॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 49

பால காண்டம்

சர்க்கம்

இந்திரன் குறை நீங்கப்பெறுதலும் அகலிகையின் மீட்சியும்

இந்திரன் தேவர்களிடம் முறையிடுதல், பித்ரு தேவர்கள் ஆட்டின் விதைகளைப் பொருத்துதல், ராமனைக் கண்டதால் அகலிகை சாபத்திலிருந்து விடுபடுதல், கௌதமர் ராமனை வழிபடுதல், மிதிலைக்குப் புறப்படுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் கௌதமரால் சபிக்கப்பட்ட ஆயிரம் கண்ணன் விதைகளற்றவன் ஆனான்; அதன் பின் நடந்ததை இந்தச் சர்க்கம் சொல்கிறது. விதைகளற்ற இந்திரன் அச்சம் தோய்ந்த கண்களுடன், அக்கினியை முன்னிட்ட தேவர்களிடமும் சித்தர், கந்தர்வர், சாரணர்களிடமும் சொன்னான்: ‘மகாத்மாவான கௌதமரின் தவத்துக்கு இடையூறு செய்து, அவருக்குச் சினமூட்டியதால் நான் இந்தத் தேவர் பணியையே செய்தேன்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: இந்திரன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை, தன் செயலைத் தேவர் நலனுக்கானது என்று காட்டுகிறான். ‘த்ரஸ்தநயன:’ (அச்சம் தோய்ந்த கண்களுடன்) என்ற சொல்லால் கவிஞர் அவனது உள்ளார்ந்த அச்சத்தைக் குறிப்பிடுகிறார்; சொல் செருக்குடையது, கண்களோ உண்மையைச் சொல்கின்றன. தன் குற்றத்தைப் பிறர் நலம் என்று மறைப்பவனுடைய சொல் மிகுதியாக இருக்கும், வலிமையோ இருக்காது.

‘அந்த முனிவர் சினத்தால் என்னை விதைகளற்றவனாக்கினார், அவரது மனைவியையும் கைவிட்டார்; பெரும் சாபத்தை வெளியிட வைத்ததால் அவரது தவத்தை நான் கவர்ந்துவிட்டேன்’ என்கிறான் இந்திரன். சாபம் தவத்தின் செலவே; ஆகவே சாபத்தைப் பெறுபவன் தவசியின் தவத்தையும் குறைக்கிறான் என்பது முன்னோரின் பார்வை. பிறகு அவன் வேண்டுகிறான்: ‘தேவர்களுள் சிறந்தோரே, ரிஷிக் கூட்டங்களே, சாரணர்களே, தேவர் பணி செய்த என்னை நீங்கள் மீண்டும் பலனுள்ளவனாக்க வேண்டும்.’ இங்கே ‘ஸபலம்’ என்ற சொல் சிலேடையானது: விதைகளுடன் கூடியவன் என்றும், செயல் நிறைவேறியவன் என்றும் பொருள்படும். பிறர் நலனுக்காகச் செயல் செய்ததாகக் கருதுபவன் தனக்கான பரிகாரத்தையும் பிறரிடமே வேண்டுகிறான்.

நூறு வேள்வி செய்தவனின் சொல்லைக் கேட்டு, அக்கினியை முன்னிட்ட தேவர்கள் அனைவரும் மருத் கணங்களுடன் பித்ரு தேவர்களை அணுகிச் சொன்னார்கள்: ‘உங்களுடைய இந்த ஆட்டுக்கடா விதைகளுடன் இருக்கிறது, இந்திரனோ விதைகளற்றவனாக்கப்பட்டான்; ஆகவே ஆட்டுக்கடாவின் விதைகளை எடுத்து விரைவாக இந்திரனுக்கு அளியுங்கள்.’ பித்ரு தேவர்கள் சிராத்தச் சடங்கில் ஆட்டுக்கடாவுடன் தொடர்புடையவர்கள்; ஆகவே அவர்களுடைய ஆட்டுக்கடாவே இங்கே வழியாகிறது. மேலும் கவனிக்க வேண்டியது: தேவர்கள் வலிமையால் கவர்வதில்லை, இரந்து கேட்கிறார்கள்; பிறருக்கு உரியதை வேண்டிக்கொண்டே பெற வேண்டும் என்பது சான்றோரின் வரம்பு. இங்கே அக்கினி முன்னணியில் இருக்கிறான், ஏனெனில் தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் இடையே தூதனும், தேவர்களுக்கான அவியையும் பித்ருக்களுக்கான அவியையும் சுமந்து செல்பவனும் அவனே.

மேலும் அவர்கள் சொல்கிறார்கள்: ‘விதைகளற்றதாக்கப்பட்ட இந்த ஆட்டுக்கடா உங்களுக்கு மேலான மனநிறைவை அளிக்கும். உங்களை மகிழ்விப்பதற்காக இத்தகைய ஆட்டுக்கடாவை அளிக்கும் மனிதர்களுக்கு நீங்கள் நிறைவான, அழியாத பலனை அளிப்பீர்கள்.’ இங்கே கவிஞர் நடைமுறையில் உள்ள ஒரு உலக வழக்கத்தின் புராண மூலத்தைக் காட்டுகிறார். தேவர் பணிக்காகச் செய்யப்படும் தியாகம் இழப்பு அல்ல, அழியாப் பலனின் விதையே என்பது இங்கே கருத்து.

அக்கினியின் சொல்லைக் கேட்டு, கூடியிருந்த பித்ரு தேவர்கள் ஆட்டுக்கடாவின் விதைகளைப் பிடுங்கி ஆயிரம் கண்ணனிடம் பொருத்தினர். பிறகு விசுவாமித்திரர் ராமனை விளித்துச் சொல்கிறார்: ‘காகுத்ஸ்தா, அன்று முதல் கூடியுள்ள பித்ரு தேவர்கள் விதைகளற்ற ஆட்டுக்கடாக்களையே உண்கின்றனர்; அவற்றை அளிப்பவர்களுக்குப் பலன்களையும் அளிக்கின்றனர்.’ இவ்வாறு கதை ஒரு வழக்கத்தின் மூலகாரணத்தை வர்ணிக்கிறது; கவிஞரின் பார்வையில் உலகில் நடைமுறையில் உள்ள விதிகளும் வரலாற்றை வேராகக் கொண்டவை. இங்கே ஒரு நியதியும் தெரிகிறது: ஒருவரிடமிருந்து இழந்தது மற்றொருவரின் கொடையாலேயே நிரப்பப்படுகிறது; உலகம் ஒருவருக்கொருவர் உதவுவதாலேயே நிலைக்கிறது.

‘ராகவா, அன்று முதல் இந்திரன் ஆட்டுக்கடாவின் விதைகளை உடையவனே; இது மகாத்மாவான கௌதமரின் ஆற்றலாலும் தவத்தாலும் நேர்ந்தது.’ இவ்வாறு கதையை முடித்து விசுவாமித்திரர் ராமனிடம் சொல்கிறார்: ‘பேரொளி படைத்தவனே, புண்ணியச் செயல் புரிந்த கௌதமரின் இந்த ஆசிரமத்துக்கு வா; பெரும் பேறு பெற்ற, தெய்வ வடிவினளான இந்த அகலிகையைக் கரையேற்று.’ இங்கே ‘தாரய’ (கரையேற்று) என்ற சொல் சிந்திக்கத் தக்கது: தண்டனையும் இல்லை, விசாரணையும் இல்லை, பிராயச்சித்த விதியும் இல்லை, மீட்சி மட்டுமே. ராமனின் முதல் உலகப் பணி தாடகையை வதைத்தது; இதுவோ இரண்டாவது: சாபத்தில் சிக்கியவளை விடுவித்தல். ஓரிடத்தில் தோள்வலிமை, மற்றோரிடத்தில் வெறும் பார்வை.

விசுவாமித்திரரின் சொல்லைக் கேட்டு, லக்ஷ்மணனுடன் கூடிய ராகவன் விசுவாமித்திரரை முன்னிட்டுக்கொண்டு ஆசிரமத்துக்குள் நுழைந்தான். அங்கே தவத்தால் ஒளிவீசும் பெரும் பேறு பெற்ற அகலிகையைக் கண்டான்; உலகத்தவரும் தேவர்களும் அசுரர்களும் கூடி வந்தாலும் அவளைக் காண்பது அரிதாக இருந்தது. பிறகு கவிஞர் நான்கு உவமைகளால் அவளை வர்ணிக்கிறார்: படைப்பவனால் முயன்று படைக்கப்பட்ட தெய்வீக மாயை போலவும், புகையால் சூழப்பட்ட ஒளிரும் நெருப்புச் சுடர் போலவும், பனியாலும் மேகத்தாலும் மூடப்பட்ட முழு நிலவின் ஒளி போலவும், நீரின் நடுவே ஒளிரும் நெருங்க முடியாத சூரிய ஒளி போலவும். எல்லா உவமைகளிலும் ஒரே கருத்துதான்: ஒளி அங்கே இருக்கிறது, ஆனால் மறைப்பால் மூடப்பட்டிருக்கிறது. சாபம் அவளது தவத்தை அழிக்கவில்லை, மூடியது மட்டுமே; ஆகவே மீட்சி புதிய படைப்பு அல்ல, மறைப்பு அகலுதலே. உவமைகளில் நெருப்பு, சந்திரன், சூரியன் என்ற மூன்று ஒளிகள் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டுள்ளன; ஒவ்வொன்றும் ஒரு மறைப்புடன் இணைந்துள்ளது: புகையுடன், மேகத்துடன், நீருடன்.

கௌதமரின் சொல்லால் அவள் ராமனைக் காணும் வரை மூவுலகத்தாருக்கும் காண்பதற்கு அரியவளாக இருந்தாள். சாபத்தின் முடிவை அடைந்ததும் அவள் அவர்களுக்குப் புலப்படலானாள். அப்போது ராகவர் இருவரும் மகிழ்ச்சியுடன் அவளுடைய பாதங்களைப் பற்றினர்; அவளும் கௌதமரின் சொல்லை நினைவுகூர்ந்து அவர்களை ஏற்றுக்கொண்டாள். மனம் ஒருமுகப்பட்ட அவள் பாத்தியம், அர்க்கியம், விருந்தோம்பல் ஆகியவற்றைச் செய்தாள்; காகுத்ஸ்தனும் விதிமுறைப்படி அதை ஏற்றுக்கொண்டான். இங்கே மந்திரமோ ஹோமமோ பிராயச்சித்தமோ இல்லை: பார்வையே தூய்மை. விருந்தினரை உபசரிப்பது உலகத் தொடர்பு மீண்டதன் அடையாளமும் ஆகும்; ஒருவர் விருந்தினரை வழிபடாத வரை அவர் உலகுக்கு வெளியேயே இருக்கிறார். ராமனும் மூத்தவளுக்குச் செய்வது போல அவளுடைய பாதங்களைப் பற்றுகிறான்; அதனால் அவளுடைய தாய்நிலை ஏற்கப்படுகிறது.

அப்போது தேவ துந்துபிகளின் முழக்கத்துடன் பெரும் மலர்மாரி பொழிந்தது; கந்தர்வர்களுக்கும் அப்சரஸ்களுக்கும் பெரும் விழா உண்டானது. ‘நன்று, நன்று’ என்று சொல்லிக்கொண்டு தேவர்கள், தவ வலிமையால் தூய்மையடைந்த உடலுடைய, கௌதமருக்குக் கட்டுப்பட்ட அகலிகையை வழிபட்டனர். தேவர்கள் அவளுடைய தவ வலிமையையே புகழ்கின்றனர் என்பது கவனிக்கத் தக்கது: சாபக் காலமும் அவளுக்குத் தவக் காலமாகவே இருந்தது. சாம்பலில் படுத்து, காற்றை உணவாகக் கொண்டிருந்தவளே இன்று தேவர்களால் வழிபடப்படுகிறாள்; தவத்தால் எல்லாம் தூய்மையடைகின்றன.

பேரொளி படைத்த கௌதமரும் அகலிகையுடன் சேர்ந்து மகிழ்ச்சி அடைந்தார்; பெருந்தவமுடைய அவர் ராமனை முறைப்படி வழிபட்டு மீண்டும் தவம் செய்தார். ராமனும் மாமுனிவரான கௌதமரிடமிருந்து முறைப்படி மேலான வழிபாட்டைப் பெற்று, அங்கிருந்து மிதிலைக்குச் சென்றான். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் அகலிகையின் வரலாற்றை முடித்து, மிதிலைக்குச் செல்வதன் வாயிலைத் திறக்கிறது. விசுவாமித்திரர் தொடங்கியது நிறைவேறியது: வழியில் வேள்வி காக்கப்பட்டது, தாடகை கொல்லப்பட்டாள், அகலிகை மீட்கப்பட்டாள்; முன்னால் வில் வேள்வியும் சீதையின் திருமணமும் ராமனுக்காகக் காத்திருக்கின்றன.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे एकोनपञ्चाशः सर्गः॥ ४९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க