சர்க்கம்
தசரதன் மிதிலைக்கு வருதல்
தசரதனின் புறப்பாட்டு ஆணை, பிரம்மரிஷிகள் முன்னே செல்லுதல், நான்கு நாளில் விதேக நாட்டில் நுழைதல், ஜனகரின் வரவேற்பு, திருமண முன்மொழிவு, இன்பமான இரவு
முந்தைய சர்க்கத்தில் ஜனகரின் தூதர்கள் அயோத்தியில் தசரதனிடம் விதேக மன்னரின் செய்தியைத் தெரிவித்தனர்; மன்னனும் அமைச்சர்களுடன் கலந்து மறுநாள் பயணத்தை முடிவு செய்தான். பின்னர் அந்த இரவு கழிந்தது. உபாத்தியாயர்களுடனும் உறவினர்களுடனும் கூடிய மகிழ்ச்சியுற்ற மன்னர் தசரதன் சுமந்திரனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘இன்று கருவூல அதிகாரிகள் அனைவரும் ஏராளமான செல்வத்தையும் பலவகை ரத்தினங்களையும் எடுத்துக்கொண்டு, நன்கு ஏற்பாடு செய்து முன்னே செல்லட்டும். நால்வகைப் படையும் முழுமையாக உடனே புறப்படட்டும். என் ஆணையோடு ஒரே நேரத்தில் சிறந்த வாகனங்களும் பூட்டிய வண்டிகளும் தயாராகட்டும்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: மன்னன் வெறுங்கையோடு செல்லவில்லை; மணமகள் வீட்டாருக்குத் தகுந்த செல்வத்தை முன்னிட்டுக்கொண்டு செல்கிறான்; இதுவே குல மரபு. ‘என் ஆணையோடு ஒரே நேரத்தில்’ என்ற சொல் மன்னனின் ஆவலைக் குறிக்கிறது: ஆணை உச்சரிக்கப்படும் கணத்திலேயே காரியம் முடிந்திருக்க வேண்டும் என்பது அவன் எண்ணம். இங்கே கருவூலம், படை, வாகனங்கள் ஆகிய ராஜயாத்திரையின் மூன்று அங்கங்களும் வரிசைப்படி ஆணையிடப்படுகின்றன.
மீண்டும் அவன் கூறினான்: ‘வசிஷ்டர், வாமதேவர், ஜாபாலி, காசியபர், நீண்ட ஆயுள் கொண்ட மார்க்கண்டேயர், காத்யாயன ரிஷி ஆகிய இந்த அந்தணர்கள் முன்னே செல்லட்டும்; என் தேரையும் பூட்டுவாயாக. காலம் கடக்காதபடி விரைவாகச் செய்யுங்கள்; ஜனகரின் தூதர்கள் என்னை அவசரப்படுத்துகின்றனர்.’ ரிஷிகள் முன்னே செல்வதே இங்கே சிறப்பு: மன்னன் தானே பின்னால், பிரம்மரிஷிகளோ முன்னால். தர்மகாரியத்தில் அந்தணர்களே முன்செல்வோர் என்பது இதனால் குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘காலம் கடக்கக் கூடாது’ என்ற சொல்லால் சுபகாரியத்தில் விரைவே நற்பண்பு என்று சொல்லப்படுகிறது. இந்த ஆறு ரிஷிகளும் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் புரோகிதர்களும் அமைச்சர்களும் ஆவர்; அவர்களைப் பெயர் சொல்லிக் குறிப்பிடுவதால் கவி தசரதனின் பயணம் தர்மத்திற்கு உகந்தது என்பதை நிலைநாட்டுகிறார்.
மன்னனின் ஆணைப்படி நால்வகைப் படை ரிஷிகளோடு செல்லும் மன்னனைப் பின்தொடர்ந்தது. நான்கு நாள் வழி நடந்து அவர்கள் விதேக நாட்டை அடைந்தனர். திருமிகு மன்னர் ஜனகர் அவர்களின் வருகையைக் கேட்டு வரவேற்பு பூஜைக்கு ஏற்பாடு செய்தார். ‘நான்கு நாள்’ என்ற சொல்லால் அயோத்திக்கும் மிதிலைக்கும் இடையிலான தொலைவு குறிப்பிடப்படுகிறது: அவ்வளவு வழி நான்கு நாட்களில் கடக்கப்பட்டது. ஜனகர் வெறுமனே காத்திருக்கவில்லை; வருகைச் செய்தியைக் கேட்டதுமே உபசாரப் பொருள்களைத் தயார் செய்கிறார்; இதுவே விருந்தோம்பல் தர்மத்தின் முறை. இங்கே கதை அயோத்தியிலிருந்து மிதிலைக்கு இடம்பெயர்கிறது; இனி எல்லாம் மிதிலையிலேயே நிகழ்கிறது.
பின்னர் முதிய மன்னர் தசரதனை எதிர்கொண்டு அடைந்த ஜனகர் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தார். சிறந்தவரான அவர் மகிழ்ச்சி நிறைந்த அந்த மனிதருள் சிறந்தவனிடம் கூறினார்: ‘மனிதருள் சிறந்தவரே, உமக்கு நல்வரவு; ராகவரே, நல்லூழால் நீர் இங்கே வந்து சேர்ந்தீர். உம் இரு புதல்வர்களின் வீரத்தால் வெல்லப்பட்ட மகிழ்ச்சியை நீர் அடைவீர். தேவர்களோடு வந்த இந்திரனைப் போல, பெரும் தேஜஸ் கொண்ட பகவான் வசிஷ்ட ரிஷி அந்தணர்களில் சிறந்தோர் அனைவருடனும் வந்திருப்பது நல்லூழே. நல்லூழால் என் இடையூறுகள் வெல்லப்பட்டன; நல்லூழால் என் குலம் கௌரவிக்கப்பட்டது.’ இங்கே ‘திஷ்ட்யா’ (நல்லூழால்) என்ற சொல்லை மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்துவதால் ஜனகரின் மிகுந்த மகிழ்ச்சி வெளிப்படுகிறது; அந்தச் சொல் நான்கு இடங்களில் வருகிறது. ‘வீர்யநிர்ஜிதாம்’ (வீரத்தால் வெல்லப்பட்ட) என்ற சொல் வில் முறிப்பை நினைவூட்டுகிறது: சீதையின் திருமணம் வேண்டுதலால் அல்ல, வீரத்தாலேயே பெறப்பட்டது. வசிஷ்டரின் வருகை ஜனகருக்குப் பெரும் நிறைவைத் தருகிறது; ஏனெனில் அந்தணர்களில் சிறந்தோரின் அண்மையே யாகத்திற்கும் திருமணத்திற்கும் அழகு. முதிய மன்னரை எதிர்கொண்டு தாமே சென்றதன் மூலம் ஜனகர் விருந்தோம்புபவரின் பணிவை வெளிப்படுத்துகிறார்.
‘பெரும் வலிமையும் சிறந்த வீரமும் கொண்ட ராகவர்களோடு ஏற்பட்ட உறவால்தான் இவை அனைத்தும் நிகழ்ந்தன. ஆகவே மன்னா, நாளைக் காலையில் யாகம் முடிந்ததும், ரிஷிசிரேஷ்டர்களோடு கூடித் திருமணத்தை நடத்தி வைக்க வேண்டும்.’ அவருடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட, ரிஷிகளின் நடுவில் இருந்த, சொல்லறிந்தோரில் சிறந்த மன்னன் அந்த அரசருக்கு மறுமொழி கூறினான்: ‘கொடை பெறுவது கொடுப்பவரின் விருப்பத்திற்கு உட்பட்டது என்று நான் முன்பே கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். தர்மம் அறிந்தவரே, நீர் சொல்வது போலவே நாங்கள் செய்வோம்.’ இந்தச் சொல்லால் தசரதன் மணமகன் வீட்டாரின் செருக்கைக் கைவிடுகிறான்; கொடுப்பவரின் விருப்பமே அளவுகோல் என்ற தர்மத்தைப் பின்பற்றுகிறான். ‘ப்ரதிக்ரஹோ தாத்ருவச:’ (கொடை பெறுதல் கொடுப்பவர் வசம்) என்ற சொல் சாஸ்திர வாக்கியம் போலப் பயன்படுத்தப்படுகிறது: பெறுபவர் விதிமுறையைச் சொல்வதில்லை; கொடுப்பவரே காலத்தையும் முறையையும் குறிக்கிறார். ஆகவே இந்தச் சர்க்கத்தின் மையத்தில் இரு மன்னர்களிடையே நிகழும் பணிவுப் போட்டியே காணப்படுகிறது. ‘நாளைக் காலையில்’ என்ற கால அறிவிப்பால் அடுத்த சர்க்கங்களின் கதைவரிசையும் உறுதியாகிறது.
சத்தியம் பேசும் தசரதனின் தர்மம் நிறைந்த, புகழ் சேர்க்கும் அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட விதேக அதிபதி பெரும் வியப்பு அடைந்தார். பின்னர் முனிவர் கூட்டங்கள் அனைத்தும் ஒருவரையொருவர் சந்தித்த பெருமகிழ்ச்சியோடு அந்த இரவை இன்பமாகக் கழித்தன. அப்போது பெரும் தேஜஸ் கொண்ட ராமன் லக்ஷ்மணனுடன் சென்று, விசுவாமித்திரரை முன்னிட்டுக்கொண்டு தந்தையின் பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கினான். மன்னனும் ராகவர்களான தன் புதல்வர் இருவரையும் கண்டு பெருமகிழ்ச்சி அடைந்து, ஜனகரால் போற்றி உபசரிக்கப்பட்டு, மிகுந்த நிறைவோடு அங்கே தங்கினான். பெரும் தேஜஸ் கொண்ட, உண்மைப்பொருள் அறிந்த ஜனகரும் யாகத்திற்கும் தம் மகள்கள் இருவருக்கும் உரிய சடங்குகளைத் தர்மப்படி செய்து அந்த இரவைக் கழித்தார். இங்கே நீண்ட பிரிவுக்குப் பின் தந்தையும் புதல்வர்களும் சந்திப்பது வருணிக்கப்படுகிறது: ராமன் விசுவாமித்திரரையே முன்னிட்டுக்கொண்டு தந்தையை வணங்குகிறான்; குருவுக்கான மரியாதை தந்தைக்கும் முன்னது என்று காட்டுகிறான். இவ்வாறு திருமணத்திற்கு முந்தைய இரவு அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சியாகக் கழிந்தது. அடுத்த சர்க்கத்தில் ஜனகர் குசத்வஜனை அழைக்கிறார்; வசிஷ்டர் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தை வருணிக்கிறார். ‘தத்வவித்’ (உண்மைப்பொருள் அறிந்தவர்) என்ற அடைமொழியால் ஜனகரின் ஞானநிஷ்டை குறிப்பிடப்படுகிறது; அது அடுத்த சர்க்கங்களில் மீண்டும் ஒளிர்கிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे एकोनसप्ततितमः सर्गः॥ ६९॥