சர்க்கம்
வசிஷ்டரின் விருந்தோம்பலும் சபலையை அழைத்தலும்
விசுவாமித்திரரின் வணக்கம், ஆசனம் அளித்தலும் பழம் கிழங்கு படைத்தலும், வசிஷ்டரின் நல விசாரணைகள், விருந்துக்கு அழைப்பு, விசுவாமித்திரர் ஏற்றல், புள்ளிகள் கொண்ட சபலையை அழைத்தல், அறுசுவை உணவைப் படைக்கும்படி ஆணையிடுதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் விசுவாமித்திரர் ஓர் அக்ஷௌஹிணிப் படை சூழப் பூமியைச் சுற்றி வருகையில், இன்னொரு பிரம்மலோகம் போன்ற வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்தைக் கண்டார். இந்தச் சர்க்கத்தில் அங்கு நடந்த விருந்தோம்பல் வர்ணிக்கப்படுகிறது. அந்த ஆசிரமத்தைக் கண்டு பெரும் வலிமை படைத்த விசுவாமித்திரர் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தார்; வீரனான அரசனாக இருந்தும் அவர் பணிவுடன் ஜபம் செய்வோருள் சிறந்த வசிஷ்டரை வணங்கினார். மகாத்மாவும் பகவானுமான வசிஷ்டர் ‘உமக்கு நல்வரவு’ என்று சொல்லி அவருக்கு ஆசனம் காட்டினார். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: அரசன் தவசியை வணங்குகிறான், தவசியும் அரசனை விருந்தினராகக் கருதுகிறார்; இருவருமே தம் தம் அறவரம்பை மீறாமல் இருக்கின்றனர். இந்த அமைதியே அடுத்த சர்க்கத்தில் உடைக்கப்படும்.
அமர்ந்த அறிவாளரான விசுவாமித்திரருக்கு முனிவர்களுள் சிறந்த வசிஷ்டர் முறைப்படி பழங்களையும் கிழங்குகளையும் படைத்தார். அரசர்களுள் சிறந்தவர் அந்த வழிபாட்டை ஏற்றுக்கொண்டு, வசிஷ்டரின் தவம், அக்னிஹோத்திரம், சீடர்கள் ஆகியவற்றின் நலத்தைப் பற்றி விசாரித்தார். பேரொளி படைத்த விசுவாமித்திரர் அப்போது மரக்கூட்டங்களின் நலத்தையும் கேட்டார்; வசிஷ்டரும் ‘எல்லா இடத்திலும் நலமே’ என்று அரசர்களுள் சிறந்தவரிடம் சொன்னார். இங்கே ஆசிரம அறம் குறிப்பிடப்படுகிறது: தவசியின் நலம் செல்வத்தாலோ படையாலோ அல்ல, தவம், அக்னிஹோத்திரம், சீடர்கள், மரங்கள் ஆகியவற்றாலேயே அளக்கப்படுகிறது; ஆசிரமத்தில் மரங்களும் குடும்ப உறுப்பினர்கள் போலவே கருதப்படுகின்றன. மேலும் ‘யதான்யாயம்’ (முறைப்படி) என்ற சொல்லால், முனிவர் தோன்றியபடி உபசரிக்கவில்லை, கிருஹ்ய சூத்திரங்கள் சொல்லும் வரிசையைப் பின்பற்றுகிறார் என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது: ஆசனம், அர்க்கியம், பாத்தியம், பழம் கிழங்கு என்று. விசுவாமித்திரரும் உபசாரத்தை ஏற்றுக்கொண்டு வாளாவிருக்கவில்லை, பதில் வினாவால் விருந்தளிப்பவருக்கு மதிப்பைக் காட்டுகிறார்; இதுவே இரு சான்றோர் சந்திக்கும்போதுள்ள நாகரிகம்.
பிறகு பிரம்மாவின் மகனும் பெருந்தவமுடையவரும் ஜபம் செய்வோருள் சிறந்தவருமான வசிஷ்டர், இனிதாக அமர்ந்திருந்த அரசர் விசுவாமித்திரரிடம் கேட்டார்: ‘அரசே, உமக்கு நலம்தானே? அறநெறியாளரே, அறத்தால் மக்களை மகிழ்வித்து, அரச ஒழுக்கப்படி அவர்களைக் காக்கிறீர்தானே? உமது பணியாளர்கள் நன்கு பேணப்படுகிறார்களா, உமது ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டு நிற்கிறார்களா? பகைவரை அழிப்பவரே, உமது பகைவர்கள் அனைவரும் வெல்லப்பட்டார்களா? பகைவரை வாட்டுபவரே, மனிதருள் புலியே, குற்றமற்றவரே, படையிலும் கருவூலத்திலும் நண்பர்களிடத்திலும் மக்களிடத்திலும் பேரர்களிடத்திலும் உமக்கு நலம்தானே?’ இந்த வினாக்கள், அரசனின் நலம் உடலைப் பற்றியது மட்டுமன்று, அரசின் உறுப்புகளைப் பற்றியதும் என்று காட்டுகின்றன. அரசன், அமைச்சர், கருவூலம், படை, நண்பர் என்று நீதிசாஸ்திரம் கூறும் அரசின் உறுப்புகளின் வரிசை இங்கே பின்பற்றப்படுகிறது; தவசியும் அரச அறத்தை அறிந்தவர் என்பதும் குறிப்பிடப்படுகிறது. வசிஷ்டர் இக்ஷ்வாகுக்களின் குலகுரு; ஆகவே அவர் வாயில் அரசியலைப் பற்றிய இந்த வினாக்கள் இயல்பானவை. ‘கச்சித்’ என்ற இடைச்சொல் மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுகிறது; அது விரும்பியது நடக்கட்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பைக் குறிக்கிறது, ஐயத்தை அல்ல. இங்கே விசுவாமித்திரர் இன்னும் அரசரே, பிரம்மரிஷி அல்லர்; அவரது அடையாளம் படை, கருவூலம், நண்பர்கள், மக்கள், பேரர்கள் ஆகியவற்றால் அமைகிறது. அவரது இந்த அரச நிலையே அடுத்த சர்க்கங்களில் தவத்தால் மாறப்போகிறது.
பேரொளி படைத்த விசுவாமித்திரர் பணிவுடைய வசிஷ்டரிடம் ‘எல்லா இடத்திலும் நலமே’ என்று மறுமொழி கூறினார். பிறகு அறநெறியாளர்களான அவ்விருவரும் நீண்ட நேரம் அந்த உரையாடல்களில் ஈடுபட்டனர்; மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் ஒருவரையொருவர் விரும்பினர். உரையாடலின் முடிவில் பகவான் வசிஷ்டர் புன்னகைப்பவர் போல விசுவாமித்திரரிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னார். ‘ப்ரஹஸந்நிவ’ (புன்னகைப்பவர் போல) என்ற சொல்லால் முனிவரின் சாந்த இயல்பும் விருந்தோம்பலின் இயல்பான தன்மையும் குறிப்பிடப்படுகின்றன: அங்கே சம்பிரதாயமான வற்புறுத்தல் இல்லை, நட்பே உள்ளது. ‘ஸுசிரம் காலம்’ (நீண்ட நேரம்) என்ற சொல்லால் உரையாடலின் நீளம் சொல்லப்படுகிறது; அதனால் அவ்விருவரும் ஒருவருக்கொருவர் அன்புடையவர்கள் ஆயினர். தொடக்கத்தில் பிராமணருக்கும் க்ஷத்திரியருக்கும் இடையே எந்தப் பகையும் இல்லை, மிகுந்த மகிழ்ச்சியும் நட்புமே இருந்தன என்று கவிஞர் இங்கே சிறப்பாகக் காட்டுகிறார். பின்னர் எழவிருக்கும் பகை பழைய பகையால் அல்ல, ஒரு பசுவின் மீதுள்ள ஆசையாலேயே எழும் என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்.
‘பெரும் வலிமை படைத்தவரே, உமது இந்தப் படைக்கும், அளவிட முடியாத உமக்கும் விருந்தோம்பல் செய்ய விரும்புகிறேன்; என்னிடமிருந்து தகுந்தபடி ஏற்றுக்கொள்ளும். நான் செய்யும் இந்த உபசாரத்தைத் தேவரீர் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அரசே, நீர் விருந்தினருள் சிறந்தவர், முயன்று வழிபடத் தக்கவர்.’ இங்கே முனிவர் அரசனுக்கு மட்டுமன்றி முழுப் படைக்கும் விருந்தோம்பல் செய்வதாக உறுதியளிக்கிறார்; இல்லறத்தானுக்கு விருந்தோம்பலே மேலான அறம்; அது வசதியை எதிர்பார்த்து அன்றி, சிரத்தையை எதிர்பார்த்தே செய்யப்படுகிறது. ‘அப்ரமேயஸ்ய’ (அளவிட முடியாத) என்ற சொல்லால் முனிவர் அரசனின் அளவற்ற செல்வாக்கை ஏற்றுக்கொள்கிறார்.
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் பேரறிவாளரான விசுவாமித்திரர் மறுமொழி சொன்னார்: ‘உமது வழிபாட்டுச் சொல்லாலேயே எனக்கு எல்லாம் ஆயிற்று. பகவானே, உமது ஆசிரமத்தில் உள்ள பழங்களாலும் கிழங்குகளாலும், பாத்தியத்தாலும் ஆசமன நீராலும், தேவரீரைக் கண்டதாலும், வழிபடத் தக்க உம்மால் நான் எல்லா வகையிலும் நன்கு வழிபடப்பட்டேன். பேரறிவாளரே, உமக்கு வணக்கம்; நான் செல்கிறேன்; நட்புக் கண்ணால் என்னைப் பாரும்.’ இங்கே விசுவாமித்திரரின் பணிவும் பெருந்தன்மையும் காணப்படுகின்றன: சிறிதளவாலேயே அவர் நிறைவடைகிறார், ஆசிரமவாசியின் மீது சுமையை ஏற்ற விரும்பவில்லை; ‘தேவரீரைக் கண்டதாலேயே வழிபாடு நிறைவேறியது’ என்ற அவரது சொல் விருந்தோம்பலின் நுட்பமான உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. ‘க்ருதம்’ (ஆயிற்று) என்ற ஒரே சொல்லால் அவர் எல்லாவற்றையும் முடிக்கிறார்: ‘போதும், இது நிறைவு’ என்பது கருத்து. ஆயினும் அவரது சொல்லில் கடுமை எதுவுமில்லை; ‘நட்புக் கண்ணால் என்னைப் பாரும்’ என்ற இறுதிச் சொல்லால் அவர் முனிவரின் அன்பையே வேண்டுகிறார்.
இவ்வாறு சொல்லும் அரசனைப் பரந்த மனமுடைய அறநெறியாளரான வசிஷ்டர் மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தார். பிறகு காதியின் மகன் ‘சரி’ என்று வசிஷ்டருக்கு மறுமொழி சொன்னார்: ‘முனிவர்களுள் சிறந்தவரே, தேவரீருக்கு எது விருப்பமோ அப்படியே ஆகட்டும்.’ இதுவே கதையின் திருப்புமுனை. விசுவாமித்திரர் சென்றிருந்தால், சபலையைக் கண்டிருக்கமாட்டார்; அவள் மீதுள்ள ஆசையால் பிராமணருக்கும் க்ஷத்திரியருக்கும் இடையே பெரும் பகையும் எழுந்திருக்காது. இந்த ஏற்பினாலேயே அடுத்து வரும் நிகழ்ச்சிகள் அனைத்தும் தொடங்குகின்றன. ‘பாடம்’ (சரி) என்ற சொல் இசைவைக் குறிக்கும் இடைச்சொல்; அதோடு ‘தேவரீருக்கு எது விருப்பமோ’ என்ற சொல்லால் அரசர் தம் விருப்பத்தை முனிவரின் விருப்பத்திலேயே வைக்கிறார்.
அவர் இவ்வாறு சொன்னதும் ஜபம் செய்வோருள் சிறந்த வசிஷ்டர் மகிழ்ந்து, பாவம் நீங்கிய, புள்ளிகள் கொண்ட சபலை என்னும் ஹோமப் பசுவை அழைத்தார். ‘சபலே, விரைவில் வா, வா, என் சொல்லைக் கேள். படையுடன் வந்துள்ள இந்த ராஜரிஷிக்கு உபசாரம் செய்ய முடிவு செய்துள்ளேன்; மிக உயர்ந்த உணவால் எனக்கான உபசாரத்தை ஏற்பாடு செய்.’ இங்கேதான் முதன்முதலாகச் சபலை கதைக்குள் நுழைகிறாள். அவள் காமதேனு: எதை விரும்பினாலும் அதைச் சுரப்பவள்; வசிஷ்டரின் தேவர்களுக்கான அவியும், பித்ருக்களுக்கான அவியும், உயிர் வாழ்க்கையும், அக்னிஹோத்திரமும் அவளையே சார்ந்துள்ளன என்பது அடுத்த சர்க்கத்தில் தெரியவரும்.
‘அறுசுவைகளில் ஒவ்வொருவருக்கும் விருப்பப்படி எது சிறந்ததாகப் போற்றப்படுகிறதோ அவை அனைத்தையும், தெய்வீகமான காமதேனுவே, என் பொருட்டுப் பொழிவாயாக. சாற்றுடனும் சோற்றுடனும் பானத்துடனும் நக்கி உண்பவற்றுடனும் உறிஞ்சி உண்பவற்றுடனும் கூடிய உணவுக் குவியல் அனைத்தையும் படைப்பாயாக, சபலே, விரைவாக.’ இந்த ஆணையோடு சர்க்கம் முடிகிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் சபலையின் அந்தப் படைப்பும், அதனால் படை மனநிறைவு அடைவதும், பிறகு விசுவாமித்திரருக்கு அவள் மீது ஆசை எழுவதும், நூறாயிரம் பசுக்களுக்கு ஈடாக அவளைக் கேட்பதும், வசிஷ்டர் உறுதியாக மறுப்பதும் வர்ணிக்கப்படுகின்றன. ‘ஸ்ருஜஸ்வ’ (படைப்பாயாக), ‘த்வர’ (விரைவாக) என்ற இரு ஆணைகளோடு சர்க்கம் முடிகிறது; அதனால் கதையின் போக்கு விரைவு பெறுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे द्विपञ्चाशः सर्गः॥ ५२॥