சர்க்கம்
திதியின் கருவை ஏழாகப் பிளத்தல்
மைந்தர்களை இழந்த திதி வரம் வேண்டுதல், காசியபர் நிபந்தனையுடன் வரம் அளித்தல், குசப்லவத்தில் ஆயிரம் ஆண்டுத் தவம், இந்திரனின் பணிவிடை, தூய்மையற்ற நிலையில் உறங்கியவளின் கருவை வஜ்ரத்தால் ஏழாகப் பிளத்தல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் விசுவாமித்திரர் பாற்கடல் கடைதலை வர்ணித்து, இந்திரன் மூவுலகையும் ஆள்வதோடு கதையை முடித்தார். இந்தச் சர்க்கம் அதே கதையின் மறுபக்கத்தைக் காட்டுகிறது: தைத்தியர்களின் தாயான திதியின் துயரம். தன் மைந்தர்கள் கொல்லப்பட்டதால் பெருந்துயர் அடைந்த அவள், மரீசியின் மகனான தன் கணவர் காசியபரை அணுகிச் சொன்னாள்: ‘பகவானே, உமது பெரும் வலிமை படைத்த மைந்தர்களாலேயே நான் மைந்தர்களை இழந்தவளாக்கப்பட்டேன். ஆகவே நீண்ட தவத்தால் பெறப்படும், இந்திரனைக் கொல்லும் ஒரு மகனை விரும்புகிறேன்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: இரு தரப்புக்கும் தந்தை ஒருவரே, காசியபர்; ஆகவே இந்தப் பகை அந்நியர்களுடன் அல்ல, மாற்றாந்தாய் வழிச் சகோதரர்களுடனேயே.
திதி மீண்டும் சொன்னாள்: ‘நானே தவம் செய்வேன்; நீர் எனக்குக் கருவை மட்டும் அளிக்க வேண்டும். ஆற்றல் மிக்க, இந்திரனைக் கொல்லும் மகனை எனக்கு அருள வேண்டும்.’ இங்கே ‘ஸாஹம் தபச்சரிஷ்யாமி’ (நானே தவம் செய்வேன்) என்ற சொல்லால், திதி சாபத்தாலோ போராலோ அன்றித் தவத்தாலேயே பழிதீர்க்க விரும்புகிறாள் என்பதும், அதையும் தானே செய்வாள் என்பதும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. ‘ஈச்வரம்’ என்ற சொல்லின் பொருள்: தான் விரும்பியதைச் செய்யும் ஆற்றல் உடையவன். அவளுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, பேரொளி படைத்த மரீசியின் மகனான காசியபர் பெருந்துயர் அடைந்திருந்த அந்தத் திதிக்கு மறுமொழி சொன்னார்.
காசியபர் சொன்னார்: ‘அப்படியே ஆகட்டும், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். தவச்செல்வியே, தூய்மையாக இரு; போரில் இந்திரனைக் கொல்லும் மகனைப் பெறுவாய். முழுமையாக ஆயிரம் ஆண்டுகள் நீ தூய்மையாக இருந்தால், என்னிடமிருந்து மூவுலகையும் அழிக்கும் மகனைப் பெறுவாய்.’ இங்கே வரம் நிபந்தனைக்கு உட்பட்டது: தூய்மையே அதன் அடிப்படை. இந்த நிபந்தனையே சர்க்கத்தின் இறுதியில் கதையின் போக்கை மாற்றுகிறது; வரத்தால் அளிக்கப்பட்டது ஒரே ஒரு நாளின் தூய்மைக் குறைவால் அழிந்துவிடுகிறது.
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுப் பேரொளி படைத்த காசியபர் அவளைக் கையால் தடவினார்; பிறகு அவளைத் தொட்டு ‘ஸ்வஸ்தி’ (நலம் உண்டாகட்டும்) என்று சொல்லிவிட்டுத் தாமும் தவம் செய்யச் சென்றார். இந்தத் தடவுதலும் தொடுதலும் கருவூட்டலைக் குறிப்பவை; கவிஞர் அதைச் சுருக்கமாகவே சொல்கிறார், விரிவாக அல்ல. ‘ஸ்வஸ்தி’ என்ற வாழ்த்துச் சொல்லே அவரது இறுதிச் சொல்; அதன்பின் அவர் இந்தக் கதையிலிருந்து வெளியேறுகிறார், மீண்டும் வருவதில்லை.
மனிதருள் சிறந்தவனே, அவர் சென்றதும் திதி பெருமகிழ்ச்சி அடைந்து, குசப்லவம் என்ற தவவனத்தை அடைந்து மிகக் கடுமையான தவம் செய்தாள். அவள் தவம் செய்துகொண்டிருக்கையில், ஆயிரம் கண்களை உடைய இந்திரன் தானே மிகச் சிறந்த பண்புகளுடன் அவளுக்குப் பணிவிடை செய்தான். இங்கே முரண் தெளிவாகத் தெரிகிறது: யாரைக் கொல்வதற்காகத் தவம் செய்யப்படுகிறதோ, அவனே தவம் செய்பவளுக்குப் பணிவிடை செய்கிறான். இந்திரன் திதியின் சகோதரியான அதிதியின் மகன்; ஆகவே உலகியல் நோக்கில் அவன் அவளுக்குச் சகோதரியின் மகனே.
ஆயிரம் கண்ணன் அவளுக்கு நெருப்பு, தர்ப்பை, விறகு, நீர், பழம், கிழங்கு, அவ்வாறே அவள் விரும்பிய வேறு எதையும் கொண்டுவந்து அளித்தான். உடலைப் பிடித்துவிடுவதாலும் களைப்பைப் போக்குவதாலும் இந்திரன் எல்லாக் காலங்களிலும் திதிக்குப் பணிவிடை செய்தான். இந்தச் சேவை பணிவை மட்டுமன்றி, விழிப்பையும் குறிக்கிறது: அவள் எப்போது தவறு செய்வாள் என்று அவன் காத்திருக்கிறான். ஆயினும் கவிஞர் அவனது சேவையை இகழவில்லை; ‘பரயா குணஸம்பதா’ (மிகச் சிறந்த பண்புகளுடன்) என்று அவரே சொன்னார்.
ரகுநந்தனா, ஆயிரம் ஆண்டுகளில் பத்துக் குறைவாக நிறைவுற்றபோது, அதாவது ஆயிரம் ஆண்டுகளில் பத்து ஆண்டுகள் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தபோது, திதி பெருமகிழ்ச்சியுடன் ஆயிரம் கண்ணனிடம் சொன்னாள்: ‘வீரர்களுள் சிறந்தவனே, நான் செய்யும் தவத்தில் பத்து ஆண்டுகளே எஞ்சியுள்ளன. உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். அதன்பின் நீ ஒரு சகோதரனைக் காண்பாய்.’ இங்கே ‘ப்ராதரம்’ (சகோதரனை) என்ற சொல் முக்கியமானது: பிறக்கவிருக்கும் அந்த மகனைத் திதி தானே இந்திரனுக்குச் சகோதரனாக அறிமுகப்படுத்துகிறாள், பகைவனாக அல்ல.
‘மகனே, உன் பொருட்டு நான் வேண்டிப் பெற்ற மகன் வெற்றிக்கு ஆவலுடையவனாக இருப்பான்; அவனை நான் அமைதிப்படுத்தி, உன்னிடம் சகோதர அன்பை நிலைநாட்டுவேன். பிறகு மகனே, கவலையற்றவனாக நீ அவனுடன் சேர்ந்து மூவுலக வெற்றியை அனுபவிப்பாய். தேவர்களுள் சிறந்தவனே, நான் வேண்டிக்கொண்டதால் மகாத்மாவான உன் தந்தை ஆயிரம் ஆண்டுகளின் முடிவில் மகனைப் பற்றிய வரத்தை எனக்கு அளித்தார்.’ இங்கே திதியின் பகை மென்மையடைகிறது; அவள் இந்திரனை ‘மகனே’ என்று விளித்து, தானே அவனைத் தேற்றுகிறாள். இந்தப் பதினைந்தாம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அது வல்கேட்டின் தனிச்சிறப்பே.
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுத் திதி அங்கேயே, பகலவன் வானத்தின் நடுவை அடைந்தபோது, உறக்கத்தால் கவரப்பட்டாள்; அந்தத் தேவி தலை இருக்க வேண்டிய இடத்தில் கால்களை வைத்து உறங்கினாள். தலையிருக்கும் இடத்தில் கால்கள், கால்களிருக்கும் இடத்தில் கூந்தல்: இதுவே காசியபர் தடுத்திருந்த தூய்மைக் குறைவின் அடையாளம். ‘நித்ரயா அபஹ்ருதா’ (உறக்கத்தால் கவரப்பட்டாள்) என்ற சொல்லால், இது விரும்பிச் செய்த தவறு அல்ல, விதியால் நேர்ந்ததே என்று கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார்.
கால்களின் பக்கம் கூந்தலையும் தலையிருக்கும் இடத்தில் கால்களையும் வைத்துத் தூய்மையற்ற நிலையில் இருந்த அவளைக் கண்டு இந்திரன் சிரித்தான், மகிழ்ந்தான். ஆயிரம் ஆண்டுகள் காத்திருந்த அவன் அந்தத் துளையையே பெற்றான்; அவனது சிரிப்பு அவனது நீண்ட காத்திருப்பின் பயன். ‘ஜஹாஸ ச முமோத ச’ (சிரித்தான், மகிழ்ந்தான்) என்ற இரு வினைகளுள் முதலாவது வெளிப்படையானது, இரண்டாவது உள்ளார்ந்தது; அவற்றால் கவிஞர் அவன் மனத்தின் இருநிலையைக் காட்டுகிறார்.
புரந்தரன் அவளுடைய உடலின் துளைக்குள் நுழைந்தான்; ராமா, தன்னை முழுதும் அடக்கியவனான அவன் கருவை ஏழாகப் பிளந்தான். ‘பரமாத்மவான்’ (தன்னை முழுதும் அடக்கியவன்) என்ற சொல்லால், இந்திரன் அச்சத்தால் அன்றித் தன்னடக்கத்தோடேயே இதைச் செய்தான் என்று கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார்: கடமை என்று கருதுவதை அவன் சலனமின்றிச் செய்கிறான். ‘ஏழாக’ என்ற எண்ணிக்கை அடுத்த சர்க்கத்தின் விதை; இந்த ஏழு துண்டுகளே மருத் கணங்களாகப் போகின்றன.
நூறு கணுக்களை உடைய வஜ்ரத்தால் பிளக்கப்பட்டபோது அந்தக் கரு உரத்த குரலில் அழுதது; ராமா, அந்த ஒலியால் திதி விழித்தாள். ‘மா ருத:, மா ருத:’ (அழாதே, அழாதே) என்று இந்திரன் கருவிடம் சொன்னான்; ஆயினும் பேரொளி படைத்த வாசவன் அழுதுகொண்டிருந்த அதையும் பிளந்தான். இங்கே இரக்கமும் கொடுமையும் ஒருசேரக் காணப்படுகின்றன: அவன் அழுகையைத் தடுக்கிறான், ஆனால் பிளப்பதைத் தடுக்கவில்லை. இதே சொல்லே அடுத்த சர்க்கத்தில் ‘மா ருத:’ என்பதிலிருந்து ‘மருத்’ என்ற சொல்லின் பெயர்க் காரணமாக அமையும்.
‘கொல்லாதே, கொல்லாதே’ என்றே திதி சொன்னாள். அப்போது தாயின் சொல்லுக்கு அளித்த மதிப்பால் மட்டுமே இந்திரன் அவளுடைய வயிற்றிலிருந்து வெளியே வந்தான். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: வஜ்ரத்தால் கருவைப் பிளப்பவனே தாயின் சொல்லால் பின்வாங்குகிறான்; ஆகவே அவன் பின்வாங்குவது ஆற்றல் இல்லாததால் அல்ல, பெரியோரின் சொல்லுக்கு அளிக்கும் மதிப்பாலேயே.
பிறகு வஜ்ரத்துடன் இருந்த இந்திரன் கைகூப்பித் திதியிடம் சொன்னான்: ‘தேவி, நீ தூய்மையற்றவளாக, கால்களின் பக்கம் கூந்தலை வைத்து உறங்கினாய். அந்த இடைவெளியைப் பெற்று, போரில் இந்திரனைக் கொல்லவிருந்த அவனை நான் ஏழாகப் பிளந்தேன். தேவி, அதை நீ எனக்கு மன்னிக்க வேண்டும்.’ கையில் வஜ்ரம், அதோடு கூப்பிய கைகள்: இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் இறுதிச் சித்திரம். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்வதோடு முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் திதி அந்த ஏழு துண்டுகளையும் மருத் கணங்களாகத் தேவலோகத்தில் நிலைநிறுத்தும்படி இந்திரனை வேண்டுவாள்; பிறகு விசாலா நகரின் கதை தொடங்கும்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे षट्चत्वारिंशः सर्गः॥ ४६॥