சர்க்கம்
மருத்துக்களின் தோற்றமும் விசாலாவின் வம்சமும்
திதியின் இணக்கமான சொல், ஏழு மருத் கணங்களின் அமைப்பு, ‘மாருதர்’ என்ற பெயரின் காரணம், விசாலா நகரின் நிர்மாணம், வைசாலிக வம்சத்தின் வரலாறு, சுமதி விசுவாமித்திரரை உபசரித்தல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் இந்திரன் திதியின் கருவை வஜ்ரத்தால் ஏழாகப் பிளந்து, பின்னர் கைகூப்பி மன்னிப்பு வேண்டினான். இந்தச் சர்க்கத்தில் கதை அங்கிருந்தே தொடர்கிறது. கரு ஏழாகப் பிளக்கப்பட்டதால் திதி பெருந்துயர் அடைந்தாள்; ஆயினும் எவராலும் எதிர்க்க முடியாத ஆயிரம் கண்ணனிடம் அவள் சினச் சொல் பேசவில்லை, இணக்கமான சொல்லையே சொன்னாள். அவள் சொல்கிறாள்: ‘என் குற்றத்தாலேயே இந்தக் கரு ஏழு துண்டுகளாக்கப்பட்டது; தேவர்களின் ஈசனே, பலனைக் கொன்றவனே, இதில் உன் குற்றம் எதுவுமில்லை.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: திதி தானே தூய்மையற்ற நிலையில் உறங்கினாள், அதை அவள் நினைவுகூர்கிறாள்; ஆகவே மகனை இழந்தபோதும் அவள் பிறர் மீது பழி சுமத்தவில்லை. சினத்தைத் தணிக்கும் வழி இதுவே, ஏனெனில் குற்றம் ஒப்புக்கொள்ளப்படும் இடத்தில் பகை வளர்வதில்லை. ‘பரமது:கிதா’ (பெருந்துயர் அடைந்தவள்), ‘ஸானுநயம்’ (இணக்கத்துடன்) ஆகிய இரு சொற்களும் ஒரே சுலோகத்தில் உள்ளன: துயரம் உள்ளே, இனிமை சொல்லில்.
திதி துயரத்தைக் கைவிட்டு வேண்டுகோளைத் தொடங்குகிறாள்: ‘என் கரு சிதைந்த இந்நிலையில் உன்னால் ஒரு நன்மை செய்யப்பட வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்; இந்த ஏழு துண்டுகளும் ஏழு மருத்துக்களின் இடங்களைக் காப்பவர்களாக உன் அருகில் இருக்கட்டும். மகனே, இவை ஏழு வாயு மண்டலங்களாக வானில் சஞ்சரிக்கட்டும்; தெய்வ வடிவம் கொண்ட என் மைந்தர்கள் ‘மாருதர்’ என்று புகழ் பெறட்டும். அவர்களுள் ஒருவன் பிரம்மலோகத்தில் சஞ்சரிக்கட்டும், மற்றொருவன் இந்திரலோகத்தில்; பெரும் புகழ் படைத்த மூன்றாமவன் ‘திவ்ய வாயு’ என்று பெயர் பெற்று இடைவெளியில் வீசட்டும்.’ இங்கே திதியின் அறிவு தெரிகிறது: நேர்ந்த பேரிடரையே அவள் தேவர் பணியாக மாற்றுகிறாள். ஆவஹம், பிரவஹம், சம்வஹம், உத்வஹம், விவஹம், பரிவஹம், பராவஹம் என்ற ஏழு வாயு மண்டலங்களும் கீதா பிரஸ் குறிப்புரையில் பெயருடன் சொல்லப்பட்டுள்ளன; அவற்றில் ஒவ்வொன்றிலும் ஏழு ஏழு கணங்கள் என்பதால் நாற்பத்தொன்பது மருத்துக்கள் ஆகின்றனர். இங்கே ‘ஸப்தானாம் மருதாம்’ (ஏழு மருத்துக்கள்) என்ற சொல்லால் ஏழு கணங்கள் குறிக்கப்படுகின்றன, ஏழு தேவர்கள் மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு கணத்திலும் ஏழு என்ற கணக்கில் நாற்பத்தொன்பது மருத்துக்கள் புகழ்பெற்றவர்கள்.
‘தேவர்களுள் சிறந்தவனே, எஞ்சிய நான்கு கணங்களும் உன் ஆணைப்படி காலப்போக்கில் திசைகளில் சஞ்சரிப்பார்கள்; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். நீயே இட்ட பெயரால் அவர்கள் ‘மாருதர்’ என்று புகழ்பெறுவார்கள்.’ இங்கே பெயர்க் காரணத்தை ஆராய வேண்டும்: கருவைப் பிளந்துகொண்டிருந்த இந்திரனை நோக்கிக் கருவிலிருந்த குழந்தை அழுதது; இந்திரன் ‘மா ருத:, மா ருத:’ (அழாதே, அழாதே) என்று சொன்னான்; அந்தச் சொல்லாலேயே ‘மருத்’ என்ற பெயர் அமைந்தது. இவ்வாறு கொல்வதற்காகச் சொல்லப்பட்ட சொல்லே பெயர் சூட்டுவதாக மாறியது. இதனால் கவிஞரின் திறமை வெளிப்படுகிறது: சாபமும் வரமாக மாறுகிறது. ‘பத்ரம் தே’ (உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்) என்ற சொல்லைத் திதி இந்திரனிடம் மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்துகிறாள்; அதனால் அவள் பகைமையைக் கைவிட்டுத் தாய்ப்பாசத்தையே பற்றிக்கொள்கிறாள் என்று அறியப்படுகிறது.
அவளுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, ஆயிரம் கண்ணனும் புரந்தரனும் பலனைக் கொன்றவனுமான இந்திரன் கைகூப்பி இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘நீ சொன்னபடியே எல்லாம் நடக்கும், இதில் ஐயமில்லை; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும், உன் மைந்தர்கள் தேவ வடிவம் கொண்டு சஞ்சரிப்பார்கள்.’ இங்கே இந்திரனின் பணிவைக் காண வேண்டும்: பகைவனை அழிக்க உள்ளே புகுந்தவனே இப்போது கைகூப்பித் தாயைச் சமாதானப்படுத்துகிறான். இவ்வாறு தாயும் மகனுமான அவ்விருவரும் தவவனத்தில் முடிவு செய்து ஒருவருக்கொருவர் மனம் மகிழ்ந்தனர். ‘ஸர்வமேதத்யதோக்தம் தே பவிஷ்யதி ந ஸம்சய:’ (நீ சொன்னபடியே எல்லாம் நடக்கும், இதில் ஐயமில்லை) என்ற சொல்லால் இந்திரன் மன்னிப்பைப் பெறுவது மட்டுமன்றி, தாயின் விருப்பத்தைத் தன் ஆணையாகவே ஏற்றுக்கொள்கிறான். இவ்வாறு ஒரே உரையாடலில் பகை நட்பாக மாறியது; ஏழு துண்டுகளும் தேவகணங்கள் ஆயின.
அவ்விருவரும் தம் நோக்கம் நிறைவேறியவர்களாக விண்ணுலகுக்குச் சென்றனர் என்று நாம் கேட்டிருக்கிறோம் என்கிறார் விசுவாமித்திரர். பிறகு அவர் ராமனை விளிக்கிறார்: ‘காகுத்ஸ்தா, முன்பு மகேந்திரன் தங்கியிருந்ததும், தவத்தில் சித்தி பெற்ற திதிக்கு அவன் இவ்வாறு பணிவிடை செய்ததுமான இடம் இதுவே.’ இவ்வாறு விசுவாமித்திரர் தலபுராணத்தை முடித்து வம்சக் கதையைத் தொடங்குகிறார்: ‘மனிதருள் புலியே, இக்ஷ்வாகுவுக்கு மிகுந்த அறநெறி உடைய ஒரு மகன் இருந்தான்.’ இங்கே கதையின் இரு இழைகள் இணைகின்றன: தெய்வக் கதை மனித அரச வம்சக் கதைக்கு இட்டுச் செல்கிறது. ‘இதி ந: ச்ருதம்’ (என்று நாம் கேட்டிருக்கிறோம்) என்ற சொல்லால், விசுவாமித்திரர் தாமே சாட்சி அல்லர், மரபு வழியாக வந்த கதையையே சொல்கிறார் என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது; இது வால்மீகியின் கதை சொல்லும் முறை. ‘ஏஷ தேச:’ (இந்த இடமே) என்பதில் இடத்தைக் காட்டுவதால் கதை எழுப்பப்படுகிறது, ஏனெனில் ராமனும் லக்ஷ்மணனும் அங்கேயே அமர்ந்திருந்தனர்.
அலம்புஷையிடம் பிறந்த இக்ஷ்வாகுவின் அந்த மகன் ‘விசாலன்’ என்று புகழ்பெற்றவன்; அவனாலேயே இந்த இடத்தில் ‘விசாலா’ என்ற நகரம் அமைக்கப்பட்டது. விசாலனின் மகன் பெரும் வலிமை படைத்த ஹேமசந்திரன்; ஹேமசந்திரனுக்குப் பின் சுசந்திரன் என்று புகழ்பெற்றவன். சுசந்திரனின் மகன் தூம்ராசுவன் என்று புகழ்பெற்றவன்; தூம்ராசுவனின் மகனாகச் சிருஞ்ஜயன் பிறந்தான். இங்கே நினைவில் கொள்ள வேண்டியது: விசுவாமித்திரர் ராம லக்ஷ்மணர்களைச் சித்தாசிரமத்திலிருந்து மிதிலைக்கு அழைத்துச் செல்லும் வழியில் இந்த விசாலாவை அடைந்தார்; ஆகவே நகரின் வரலாற்றைச் சொல்வது விருந்தோம்பல் நெறிக்கு ஏற்ற தொடக்கம். வம்சத்தை விவரிக்கையில் ஒவ்வொரு அரசனும் ‘என்று புகழ்பெற்றவன்’, ‘என்று பெயர்பெற்றவன்’ என்ற சொற்களால் குறிப்பிடப்படுகிறான்; இதனால் புகழே அரசர்களின் மேலான செல்வம் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.
சிருஞ்ஜயனின் மகன் செல்வமும் வீரமும் மிக்க சகதேவன்; சகதேவனின் மகன் மிகுந்த அறநெறி உடைய குசாசுவன். குசாசுவனின் மகன் பேரொளியும் வீரமும் மிக்க சோமதத்தன்; சோமதத்தனின் மகன் ‘காகுத்ஸ்தன்’ என்று புகழ்பெற்றவன். அவனுடைய மகன், பேரொளி படைத்த, மிகுந்த புகழுடைய, வெல்லுதற்கரிய சுமதி என்பவனே இப்போது இந்த நகரில் வாழ்கிறான். இங்கே ‘காகுத்ஸ்தன்’ என்ற பெயர் இருமுறை பயன்படுகிறது: ஒருவன் வைசாலிக அரசன், மற்றவன் ராமனே; இருவரின் வேரும் இக்ஷ்வாகு வம்சத்திலேயே. விசாலன், ஹேமசந்திரன், சுசந்திரன், தூம்ராசுவன், சிருஞ்ஜயன், சகதேவன், குசாசுவன், சோமதத்தன், காகுத்ஸ்தன், சுமதி என்று பத்துத் தலைமுறையினர் வரிசையாக எண்ணப்பட்டுள்ளனர்.
இக்ஷ்வாகுவின் அருளால் வைசாலிக அரசர்கள் அனைவரும் நீண்ட ஆயுள் உடையவர்களாக, மகாத்மாக்களாக, வீரம் மிக்கவர்களாக, அறநெறி தவறாதவர்களாக இருக்கின்றனர். பிறகு விசுவாமித்திரர் சொல்கிறார்: ‘இன்று இங்கே ஓர் இரவு நாம் இனிதாக உறங்குவோம்; மனிதருள் சிறந்தவனே, நாளை விடியலில் நீ ஜனகரைக் காண்பாய்.’ இந்தச் சொல்லால் மிதிலைக்குள் நுழைதல், வில்லை முறித்தல், சீதையை மணத்தல் ஆகிய முழுக் கதையும் குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது. இந்தச் சர்க்கம் அந்தப் பெரும் கதையின் வாயிலைத் திறக்கிறது. ‘இக்ஷ்வாகோ: ப்ரஸாதேன’ (இக்ஷ்வாகுவின் அருளால்) என்ற சொல் முக்கியமானது: வைசாலிகர்கள் ராமனின் முன்னோருடைய அருளாலேயே செழித்தவர்கள்; ஆகவே அங்கே ராமனுக்கு அளிக்கப்படும் விருந்தோம்பல் சொந்தக்காரர் வீட்டில் பெறுவது போன்றது.
பேரொளி படைத்த, மனிதருள் சிறந்தோரில் சிறந்த, பெரும் புகழுடைய சுமதி, விசுவாமித்திரர் வந்திருப்பதைக் கேட்டு எதிர்கொண்டு வந்தான். புரோகிதர்களுடனும் உறவினர்களுடனும் வந்த அவன் மிகச் சிறந்த வழிபாடு செய்து, கைகூப்பி நலம் விசாரித்து, விசுவாமித்திரரிடம் சொன்னான்: ‘முனிவரே, நான் பேறு பெற்றவன், அருள் பெற்றவன்; ஏனெனில் தேவரீர் என் நாட்டுக்கு வந்து காட்சியும் அளித்தீர். என்னைவிடப் பேறு பெற்றவர் எவருமில்லை.’ இவ்வாறு சர்க்கம் விருந்தினரை வழிபடுவதோடு முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் சுமதியுடன் உரையாடல், மிதிலைக்குச் செல்லுதல், கௌதமரின் ஆசிரமத்தைக் காணுதல், அகலிகையின் சாபக் கதை ஆகியவை வர்ணிக்கப்படுகின்றன. இங்கே அரசனின் பணிவைக் காண வேண்டும்: அவன் முனிவரைத் தன்னிடம் வரவழைக்கவில்லை, தானே எதிர்கொண்டு செல்கிறான்; எதிர்கொண்டு செல்லுதல், வழிபாடு, நலம் விசாரித்தல், இனிய சொல் என்பதே சாஸ்திரங்கள் சொல்லும் விருந்தோம்பல் முறை.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे सप्तचत्वारिंशः सर्गः॥ ४७॥