॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 48

பால காண்டம்

சர்க்கம்

அகலிகையின் சாபக் கதை

சுமதியின் வினா, மிதிலைக்குச் செல்லுதல், வெறிச்சோடிய ஆசிரமத்தைக் காணுதல், கௌதமர் இந்திரனையும் அகலிகையையும் சபித்தல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் விசுவாமித்திரர் ராம லக்ஷ்மணர்களுடன் விசாலா நகருக்கு வந்தார்; அங்கே இக்ஷ்வாகு வம்சத்தவனான சுமதி என்ற அரசன் புரோகிதர்களுடனும் உறவினர்களுடனும் எதிர்கொண்டு வந்து அவரை வழிபட்டு நலம் விசாரித்தான். இப்போது ஒருவரையொருவர் சந்தித்து நலம் விசாரித்த பின், உரையாடலின் முடிவில் அந்தச் சுமதி மாமுனிவரான விசுவாமித்திரரிடம் சொன்னான்: ‘உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும். இந்த இரு குமாரர்களும் தேவர்களுக்கு நிகரான வீரம் உடையவர்கள், யானையும் சிங்கமும் போன்ற நடை உடையவர்கள், புலிக்கும் காளைக்கும் ஒப்பான வீரர்கள். இவர்களின் கண்கள் தாமரை இதழ் போல அகன்றவை; வாளும் அம்பறாத்தூணியும் வில்லும் ஏந்தியிருக்கின்றனர்; அழகில் அசுவினி தேவர்கள் போல ஒளிர்கின்றனர், இளமையும் இவர்களுக்கு வந்தெய்தியிருக்கிறது. தற்செயலாகத் தேவலோகத்திலிருந்து இரு அமரர்கள் பூமிக்கு வந்தவர்கள் போலத் தோன்றுகின்றனர். இவர்கள் எவ்வாறு கால்நடையாக இங்கு வந்தனர், எதற்காக, யாருடைய மைந்தர்கள், இதை முனிவரே சொல்லும்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: அரசன் ஐயத்தால் கேட்கவில்லை, வியப்பால் கேட்கிறான்; இங்கே தோற்றமே அறிமுகத்துக்கு முதல் சான்று.

அரசன் மேலும் சொல்கிறான்: ‘சந்திரனும் சூரியனும் வானை அணிசெய்வது போல, இவ்விருவரும் இந்த நாட்டை அணிசெய்கின்றனர். உடல் அளவிலும் குறிப்பிலும் செயல்களிலும் இவர்கள் ஒருவரையொருவர் ஒத்திருக்கின்றனர். சிறந்த ஆயுதங்கள் ஏந்திய, மனிதருள் சிறந்த இந்த வீரர்கள் இந்தக் கடினமான வழியில் எதற்காக வந்தனர் என்பதை உள்ளபடி கேட்க விரும்புகிறேன்.’ அவனது அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு விசுவாமித்திரர் நடந்ததை எல்லாம் உள்ளபடி தெரிவித்தார்: சித்தாசிரமத்தில் தங்கியதையும் ராக்ஷசர்கள் கொல்லப்பட்டதையும் நடந்தவாறே சொன்னார். விசுவாமித்திரரின் சொல்லைக் கேட்டு அரசன் பெரும் வியப்படைந்தான். இந்த ஏழாம் சுலோகத்தில் திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘ராஜா பரமஹர்ஷித:’ (அரசன் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தான்) என்ற பாடம் உள்ளது; வியப்பு அல்ல, மகிழ்ச்சி. கவிஞர் இங்கே கதையை மிகச் சுருக்கமாக முடிக்கிறார், ஏனெனில் அது முந்தைய சர்க்கங்களில் விரிவாகச் சொல்லப்பட்டுவிட்டது.

தசரதனின் அந்த இரு மைந்தர்களும் மேலான விருந்தினராக வந்திருக்கின்றனர் என்று கருதி, உபசரிக்கத் தகுந்த பெரும் வலிமை படைத்த அவர்களை அரசன் சுமதி முறைப்படி வழிபட்டான். சுமதியின் மேலான உபசாரத்தைப் பெற்று, ராகவர் இருவரும் அங்கே ஓர் இரவு தங்கி, பிறகு மிதிலையை நோக்கிச் சென்றனர். ஜனகரின் அந்த மங்களமான நகரைக் கண்டு முனிவர்கள் அனைவரும் ‘நன்று, நன்று’ என்று போற்றி மிதிலையைப் பாராட்டினர். இங்கே கவிஞர் நகரை முனிவர்களைக் கொண்டே புகழச் செய்கிறார்: ஜனகரின் நகரம் செழிப்பானது மட்டுமன்று, தவசிகளாலும் போற்றத் தக்கது; இதனால் வரவிருக்கும் வில் வேள்விக்கான களம் முன்கூட்டியே புனிதமாக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு விசாலாவுக்கும் மிதிலைக்கும் இடையிலான சந்தியில் கதை ஒரு வம்ச வரலாற்றிலிருந்து மற்றொன்றுக்குள் நுழைகிறது.

மிதிலையின் உபவனத்தில் ராமன் ஓர் ஆசிரமத்தைக் கண்டான்: பழமையானது, அழகியது, ஆனால் ஆளரவமற்றது. அந்த ஆசிரமத்தைக் கண்டு அவன் முனிவர்களுள் சிறந்தவரிடம் கேட்டான்: ‘பகவானே, இந்த இடம் ஆசிரமம் போலவே தோன்றுகிறது, ஆனால் முனிவர்கள் இல்லாமல் இருக்கிறது. இது முன்பு யாருடைய ஆசிரமமாக இருந்தது என்று கேட்க விரும்புகிறேன்.’ ராகவன் சொன்ன அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, சொல்வன்மை மிக்க, பேரொளி படைத்த மாமுனிவரான விசுவாமித்திரர் மறுமொழி சொன்னார். இந்த வினாவோடு அகலிகையின் கதைக்கு முன்னுரை அமைகிறது; ராமனின் ஆவலே கதையின் வாயில். வெறிச்சோடியதும் அழகியதுமான ஆசிரமம்: இந்த முரண்பட்ட கற்பனையே வாசகர் மனத்தில் ஒரு வினாவை எழுப்புகிறது; அதையே ராமன் சொல்லால் வெளிப்படுத்துகிறான். ‘புராணம் நிர்ஜனம் ரம்யம்’ (பழமையானது, ஆளரவமற்றது, அழகியது) என்ற மூன்று அடைமொழிகளால் கவிஞர் முழுக் கதையையும் குறிப்பால் உணர்த்துகிறார்.

விசுவாமித்திரர் சொன்னார்: ‘சரி, ராகவா, உள்ளபடி கேள். எந்த மகாத்மாவின் சினத்தால் இந்த ஆசிரமம் சபிக்கப்பட்டதோ, அவரது கதையை உனக்குச் சொல்கிறேன். மனிதருள் சிறந்தவனே, முன்பு இது மகாத்மாவான கௌதமரின் ஆசிரமமாக இருந்தது; தெய்வீகமாகத் திகழ்ந்த அது தேவர்களாலும் நன்கு போற்றப்பட்டது. பெரும் புகழுடைய அரசகுமாரா, அந்தக் கௌதமர் இங்கே அகலிகையுடன் சேர்ந்து முன்பு பல்லாண்டுக் காலம் தவம் செய்தார்.’ இவ்வாறு ஆசிரமத்தின் முந்தைய நற்பேற்றையும் இப்போதைய வெறுமையையும் கவிஞர் ஒருசேர வைக்கிறார். ‘ஸுரைரபி ஸுபூஜித:’ (தேவர்களாலும் நன்கு போற்றப்பட்டது) என்ற சொல்லால், சாபம் வெளியிலிருந்து எதனாலும் அல்ல, வீட்டுக்குள்ளேயே எழுந்த குற்றத்தாலேயே வந்தது என்று அறியப்படுகிறது. கணவனும் மனைவியும் சேர்ந்து தவம் செய்தனர் என்பதால் ஆசிரமத்தின் முந்தைய செழிப்பும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

அந்தக் கௌதமர் இல்லாத நேரத்தை, அதாவது தக்க சமயத்தையும் இடைவெளியையும் அறிந்துகொண்டு, ஆயிரம் கண்ணனும் சசியின் கணவனுமான இந்திரன் முனிவர் வேடம் தரித்து அகலிகையிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘நன்கு மனம் ஒருமுகப்பட்டவளே, விரும்புவோர் உரிய பருவ காலத்துக்காகக் காத்திருப்பதில்லை; அழகிய இடையாளே, உன்னுடன் கூட விரும்புகிறேன்.’ ரகுநந்தனா, அறிவு பிறழ்ந்த அவள், முனிவர் வேடம் தரித்திருந்தபோதும் அவன் ஆயிரம் கண்ணனே என்று அறிந்தும், தேவராஜன் மீதுள்ள ஆவலால் அவனிடம் மனம் வைத்தாள். இங்கே கவிஞர் தெளிவாகச் சொல்கிறார்: அவளுக்குத் தெரிந்தே இருக்கிறது, ஆயினும் அவள் பின்வாங்கவில்லை; ஆகவே குற்றம் இருவருடையது, ஒருவருடையது மட்டுமல்ல. ‘துர்மேதா’ (அறிவு பிறழ்ந்தவள்) என்ற சொல்லால் கவிஞர் அவளது அறிவின் பிறழ்ச்சியையே குறிப்பிடுகிறார், இயல்பை அல்ல. இந்த இடமே பிற்கால உரையாசிரியர்களால் பலவாறு ஆராயப்பட்டுள்ளது.

பிறகு நோக்கம் நிறைவேறிய உள்ளத்துடன் அவள் தேவர்களுள் சிறந்தவனிடம் சொன்னாள்: ‘தேவர்களுள் சிறந்தவனே, நான் நோக்கம் நிறைவேறியவள்; பிரபுவே, இங்கிருந்து விரைவாகச் செல். தேவர்களின் ஈசனே, கௌதமரிடமிருந்து உன்னையும் என்னையும் எல்லா வகையிலும் காப்பாற்று.’ இந்திரனோ சிரித்துக்கொண்டே அகலிகையிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘அழகிய இடையாளே, நான் மனநிறைவு அடைந்தேன்; வந்த வழியே செல்கிறேன்.’ இவ்வாறு அப்போது அவளுடன் கூடிய பின் அவன் குடிலிலிருந்து வெளியேறினான். இங்கே இந்திரனின் சிரிப்பே அவனது இலேசான மனப்போக்கைக் குறிக்கிறது; அச்சமோ அதன் பின்னரே வருகிறது. அகலிகையோ கூடிய உடனேயே பாதுகாப்பு வேண்டுகிறாள்; அதனால் அவள் விளைவை அறிந்தே இருக்கிறாள் என்று தெரிகிறது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஸர்வதா ரக்ஷ மானத:’ (மதிப்பளிப்பவனே, எப்போதும் காப்பாற்று) என்ற பாடம் உள்ளது; கீதா பிரஸ் பதிப்பிலோ ‘ஸர்வதா ரக்ஷ கௌதமாத்’ (கௌதமரிடமிருந்து எல்லா வகையிலும் காப்பாற்று) என்று உள்ளது; இந்தப் பதிப்பில் கௌதமரின் பெயர் வெளிப்படையாகவே உள்ளது.

ராமா, வெளியேறும்போது அவன் பதற்றத்தால் விரைந்துகொண்டு, கௌதமரைப் பற்றி அச்சம் கொண்டிருந்தான். அப்போதே அவன் ஆசிரமத்துக்குள் நுழைந்துகொண்டிருந்த கௌதமரைக் கண்டான்: தேவர்களாலும் தானவர்களாலும் எதிர்க்க முடியாதவர், தவ வலிமை நிறைந்தவர், தீர்த்த நீரில் நனைந்தவர், நெருப்பைப் போல ஒளிர்பவர், சமித்துக்களையும் தர்ப்பையையும் ஏந்திய முனிவர்களுள் சிறந்தவர். அவரைக் கண்டு தேவர்களின் தலைவன் அஞ்சி, முகம் வாடினான். சமித்துக்களையும் தர்ப்பையையும் ஏந்தியிருந்ததால், முனிவர் தம் நாள்தோறுமான கடமையை முடித்தே திரும்பினார், ஐயத்தால் அல்ல என்று கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார்; ஆகவே குற்றமே தானாக அவர் முன் வந்து நின்றது. நான்கு அடைமொழிகளும் தவ ஆற்றல், தூய்மை, ஒளி, கடமை உணர்வு ஆகியவற்றைக் குறிப்பவை; இவற்றின் முன் தேவராஜனும் ஒளியிழந்தான்.

அப்போது நல்லொழுக்கம் நிறைந்த முனிவர், முனிவர் வேடம் தரித்த தீயொழுக்கமுடைய ஆயிரம் கண்ணனைக் கண்டு சினத்துடன் சொன்னார்: ‘தீய மதியனே, என் உருவத்தை மேற்கொண்டு நீ இதைச் செய்தாய்; இது செய்யத் தகாதது என்பதால் நீ பலனற்றவனாவாய்.’ கடும் சினம் கொண்ட மகாத்மாவான கௌதமர் இவ்வாறு சொன்னதும், ஆயிரம் கண்ணனின் விதைகள் அக்கணமே தரையில் விழுந்தன. ‘விபல:’ என்ற சொல் இருபொருள் உடையது: பயனற்றவன், விதைகளற்றவன்; சாபத்தின் சொல்லே அதன் செயலைச் செய்கிறது, தனியாக ஒரு செயல் தேவைப்படவில்லை. ‘வ்ருத்தஸம்பன்ன:’ (நல்லொழுக்கம் நிறைந்தவர்), ‘துர்வ்ருத்த:’ (தீயொழுக்கமுடையவன்) என்ற சொல் இணையால் கவிஞர் சாபத்தின் பொருத்தத்தை நிலைநாட்டுகிறார்: ஒழுக்கமுடையவனே ஒழுக்கமற்றவனைச் சபிக்கத் தகுதியுடையவன்.

அவ்வாறு இந்திரனைச் சபித்த பின் அவர் மனைவியையும் சபித்தார்: ‘நீ இங்கே பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்வாய். காற்றையே உணவாகக் கொண்டு, உணவின்றி, சாம்பலில் படுத்துத் தவித்துக்கொண்டு, எல்லா உயிர்களுக்கும் புலப்படாதவளாக இந்த ஆசிரமத்தில் வசிப்பாய்.’ இந்தச் சாபம் வெறும் தண்டனை மட்டுமல்ல, தவத்துக்கான விதிமுறையும் கூட: கவனக்குறைவால் இழந்ததைத் தவத்தாலேயே மீண்டும் பெற முடியும் என்பது கவிஞரின் கருத்து. இங்கே பிறர் கண்ணுக்குப் புலப்படாமையே பிராயச்சித்தத்தின் வடிவம்; உலகின் பார்வைக்கு உரியவளாக இருந்தவள் புலப்படாதவளாகிறாள். இந்தச் சாபத்தால் ஆசிரமத்தின் வெறுமையும் விளக்கப்படுகிறது: அகலிகை அங்கேயே இருக்கிறாள், ஆனால் எவராலும் காணப்படுவதில்லை; ராமனின் வினாவுக்கான விடை இங்கே மறைந்துள்ளது.

மீண்டும் அவர் சொன்னார்: ‘எவராலும் எதிர்க்க முடியாத தசரதன் மகன் ராமன் இந்தக் கொடிய வனத்துக்கு வரும்போது நீ தூய்மை அடைவாய். தீயொழுக்கமுடையவளே, அவனுக்கு விருந்தோம்பல் செய்வதால் பேராசையும் மயக்கமும் நீங்கியவளாக, மகிழ்ச்சியுடன் என்னை அடைந்து உன் சொந்த உடலைப் பெறுவாய்.’ இந்தச் சொல்லால் கவிஞர் அடுத்த சர்க்கத்தின் விதையை விதைக்கிறார்: ராமனின் வருகையாலேயே அகலிகையின் மீட்சி நிகழும்; சாபத்தின் முடிவில் அருளே நிலைநாட்டப்படுகிறது. மேலும் ‘ஆதித்யேன’ (விருந்தோம்பலால்) என்ற சொல் சிந்திக்கத் தக்கது: தவத்தாலோ இரத்தலாலோ அல்ல, இல்லற அறத்தைக் கடைப்பிடிப்பதாலேயே தூய்மை. ராமனோ இங்கே கேட்பவன் மட்டுமே, செய்பவன் அல்லன்; தன் எதிர்காலத்தையே அவன் முனிவரின் வாய்மொழியாகக் கேட்கிறான்.

தீய நடத்தையுடைய அவளிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, பேரொளியும் பெருந்தவமும் உடைய கௌதமர் இந்த ஆசிரமத்தைக் கைவிட்டு, சித்தர்களும் சாரணர்களும் வழிபடும் அழகிய இமயமலைச் சிகரத்தில் தவம் செய்தார். இவ்வாறு முன்பு தெய்வீகமாகத் திகழ்ந்த இந்த ஆசிரமம் ஆளரவமற்றதாயிற்று; ராமனின் வினாவுக்கான விடை இங்கே முடிகிறது. மேலும் கவனிக்க வேண்டியது: முனிவர் அகலிகையை மட்டுமன்றித் தம் ஆசிரமத்தையும் கைவிடுகிறார்; சாபம் இருவரின் வாழ்க்கையையும் மாற்றுகிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் பித்ரு தேவர்களின் அருளால் இந்திரனுக்கு நேர்ந்த குறை நீக்கப்படுவதும், ராமனின் வருகையால் அகலிகை மீட்கப்படுவதும் வர்ணிக்கப்படுகின்றன.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डेऽष्टचत्वारिंशः सर्गः॥ ४८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க