॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 68

பால காண்டம்

சர்க்கம்

ஜனகரின் தூதர்கள் அயோத்திக்கு வருதல்

தூதர்கள் வழியில் மூன்று இரவுகள் தங்குதல், தசரதனைக் காணுதல், ஜனகரின் நலம் விசாரிப்பு, வீரத்தைப் பரிசமாகக் கொண்ட சீதையை ராமனுக்கு அளிக்கும் முன்மொழிவு, அழைப்பு, தசரதன் குருமாருடனும் அமைச்சருடனும் கலந்தாலோசித்தல், மறுநாள் புறப்பாடு பற்றிய முடிவு

முந்தைய சர்க்கத்தில் ஜனகர் விசுவாமித்திரரின் அனுமதி பெற்றுத் தம் அமைச்சர்களைத் தூதர்களாக அயோத்திக்கு அனுப்பினார். ஜனகரால் ஆணையிடப்பட்ட அந்தத் தூதர்கள் விரைந்து புறப்பட்டனர்; வழியில் அவர்களுடைய வாகனங்கள் களைத்துப் போனதால் மூன்று இரவுகள் தங்கி, நான்காம் நாள் அயோத்தி நகருக்குள் நுழைந்தனர். மன்னரின் ஆணைப்படி அவர்கள் அரண்மனைக்குச் சென்று உள்ளே அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர்; அங்கே தேவருக்கு நிகரான முதிய மன்னர் தசரதனைக் கண்டனர். பின்னர் அனைவரும் கைகூப்பி, அச்சம் நீங்கியவர்களாக, மன்னரிடம் பணிவும் இனிமையும் நிறைந்த சொற்களைக் கூறினர். இங்கே கவி தூதனின் இலக்கணத்தைக் குறிப்பிடுகிறார்: தலைவரின் செய்தியை உள்ளபடி சொல்ல அச்சமின்மை வேண்டும்; ஆனால் சொல்லில் பணிவையும் இனிமையையும் காக்க வேண்டும். இவ்விரு பண்புகளும் ஒருங்கே இருப்பதை ‘ப்ரச்ரிதம் மதுராக்ஷரம்’ (பணிவான, இனிய எழுத்துகள் கொண்ட) என்ற இரு சொற்கள் காட்டுகின்றன.

தூதர்கள் கூறினர்: ‘மிதிலையின் மன்னர் ஜனகர் அக்னிஹோத்ர அக்னியை முன்னிட்டு நின்றவாறு, அன்பில் தோய்ந்த இனிய மொழியால் தங்கள் குறைவற்ற நலத்தையும் க்ஷேமத்தையும் மீண்டும் மீண்டும் விசாரிக்கிறார்; தங்களுடையதை மட்டுமல்ல, உபாத்தியாயர்கள், புரோகிதர்கள், பரிவாரத்தார் ஆகியோரின் நலத்தையும் அறிய விரும்புகிறார்.’ இவ்வாறு அமைதியான மனத்துடன் நலம் விசாரித்தபின், மிதிலை அதிபதியான அந்த வைதேகர் கௌசிகரான விசுவாமித்திரரின் அனுமதியைப் பெற்றுத் தங்களுக்கு இந்தச் செய்தியைச் சொன்னார். இங்கே கருத வேண்டியது: ஜனகர் முதலில் அக்னியைச் சாட்சியாக்கி, பின்னர் குருமாரையும் புரோகிதர்களையும் அன்போடு நினைவுகூர்ந்து, அதன் பின்னரே தம் நோக்கத்தைச் சொல்கிறார். ராஜதர்மத்தின் மரபு இதுவே: நலம் விசாரிப்பது முதலில், காரியம் பின்னர். ‘முஹுர்முஹு:’ (மீண்டும் மீண்டும்) என்ற சொல், தூதர்கள் திரும்பத் திரும்பச் சொன்ன செய்தியின் மீதுள்ள மதிப்பைக் குறிக்கிறது.

ஜனகரின் செய்தி: ‘மன்னா, என் மகள் வீரத்தையே பரிசமாகக் கொண்டவள் என்ற என் சபதம் முன்பே உலகம் அறிந்தது. அதைக் கேட்டுப் பல மன்னர்கள் பொறாமையுடன் வந்தனர்; ஆனால் வில்லில் நாணேற்ற இயலாமல் வீரமிழந்து திருப்பி அனுப்பப்பட்டனர். அதே என் மகளை இப்போது விசுவாமித்திரரை முன்னிட்டுக்கொண்டு தற்செயலாக வந்த உம் சிறு புதல்வர்கள் வென்றுவிட்டனர். பெருந்தோள் உடையவரே, ரத்தினம் போன்றிருந்த அந்தத் தெய்விக வில்லையும் மாபெரும் மக்கள் அவையில் மகாத்மாவான ராமன் நடுவில் முறித்துவிட்டான்.’ இங்கே ‘யத்ருச்சயா’ (தற்செயலாக) என்ற சொல் முக்கியமானது: ராமலக்ஷ்மணர்கள் திருமணத்திற்காக வரவில்லை; விசுவாமித்திரரின் யாகத்தைக் காப்பதற்காகவே வந்தனர்; ஆயினும் தெய்வச் செயலாலேயே இந்த உறவு கைகூடியது. ‘புத்ரகை:’ (சிறு புதல்வர்களால்) என்ற வாஞ்சை கலந்த சொல்லும் ஜனகரின் அன்பை வெளிப்படுத்துகிறது.

‘ஆகவே வீரத்தைப் பரிசமாகக் கொண்ட சீதையை இந்த மகாத்மாவான ராமனுக்கு நான் அளிக்க வேண்டும். அதன் மூலமே என் சபதத்தைக் கடந்து நிறைவேற்ற விரும்புகிறேன்; தாங்கள் அதற்கு அனுமதி அளிக்க வேண்டும். மகாராஜரே, உபாத்தியாயர்களுடனும் புரோகிதரை முன்னிட்டுக்கொண்டும் விரைந்து வாருங்கள்; தங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும். ராகவர் இருவரையும் தாங்களே நேரில் காண வேண்டும். ராஜேந்திரரே, என் சபதத்தை நிறைவேற்றித் தர வேண்டும்; இங்கு வந்தால் இரு புதல்வர்களாலும் உண்டாகும் மகிழ்ச்சியைத் தாங்கள் அடைவீர்கள்.’ இங்கே ‘இரு புதல்வர்கள்’ என்ற சொல்லால் ஜனகர், ராமனுக்கு மட்டுமல்ல லக்ஷ்மணனுக்கும் அங்கே திருமணம் நிறைவேறும் என்பதை நுட்பமாகக் குறிப்பிடுகிறார்; இது அடுத்த சர்க்கங்களில் வெளிப்படும். இவ்வாறு தூதர் மொழியிலேயே திருமணப் பெருவிழாவின் அறிவிப்பு தரப்பட்டுவிட்டது. மேலும் ஜனகர் ஆணையிடவில்லை; ‘அனுமதி அளிக்க வேண்டும்’ என்று வேண்டுகிறார்.

தூதர்கள் தம் மொழியை இவ்வாறு நிறைவு செய்தனர்: ‘இவ்வாறு விதேக அதிபதி விசுவாமித்திரரின் அனுமதியைப் பெற்று, சதானந்தரின் கருத்தையும் ஏற்று, இந்த இனிய செய்தியைச் சொன்னார்.’ அந்தத் தூதர் மொழியைக் கேட்ட மன்னர் தசரதன் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்து, வசிஷ்டரையும் வாமதேவரையும் அமைச்சர்களையும் நோக்கி இவ்வாறு கூறினார். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: ஜனகர் தனியாக முடிவு செய்யவில்லை; விசுவாமித்திரரின் ஆணையையும் குலப்புரோகிதர் சதானந்தரின் இசைவையும் பெற்றே செய்தியை அனுப்புகிறார். அதுபோலவே தசரதனும் மகிழ்ச்சியால் மட்டும் செயல்படவில்லை; முதலில் குருமாரையும் அமைச்சர்களையும் கலந்து கேட்கிறார்.

தசரதன் கூறினான்: ‘குசிகரின் மைந்தர் விசுவாமித்திரரால் காக்கப்பட்டு, கௌசல்யையின் ஆனந்தத்தைப் பெருக்கும் ராமன் தன் தம்பி லக்ஷ்மணனுடன் விதேக நாட்டில் தங்கியிருக்கிறான். மகாத்மாவான ஜனகர் அந்தக் காகுத்தனின் வீரத்தை நேரில் கண்டிருக்கிறார்; ஆகவே தம் மகளை ராகவனுக்கு அளிக்க விரும்புகிறார். மகாத்மாவான ஜனகரின் இந்தச் செய்தி உங்களுக்கு உகந்ததாக இருந்தால், உடனே அந்த நகருக்குச் செல்வோம்; காலம் கடந்துவிடக் கூடாது.’ இங்கே ‘கௌசல்யானந்தவர்தன:’ (கௌசல்யையின் ஆனந்தத்தைப் பெருக்குபவன்) என்ற சொல்லால் தாயின் மகிழ்ச்சியும் குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘உங்களுக்கு உகந்தால்’ என்பது மன்னனின் பணிவு: அவன் ஆணையிடவில்லை, இசைவை வேண்டுகிறான். ‘காலம் கடந்துவிடக் கூடாது’ என்ற சொல்லிலோ தந்தையின் ஆவல் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

அதைக் கேட்ட அமைச்சர்கள் மகரிஷிகள் அனைவருடனும் சேர்ந்து ஒரே குரலில் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்றனர். மிகவும் மகிழ்ந்த மன்னன் அமைச்சர்களிடம் ‘நாளை பயணம்’ என்றான். எல்லா நற்பண்புகளும் நிறைந்த, மன்னனால் பெரிதும் கௌரவிக்கப்பட்ட அந்த அமைச்சர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அந்த இரவைக் கழித்தனர். எந்த மாறுபாடும் இல்லை, எந்தத் தாமதமும் இல்லை; அனைவரின் உள்ளமும் ஒன்றாகவே இருந்தது. இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் ஜனகரின் அழைப்பையும் தசரதனின் முடிவையும் இணைத்து, அடுத்த சர்க்கத்தின் மிதிலைப் பயணத்திற்கு நிலம் அமைக்கிறது; இங்கிருந்து பால காண்டத்தில் திருமணப் பகுதி தொடங்குகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डेऽष्टषष्टितमः सर्गः॥ ६८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க