சர்க்கம்
சதானந்தரின் வினாக்களும் விசுவாமித்திரர் வரலாற்றின் தொடக்கமும்
சதானந்தரின் மெய்சிலிர்ப்பு, அகலிகையைப் பற்றிய வினாக்கள், விசுவாமித்திரரின் மறுமொழி, ராமனுக்கு வரவேற்பு, குச வம்சக் கதை, விசுவாமித்திரர் பூமியைச் சுற்றி வருதலும் வசிஷ்டர் ஆசிரமத்தைக் காணுதலும்
முந்தைய சர்க்கத்தில் விசுவாமித்திரர் ராம லக்ஷ்மணர்களைப் பற்றிய எல்லா விவரங்களையும் ஜனகரிடம் தெரிவித்துவிட்டுப் பேச்சை நிறுத்தினார். அறிவாளரான விசுவாமித்திரரின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, கௌதமரின் மூத்த மகனும் பேரொளியும் பெருந்தவமும் உடையவருமான சதானந்தர் மெய்சிலிர்த்தார். தவத்தால் ஒளிவீசிய அவர் ராமனைக் கண்டதாலேயே பெரும் வியப்படைந்தார். இனிதாக அமர்ந்திருந்த அந்த இரு அரசகுமாரர்களையும் பார்த்துவிட்டு, அவர் பிறகு முனிவர்களுள் சிறந்த விசுவாமித்திரரிடம் சொன்னார். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: சதானந்தர் அகலிகையின் மகனே; ஆகவே ராமனைக் கண்டதில் அவருக்கு ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சி வெறும் நாகரிகம் அல்ல, தாயை மீட்டவனிடம் இயல்பாக எழும் நன்றியுணர்வு. மெய்சிலிர்ப்பே அவரது உள்ளத்துக்குச் சாட்சி; சொல்லுக்கு முன் உடலே விடை தருகிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் ஜனகர் சபையில் இருந்த வர்ணனையே இங்கே சதானந்தரின் வினா வடிவில் மீண்டும் திறக்கப்படுகிறது. ‘ஏதௌ’ (இவ்விருவரும்) என்ற சொல்லால் சகோதரர் இருவருமே குறிக்கப்படுகின்றனர், ஆனால் வியப்புக்குக் காரணம் ராமனே; ஜனகர் சபையில் ராமனுக்குக் கிடைத்த முதல் மரியாதையை இந்தச் சர்க்கமே காட்டுகிறது.
சதானந்தர் கேட்கிறார்: ‘முனிவர்களுள் புலியே, நீண்ட தவத்தை மேற்கொண்ட புகழ்மிக்க என் தாய் அரசகுமாரனுக்குக் காட்டப்பட்டாளா? பேரொளி படைத்தவரே, எல்லா உயிர்களாலும் வழிபடத் தக்க ராமனுக்கு அவள் காட்டில் கிடைக்கும் பொருட்களால் வழிபாடு செய்தாளா? தேவனால் என் தாயிடம் இழைக்கப்பட்ட அந்தப் பழைய தீச்செயலின் வரலாறும் ராமனுக்குச் சொல்லப்பட்டதா?’ இந்த வினாக்களில் மூன்று கருத்துகள் வரிசையாகக் காணப்படுகின்றன: தாயைக் காணுதல், அவள் வழிபாடு செய்தல், அவளது கதையை வெளிப்படுத்துதல். மகன் தாயின் சாப விடுதலையை மட்டுமன்றி, அவள் மீண்டும் நிலைநாட்டப்பட்டதையும் அறிய விரும்புகிறார். ‘துரனுஷ்டிதம்’ (தீச்செயல்) என்ற சொல்லால், குற்றம் தேவனுடையதே, அகலிகையுடையது அல்ல என்று கவிஞர் தெளிவாகச் சொல்கிறார்; மகனின் வாயாலேயே தாய் குற்றமற்றவளாக நிலைநாட்டப்படுகிறாள். ‘தபோதீர்கம் உபாகதா’ (நீண்ட தவத்தை மேற்கொண்டவள்) என்ற சொல்லால் அகலிகையின் நீண்ட பிராயச்சித்தமும் நினைவூட்டப்படுகிறது; மகனால் அதை மறக்க முடியவில்லை.
மீண்டும் அவர் கேட்கிறார்: ‘கௌசிகரே, உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; ராமனைக் கண்டதன் பின் என் தாய் என் தந்தையுடன் இணைந்தாளா? குசிகரின் வழித்தோன்றலே, என் தந்தையால் ராமன் வழிபடப்பட்டானா, அந்த மகாத்மாவின் வழிபாட்டைப் பெற்று அவன் இங்கே வந்தானா? அமைதியான மனத்துடன் இங்கே வந்த, வழிபடப்பட்ட ராமனால் என் தந்தை வணங்கப்பட்டாரா?’ இந்த வினாத் தொடர் மகனின் இதயத்தைக் காட்டுகிறது: தாய் தந்தையரின் மறு இணைவைக் கேட்க அவர் மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறார். ‘சாந்தேன மனஸா’ (அமைதியான மனத்துடன்) என்ற அடைமொழி ராமனின் இயல்பையே குறிக்கிறது; சாபத்தை நீக்கியவனாக இருந்தும் அவன் செருக்கின்றிக் குருவை வணங்குகிறான். இவ்வாறு சதானந்தர் ஆறு வினாக்களால் அகலிகையின் கதையில் எஞ்சியிருந்த எல்லாப் பகுதிகளையும் தொகுக்கிறார். எல்லா வினாக்களிலும் ‘அபி’ என்ற வினாச்சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது; அதனால் அவரது பதற்றமே வெளிப்படுகிறது.
அவரது அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, சொல்லின் நுட்பம் அறிந்த மாமுனிவரான விசுவாமித்திரர் சொல்வன்மை மிக்க சதானந்தருக்கு மறுமொழி சொன்னார்: ‘முனிவர்களுள் சிறந்தவரே, எதுவும் தவறவிடப்படவில்லை; செய்ய வேண்டியதை நான் செய்தேன். பார்கவருடன் ரேணுகை இணைந்தது போல, முனிவருடன் அவர் மனைவி இணைந்தாள்.’ இந்தச் சுருக்கமான மறுமொழியே முழுமையானது: செயல் நிறைவேறியது, தம்பதியர் மீண்டும் இணைந்தனர். ‘நாதிக்ராந்தம்’ (எதுவும் தவறவிடப்படவில்லை) என்ற சொல்லால், அறச்செயலில் காலம் தாழ்த்தப்படவில்லை என்று விசுவாமித்திரர் குறிப்பிடுகிறார். ஜமதக்னியின் கதையை உவமையாகக் கொண்டு உலகில் புகழ்பெற்ற ஓர் எடுத்துக்காட்டு நினைவூட்டப்படுகிறது: ஏதோ காரணத்தால் பிரிந்த மனைவி மீண்டும் கணவனை அடைகிறாள் என்பது இல்லற அறத்தின் முறை. இரண்டே சுலோகங்களில் ஆறு வினாக்களுக்கும் விடை அளிக்கப்பட்டது: இதுவே முனிவரின் சொல் நுட்பம்.
அறிவாளரான விசுவாமித்திரரின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, பேரொளி படைத்த சதானந்தர் ராமனிடம் சொன்னார்: ‘மனிதருள் சிறந்தவனே, உனக்கு நல்வரவு; ராகவா, தோல்வியறியாத மகரிஷியான விசுவாமித்திரரை முன்னிட்டுக்கொண்டு நீ இங்கே வந்தது உன் நற்பேறே. இந்த விசுவாமித்திரர் எண்ணிப்பார்க்க முடியாத செயல்கள் புரிந்தவர், தவத்தால் பிரம்மரிஷியானவர், அளவற்ற ஒளியும் பேராற்றலும் உடையவர்; இவரையே மேலான புகலிடமாக நான் அறிகிறேன்.’ இங்கே சதானந்தர் ராமனை வரவேற்று மதித்தவுடனே விசுவாமித்திரரின் மகிமையை நிலைநாட்டுகிறார்; ஏனெனில் இனி வரும் கதை முழுவதும் அவரது வரலாறே. ‘திஷ்ட்யா’ (நற்பேறே) என்ற சொல் பாக்கியத்தைக் குறிக்கிறது: இத்தகைய குருவைப் பெற்ற சீடன் பேறு பெற்றவன். ‘பரமா கதி:’ (மேலான புகலிடம்) என்ற சொல்லால் குருவே புகலிடம் என்ற கொள்கை சொல்லப்படுகிறது. சதானந்தர் தாமே தவசியாக இருந்தும் விசுவாமித்திரரிடம் இத்தகைய சிரத்தை கொண்டிருக்கிறார்; அதனால் விசுவாமித்திரரின் மகிமை இருமடங்காகிறது.
‘ராமா, உலகில் உன்னைவிடப் பேறு பெற்றவர் வேறு எவருமில்லை; ஏனெனில் பெருந்தவம் செய்த குசிகரின் புதல்வரே உனக்குக் காவலர்.’ பிறகு அவர் கதையைத் தொடங்குகிறார்: ‘மகாத்மாவான கௌசிகரின் வரலாற்றை என்னால் இயன்றவரை, உள்ளபடி கேட்பாயாக; நான் சொல்கிறேன்; சொல்லும் என்னிடமிருந்து கேள்.’ இந்தச் சொல்லோடு சர்க்கத்தின் இரண்டாம் பாதி தொடங்குகிறது; இதன் பின் விசுவாமித்திரரின் முந்தைய வரலாறு சொல்லப்படுகிறது; அது அடுத்த பல சர்க்கங்களில் விரிகிறது. ‘யதாதத்த்வம்’ (உள்ளபடி) என்ற சொல்லால், வெறும் புகழுரை சொல்லப்படமாட்டாது, உண்மையே சொல்லப்படும், அரசர், தவசி என்ற இரு நிலைகளின் உண்மையும் வர்ணிக்கப்படும் என்று சதானந்தர் உறுதியளிக்கிறார். இங்கே கேட்பவன் ராமனே, அவனே ஒரு க்ஷத்திரியன்; ஆகவே க்ஷத்திரியனாக இருந்து பிரம்மரிஷி நிலையை அடைந்தவரின் கதை அவனுக்குச் சிறப்பாக ஒரு உபதேசமாகிறது.
‘இவர் முன்பு அறநெறி உள்ளம் கொண்ட அரசராக இருந்தார்; நீண்ட காலம் பகைவரை அடக்குபவராக, அறம் அறிந்தவராக, கல்வி கற்றவராக, மக்கள் நலனில் ஈடுபாடு உடையவராக இருந்தார். பிரஜாபதியின் மகனாகக் குசன் என்ற அரசன் இருந்தான்; குசனின் மகன் வலிமையும் சிறந்த அறநெறியும் உடைய குசநாபன்; குசநாபனின் மகன் காதி என்றே புகழ்பெற்றவன்; காதியின் மகன் பேரொளி படைத்த மாமுனிவரான விசுவாமித்திரர்.’ இவ்வாறு நான்கு தலைமுறையினர் வம்ச வரிசையில் சொல்லப்பட்டனர். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: விசுவாமித்திரர் பிரஜாபதியின் வம்சத்தில் பிறந்தவராயினும் க்ஷத்திரிய அறப்படி அரசாண்டார்; இந்த இருநிலையே பின்னர் அவர் பிரம்மரிஷி நிலையை அடையச் செய்த போராட்டத்தின் வேர். ‘அரசர் மக்கள் நலனில் ஈடுபாடு உடையவர்’ என்ற அடைமொழியையும் பின்னர் வரும் செருக்கின் அருகே வைத்துப் பார்க்க வேண்டும். கவிஞர் முதலில் அவரது நற்பண்புகளையே எண்ணுகிறார், குறைகளை அல்ல; ஏனெனில் நற்பண்புடையவனின் வீழ்ச்சியே நெஞ்சைத் தொடுவதாக இருக்கும்.
பேரொளி படைத்த விசுவாமித்திரர் பூமியை ஆண்டார்; அந்த அரசர் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் அரசாட்சி செய்தார். ஒருமுறை அவர் படையைத் திரட்டி, ஓர் அக்ஷௌஹிணிப் படை சூழப் பூமியைச் சுற்றி வந்தார். நகரங்கள், நாடுகள், நதிகள், பெருமலைகள், ஆசிரமங்கள் ஆகியவற்றில் வரிசையாகச் சஞ்சரித்துக்கொண்டு அவர் வந்தார். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: அரசன் நாடு சுற்றுவது அறநெறிக்கு உட்பட்டதே; மக்களின் நிலையைத் தானே காண அவன் புறப்படுகிறான். ஆனால் படை சூழ்ந்த அரசன் தவவனத்துக்குள் நுழையும்போது வலிமைக்கும் தவத்துக்கும் இடையிலான மோதல் பெரும்பாலும் தவிர்க்க முடியாததாகிறது. ‘ஆச்ரமான்’ (ஆசிரமங்களை) என்ற சொல் நகரங்களுக்கும் நாடுகளுக்கும் பின்னால் வைக்கப்பட்டுள்ளது; இதனாலேயே கவிஞர் அடுத்து வரும் கதையைக் குறிப்பால் உணர்த்துகிறார். ‘ஆஜகாம ஹ’ (வந்தார் அன்றோ) என்ற தொலைவான இறந்தகால வடிவத்தால் கதையின் தொன்மை வெளிப்படுகிறது.
அவர் வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்தை அடைந்தார்: பலவகை மலர்களும் கொடிகளும் மரங்களும் கொண்டது, பலவகை விலங்குக் கூட்டங்கள் நிறைந்தது, சித்தர்களும் சாரணர்களும் வழிபடுவது, தேவர், தானவர், கந்தர்வர், கின்னரர் ஆகியோரால் அழகுபெற்றது, அமைதியான மான்கள் நிறைந்தது, பிராமணக் கூட்டங்கள் வசிப்பது, பிரம்மரிஷிக் கூட்டங்கள் நெருங்கியிருப்பது, தேவரிஷிக் கூட்டங்கள் வழிபடுவது, தவத்தால் சித்தி பெற்ற நெருப்புக்கு நிகரான மகாத்மாக்கள் நிறைந்தது. இந்த வர்ணனை அழகுக்காக மட்டுமன்று; ‘ப்ரசாந்தஹரிணாகீர்ணம்’ (அமைதியான மான்கள் நிறைந்தது) என்ற சொல்லால், அங்கே விலங்குகளும் அச்சமின்றித் திரிகின்றன என்று கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார்: அகிம்சை நிலவும் இடத்திலேயே அமைதி. படையுடன் வந்த அரசன் இத்தகைய இடத்துக்குள் நுழைகிறான் என்பதிலேயே நுட்பமான முரண் உள்ளது; ஆயுதமும் தவமும் ஓரிடத்தில் சந்திக்கின்றன. தேவர்களும் தானவர்களும் கந்தர்வர்களும் கின்னரர்களும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து அழகுசெய்கின்றனர்: தவம் உள்ள இடத்தில் பகையும் ஓய்வெடுக்கிறது என்பது தொனிக்கிறது.
அந்த ஆசிரமம் பிரம்மாவுக்கு நிகரான மகாத்மாக்களால் எப்போதும் நிறைந்து, செல்வச் சிறப்புடன் இருந்தது; அங்கே நீரை உண்பவர்கள், காற்றை உண்பவர்கள், உதிர்ந்த இலைகளை உண்பவர்கள், பழங்களையும் கிழங்குகளையும் உண்பவர்கள், புலனடக்கமும் குற்றங்களை வென்றதும் இந்திரியங்களை வென்றதுமான ரிஷிகள், ஜபத்திலும் ஹோமத்திலும் ஈடுபட்ட வாலகில்யர்கள் வசித்தனர்; பிற வைகானசர்களாலும் அது எங்கும் அழகுபெற்றிருந்தது. இன்னொரு பிரம்மலோகம் போல அமைந்திருந்த வசிஷ்டரின் அந்த ஆசிரமத்தை, வெற்றியாளர்களுள் சிறந்தவரும் பெரும் வலிமை படைத்தவருமான விசுவாமித்திரர் கண்டார். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் காட்சியோடேயே முடிகிறது, உரையாடலோடோ நிகழ்வோடோ அல்ல. அடுத்த சர்க்கத்தில் வசிஷ்டரின் விருந்தோம்பலும் சபலா என்னும் பசுவின் கதையும் தொடங்குகின்றன; தவவனத்தின் இந்தச் செழிப்பே அரசனின் மனத்தில் ஆசையை எழுப்பும்; அந்த ஆசை பெரும் பகையின் விதையாகும்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे एकपञ्चाशः सर्गः॥ ५१॥