சர்க்கம்
சகர புதல்வர்களின் கடைத்தேற்றமும் கங்காவதரணத்தின் பலச்ருதியும்
பிரம்மாவின் தோற்றம், சகர புதல்வர்களின் நற்கதி, கங்கையின் திரிபதகா தன்மை, தந்தையருக்கு நீர்க்கடன், பகீரதன் தன் நகரில் நுழைதல், இந்தக் கதையைக் கேட்பதன் பலன்
முந்தைய சர்க்கத்தில் கங்கை பகீரதனைப் பின்தொடர்ந்தவாறு வானிலிருந்து சிவனின் தலையில் விழுந்து பூமியை அடைந்தாள்; ஜஹ்னுவால் பருகப்பட்டு மீண்டும் விடுவிக்கப்பட்டாள். இங்கே அவள் அவனையே பின்தொடர்ந்து கடல் வரை பெருகி ஓடுகிறாள். கங்கையால் பின்தொடரப்பட்ட அந்த அரசன் கடலை அடைந்து, தன் முன்னோர்கள் கபிலரின் கோபத் தீயால் சாம்பலாக்கப்பட்டிருந்த பூமியின் அடியில் நுழைந்தான். கங்கையின் நீரால் அந்தச் சாம்பல் நனைக்கப்பட்டதும், எல்லா உலகங்களுக்கும் தலைவரான பிரம்மா அங்கே தோன்றி அரசனிடம் இதைச் சொன்னார்: ‘மனிதருள் புலியே, மகாத்மாவான சகரனின் அறுபதாயிரம் புதல்வர்களும் உன்னால் கரையேற்றப்பட்டனர்; அவர்கள் தேவர்களைப் போல விண்ணுலகம் சென்றனர்.’ இங்கே சிந்திக்க வேண்டியது — மந்திரமும் இல்லை, ஹோமமும் இல்லை, எந்தப் பிராயச்சித்த விதியும் இல்லை; கங்கை நீரின் தொடுகை மட்டுமே அவர்களுடைய கடைத்தேற்றத்துக்குக் காரணமானது. நாற்பதாம் சர்க்கத்தில் ‘ஹும்’ என்ற ஒலியால் மட்டுமே சாம்பலானவர்கள், இங்கே நீரால் மட்டுமே கடைத்தேற்றப்பட்டனர் — தண்டனையும் அருளும் இரண்டுமே சிறிய ஒன்றாலேயே சாதிக்கப்பட்டன என்பது கவியின் இசைவு.
பிரம்மா மீண்டும் சொல்கிறார்: ‘மன்னனே, உலகில் கடலின் நீர் எவ்வளவு காலம் நிலைத்திருக்குமோ, அவ்வளவு காலம் சகரனின் புதல்வர்கள் அனைவரும் தேவர்களைப் போல விண்ணுலகில் நிலைத்திருப்பார்கள்.’ இங்கே ‘சாகரம்’ என்ற சொல்லே கதையின் வித்து — சகர புதல்வர்கள் தோண்டிய அந்தப் பள்ளம் அவர்களுடைய பெயராலேயே ‘சாகரம்’ என்று புகழ்பெற்றது; ஆகவே கடல் நிலைக்கும் வரை அவர்களுடைய புகழும் சொர்க்கத்தில் இருப்பும் அழியாதவை. இந்தச் சொல்லோடு அறுபதாயிரவரின் கதை நிறைவடைகிறது — அவர்கள் தோண்டியது வீணல்ல; அதனாலேயே கடல் உண்டானது, அதனாலேயே அவர்களுடைய இருப்புக்கான கால எல்லையும் நிர்ணயிக்கப்பட்டது.
‘இந்தக் கங்கை உன் மூத்த மகளாவாள்; நீ செய்த செயலால் பெற்ற பெயரோடு அவள் உலகில் புகழ்பெற்று நிலைத்திருப்பாள்’ — இதுவே பிரம்மாவின் வரம். பிறகு மூன்று பெயர்கள் சொல்லப்படுகின்றன — கங்கை, திரிபதகா, தெய்வீகமான பாகீரதி. மூன்று வழிகளை — அதாவது சொர்க்கம், அந்தரிக்ஷம் (இடைவெளி), பாதாளம் ஆகியவற்றை — அவள் புனிதமாக்கித் தூய்மைப்படுத்துவதால் ‘திரிபதகா’ என்று நினைக்கப்படுகிறாள். இவ்வாறு நதி வெறும் நீரோட்டம் அல்ல, பகீரதனின் தவத்துக்கு நிலையான நினைவுச்சின்னம்; குலத்தவனின் பெயரால் நதிக்குப் பெயர் உண்டானது என்பது கவியின் சிறப்பு. மேலும், ‘மகள்’ என்ற சொல்லால் நதி குலத்தின் அங்கமாகவே ஆக்கப்பட்டாள்; ஆகவே இனிப் பாகீரதி இக்ஷ்வாகு வம்சத்தின் புகழ் போலவே பெருகி ஓடுகிறாள்.
‘மனிதர் தலைவனே, இங்கேயே நீ உன் பாட்டனார்கள் அனைவருக்கும் நீர்க்கடன் செய்; அரசே, உன் உறுதிமொழியையும் நிறைவேற்றித் தீர்த்துவிடு’ — என்று பிரம்மா ஆணையிடுகிறார். கங்கையைக் கொண்டுவருவது பாதிச் செயலே; தர்ப்பணத்தாலேயே அது முழுமையாகிறது. உறுதிமொழி செயலாலேயே நிறைவடைகிறது, வெறும் சங்கல்பத்தால் அல்ல. ‘அபவர்ஜய’ என்ற சொல் கடனைத் தீர்ப்பதைக் குறிக்கிறது — தந்தையருக்குப் பட்ட கடன் மகனின் தலைமேல் இருக்கிறது; அது நீர் அளிப்பதாலேயே தீர்கிறது.
பின்னர் பிரம்மா மூன்று முன்னோர்களால் இயலாமற்போனதை நினைவூட்டுகிறார். ‘அரசே, உன் முன்னோனும், மிகுந்த புகழுடையவனும், தர்மசீலர்களில் சிறந்தவனுமான சகரனால் இந்த விருப்பம் நிறைவேறவில்லை. அவ்வாறே, குழந்தாய், உலகில் இணையற்ற தேஜஸ் உடைய அம்சுமான் கங்கையைக் கொண்டுவர வேண்டியும் அந்த உறுதிமொழி நிறைவேறவில்லை — நற்குணமுடைய ராஜரிஷியும், மகரிஷிகளுக்கு நிகரான தேஜஸ் உடையவனும், எனக்கு நிகரான தவமுடையவனும், க்ஷத்திரிய தர்மத்தில் நிலைத்தவனுமாக இருந்தும். பெரும்பேறுடையவனே, பாவமற்றவனே, மிக்க தேஜஸ் உடைய உன் தந்தை திலீபனும் கங்கையை வேண்டியும் அவளைக் கொண்டுவர முடியவில்லை.’ இதனால் அறியப்படுவது — காரியச் சித்தி தவத்தால் மட்டுமோ தேஜஸால் மட்டுமோ வருவதில்லை; நியதியான காலத்தாலும் தெய்வ அருளாலுமே வருகிறது; மூவருடைய உழைப்பும் பகீரதனின் சித்தியில் சேமிக்கப்பட்டது போல. பிரம்மா தம்மையே உவமையாக்கி அம்சுமானை ‘எனக்கு நிகரான தவமுடையவன்’ என்கிறார்; அவ்வளவு இருந்தும் அவன் சித்தியடையவில்லை — இதனால் பகீரதனின் பெருமை இருமடங்காகிறது.
‘மனிதருள் காளையே, அந்த உறுதிமொழியை நீ கடந்து நிறைவேற்றினாய்; ஆகவே உலகில் மேலானதும் மிகவும் போற்றப்படுவதுமான புகழை நீ அடைந்தாய். பகைவரை அடக்குபவனே, அந்தக் கங்காவதரணத்தையும் நீ செய்தாய்; இந்தச் செயலாலேயே நீ தர்மத்தின் பெரிய இருப்பிடத்தை அடைந்தாய்.’ இங்கே ‘ஆயதனம்’ (இருப்பிடம்) என்ற சொல்லால் பிரம்மலோகம் குறிக்கப்படுகிறது என்பது இந்தி உரை; அது பொருத்தமானதே; ஏனெனில் உலகுக்கு நன்மை செய்யும் செயல் செய்பவனுக்கு நிலையான கதியைத் தருகிறது. ‘கடந்து நிறைவேற்றினாய்’ என்ற சொல்லால் குறிப்பிடப்படுவது — உறுதிமொழி வெறுமனே காக்கப்படவில்லை; மூன்று முன்னோர்களால் கடக்க முடியாததை இவன் கடந்தான்.
‘மனிதருள் உத்தமனே, எப்போதும் நீராடத் தகுந்த இந்த நீரில் நீ உன்னை நனைத்துக்கொள்; மனிதருள் சிறந்தவனே, தூய்மையானவனாகவும் புண்ணியப் பலன் உடையவனாகவும் ஆவாய். உன் பாட்டனார்கள் அனைவருக்கும் நீர்க்கடன் செய். உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; நான் என் உலகுக்குச் செல்வேன்; அரசே, நீயும் உன் நகருக்குச் செல்.’ இவ்வாறு பிரம்மா கடமையைச் சுட்டிக்காட்டி விடைபெறுகிறார். ‘எப்போதும் நீராடத் தகுந்த நீர்’ என்ற அடைமொழியால் கங்கை நீரின் நிலையான தூய்மை சொல்லப்படுகிறது; பிற இடங்களில் கால நியமம் உண்டு, இங்கேயோ எதுவும் இல்லை.
இவ்வாறு கூறி, தேவர் தலைவரும் எல்லா உலகங்களுக்கும் பாட்டனாரும் பெரும்புகழுடையவருமான பிரம்மா வந்தவாறே தேவலோகம் சென்றார். நாற்பதாம் சர்க்கத்தில் தேவர்களை ஆறுதல்படுத்த வந்தது போலவே, இங்கேயும் சொல்லை மட்டும் தந்து திரும்பினார் — இந்தக் கதைப் பகுதியின் வழி இதுவே. ‘வந்தவாறே சென்றார்’ என்ற சொல்லால் சிரமமற்ற போக்குவரத்து குறிக்கப்படுகிறது — தேவர்களுக்கு வெறும் விளையாட்டாக இருப்பது மனிதர்களுக்கு ஆயிரமாண்டுத் தவத்தால் சாதிக்க வேண்டியதாக இருக்கிறது.
பெரும்புகழுடைய ராஜரிஷி பகீரதனோ, சாகரர்களுக்கு வரிசைப்படியும் முறைப்படியும் உத்தமமான நீர்க்கடனைச் செய்து, நீர்க்கடன் முடித்துத் தூய்மையானவனாய்த் தன் நகரில் நுழைந்தான். காரியம் நிறைவேறப்பெற்ற அந்த மனிதருள் சிறந்தவன் தன் ராஜ்யத்தை ஆண்டான். ‘வரிசைப்படியும் முறைப்படியும்’ என்ற சொற்களால் குறிப்பிடப்படுவது — சாஸ்திரம் விதித்த முறை கைவிடப்படவில்லை; அறுபதாயிரவருக்கும் வரிசை காக்கப்பட்டது. ‘சாகரர்கள்’ என்ற சொல்லால் சகர புதல்வர்களே சொல்லப்படுகிறார்கள்; முன்பு கடலின் பெயருக்குக் காரணமானவர்கள் இப்போது அதன் நீராலேயே நிறைவு பெற்றனர்.
ராகவா, அந்த அரசனை அடைந்து உலகம் மகிழ்ந்தது; சோகம் நீங்கி, செல்வம் நிறைந்து, கவலை நீங்கியது. அரசன் நெடுங்காலம் தவத்தில் இருந்தபோது மக்கள் கவலையுற்றிருந்தனர்; அவன் திரும்பி வந்ததும் அவர்கள் கவலையற்றவர்களாயினர். இதனால் கவி குறிப்பிடுவது — அரசனின் தவமும் மக்களின் நன்மைக்காகவே. மேலும், ‘சம்ருத்தார்த்தன்’ (காரியம் நிறைவேறப்பெற்றவன், செல்வம் நிறைந்தவன்) என்ற சொல் இருமுறை பயன்படுத்தப்படுகிறது — ஒருமுறை அரசனுக்கு, மறுமுறை உலகுக்கு; அரசனின் சித்தியே மக்களின் சித்தி என்பது கருத்து.
பின்னர் விசுவாமித்திரர் ராமனிடம் சொன்னார்: ‘ராமா, கங்கையைப் பற்றிய இந்த விரிவான கதை என்னால் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. நலம் அடைவாயாக, உனக்கு மங்கலம் உண்டாகட்டும்; சந்தியா காலம் கடந்துகொண்டிருக்கிறது.’ முப்பத்தைந்தாம் சர்க்கத்திலிருந்து தொடங்கிய கங்கையின் கதை இங்கே நிறைவடைந்தது; முனிவர் சந்தியா வழிபாட்டுக்கு ராமனைத் தூண்டுகிறார். கதை கேட்பதோடு நித்தியகர்மத்தைக் கைவிடலாகாது என்பது இங்கே பாடம்; இரவும் அடுத்த சர்க்கத்தில் விசாலா நகரத்துக்குச் செல்வதற்கு முன்னுரையாக அமையும்.
இறுதியில் பலச்ருதி (கேட்பதன் பலன்) சொல்லப்படுகிறது — இந்தக் கதை பேறு தருவது, புகழ் தருவது, ஆயுள் தருவது, மக்கட்பேறு தருவது, சொர்க்கம் தருவது. அந்தணர்களிடமும் க்ஷத்திரியர்களிடமும் மற்றவர்களிடமும் இதைக் கேட்கச் செய்பவனின் தந்தையர் மகிழ்கின்றனர், தேவர்களும் மகிழ்கின்றனர். இந்தக் கங்காவதரணக் கதை ஆயுள் தருவது, மங்கலமானது. காகுத்ஸ்தா, இதைக் கேட்பவன் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவான்; அவனுடைய பாவங்கள் அனைத்தும் அழிகின்றன; ஆயுளும் புகழும் வளர்கின்றன. இவ்வாறு கேட்பதன் பலனையும் ஓதுவதன் பலனையும் சொல்லிச் சர்க்கம் நிறைவடைகிறது. இந்த நான்கு அரைச் சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை, வழக்கிலுள்ள (வல்கேட்) பாடத்தில் மட்டுமே காணப்படுகின்றன; ஆயினும் பலச்ருதி புராணக் கதைகளின் பொது மரபு; ஆகவே இங்கேயும் அது இயல்பானதே.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे चतुश्चत्वारिंशः सर्गः॥ ४४॥