க மனிதர்கள் ஐம்பது நூறு பேர், அதாவது ஐயாயிரம் பேர், எட்டுச் சக்கரங்கள் கொண்ட அந்தப் பேழையை எப்படியோ சிரமப்பட்டு இழுத்து வந்தனர். ‘கதஞ்சன’ (எப்படியோ, பெருமுயற்சியுடன்) என்ற சொல்லால் கவி வில்லின் ஈடற்ற கனத்தைக் குறிப்பிடுகிறார்: ஐயாயிரம் வலியோர் கூடியும் சக்கரங்கள் பொருத்திய அந்தப் பேழையை மிகுந்த சிரமத்துடனேயே நகர்த்தினர். குதிரைகளோ யானைகளோ அல்ல, மனிதர்களே அதை இழுக்கின்றனர்; இதனால் வில்லின் அமானுஷ்யத் தன்மை கண்கூடாகக் காட்டப்படுகிறது. இரும்பாலான அந்த அழகிய பேழையைக் கொண்டு வந்த மன்னரின் அமைச்சர்கள் தேவருக்கு நிகரான ஜனகரிடம் பேசினர். அந்தப் பேழை எட்டுச் சக்கரங்கள் கொண்டது; அதாவது எட்டுச் சக்கரங்கள் பொருத்திய வண்டி வடிவப் பெட்டி; சக்கரங்கள் இல்லாமல் அதை நகர்த்தவே முடியாது.

அமைச்சர்கள் கூறினர்: ‘மன்னா, மிதிலை அதிபதியே, ராஜேந்திரரே, எல்லா மன்னர்களாலும் பூஜிக்கப்பட்ட இந்தச் சிறந்த வில் வந்துவிட்டது; காட்ட விரும்பினால் இதைக் காட்டலாம்.’ அவர்கள் மொழியைக் கேட்ட மன்னர் கைகூப்பியவாறு மகாத்மாவான விசுவாமித்திரரிடமும் ராமலக்ஷ்மணர் இருவரிடமும் சொன்னார்: ‘பிராமணரே, இந்தச் சிறந்த வில் ஜனக வம்சத்து மன்னர்களால் போற்றிப் பூஜிக்கப்பட்டது. பெரும் வீரம் கொண்ட மன்னர்களாலும் இதில் நாணேற்ற முடியவில்லை; ஆயினும் முற்காலத்தில் அவர்களும் இதை மதிக்கவே செய்தனர்.’ இங்கே ஜனகர் வில்லின் வரலாற்றையே விவரிக்கிறார்: குலமுறைப்படி பூஜிக்கப்பட்டது, பல வீரர்கள் முயன்றும் நாணேற்றப்படாதது; இதனால் கேட்போர் மனத்தில் ஆவல் பெருகுகிறது. ‘எல்லா மன்னர்களாலும் பூஜிக்கப்பட்டது’ என்ற அமைச்சர்களின் சொல்லும் அதே பொருளை உறுதிப்படுத்துகிறது.

‘அசுரர்களோடு கூடிய தேவர் கூட்டங்கள் அனைத்துமே இந்த வில்லில் நாணேற்ற இயலவில்லை; ராக்ஷசர்களாலும் இயலவில்லை, கந்தர்வ யக்ஷ சிரேஷ்டர்களாலும், கின்னரர்களாலும், மாபெரும் நாகர்களாலும் இயலவில்லை. இந்த வில்லை வளைப்பதிலும், நாணேற்றுவதிலும், நாணில் அம்பு பொருத்துவதிலும், அசைப்பதிலும், தூக்குவதிலும் மனிதர்களுக்கு என்ன கதி? வில்களில் சிறந்த அந்த வில் இங்கே கொண்டுவரப்பட்டுள்ளது. முனிபுங்கவரே, பெரும் பேறுடையவரே, இந்த ராஜகுமாரர் இருவருக்கும் இதைக் காட்டுங்கள்.’ இவ்வாறு ஜனகரே வில்லை எவராலும் வெல்ல முடியாத தன்மையை விரிவாக விவரிக்கிறார்; அதனால் பின்னர் ராமனின் செயல் இன்னும் பெரிதாகத் தோன்றுகிறது. ஆயினும் அவர் காட்டுவதை மறுக்கவில்லை; பெண்ணைப் பெற்ற தந்தையின் இதயத்தில் நம்பிக்கையும் இருக்கிறது. ‘என்ன கதி’ என்ற கேள்வி இங்கே மறுப்புப் பொருளில் வருகிறது: அதில் மனிதர்களுக்கு வழியே இல்லை என்பது கருத்து.

ஜனகர் சொன்னதைக் கேட்ட விசுவாமித்திரர், அருகில் ராமனுடன் இருந்தவாறே, ராகவனிடம் ‘குழந்தாய் ராமா, வில்லைப் பார்’ என்றார். மகரிஷியின் சொல்லின்படி ராமன் அந்த வில் இருந்த இடத்திற்குச் சென்று, அந்தப் பேழையைத் திறந்து வில்லைப் பார்த்து, ‘இந்தத் தெய்விகச் சிறந்த வில்லை நான் இங்கே கையால் தொடுகிறேன்; இதைத் தூக்கவும் வளைக்கவும் முயல்வேன்’ என்றான். இங்கே ராமனின் சொல் கர்வம் நிறைந்ததல்ல, பணிவானது; ‘செய்வேன்’ என்று அல்ல, ‘முயல்வேன்’ என்றே அவன் சொல்கிறான். குருவின் ஆணை, சீடனின் பணிவு, செயலில் உறுதி ஆகிய மூன்றும் ஒருங்கே காணப்படுகின்றன. விசுவாமித்திரர் ‘ஸராம:’ (ராமனுடன் கூடியவர்) என்று குறிப்பிடப்படுகிறார்; ராமனோடு சேர்ந்தே அவர் அங்கே அமர்ந்திருந்தார்.

‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்றார் மன்னர்; முனிவரும் அவ்வாறே கூறினார். முனிவரின் சொல்லின்படி ராமன் விளையாட்டாக வில்லை நடுவில் பற்றினான். பல்லாயிரக்கணக்கான மனிதர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, தர்மாத்மாவான அந்த ரகுநந்தனன் விளையாட்டுப் போலவே அந்த வில்லில் நாணேற்றினான். தேவர், அசுரர், கந்தர்வர் ஆகியோராலும் இயலாதது ராமனுக்கு வெறும் விளையாட்டாயிற்று. ‘லீலயா’, ‘ஸலீலம்’ (விளையாட்டாக) என்ற இரு சொற்களால் கவி அந்தச் சிரமமின்மையை இருமுறை குறிப்பிடுகிறார்; ‘பல்லாயிரம் மனிதர் பார்த்திருக்க’ என்ற சொல்லால் செயலின் வெளிப்படைத் தன்மையைக் காட்டுகிறார்: இது மறைவில் அல்ல, மக்கள் திரளின் முன்னிலையிலேயே செய்யப்பட்டது. வில் நடுவில் பற்றப்பட்டது, ஏனெனில் கைப்பிடி அங்கேதான் உள்ளது; இது தனுர்வேதத்தின் முறை. மன்னரும் முனிவரும் ஒரே நேரத்தில் இசைவு தந்தனர்; அதனால் ராமனின் செயல் இருவராலும் ஏற்கப்பட்டதாயிற்று.

நாணேற்றியபின் அவன் அந்த வில்லை முழுமையாக இழுத்து வளைத்தான்; அப்போது பெரும்புகழ் கொண்ட அந்த மனிதருள் சிறந்தவன் அந்த வில்லை நடுவில் முறித்தான். அதன் ஓசை இடிமுழக்கம் போன்ற பேரொலியாக இருந்தது; மலை பிளவுபடுவது போன்ற பெரும் நிலநடுக்கமும் உண்டாயிற்று. முனிசிரேஷ்டர், மன்னர், ராகவர் இருவர் ஆகியோரைத் தவிர மற்ற மனிதர்கள் அனைவரும் அந்த ஓசையால் மயங்கி விழுந்தனர். தவத்தாலும் தேஜஸாலும் அந்த ஓசையைக் கடந்து நின்ற அந்த நால்வர் மட்டுமே அசையாமல் நின்றனர். வில் முறிந்தது கவனக்குறைவால் அல்ல; நாணேற்றுதலை விஞ்சிய ஆற்றலால் நிறுவப்பட்ட சான்று அது; அதனால் ஜனகரின் சபதம் நிறைவேறுகிறது. ‘அந்த ராகவர் இருவர்’ என்பதில் ராமலக்ஷ்மணர் இருவரும் இங்கே அடங்குவர். ஓசை இடி விழுந்ததற்கு ஒப்பானது, நிலநடுக்கம் மலை பிளந்ததற்கு ஒப்பானது; இரு உவமைகளால் கவி அதன் பெருமையை வருணிக்கிறார்.

அந்த மக்கள் மீண்டும் தெளிவு பெற்றதும், அச்சம் நீங்கிய, சொல்லறிந்த மன்னர் கைகூப்பி முனிபுங்கவரிடம் கூறினார்: ‘பகவானே, தசரதன் மைந்தன் ராமனின் வீரத்தை நான் நேரில் கண்டேன்; இது மிகவும் அற்புதமானது, எண்ணிப் பார்க்கவும் ஊகிக்கவும் முடியாதது. என் மகள் சீதை தசரதன் மைந்தன் ராமனைக் கணவனாக அடைந்து ஜனகர் குலத்திற்குப் புகழ் சேர்ப்பாள். கௌசிகரே, ‘என் மகள் வீரத்தையே பரிசமாகக் கொண்டவள்’ என்ற என் சபதம் உண்மையாயிற்று. என் உயிரினும் மேலாக மதிக்கும் சீதை ராமனுக்கு அளிக்கப்பட வேண்டியவள்.’ இங்கே ஜனகர் செல்வத்திற்காகவோ அரசுக்காகவோ அல்ல, தம் சபதம் உண்மையானதற்காகவே மகிழ்கிறார்; மகளும் அவரால் ‘உயிரினும் மேலாக மதிக்கப்படுபவள்’ என்று குறிப்பிடப்படுகிறாள். முந்தைய சர்க்கத்தில் சீதை ‘அயோனிஜா’ (கருப்பையில் பிறவாதவள்) என்று சொல்லப்பட்டாள்; இங்கோ ‘என் மகள்’ என்று பாசத்தோடே குறிப்பிடப்படுகிறாள்.

‘பிராமணரே, கௌசிகரே, தங்கள் அனுமதியுடன் என் அமைச்சர்கள் தேர்களில் விரைந்து அயோத்திக்கு உடனே செல்லட்டும்; தங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும். அவர்கள் பணிவான சொற்களால் மன்னர் தசரதனை என் நகருக்கு அழைத்து வரட்டும்; வீரத்தைப் பரிசமாகக் கொண்ட என் மகளை அளிப்பது பற்றி எல்லாவற்றையும் விவரமாகச் சொல்லட்டும். ‘முனிவரின் பாதுகாப்பில் காகுத்தர் இருவரும் இங்கே இருக்கின்றனர்’ என்றும் மன்னரிடம் சொல்லட்டும். இவ்வாறு மிக விரைந்து செல்லும் அவர்கள் மகிழ்ச்சியுற்ற மன்னரை அழைத்து வரட்டும்.’ இதுவரை ஜனகர் மீண்டும் மீண்டும் விசுவாமித்திரரின் அனுமதியை நாடுகிறார்; இங்கே எல்லாச் செயலுக்கும் முனிவரே சான்றும் அளவுகோலும். இவ்வாறு திருமண உறுதி தூதர்களை அனுப்புவதாக மாறுகிறது. தூதர்கள் செய்ய வேண்டியவை மூன்று: நடந்ததைச் சொல்லுதல், திருமணத்தைத் தெரிவித்தல், தசரதனை அழைத்து வருதல்.

கௌசிகர் ‘அப்படியே’ என்றார். பின்னர் தர்மாத்மாவான மன்னர் ஜனகர் அமைச்சர்களை அழைத்து, ஆணை பெற்ற அவர்களை, நடந்ததை உள்ளபடி தெரிவிக்கவும் மன்னர் தசரதனை அழைத்து வரவும் அயோத்திக்கு அனுப்பினார். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் வில் முறிப்பின் மூலம் சீதாராமத் திருமணத்தை உறுதி செய்து, அடுத்த சர்க்கத்தில் தூதர்கள் அயோத்தியில் நுழைவதையும் தசரதனிடம் செய்தியைத் தெரிவிப்பதையும் முன்வைக்கிறது. கதையின் இணைப்பு இங்கே தெளிவாகிறது: மிதிலையின் நிகழ்வு அயோத்தியை நோக்கி நகர்கிறது. ‘க்ருதசாஸனான்’ (ஆணை பெற்றவர்களை) என்ற சொல் தூதர்களுக்குத் தெளிவான கட்டளை இடப்பட்டதைக் குறிக்கிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे सप्तषष्टितमः सर्गः॥ ६७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க