॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 50

பால காண்டம்

சர்க்கம்

மிதிலையில் விசுவாமித்திரருக்கு உபசாரமும் ஜனகரின் வினாவும்

வேள்விச் சாலையை அடைதல், தனியிடத்தில் தங்குதல், ஜனகர் அர்க்கியம் அளித்து உபசரித்தல், அரசகுமாரர்களைப் பற்றிய வினா, விசுவாமித்திரர் அறிமுகம் செய்தல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் அகலிகை சாபத்திலிருந்து விடுபட்டதும், அவள் கௌதமருடன் மீண்டும் இணைந்ததும் வர்ணிக்கப்பட்டன; அதனோடு கௌதமர் ஆசிரமத்தின் நிகழ்ச்சி முடிந்தது. பிறகு ராமன் சௌமித்திரியுடன் விசுவாமித்திரரை முன்னிட்டுக்கொண்டு, கௌதமர் ஆசிரமத்திலிருந்து வடகிழக்குத் திசையில், அதாவது ஈசான மூலையில், சென்று ஜனகரின் வேள்விச் சாலையை அடைந்தான். ‘புரஸ்க்ருத்ய’ (முன்னிட்டுக்கொண்டு) என்ற சொல்லால், அரசகுமாரர் இருவரும் தம் விருப்பப்படி நடப்பதில்லை, குருவின் பின்னாலேயே செல்கின்றனர் என்று கவிஞர் மீண்டும் மீண்டும் குறிப்பிடுகிறார். அங்கே வேள்வியின் சிறப்பைக் கண்டு லக்ஷ்மணனுடன் கூடிய ராமன் முனிவர்களுள் புலியான விசுவாமித்திரரிடம் சொன்னான்: ‘மகாத்மாவான ஜனகரின் இந்த வேள்விச் செழிப்பு உண்மையிலேயே சிறப்பானது.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: கதையின் போக்கு காட்டிலிருந்து நகரத்துக்கும், ராக்ஷச வதத்திலிருந்து வேள்விச் சாலைக்கும் மாறுகிறது; வில் முறிப்புக்கும் சீதையின் திருமணத்துக்குமான பின்னணி இங்கேயே தொடங்குகிறது.

ராமன் மேலும் சொல்கிறான்: ‘பெரும் பேறு பெற்றவரே, இங்கே பல நாடுகளில் வசிக்கும், வேதம் ஓதுவதில் சிறந்த பல்லாயிரம் பிராமணர்கள் காணப்படுகின்றனர். ரிஷிகளின் தங்குமிடங்களும் நூற்றுக்கணக்கான வண்டிகளால் நிறைந்து காணப்படுகின்றன. பிராமணரே, நாம் தங்குவதற்கு ஏற்ற ஓர் இடம் ஏற்பாடு செய்யப்படட்டும்.’ இந்த வர்ணனை வேள்வியின் உலகியல் சித்திரத்தை முன்வைக்கிறது: நூற்றுக்கணக்கான வண்டிகள், பாசறைகள், பல்வேறு நாடுகளிலிருந்து வந்த அறிஞர்கள். ராமனின் இந்த வேண்டுகோள் அவனது பணிவையும் குறிக்கிறது: அவன் தானே இடம் எடுத்துக்கொள்வதில்லை, அரசனிடமும் கேட்பதில்லை, குருவின் முடிவையே எதிர்பார்க்கிறான். இது சீடனின் கடமைக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு.

ராமனின் சொல்லைக் கேட்டு மாமுனிவரான விசுவாமித்திரர் நீர்வளம் கொண்ட ஒரு தனியிடத்தில் தங்கினார். தனிமையும் நீரின் அருகாமையும் ஆகிய இவ்விரண்டுமே வேள்விக் காலத்தில் தவசிகள் தங்குவதற்கான முக்கியத் தகுதிகள்; அங்கே சந்தியாவந்தனத்துக்கும் நீராடலுக்கும் வசதி உண்டு, மக்கள் நெரிசலும் தொல்லை தராது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஸலிலாயுதே’ என்ற பாடம் உள்ளது; பொருள் அதுவே.

விசுவாமித்திரர் வந்திருப்பதைக் கேட்டதும், குறையற்றவரும் அரசர்களுள் சிறந்தவருமான ஜனகர் அக்கணமே புரோகிதர் சதானந்தரை முன்னிட்டுக்கொண்டு எதிர்கொண்டு செல்லப் புறப்பட்டார். மகாத்மாக்களான ருத்விக்குகளும் விரைவாக அர்க்கியத்தை எடுத்துக்கொண்டு பணிவுடன் உடனே எதிர்கொண்டு சென்றனர். இங்கே அரசனின் விரைவு, புரோகிதரை முன்னிடுதல், ருத்விக்குகள் உடன் செல்லுதல் எல்லாமே சாஸ்திரங்கள் சொல்லும் விருந்தோம்பலின் அடையாளங்கள். சதானந்தர் இங்கேதான் முதன்முதலாகப் பெயருடன் குறிப்பிடப்படுகிறார்; அவர் கௌதமருக்கும் அகலிகைக்கும் மூத்த மகன்; அவரது கதை அடுத்த சர்க்கத்தில் தொடர்கிறது. இவ்வாறு கவிஞர் ஒரே சொல்லால் வரவிருக்கும் சர்க்கத்தின் விதையை விதைக்கிறார்.

ஜனகர் அறநெறிப்படி, அறத்தை முன்னிட்ட அர்க்கியத்தை விசுவாமித்திரருக்கு அளித்தார். மகாத்மாவான ஜனகரின் அந்த வழிபாட்டை ஏற்றுக்கொண்டு முனிவர் அரசனின் நலத்தையும் வேள்வி இடையூறின்றி நடப்பதையும் பற்றிக் கேட்டார். பிறகு உபாத்தியாயர்களுடனும் புரோகிதருடனும் இருந்த அந்த முனிவர்களிடமும் நலம் விசாரித்தார். வழிபாட்டை ஏற்ற பின் பதிலுக்கு நலம் விசாரித்தல்: இதுவே சான்றோரின் முறை; உபசரிக்கப்பட்டவரும் உபசரித்தவரின் நலத்தைக் கேட்கிறார். ‘நிராமயம்’ (இடையூறின்றி) என்ற சொல்லால் வேள்வியில் இடையூறு இல்லாமை குறிக்கப்படுகிறது; இதே காண்டத்தில் விசுவாமித்திரரின் வேள்வி ராக்ஷசர்களால் களங்கப்படுத்தப்பட்டிருந்தது; ஆகவே இந்த வினா வெறும் சம்பிரதாயமானது அல்ல.

விசுவாமித்திரர் ரிஷிகள் அனைவருடனும் அவரவர் தகுதிக்கு ஏற்ப மகிழ்ச்சியுடன் அளவளாவினார். பிறகு அரசர் கைகூப்பி முனிவர்களுள் சிறந்தவரிடம் சொன்னார்: ‘பகவானே, இந்த முனிவர்களுள் சிறந்தோருடன் ஆசனத்தில் அமர்வீராக.’ ஜனகரின் சொல்லைக் கேட்டு மாமுனிவர் அமர்ந்தார். ‘யதார்ஹம்’ (தகுதிக்கு ஏற்ப) என்ற சொல் இங்கே சிந்திக்கத் தக்கது: அளவளாவுதல் தற்செயலானது அல்ல, ஒவ்வொருவரின் தகுதிக்கும் ஏற்றது; இதுவே சபையின் வரம்பு. திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘யதான்யாயம் தத: ஸர்வை:’ (பிறகு அனைவருடனும் முறைப்படி) என்ற பாடம் உள்ளது.

புரோகிதரும் ருத்விக்குகளும் அரசரும் அமைச்சர்களுடன் முறைப்படி சுற்றிலும் ஆசனங்களில் அமர்ந்தனர். அவர்களைக் கண்டு அந்த அரசர் விசுவாமித்திரரிடம் சொன்னார்: ‘இன்று தெய்வங்கள் என் வேள்விச் செழிப்பைப் பயனுள்ளதாக்கின.’ அரசனின் பார்வையில் முனிவரின் வருகையே தெய்வ அருளின் அடையாளம்; அவர் வரம் கேட்கவில்லை, பலனையும் கணக்கிடவில்லை; விருந்தினரைக் காண்பதே பலன் என்று கருதுகிறார். பின்னர் ‘விதேகர்’ என்று புகழ்பெற்ற ஜனகரின் ஞானி இயல்பின் முதல் காட்சி இதுவே.

ஜனகர் சொல்கிறார்: ‘இன்று தேவரீரைக் கண்டதால் நான் வேள்வியின் பலனைப் பெற்றேன். முனிவர்களுள் சிறந்த நீர் என்னிடம் வந்திருப்பதால் நான் பேறு பெற்றவன், அருள் பெற்றவன். பிராமணரே, முனிவர்களுடன் நீர் வேள்விச் சடங்கில் கலந்துகொள்ள வந்திருக்கிறீர். பிரம்மரிஷியே, தீக்ஷை பன்னிரண்டு நாட்கள் என்று அறிஞர்கள் சொல்கிறார்கள்.’ இங்கே வல்கேட்டில் ‘தீக்ஷாம்’ (தீக்ஷை) என்ற பாடம் உள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘சேஷம்’ (எஞ்சியது); இந்தி உரை இரண்டின் பொருளையும் இணைக்கிறது: ‘வேள்வித் தீக்ஷையில் பன்னிரண்டு நாட்கள் எஞ்சியுள்ளன’ என்று.

‘பிறகு, கௌசிகரே, அவிர்ப்பாகம் பெற வரும் தேவர்களை நீர் காணலாம்’ என்று சொல்லிவிட்டு, மலர்ந்த முகத்துடன் கைகூப்பி, மனம் ஒருமுகப்பட்ட அரசர் மீண்டும் முனிவர்களுள் புலியான அவரிடம் கேட்டார்: ‘முனிவரே, உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும். தேவர்களுக்கு நிகரான வீரம் உடைய இந்த இரு குமாரர்கள் யார்?’ அரசனின் இந்த வினாவே கதையின் மையம்; இங்கிருந்து நான்கு சுலோகங்களில் அவர் அவர்களுடைய தோற்றத்தை வர்ணிக்கிறார், விரைவாக அறிமுகம் கேட்கவில்லை. இதுவே கவிஞரின் முறை: வர்ணனையாலேயே பாத்திரத்தின் மகிமையை வெளிப்படுத்துகிறார்.

அரசர் அவர்களுடைய தோற்றத்தை வர்ணிக்கிறார்: ‘இந்த வீரர்கள் யானைக்கு நிகரான நடையுடையவர்கள், புலிக்கும் காளைக்கும் ஒப்பானவர்கள், தாமரை இதழ் போல அகன்ற கண்களை உடையவர்கள், வாளும் அம்பறாத்தூணியும் வில்லும் ஏந்தியவர்கள், அழகில் அசுவினி தேவர்கள் போன்றவர்கள், இளமை வந்தெய்தியவர்கள். தேவலோகத்திலிருந்து இரு அமரர்கள் தற்செயலாகப் பூமிக்கு வந்தவர்கள் போலத் தோன்றுகின்றனர். இவர்கள் எவ்வாறு கால்நடையாக இங்கு வந்தனர்? எதற்காக? யாருடையவர்கள்?’ ‘பத்ப்யாம்’ (கால்நடையாக) என்ற சொல்லால் அரசனின் வியப்பு குறிப்பிடப்படுகிறது: இத்தகைய அரசகுமாரர்கள் தேரின்றிக் கால்நடையாக எவ்வாறு வந்தனர் என்று.

‘மாமுனிவரே, சிறந்த ஆயுதங்கள் ஏந்திய இந்த வீரர்கள் யாருடைய மைந்தர்கள்? சந்திரனும் சூரியனும் வானை அணிசெய்வது போல இவர்கள் இந்த நாட்டை அணிசெய்கின்றனர். உடல் அளவிலும் குறிப்பிலும் செயல்களிலும் இவர்கள் ஒருவரையொருவர் ஒத்திருக்கின்றனர், காகபக்ஷம் என்னும் குடுமி அணிந்திருக்கின்றனர். இதை உள்ளபடி கேட்க விரும்புகிறேன்.’ ‘காகபக்ஷதரௌ’ (காகபக்ஷம் அணிந்தவர்கள்) என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய இளம்பருவமே குறிப்பிடப்படுகிறது; காகபக்ஷம் என்பது சிறுவர்கள் காதுகளின் பக்கத்தில் வைத்திருக்கும் முடிக்கற்றைகள். இவ்வாறு ஜனகர் ஒரே வர்ணனையில் அவர்களுடைய வீரத்தையும் அழகையும் இளமையையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறார்.

மகாத்மாவான ஜனகரின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, அளவிட முடியாத உள்ளம் படைத்த விசுவாமித்திரர் தெரிவித்தார்: ‘இவர்கள் தசரதனின் மைந்தர்கள்.’ பிறகு அவர் சித்தாசிரமத்தில் தங்கியதையும், ராக்ஷசர்களின் வதத்தையும், அங்கிருந்து இடையூறின்றி வந்ததையும், விசாலாவைக் கண்டதையும், அகலிகையைக் கண்டதையும், கௌதமருடன் சந்தித்ததையும் சொன்னார்; இறுதியில் ‘பெரும் வில்லைப் பற்றி அறிய இவர்கள் வந்துள்ளனர்’ என்றும் தெரிவித்தார். இந்தச் சுருக்கக் கூற்று கவிஞரின் திறமை: இருபத்து மூன்று சர்க்கங்களில் விரிவாகச் சொல்லப்பட்ட நிகழ்வுகளை மூன்றே சுலோகங்களில் மீண்டும் தொகுத்துக் கேட்பவரின் நினைவைப் புதுப்பித்து, வரவிருக்கும் வில் வேள்வியின் இழையைக் கையில் கொடுக்கிறார்.

இவை அனைத்தையும் மகாத்மாவான ஜனகரிடம் தெரிவித்துவிட்டு, பேரொளி படைத்த மாமுனிவரான விசுவாமித்திரர் பிறகு பேச்சை நிறுத்தினார். ‘விரராம’ (நிறுத்தினார்) என்ற சொல்லோடு சர்க்கம் அமைதியான முடிவை அடைகிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் கௌதமரின் மகனான சதானந்தர் ராமனைக் கண்டு வியப்புற்று விசுவாமித்திரரிடம் பேசுகிறார்; பிறகு விசுவாமித்திரரின் முந்தைய வரலாறே விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे पञ्चाशः सर्गः॥ ५०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க