॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 45

பால காண்டம்

சர்க்கம்

விசாலா நகரமும் பாற்கடல் கடைதலும்

கங்கையைக் கடத்தல், விசாலா நகரைக் காணுதல், ராமனின் வினா, தேவர்களும் அசுரர்களும் பாற்கடலைக் கடைதல், ஆலகால விஷத்தின் தோற்றமும் சிவன் அதை ஏற்றலும், ஆமை வடிவில் ஹரி மலையைத் தாங்குதல், தன்வந்திரி, அப்சரஸ்கள், வாருணி, உச்சைச்சிரவஸ், கௌஸ்துபம், அமுதம் ஆகியவற்றின் தோற்றம், தேவாசுரப் போரில் தைத்தியர்களின் அழிவு

முந்தைய சர்க்கத்தில் விசுவாமித்திரர் கங்கை இறங்கி வந்த கதையை முடித்தார். அதைக் கேட்டு லக்ஷ்மணனுடன் கூடிய ராகவன் பெரும் வியப்படைந்து முனிவரிடம் சொன்னான்: ‘பிராமணரே, நீர் சொன்ன இது மிக அற்புதமானது, மேலானது; கங்கை இறங்கி வந்ததும் கடல் நிரம்பியதும் ஆகிய இது புண்ணியமான வரலாறு. பகைவரை வாட்டுபவரே, உமது இந்த முழுக் கதையையும் சிந்தித்துக்கொண்டே இருந்ததால் எங்கள் இருவருக்கும் இந்த இரவு ஒரு கணம் போலக் கழிந்துவிட்டது. விசுவாமித்திரரே, சௌமித்திரியுடன் சேர்ந்து உமது மங்களமான கதையைச் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தபோதே எனக்கு அந்த இரவு முழுவதும் சென்றுவிட்டது.’ இங்கே கவிஞர் கேட்பவனின் ஒன்றிய ஈடுபாட்டைக் காட்டுகிறார்: கதை இதயத்தைக் கவ்வும் இடத்தில் காலம் தெரிவதில்லை. மேலும் ராமன் வெறும் கேட்பவன் மட்டுமல்லன், சிந்தித்துணரும் இயல்புடையவன்; கேட்ட பொருளை இரவிலும் அவன் சிந்தித்துக்கொண்டே இருக்கிறான். அதோடு ‘நௌ’ (எங்கள் இருவருக்கும்) என்ற இருமைச் சொல்லால், லக்ஷ்மணனும் சமமான கேட்பவனே என்று கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார்; சகோதரர் இருவரும் அந்த இரவு விழித்திருந்தனர். இதே இருமைச் சொல் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அங்கே ‘ஸா ராத்ரி:’ (அந்த இரவு) என்ற ஒருமையே காணப்படுகிறது.

பிறகு தெளிந்த விடியலில், காலைக் கடன்களை முடித்த தவச்செல்வரான விசுவாமித்திரரிடம், பகைவரை அடக்கும் ராகவன் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘போற்றுதற்குரிய இரவு கழிந்தது; கேட்கத் தகுந்தவற்றுள் மேலானதை நான் கேட்டுவிட்டேன். இப்போது நதிகளுள் சிறந்த, புண்ணியமான, மூன்று வழிகளில் செல்லும் இந்த நதியைக் கடப்போம். புண்ணியச் செயல்கள் புரியும் ரிஷிகளுக்கான இந்தப் படகு வசதியான விரிப்புடன் இருக்கிறது; தேவரீர் இங்கு வந்திருப்பதை அறிந்து அது விரைந்து வந்துள்ளது.’ மகாத்மாவான ராகவனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, கௌசிகர் ரிஷிக் கூட்டத்துடன் சேர்ந்து கடக்கும்படி ஏற்பாடு செய்தார். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: ராமன் தானே ஆணையிடுவதில்லை, குருவை வேண்டிக்கொள்கிறான்; குருவும் ரிஷிக் கூட்டத்தை முன்னிட்டுக் கடக்கச் செய்கிறார். இவ்வாறு பணிவும் ஒழுங்குமுறையும் கவிஞரால் நுட்பமாகக் காட்டப்பட்டுள்ளன. ‘பகவதீ ராத்ரி:’ (போற்றுதற்குரிய இரவு) என்ற விளியால் இரவும் வணங்கத் தக்கது என்று காட்டப்பட்டது; ஏனெனில் கேட்டதன் பயனால் அது பயனுள்ளதாயிற்று. படகு தானாகவே வந்ததும் முனிவரின் மகிமையைக் குறிக்கிறது: அதை அழைத்து வரவேண்டியதில்லை; வருவதே அதன் கடமை.

வடகரையை அடைந்து, ரிஷிக் கூட்டத்தை வணங்கி, கங்கைக் கரையில் அமர்ந்தபோது அவர்கள் விசாலா நகரைக் கண்டனர். பின்னர் முனிவர்களுள் சிறந்தவர் ராகவனுடன் விரைவாக, அழகிய, தெய்வீகமான, சொர்க்கத்துக்கு நிகரான அந்த விசாலா நகருக்குச் சென்றார். அப்போது பேரறிவாளனான ராமன் கைகூப்பி, மாமுனிவரான விசுவாமித்திரரிடம் அந்தச் சிறந்த நகரைப் பற்றிக் கேட்டான். இந்தச் சர்க்கத்தோடு கதைக்களம் கங்கையின் தென்கரையிலிருந்து வடகரைக்குச் செல்கிறது; விசாலா அடுத்த சர்க்கங்களின் கதைக்களமாகிறது. நகரைக் கண்டதாலேயே ராமனின் வினா பிறந்தது; இடத்தைக் காண்பதிலிருந்து கதை பிறக்கும் இந்த முறை ராமாயணத்தில் மீண்டும் மீண்டும் காணப்படுகிறது. ‘ஸம்பூஜ்யர்ஷிகணம்’ (ரிஷிக் கூட்டத்தை வணங்கி) என்ற சொல்லால், கடந்த பிறகும் நெறிமுறை கைவிடப்படவில்லை என்பது காட்டப்படுகிறது: அக்கரை சென்றதும் முதலில் வழிபாடு, பிறகு தங்குதல், பிறகு நகரைக் காணுதல் என்பதே வரிசை.

ராமன் கேட்கிறான்: ‘மாமுனிவரே, விசாலாவில் உள்ள இந்த அரச வம்சம் எது? உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; கேட்க விரும்புகிறேன், எனக்குப் பெரும் ஆவல் உள்ளது.’ ராமனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு முனிவர்களுள் சிறந்தவர் விசாலாவின் பழைய வரலாற்றைச் சொல்லத் தொடங்கினார்: ‘ராமா, இந்திரனின் வாயிலிருந்து நான் கேட்ட கதையைக் கேள்; ராகவா, இந்த நாட்டில் நடந்ததை உள்ளபடி கேள்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: விசுவாமித்திரர் தாமே நேரில் கண்டவர் அல்லர், இந்திரனிடமிருந்து கேட்டவர்; இவ்வாறு மரபு வழியாக வந்த கதை ‘ச்ருதா’ (கேட்கப்பட்டது) என்ற சொல்லால் குறிக்கப்படுகிறது. கதையின் நம்பகத்தன்மையும் அதனாலேயே நிலைநாட்டப்படுகிறது. ‘பத்ரம் தே’ (உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும்) என்பது ராமனின் நாகரிகம்: வினா கேட்பதற்கு முன் அவன் குருவுக்கு மங்களமே சொல்கிறான். ‘புராதனம்’ (பழையது) என்ற சொல்லால் கதையின் தொன்மையையும், ‘தத்த்வேன’ (உள்ளபடி) என்ற சொல்லால் அதன் உண்மைத்தன்மையையும் விசுவாமித்திரர் உறுதியளிக்கிறார்.

‘ராமா, முன்பு கிருத யுகத்தில் திதியின் புதல்வர்கள் பெரும் வலிமை உடையவர்களாக இருந்தனர்; அதிதியின் புதல்வர்களோ பெரும் பேறு பெற்றவர்களாக, வீரம் மிக்கவர்களாக, அறநெறி தவறாதவர்களாக இருந்தனர். அப்போது அந்த மகாத்மாக்களுக்கு, நாம் எவ்வாறு சாவற்றவர்களாக, மூப்பற்றவர்களாக, நோயற்றவர்களாக ஆகலாம் என்ற எண்ணம் தோன்றியது. இவ்வாறு சிந்தித்த அந்த அறிஞர்களுக்கு மீண்டும் ஓர் எண்ணம் தோன்றியது: பாற்கடலைக் கடைந்து அங்கே சாரத்தைப் பெறுவோம் என்று. பின்னர் கடைவதென்று முடிவு செய்து, வாசுகியைக் கயிறாகவும் மந்தர மலையை மத்தாகவும் கொண்டு அளவற்ற ஆற்றல் படைத்த அவர்கள் கடைந்தனர்.’ இங்கே தேவர்களும் அசுரர்களும் ஒரே செயலில் ஒன்றுசேர்ந்து இருக்கின்றனர்; பகை பின்னர் அமுதத்தின் பொருட்டே பிறக்கிறது. ‘அமரா: நிர்ஜரா: நிராமயா:’ (சாவற்றவர், மூப்பற்றவர், நோயற்றவர்) என்ற மூன்று சொற்களும் மூன்று அச்சங்களைக் குறிக்கின்றன: சாவு, மூப்பு, நோய். இவற்றை நீக்கவே அமுதம் விரும்பப்படுகிறது. வாசுகி கயிறாவதும் மந்தரம் மத்தாவதும் உலகியலில் தயிர் கடைவதன் பேருருவமே.

‘பிறகு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழிந்ததும், கயிறாக இருந்த பாம்பின் பல தலைகள் கொடிய விஷத்தைக் கக்கிக்கொண்டே பற்களால் பாறைகளைக் கடித்தன. அப்போது நெருப்புக்கு நிகரான ஆலகாலம் என்ற பெரு விஷம் மேலெழுந்தது; அதனால் தேவர், அசுரர், மனிதர் உள்ளிட்ட உலகம் முழுவதும் எரிந்தது.’ இந்த ஆலகால வரலாறு கீதா பிரஸ் பதிப்பின் (வல்கேட்டின்) தனிச்சிறப்பு; பரோடா திறனாய்வுப் பதிப்பில் இது இல்லை, அங்கே கடைதலிலிருந்து நேரடியாகத் தன்வந்திரியே எழுகிறார். இங்கே குறிப்பிடப்படுவது: பெரியது எதையேனும் சாதிக்கும்போது முதலில் இடையூறே எழுகிறது; அமுதத்துக்கு முன் விஷமே வருகிறது. ‘வர்ஷஸஹஸ்ரேண’ (ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழிந்து) என்ற சொல் இந்தச் சர்க்கத்தில் இருமுறை வருகிறது: ஒருமுறை விஷம் தோன்றும்போது, மறுமுறை தன்வந்திரி எழும்போது; அதனால் செயலின் நீளம் மீண்டும் மீண்டும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

‘அப்போது தேவர்கள் அடைக்கலம் வேண்டி மகாதேவனான சங்கரனிடம், பசுபதியான ருத்திரனிடம் சென்று, ‘காப்பாற்று, காப்பாற்று’ என்று துதித்தனர். இவ்வாறு வேண்டப்பட்டதும் தேவதேவர்களின் ஈசனான பிரபு தோன்றினான்; அங்கேயே சங்கும் சக்கரமும் ஏந்திய ஹரியும் தோன்றினான்.’ இங்கே இந்தப் பதிப்பில் ஹரியும் ஹரனும் ஒன்றுகூடுவது விவரிக்கப்படுகிறது: தேவர்களைக் காப்பதில் இருவரும் இணைந்துள்ளனர் என்பது கருத்து. இதுவும் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது. ‘த்ராஹி த்ராஹி’ (காப்பாற்று, காப்பாற்று) என்ற இரட்டிப்பு தேவர்களின் அச்சத்தின் கடுமையை வெளிப்படுத்துகிறது. ‘சரணார்த்தின:’ (அடைக்கலம் வேண்டுவோர்) என்ற சொல்லும் சிந்திக்கத் தக்கது: தாமே கடைதலில் ஈடுபட்டவர்களே இப்போது அடைக்கலம் தேடுகின்றனர். ‘தேவதேவேச்வர:’ என்ற அடைமொழியும் பொருத்தமே, ஏனெனில் அவன் தேவர்களுக்கும் ஈசன்.

‘ஹரி புன்னகைத்து, சூலம் ஏந்திய ருத்திரனிடம் சொன்னான்: தேவர்கள் கடலைக் கடையும்போது முதலில் வந்தது எதுவோ, தேவர்களுக்கு முன்னால் வந்தது எதுவோ, அது உன்னுடையதே, தேவர்களுள் சிறந்தவனே; பிரபுவே, இங்கே நின்று முதல் வழிபாடாக இந்த விஷத்தை ஏற்றுக்கொள்.’ இங்கே ‘அக்ரபூஜா’ (முதல் வழிபாடு) என்ற சொல்லால் தேவர்களுள் சிவனின் மூப்புநிலை குறிப்பிடப்படுகிறது; விஷத்தை ஏற்பது தண்டனை அல்ல, மரியாதையே என்று கவிஞர் காட்டுகிறார். புன்னகையுடன் கூறிய சொல் ஹரியின் அருளையும் நட்பையும் வெளிப்படுத்துகிறது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் இந்த உரையாடல் இல்லை; அங்கே கடைதலிலிருந்து நேரடியாகத் தன்வந்திரியே எழுகிறார். ஆகவே இந்த உரையாடல் கீதா பிரஸ் பதிப்புக்கே உரிய செல்வம்.

‘இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுத் தேவர்களுள் சிறந்தவனான விஷ்ணு அங்கேயே மறைந்தான். தேவர்களின் அச்சத்தைக் கண்டும், சார்ங்கம் ஏந்தியவனின் சொல்லைக் கேட்டும், தேவர்களின் ஈசனான பகவான் ஹரன் கொடிய ஆலகால விஷத்தை அமுதம் போல ஏற்றுக்கொண்டான்; தேவர்களை அனுப்பிவிட்டுத் தன் இருப்பிடத்துக்குச் சென்றான்.’ ‘அம்ருதோபமம்’ (அமுதம் போல) என்ற சொல் சிந்திக்கத் தக்கது: உலக நன்மைக்காக விஷத்தையும் அமுதம் போல ஏற்பவனே மகாதேவன். இங்கே கீதா பிரஸ் உரையில் கழுத்தில் தாங்கியதாகச் சொல்லப்படுகிறது; மூலத்திலோ ‘ஸம்ஜக்ராஹ’ (ஏற்றுக்கொண்டான்) என்ற சொல் மட்டுமே உள்ளது. ‘தேவான் விஸ்ருஜ்ய’ (தேவர்களை அனுப்பிவிட்டு) என்ற சொல்லால், உதவி செய்த பின் அவன் அங்கே தங்குவதுமில்லை, கைம்மாறு எதிர்பார்ப்பதுமில்லை என்பது தெரிகிறது; செயலை முடித்துத் தன் இருப்பிடத்துக்கே செல்கிறான்.

‘பிறகு தேவர்களும் அசுரர்களும் அனைவரும் மீண்டும் கடைந்தனர்; அப்போது மத்தாக இருந்த மலைகளுள் சிறந்த மந்தரம் பாதாளத்துக்குள் புகுந்தது. அப்போது கந்தர்வர்களுடன் தேவர்கள் மதுசூதனனைத் துதித்தனர்: ‘நீயே எல்லா உயிர்களுக்கும், சிறப்பாக விண்ணுலகவாசிகளுக்கும் புகலிடம்; நீண்ட கைகளை உடையவனே, எங்களைக் காப்பாற்று, மலையைத் தூக்கியெடுக்க வேண்டும்.’ இதைக் கேட்டு ரிஷிகேசன் ஆமை வடிவத்தை மேற்கொண்டான்.’ இந்தக் கூர்ம அவதார வர்ணனை வல்கேட்டில் மட்டுமே காணப்படுகிறது. இங்கே தேவர்கள் தம் வலிமையால் இயலாதவர்களாக மீண்டும் ஹரியையே சார்கின்றனர்: இதுவே இந்த வரலாற்றின் நிலையான தொனி. ‘பாதாளம் ப்ரவிவேச’ (பாதாளத்துக்குள் புகுந்தது) என்ற சொல்லால் செயலின் இரண்டாவது இடையூறு காட்டப்படுகிறது: விஷத்துக்குப் பின் மத்தே கீழே அமிழ்கிறது. இவ்வாறு இடையூறுகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வருகின்றன; ஹரியும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அவற்றை நீக்குகிறான்.

‘மலையைத் தன் முதுகில் தாங்கிக்கொண்டு ஹரி அங்கே கடலில் படுத்தான். உலகின் ஆன்மாவான கேசவன் மலையின் உச்சியைக் கையால் பற்றிக்கொண்டு, தேவர்களின் நடுவில் நின்று தானும் கடைந்தான். பிறகு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழிந்ததும், ஆயுர்வேதமே வடிவான, சிறந்த அறநெறி உள்ளம் கொண்ட ஒரு புருஷன் தண்டமும் கமண்டலமும் ஏந்தி எழுந்தான்: முதலில் தன்வந்திரி என்பவன்; பிறகு பேரொளி படைத்த அப்சரஸ்கள்.’ இங்கே ஹரி மூன்று நிலைகளில் இருக்கிறான்: கீழே ஆமையாக, நடுவில் கடைபவனாக, மேலே மலையைப் பற்றியவனாக. இவ்வாறு செயலின் எல்லாப் பாத்திரங்களையும் அவனே நிறைவு செய்கிறான் என்று கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார். தன்வந்திரியைப் பற்றிய ‘ஸதண்ட: ஸகமண்டலு:’ (தண்டமும் கமண்டலமும் ஏந்தியவன்) என்ற வர்ணனை, மருத்துவன், தவசி ஆகிய இருவரின் அடையாளத்தையும் காட்டுகிறது; ஆயுர்வேதம் தவத்தின் பயனே என்பது கருத்து.

‘மனிதருள் சிறந்தவனே, நீரில் கடைந்ததால் அந்தச் சாரத்திலிருந்தே அந்த உயர்ந்த பெண்கள் தோன்றினர்; அதனால் அவர்கள் ‘அப்சரஸ்கள்’ என்று ஆயினர். பேரொளி படைத்த அந்த அப்சரஸ்கள் அறுபது கோடிப் பேர் இருந்தனர்; காகுத்ஸ்தனே, அவர்களுக்குப் பணிப்பெண்களாக இருந்தவர்கள் எண்ணற்றவர்கள். தேவர்களும் தானவர்களுமான அவர்கள் அனைவரும் அவர்களை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை; ஏற்கப்படாததாலேயே அவர்கள் பொதுவானவர்கள் என்று கருதப்படுகின்றனர்.’ இங்கே பெயர்க் காரணம் தெளிவாக உள்ளது: நீரில் (அப்ஸு) சாரத்திலிருந்து (ரஸாத்) தோன்றியவர்கள் என்பதால் அப்சரஸ்கள். ‘ஸாதாரணா:’ (பொதுவானவர்கள்) என்ற சொல்லால் அவர்கள் யாராலும் உரிமையாக்கப்படவில்லை என்பதே சொல்லப்பட்டது. ‘அறுபது கோடி’ என்ற எண் காவியத்தின் உயர்வு நவிற்சி; பணிப்பெண்கள் எண்ணற்றவர்கள் என்பது அதையே மேலும் பெருக்குகிறது. ‘ந தா: ஸ்ம ப்ரதிக்ருஹ்ணந்தி’ (அவர்களை ஏற்கவில்லை) என்ற வினை வடிவம் தொடர்ந்த வழக்கத்தையே குறிக்கிறது.

‘ரகுநந்தனா, பிறகு வருணனின் மகளான பெரும் பேறு பெற்ற வாருணி தன்னை ஏற்பவரைத் தேடிக்கொண்டு எழுந்தாள். வீரனே, திதியின் புதல்வர்கள் வருணனின் மகளான அவளை ஏற்கவில்லை; அதிதியின் மைந்தர்களோ குறையற்ற அவளை ஏற்றனர். அதனால் திதியின் புதல்வர்கள் ‘அசுரர்’ என்றும், அதிதியின் மைந்தர்கள் ‘சுரர்’ என்றும் ஆயினர்; வாருணியை ஏற்றதால் சுரர்கள் மகிழ்ந்து களிப்புற்றனர்.’ இதுவும் ஒரு பெயர்க் காரணமே: சுரையை (வாருணியை) ஏற்றவர்கள் சுரர்; ஏற்காதவர்கள் அசுரர். இவ்வாறு இரு பெயர்களின் வேரும் கதையிலேயே பொதிந்துள்ளது. ‘மார்கமாணா பரிக்ரஹம்’ (ஏற்பவரைத் தேடிக்கொண்டு) என்ற சொல்லால், அவள் தானே மணாளனைத் தேடிக்கொண்டு எழுந்தாள் என்பது காட்டப்படுகிறது; இது கடலிலிருந்து எழுந்த செல்வங்களின் இயல்பு வர்ணனை.

‘மனிதருள் சிறந்தவனே, குதிரைகளுள் சிறந்த உச்சைச்சிரவஸும், மணிகளுள் சிறந்த கௌஸ்துபமும், அவ்வாறே உயர்ந்த அமுதமும் எழுந்தன. பிறகு அந்த அமுதத்தின் பொருட்டுப் பெரும் குலநாசம் நேர்ந்தது; அப்போது அதிதியின் புதல்வர்கள் திதியின் புதல்வர்களுடன் போரிட்டனர்.’ இங்கே கவிஞர் குறிப்பிடுவது: செல்வங்கள் எழும் வரை ஒத்துழைப்பு நீடிக்கிறது; அமுதம் வந்ததும் ஒத்துழைப்பு உடைகிறது. ஒரே செயலில் ஈடுபட்டவர்களே பின்னர் ஒருவரையொருவர் கொல்கின்றனர்: இதுவே பேராசையின் போக்கு. உச்சைச்சிரவஸ், கௌஸ்துபம் ஆகியவற்றின் தோற்றம் புராணங்களில் புகழ்பெற்றது; இங்கோ கவிஞர் அவற்றைச் சுருக்கமாகவே எண்ணிச் செல்கிறார், ஏனெனில் அவரது இலக்கு அமுதத்தின் பொருட்டு நிகழ்ந்த போரே.

‘வீரனே, அசுரர்கள் அனைவரும் ராக்ஷசர்களுடன் ஒன்றுசேர்ந்தனர்; மூவுலகையும் மயக்கும் மிகக் கொடிய போர் நிகழ்ந்தது. எல்லாம் அழிவுற்றபோது, பெரும் வலிமை படைத்த விஷ்ணு மோகினி என்ற மாயையை மேற்கொண்டு விரைவாக அமுதத்தைக் கவர்ந்தான். அழிவற்ற புருஷோத்தமனான விஷ்ணுவை எதிர்த்துச் சென்றவர்கள் அப்போது போரில் ஆற்றல் மிக்க விஷ்ணுவால் நசுக்கப்பட்டனர்.’ மோகினி வரலாறும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வல்கேட்டிலோ இதனால் அமுதத்தைக் காக்கும் உபாயம் காட்டப்படுகிறது. ‘அக்ஷரம்’ (அழிவற்றவன்) என்ற சொல்லால் ஹரியின் அழியாமை நினைவூட்டப்படுகிறது. ‘ஏகதாம் அகமன்’ (ஒன்றுசேர்ந்தனர்) என்ற சொல்லால் அசுரர்கள் ராக்ஷசர்களுடன் கூட்டணி அமைத்தது குறிப்பிடப்படுகிறது; இதனால், அடுத்த காண்டங்களில் வரவிருக்கும் ராக்ஷசர் கதையின் விதை இங்கேயே பொதிந்துள்ளது என்று அறியப்படுகிறது.

‘தைத்தியர்களுக்கும் ஆதித்யர்களுக்கும் இடையே நிகழ்ந்த இந்தக் கொடிய பெரும் போரில், அதிதியின் வீர மைந்தர்கள் திதியின் புதல்வர்களைக் கடுமையாகக் கொன்றனர். திதியின் புதல்வர்களைக் கொன்று அரசைப் பெற்ற புரந்தரன் மகிழ்ச்சியுடன் ரிஷிக் கூட்டங்களும் சாரணர்களும் கூடிய உலகங்களை ஆண்டான்.’ இவ்வாறு விசாலாவின் வரலாற்றின் முற்பகுதி முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் மைந்தர்களை இழந்த திதி இந்திரனைக் கொல்லும் மகனை விரும்பிக் காசியபரிடம் வரம் கேட்டுத் தவம் தொடங்குகிறாள். பிறகு விசாலா நகரின் அரச வம்சக் கதை படிப்படியாகத் தொடர்கிறது. ‘ஸர்ஷிஸங்கான் ஸசாரணான் லோகான்’ (ரிஷிக் கூட்டங்களும் சாரணர்களும் கூடிய உலகங்கள்) என்ற சொல்லால் அரசின் பரப்பு காட்டப்படுகிறது: தேவலோகம் மட்டுமல்ல, ரிஷிகளும் சாரணர்களும் கூடிய எல்லா உலகங்களும்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे पञ्चचत्वारिंशः सर्गः॥ ४५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க