சர்க்கம்
சபலை படையைப் படைத்தல்
சபலையை வலிந்து இழுத்துச் செல்லுதல், பசுவின் புலம்பல், வசிஷ்டரிடம் வினா, பிரம்ம வலிமையின் மகிமை, பஹ்லவர், சகர், யவனர்களின் படைப்பு, விசுவாமித்திரரின் படை அழிதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் விசுவாமித்திரர் கோடிக்கணக்கான பசுக்களையும் ஆயிரக்கணக்கான குதிரைகளையும் தேர்களையும் மணிகளையும் பொன்னையும் தருவதாகச் சொல்லியும் சபலையைக் கேட்டார்; வசிஷ்டரோ ‘இவளே என் மணி, இவளே என் உயிர்’ என்று சொல்லி எவ்விதத்திலும் அவளைத் தரவில்லை. ஆகவே இந்தச் சர்க்கத்தில் கதை தொடர்கிறது: வசிஷ்ட முனிவர் காமதேனுவைக் கைவிடாதபோது, விசுவாமித்திரர் அவருடைய சபலையை வலிமையால் இழுத்துச் சென்றார். மகாத்மாவான அரசனால் இழுத்துச் செல்லப்பட்ட அந்தச் சபலை துயருற்று, சோகத்தால் மெலிந்து, அழுதுகொண்டே மனத்துக்குள் சிந்தித்தாள். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: இரந்து கேட்டதன் பின்னே வலிமை பயன்படுத்தப்படுகிறது; கட்டுப்பாடற்ற க்ஷத்திரிய வலிமையின் போக்கு இதுவே. ‘அன்வகர்ஷத்’ (இழுத்துச் சென்றார்) என்ற சொல்லால் கவிஞர் கவர்ந்தார் என்று சொல்லவில்லை, இழுத்தார் என்கிறார்: ஒரு விலங்கைப் போலத் தரையில் தேய்த்துக் கொண்டுசெல்லப்பட்டாள் என்று.
அவள் மனத்துக்குள்ளேயே புலம்புகிறாள்: ‘மிகுந்த மகாத்மாவான வசிஷ்டரால் நான் கைவிடப்பட்டேனா? அதனால்தானா எளியவளாக, பெருந்துயருற்றவளாக அரச பணியாளர்களால் நான் கவர்ந்து செல்லப்படுகிறேன்? தூய உள்ளம் கொண்ட அந்த மகரிஷிக்கு நான் என்ன தீங்கு செய்தேன்? குற்றமற்றவளாகவும் பக்தியுடையவளாகவும் இருக்கும் என்னைக் கண்டும் அறநெறியாளரான அவர் கைவிடுகிறாரே?’ இங்கே கவிஞர் விலங்கின் இதயத்தையும் மனித இதயம் போலவே காட்டுகிறார். அவள் வன்முறையால் வருந்தவில்லை, தலைவரின் புறக்கணிப்பாலேயே வருந்துகிறாள்; பக்தனைக் கைவிடுவதே மேலான துயரம். ‘அநாகஸம்’ (குற்றமற்றவள்), ‘பக்தாம்’ (பக்தியுடையவள்) என்ற இரண்டு சொற்களே அவளுடைய முழு வாதத்தையும் முன்வைக்கின்றன.
இவ்வாறு சிந்தித்து மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டு, அவள் விரைவாகப் பேராற்றல் மிக்க வசிஷ்டரிடம் சென்றாள். அரச பணியாளர்களை நூற்றுக்கணக்கில் உதறித் தள்ளிவிட்டுக் காற்றின் வேகத்தில் அவள் மகாத்மாவின் பாதங்களை அடைந்தாள். அங்கே வசிஷ்டரின் முன் நின்று, அழுதுகொண்டும் கதறிக்கொண்டும் மேகம் போன்ற முழக்கத்துடன் அவள் இவ்வாறு சொன்னாள். இங்கே மூன்று சொற்கள் நினைவுகூரத் தக்கவை: ‘நிர்தூய’ (உதறித் தள்ளி) அவளுடைய வலிமையைக் குறிக்கிறது, ‘அனிலவேகேன’ (காற்றின் வேகத்தில்) விரைவைக் குறிக்கிறது, ‘மேகநி:ஸ்வனா’ (மேக முழக்கத்துடன்) துயரக் கதறலின் ஆழத்தைக் குறிக்கிறது. நூற்றுக்கணக்கான பணியாளர்களை உதறித் தள்ளிச் செல்லக்கூடியவள் தானே அரசனை வெல்லவும் வல்லவள்; ஆயினும் தலைவரின் ஆணையின்றி அவள் எதையும் செய்வதில்லை. இதுவே ஆற்றலின் பணிவு. மேலும் ‘பாதமூலம்’ (பாதங்களின் அடி) என்ற சொல்லால், அவள் பாதுகாப்புக்காக அல்ல, அடைக்கலத்துக்காகவே ஓடுகிறாள் என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது.
அவள் கேட்கிறாள்: ‘பகவானே, பிரம்மாவின் மகனே, நீர் என்னைக் கைவிட்டுவிட்டீரா? அதனால்தானா இந்த அரசப் படைவீரர்கள் உம்மிடமிருந்து என்னைக் கொண்டுசெல்கிறார்கள்?’ இவ்வாறு கேட்கப்பட்டதும், பிரம்மரிஷி, சோகத்தால் வெந்த இதயமுடைய துயருற்ற அவளைத் தம் சகோதரியைப் போலக் கருதி இந்தச் சொல்லைச் சொன்னார். ‘ஸ்வஸாரமிவ’ (சகோதரியைப் போல) என்ற உவமை இங்கே சிந்திக்கத் தக்கது: பசு அவருக்குச் செல்வம் அல்ல, உறவு; ஆகவே அவளைப் பிரியும்போது முனிவரின் இதயமும் உருகுகிறது. ‘பிரம்மாவின் மகனே’ என்ற விளியால் அவள் அவருடைய குலத்தை நினைவூட்டுகிறாள்: பிரம்மாவின் மகனாக இருப்பவர் தம்மைச் சார்ந்தவளைக் கைவிடுவாரா?
வசிஷ்டர் சொல்கிறார்: ‘சபலே, நான் உன்னைக் கைவிடவில்லை, நீ எனக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்யவில்லை. பெரும் வலிமை படைத்த இந்த அரசன் வலிமையால் மதங்கொண்டு உன்னைக் கொண்டுசெல்கிறான். என் வலிமை அவனுக்கு நிகரானது அல்ல; சிறப்பாக இன்று அவன் அரசன், க்ஷத்திரியன், பூமிக்குத் தலைவன்; ஆகவே வலியவன். யானைகளும் குதிரைகளும் தேர்களும் நிறைந்த, யானைக் கொடிகள் பரந்த இவனுடைய இந்த அக்ஷௌஹிணிப் படை முழுமையாக இருக்கிறது; அதனால் இவன் மேலும் வலியவன்.’ இங்கே முனிவரின் சோர்வு கோழைத்தனம் அல்ல, தவசிக்கே இயல்பான அகிம்சை உறுதி: அவர் வலிமையை அறிகிறார், ஆனால் தாமே தாக்க விரும்பவில்லை. ‘நான் உன்னைக் கைவிடவில்லை’ என்று முதலிலேயே சொல்கிறார், பிறகு காரணத்தைச் சொல்கிறார்: அன்பு வேறு, இயலாமை வேறு என்ற பகுத்தறிவு. ‘அக்ஷௌஹிணி’ என்பதால் உலகியல் வலிமையின் உச்சம் சொல்லப்படுகிறது; அதுவே பின்னர் பிரம்ம வலிமையால் உடைக்கப்படும்.
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், சொல்லின் நுட்பம் அறிந்த அந்தப் பசு ஒப்பற்ற ஒளிபடைத்த பிரம்மரிஷிக்குப் பணிவுடன் மறுமொழி சொன்னாள்: ‘க்ஷத்திரியனின் வலிமையை வலிமை என்று சொல்வதில்லை; பிராமணர்களே மேலும் வலியவர்கள். பிராமணரே, பிரம்ம வலிமை தெய்வீகமானது, க்ஷத்திரிய வலிமையைவிட மேலும் வலியது.’ இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் விதைச் சொல்; இதிலிருந்தே விசுவாமித்திரர் பிராமணத்தன்மையை அடைவதற்கான நீண்ட தவக் கதை தொடங்குகிறது. பசு பக்தியுடையவள் மட்டுமல்லள், ‘வசனஜ்ஞா’ (சொல்லின் நுட்பம் அறிந்தவள்) என்றும் சொல்லப்படுகிறாள்: தலைவரின் சோகத்தைக் கேட்டு அவருடைய கொள்கையாலேயே அவருக்கு உணர்த்துகிறாள். பணிவுடன் கூடிய உறுதி என்பதே சிறந்த எதிர்வாதம்.
‘உமது வலிமை அளவிட முடியாதது; உம்மைவிட வலியவர் எவருமில்லை. பெரும் வீரம் படைத்த விசுவாமித்திரருக்கும் உமது ஒளியை நெருங்க இயலாது. பேரொளி படைத்தவரே, உமது பிரம்ம வலிமையால் நிறைக்கப்பட்ட என்னையே பணியில் ஏவும்; அந்தத் தீய உள்ளத்தானின் செருக்கையும் வலிமையையும் முயற்சியையும் நான் அழிக்கிறேன்.’ இவ்வாறு ஆற்றல் தானே தாக்குவதில்லை, ஆணையையே எதிர்பார்க்கிறது: இதுவே பிரம்ம வலிமையின் வரம்பு. மேலும் ‘செருக்கு, வலிமை, முயற்சி’ என்ற மூன்று சொற்களே அரசனின் எல்லா வழிமுறைகளையும் குறிக்கின்றன; அவற்றுள் செருக்கே முதலில் எண்ணப்பட்டுள்ளது, ஏனெனில் மற்றவை அதிலிருந்தே தோன்றுகின்றன.
அவள் இவ்வாறு சொன்னதும், பெரும் புகழுடைய வசிஷ்டர் ‘பகைவர் படையை அழிக்கும் படையைப் படைப்பாயாக’ என்றார். அவரது அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு சுரபி அப்படியே படைத்தாள்; அவளுடைய ‘ஹும்’ என்ற முழக்கத்திலிருந்து நூற்றுக்கணக்கான பஹ்லவர்கள் தோன்றினர். விசுவாமித்திரர் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே அவர்கள் அவருடைய முழுப் படையையும் அழித்தனர். அதனால் அந்த அரசர் கடும் சினமடைந்து, சினத்தால் விரிந்த கண்களை உடையவரானார். இங்கே ‘பச்யத:’ (பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே) என்ற சொல் நெஞ்சைத் தொடுகிறது: அரசன் தன் கண்களாலேயே தன் படையின் அழிவைக் காண்கிறான், எதுவும் செய்ய இயலவில்லை. ‘ஹும்பாரவம்’ என்பது பசுவின் முழக்கம்; அதிலிருந்தே வீரர்கள் பிறக்கின்றனர்: ஆயுதத்தால் அல்ல, மந்திரத்தால் அல்ல, ஒலியினாலேயே. ‘சினத்தால் விரிந்த கண்களை உடையவர்’ என்பது அரசனின் சித்திரம்: வெளி வலிமை குன்றியவனுக்குச் சினம் மட்டுமே எஞ்சுகிறது.
அவர் பலவகை ஆயுதங்களால் பஹ்லவர்களை அழித்தார். விசுவாமித்திரரால் நூற்றுக்கணக்கான பஹ்லவர்கள் துன்புறுத்தப்படுவதைக் கண்டு அந்தப் பசு மீண்டும் யவனர்கள் கலந்த கொடிய சகர்களைப் படைத்தாள். யவனர்கள் கலந்த அந்தச் சகர்களால் பூமி முழுவதும் மூடப்பட்டது. இவ்வாறு இரண்டாம் முறை படைப்பு: படைக்கும் ஆற்றல் அழியாதது, ஆயுத வலிமையோ அளவுக்கு உட்பட்டது. அரசன் எவ்வளவு கொல்கிறானோ அவ்வளவு அவள் படைக்கிறாள்; ஆகவே போருக்கு முடிவு தென்படவில்லை. ‘உச்சாவசை: சஸ்த்ரை:’ (பலவகை ஆயுதங்களால்) என்ற சொல்லால் அரசன் எல்லா ஆயுதங்களையும் பயன்படுத்தியது குறிப்பிடப்படுகிறது; ஆயினும் அவன் வெல்லவில்லை.
ஆற்றலும் பெரும் வீரமும் உடைய அவர்கள் பொன்னிறப் பூந்தாதுக்கு நிகராக இருந்தனர், கூரிய வாள்களையும் பட்டிசங்களையும் ஏந்தியிருந்தனர், பொன்னிற ஆடைகள் அணிந்திருந்தனர். கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்புகள் போன்ற அவர்களால் அந்தப் படை முழுவதும் எரிக்கப்பட்டது. பிறகு பேரொளி படைத்த விசுவாமித்திரர் அஸ்திரங்களை எய்தார்; அவற்றால் அந்த யவனர்களும் காம்போஜர்களும் பர்பரர்களும் கலங்கடிக்கப்பட்டனர். இங்கேயே சர்க்கம் முடிகிறது: வெற்றியோடும் அல்ல, தோல்வியோடும் அல்ல, இரு வலிமைகளும் மோதத் தொடங்குவதோடு. அடுத்த சர்க்கத்தில் பசு மீண்டும் யோக வலிமையால் காம்போஜர், பர்பரர், யவனர், கிராதர்களைப் படைக்கிறாள்; விசுவாமித்திரரின் நூறு மைந்தர்களும் வசிஷ்டரின் ‘ஹும்’ என்ற ஒலியாலேயே சாம்பலாக்கப்படுகின்றனர்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे चतुःपञ्चाशः सर्गः॥ ५४॥