சர்க்கம்
சபலையைக் கேட்டல்
காமதேனு உணவையும் பானத்தையும் பொழிதல், படையுடன் வந்த விசுவாமித்திரர் மனநிறைவு அடைதல், பசுக்களுள் மணியான அவளைக் கேட்டல், வசிஷ்டர் உறுதியாக மறுத்தல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் வசிஷ்டர் சபலையை அழைத்து, ‘படையுடன் வந்துள்ள விசுவாமித்திரரை உபசரிக்க அறுசுவை உணவையும் பானத்தையும் படை’ என்று ஆணையிட்டார். அந்த ஆணையின் பயனை இந்தச் சர்க்கம் காட்டுகிறது. பகைவரை அழிப்பவனே, வசிஷ்டர் இவ்வாறு சொன்னதும், விரும்பியதைச் சுரக்கும் அந்தச் சபலை ஒவ்வொருவருக்கும் எது விருப்பமாக இருந்ததோ அதை அப்படியே அளித்தாள்; எவருடைய விருப்பமும் நிறைவேறாமல் எஞ்சவில்லை. கரும்பு, தேன், பொரி, மைரேயம் என்னும் மது, சிறந்த ஆசவங்கள், மிக உயர்ந்த பானங்கள், பலவகைத் தின்பண்டங்கள் ஆகியவை அவளால் படைக்கப்பட்டன. இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: காமதேனு பாலை மட்டும் தருவதில்லை, வேள்விக்கும் விருந்தோம்பலுக்கும் தேவையான எல்லாப் பொருட்களையும் தாங்குகிறாள்; அதனாலேயே அவள் ‘காமதுக்’ (விரும்பியதைச் சுரப்பவள்) என்று குறிப்பிடப்படுகிறாள்.
அங்கே ஆவி பறக்கும் சோற்றின் மலை போன்ற குவியல்கள் உண்டாயின; சுவையான உணவுகளும், பருப்புக் குழம்புகளும், தயிர் வாய்க்கால்களும் தோன்றின. பலவகைச் சுவைச்சாறுகளும் இனிப்புகளும் நிறைந்த ஆயிரக்கணக்கான உணவுக் கலங்களும், வெல்லத்தால் ஆன பண்டங்களும் வந்து நின்றன. கவிஞர் இங்கே விருந்தோம்பலின் வள்ளன்மையை உயர்வு நவிற்சியால் காட்டுகிறார்: சோற்றுக் குவியல்கள் மலைகள் போல உயர்ந்துள்ளன, தயிர் வாய்க்கால் போல ஓடுகிறது. இதனால் சபலை தருவது மனிதச் செல்வம் அல்ல, தெய்வச் செல்வம் என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது; இந்தத் தெய்வச் செல்வமே பின்னர் விசுவாமித்திரரின் ஆசைக்கு விதையாகும்.
அனைத்தும் நன்கு மனநிறைவு அடைந்து, மகிழ்ச்சியும் உடல்வளமும் பெற்ற மக்களால் நிறைந்திருந்தது. ராமா, விசுவாமித்திரரின் முழுப் படையும் வசிஷ்டரால் நன்கு மனநிறைவு அடையச் செய்யப்பட்டது. இங்கே ‘ஸுதர்பிதம்’ (நன்கு மனநிறைவு அடையச் செய்யப்பட்டது) என்ற சொல்லே மையமானது: உணவளிக்கப்பட்டது மட்டுமன்று, முழு நிறைவுக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டது. படை எவ்வளவு பெரியதோ அவ்வளவு பேரும் ஒரே ஒரு பசுவால் மகிழ்விக்கப்பட்டனர்: இதுவே அவளது மகிமை; ஆனால் இங்கேயே கதையின் திருப்புமுனை மறைந்துள்ளது.
ராஜரிஷியான விசுவாமித்திரரும் அப்போது மகிழ்ச்சியும் உடல்வளமும் பெற்றார்; அந்த அரசர் தம் சிறந்த அந்தப்புரத்துடனும், பிராமணர்களுடனும், புரோகிதருடனும், அமைச்சர்களுடனும், மந்திரிகளுடனும், பணியாளர்களுடனும் உபசரிக்கப்பட்டார். பெருமகிழ்ச்சி அடைந்த அவர் வசிஷ்டரிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னார். கவிஞர் இங்கே உபசரிக்கப்பட்டவர்களின் வரிசையை எண்ணுகிறார்: அந்தப்புரம், பிராமணர்கள், புரோகிதர், அமைச்சர்கள், மந்திரிகள், பணியாளர்கள்; இதனால் வசிஷ்டரின் விருந்தோம்பலில் எவரும் விடுபடவில்லை என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆனால் உபசரிக்கப்பட்டும் அரசன் நிறைவு பெறவில்லை; அவனது பார்வை பசுவின் மீது விழுகிறது.
அவர் சொன்னார்: ‘பிராமணரே, வழிபடத் தக்க உம்மால் நான் வழிபடப்பட்டேன், நன்கு உபசரிக்கப்பட்டேன். சொல்வன்மை மிக்கவரே, கேளும்; ஒரு சொல் சொல்லப் போகிறேன்.’ இங்கே வசிஷ்டரே வழிபாட்டுக்கு உரியவர் என்பதை அரசனே ஒப்புக்கொள்கிறான்; ஆயினும் அவராலேயே அவன் வழிபடப்பட்டான். ஆனால் இந்தச் சொல் வரவிருக்கும் வேண்டுகோளுக்கான தொடக்கமும் ஆகும்: முதலில் புகழ்ச்சி, பிறகு வேண்டுகோள் என்பது உலக வழக்கம்.
‘நூறாயிரம் பசுக்களுக்கு ஈடாகச் சபலை எனக்கு அளிக்கப்படட்டும். பகவானே, இது ஒரு மணி; மணிகளைக் கொள்பவன் அரசன். ஆகவே சபலையை எனக்குக் கொடும்; பிராமணரே, அறப்படி இவள் எனக்கே உரியவள்.’ இங்கே விசுவாமித்திரரின் வாதத்தை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்: நாட்டில் தோன்றும் எந்த மணியும் அரசனுக்கே உரியது என்பது அரசியல் நெறியின் விதி; அந்த விதியை அவர் ஆசிரமத்தின் பசுவுக்கும் பொருத்துகிறார். ஆனால் ஆசிரமம் அரசு அல்ல, பசு கருவூலத்தின் மணியும் அல்ல; இதுவே அவரது மயக்கம். இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், முனிவர்களுள் சிறந்த பகவான் வசிஷ்டர் மறுமொழி சொல்ல முனைந்தார்.
அறநெறியாளரான வசிஷ்டர் அரசனுக்கு மறுமொழி சொன்னார்: ‘அரசே, நூறாயிரத்துக்கும் நான் சபலையைத் தரமாட்டேன், நூறு கோடிப் பசுக்களுக்கும் தரமாட்டேன், வெள்ளிக் குவியல்களுக்கும் தரமாட்டேன். பகைவரை அடக்குபவரே, இவள் என்னிடமிருந்து கைவிடத் தக்கவள் அல்லள்.’ முனிவரின் மறுமொழி சுருக்கமானது, உறுதியானது. விலைகொடுத்து வாங்கக் கூடியது பொருள்; அறத்தின் உறுப்பாக இருப்பவள் பொருள் அல்லள். இரு பார்வைகளுக்கும் இடையிலான அடிப்படை வேறுபாடு இதுவே: அரசன் விலையைக் கணக்கிடுகிறான், முனிவர் உறவைக் கணக்கிடுகிறார்.
‘தன்னடக்கமுடைய மனிதனின் புகழ் எவ்வாறு நிலையானதோ, அவ்வாறே சபலை எனக்கு நிலையானவள். தேவர்களுக்கான அவியும், பித்ருக்களுக்கான அவியும், என் உயிர் வாழ்க்கையும் இவளையே சார்ந்துள்ளன. அக்னிஹோத்திரம், பலி, ஹோமம், ஸ்வாஹா, வஷட் என்ற மந்திர முழக்கங்கள், பலவகைக் கல்விகள் ஆகியவை இவளையே சார்ந்துள்ளன. ராஜரிஷியே, இவை அனைத்தும் இவளையே சார்ந்துள்ளன, இதில் ஐயமில்லை. உண்மையாகவே இவளே என் அனைத்துச் செல்வமும், இவளே எனக்கு மனநிறைவு தருபவள்.’ இங்கே முனிவர் பசுவின் மதிப்பைப் பொருளால் அளக்கவில்லை, செயலால் அளக்கிறார். தேவர்களுக்கு அவி, பித்ருக்களுக்கு அவி, தமக்கு உயிர் வாழ்க்கை: மூன்றும் இவளிடமே கட்டுண்டுள்ளன. ஆகவே சபலையைக் கைவிடுவது வசிஷ்டரின் முழு அற வாழ்க்கையையும் கைவிடுவதாகவே ஆகும்.
‘அரசே, பல காரணங்களால் நான் உமக்குச் சபலையைத் தரமாட்டேன்.’ வசிஷ்டர் இவ்வாறு சொன்னதும், சொல்வன்மை மிக்க விசுவாமித்திரர் அப்போது மிகுந்த பதற்றத்துடன் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னார்: ‘பொன் இடைக்கச்சுகளும் பொன் கழுத்தணிகளும் அணிந்த, பொன் அங்குசங்களால் அழகுசெய்யப்பட்ட பதினாலாயிரம் யானைகளை உமக்குத் தருகிறேன்; வெண்குதிரைகள் நான்கு பூட்டிய பொன் தேர்களிலும்...’ ‘ஸம்ரப்ததரம்’ (மிகுந்த பதற்றத்துடன்) என்ற சொல்லால், நட்பு மெல்ல மெல்ல வாக்குவாதத்தை நோக்கிச் செல்கிறது என்று கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார். கொடைப் பட்டியலும் வளர்கிறது: யானைகள், தேர்கள், குதிரைகள், பசுக்கள், மணிகள்; ஆனால் எண்ணிக்கை வளர வளர, இரப்பவனின் எளிமையும் வெளிப்படுகிறது.
‘சதங்கைகளால் அணிசெய்யப்பட்ட எண்ணூறு தேர்களை உமக்குத் தருகிறேன்; நல்விரதம் உடையவரே, நல்ல நாடுகளில் பிறந்த, நல்ல இனத்தைச் சேர்ந்த, பேராற்றல் மிக்க பதினோராயிரம் குதிரைகளை உமக்குத் தருகிறேன். பலவண்ணங்களில் வேறுபட்ட, இளம் பருவத்துப் பசுக்கள் ஒரு கோடியைத் தருகிறேன்; சபலை எனக்கு அளிக்கப்படட்டும். பிராமணருள் சிறந்தவரே, எவ்வளவு மணிகளை அல்லது பொன்னை விரும்புகிறீரோ, அவை அனைத்தையும் உமக்குத் தருகிறேன்; சபலை எனக்கு அளிக்கப்படட்டும்.’ இங்கே ‘தீயதாம் சபலா மம’ (சபலை எனக்கு அளிக்கப்படட்டும்) என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது; இந்த மீள்கூற்றே அரசன் மனத்தில் வேரூன்றிய பிடிவாதத்தைக் குறிக்கிறது. அவன் முழு அரசையும் தரத் தயாராக இருக்கிறான், பசுவை மட்டுமே விரும்புகிறான்.
அறிவாளரான விசுவாமித்திரர் இவ்வாறு சொன்னதும் பகவான் வசிஷ்டர் சொன்னார்: ‘அரசே, எவ்விதத்திலும் நான் சபலையைத் தரமாட்டேன். இவளே என் மணி, இவளே என் செல்வம், இவளே என் அனைத்தும், இவளே என் உயிர்.’ ‘இவளே’ என்ற நான்கு சொற்களால் முனிவர் தம் உறுதியை வலுப்படுத்துகிறார். அரசன் மணிகளைக் காட்டி ஆசையூட்டுகிறான்; முனிவரோ சொல்கிறார்: என் மணி இவளே; ஆகவே உன் மணிகளால் என்ன பயன்? ‘ஜீவிதம்’ (உயிர்) என்ற இறுதிச் சொல்லே எல்லாவற்றிலும் கனமானது: பசுவைக் கைவிடுவது சாவுக்கு நிகர் என்பது முனிவரின் கருத்து.
‘தர்சம், பௌர்ணமாசம், உரிய தக்ஷிணையுடன் கூடிய வேள்விகள், பலவகைச் சடங்குகள்: அரசே, இவையே என் அனைத்தும். என் சடங்குகள் அனைத்துக்கும் இவளே வேர், இதில் ஐயமில்லை. மிகுதியாகப் பிதற்றுவதால் என்ன பயன்? விரும்பியதைச் சுரக்கும் இவளை நான் தரமாட்டேன்.’ என்று சொல்லி முனிவர் உரையாடலை முடிக்கிறார். சர்க்கம் இங்கேயே நிற்கிறது: சண்டையும் இல்லை, சாபமும் இல்லை, உறுதியான மறுப்பு மட்டுமே. ஆனால் இந்த மறுப்பே அடுத்த சர்க்கத்தில் நிகழும் வன்முறைக்கும், அதன் பின் விசுவாமித்திரருக்கும் வசிஷ்டருக்கும் இடையிலான நீண்ட பகைக்கும் வேர். கவிஞர் இங்கே இரு அறங்களை நேருக்கு நேர் நிறுத்துகிறார்: அரசனின் உரிமை அறமும் தவசியின் ஆசிரம அறமும்; இவற்றின் மோதலிலிருந்தே விசுவாமித்திரரின் பிரம்மரிஷிப் பயணம் தொடங்குகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे त्रिपञ्चाशः सर्गः॥ ५३॥