॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 43

பால காண்டம்

சர்க்கம்

கங்கை இறங்கிவருதல்

சங்கரன் கங்கையைத் தலையில் தாங்குதல், நீரோட்டம் ஏழாகப் பிரிதல், கங்கை பகீரதனைப் பின்தொடர்தல், ஜஹ்னு கங்கையைப் பருகுதலும் ஜாஹ்னவி என்ற பெயரும், தந்தையரின் கடைத்தேற்றம்

முந்தைய சர்க்கத்தில் பிரம்மா பகீரதனிடம் சொன்னார் — கங்கை விழுவதைப் பூமி தாங்காது, ஆகவே அவளைத் தாங்க ஹரனே நியமிக்கப்பட வேண்டும் என்று. தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவர் சென்றபின், அந்தப் பகீரதன் கால் கட்டைவிரல் நுனியால் மட்டுமே பூமியை அழுத்தி நின்று, ஓராண்டு காலம் சங்கரனை உபாசித்தான். ஆண்டு நிறைந்ததும், எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படும் உமாபதியான பசுபதி அரசனிடம் சொன்னான்: ‘மனிதருள் சிறந்தவனே, நான் உன்னிடம் மகிழ்ந்தேன்; உனக்கு விருப்பமானதைச் செய்வேன்; மலையரசன் மகளைத் தலையால் தாங்குவேன்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — தவத்தின் பலன் வலிமையால் கிடைப்பதில்லை, அருளாலேயே கிடைக்கிறது. ஒரு கட்டைவிரலில் ஓராண்டு நிற்கும் அரசனின் உறுதியே சிவனை வசப்படுத்துகிறது; வரம் அந்த உறுதியின் எதிரொலி மட்டுமே. இங்கே சிவனின் சொல்லும் மிகச் சுருக்கமானது — கேள்வியும் இல்லை, சோதனையும் இல்லை; ‘நான் உன்னிடம் மகிழ்ந்தேன்’ என்ற அவ்வளவிலேயே மூன்று தலைமுறையினரின் நெடுங்கால முயற்சி பலிக்கிறது.

பின்னர் எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படும், இமவானின் மூத்த மகளான அவள் மிகப் பெரிய உருவம் எடுத்து, தாங்க இயலாத வேகத்தைக் கொண்டு, வானிலிருந்து சிவனின் மங்கலமான தலையில் விழுந்தாள். விழும்போது அவள் மனத்தில் செருக்கு எழுந்தது; தாங்குவதற்கு மிக அரிய அந்தத் தேவி ஒன்றை எண்ணினாள். இங்கே கவி ஒரு நுட்பத்தைக் காட்டுகிறார் — பெருமை தன் பெருமையை நினைக்கும்போதே வீழ்ச்சியின் வித்தை விதைக்கிறது. சிவனின் தலையில் விழும் வரம் அவளுக்குக் கிடைத்தது; ஆனால் அதை அவள் அருளாக ஏற்கவில்லை, போட்டியாகவே ஏற்கிறாள். ‘மிகப் பெரிய உருவம் எடுத்து’ என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும் — உருவத்தைப் பெருக்க அவளே விரும்புகிறாள்; வேகமும் அவளாலேயே தாங்க இயலாததாக்கப்பட்டது. தன் விருப்பத்தால் பெருக்கியதே அவளைக் கட்டுகிறது. இதுவே பின்வரும் சுலோகங்களில் அவள் பல ஆண்டுகள் சடையில் கட்டுண்டு கிடந்ததற்கு மூலகாரணம்.

அவள் எண்ணினாள்: ‘என் நீரோட்டத்தால் சங்கரனையும் இழுத்துக்கொண்டு பாதாளத்தில் புகுவேன்.’ அவளுடைய அந்தச் செருக்கை அறிந்து பகவான் ஹரன் சினம் கொண்டான்; முக்கண்ணன் அப்போது அவளை மறைத்துவிடத் தீர்மானித்தான். புண்ணியவதியான அவள் ருத்திரனின் புனிதமான தலையில் விழுந்து, இமயம் போன்ற சடைமண்டலக் குகையில் புகுந்தாள். எவ்வளவு முயன்றும் அவளால் எவ்விதத்திலும் பூமியை அடைய முடியவில்லை. இதனால் அறியப்படுவது — தாங்குபவனே கட்டுப்படுத்துபவன்; தாங்கப்படுபவளின் செருக்கு தாங்குபவனின் சங்கல்பத்தால் மட்டுமே தணிகிறது. சாபமும் இல்லை, ஆயுதமும் இல்லை, போரும் இல்லை — ஒரு தீர்மானம் மட்டுமே; அவ்வளவிலேயே பெருநதி தடுக்கப்பட்டது. ‘இமயம் போன்ற சடைமண்டலக் குகை’ என்ற உவமையும் பொருளுடையது — இமவானின் மகள் இமயம் போன்ற இடத்திலேயே கட்டுண்டாள்; தந்தையின் வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டவள் தந்தையை ஒத்த சிறையிலேயே நின்றாள்.

அவள் வெளியேறும் வழியைப் பெறவே இல்லை; சடைமண்டலத்தால் முழுதும் சூழப்பட்ட அந்தத் தேவி பல ஆண்டுக் கணக்குகள் அங்கேயே சுழன்று திரிந்தாள். அவளை மீண்டும் அங்கே கண்ட பகீரதன் மேலான தவத்தை மேற்கொண்டான்; அந்தத் தவத்தால் அவன் சிவனை மிகவும் மகிழ்வித்தான். இங்கே பகீரதனின் இயல்பு தெளிவாகிறது — அவன் நம்பிக்கை இழப்பதில்லை, தெய்வத்தைப் பழிப்பதும் இல்லை; ஒருமுறை சாதித்ததை மீண்டும் சாதிக்கிறான். காரியச் சித்தியில் இடையூறு வரும்போது மீண்டும் தவமே உபாயம் — இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் பாடம். இவ்வாறு இரண்டாம் முறையும் தவத்தாலேயே வழி திறக்கப்பட்டது. ‘பல ஆண்டுக் கணக்குகள்’ என்ற சொல்லால் காலத்தின் நீட்சி குறிக்கப்படுகிறது — தந்தையரின் கடைத்தேற்றம் ஒரே முயற்சியால் நிறைவேறுவதில்லை; இந்தக் கதை சகரன், அம்சுமான், திலீபன் என்ற மூவரிடம் முடிவுறாமல் நான்காமவனிடமே நிறைவடைகிறது.

பின்னர் ஹரன் கங்கையைப் பிந்துசரஸை நோக்கி விடுவித்தான்; அவள் விடுவிக்கப்பட்டபோது ஏழு நீரோட்டங்கள் தோன்றின. ஹ்லாதினி, பாவனி, நளினி — மங்கலமான நீருடைய இந்த மூன்று நல்ல கங்கைகளும் கிழக்குத் திசைக்குச் சென்றன. சுசக்ஷு, சீதா, மகாநதியான சிந்து — நல்ல இந்த மூன்றும் மேற்குத் திசைக்குச் சென்றன. ஏழு நீரோட்டங்களாகப் பிரியும் இந்தப் பகுப்பு வழக்கிலுள்ள (வல்கேட்) பாடத்தில் மட்டுமே காணப்படுகிறது, பரோடா திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; புராணங்களிலோ இந்தப் பகுப்பு நன்கு அறியப்பட்டது. நிலவியலின் கதை இங்கே தர்மக் கதையோடு கலக்கிறது — ஒரே நதி ஏழாகி பூமி முழுவதையும் தூய்மைப்படுத்துகிறது; ஏழாவதோ பகீரதனையே பின்தொடர்கிறது. ‘சிவஜலா’ (மங்கல நீருடையவை) என்ற அடைமொழியால், இவற்றின் புனிதம் சிவனின் தொடுகையாலேயே வந்தது, தானாக அல்ல என்று கவி குறிப்பிடுகிறார். பிந்துசரஸ் என்பது சிவன் அவளை விடுவித்த தீர்த்தம் — அதனாலேயே அந்தச் சரஸ் புண்ணிய தீர்த்தமாகப் புகழ்பெற்றது.

அவற்றில் ஏழாவது அப்போது பகீரதனின் தேரைப் பின்தொடர்ந்தது. ராஜரிஷியும் மிக்க தேஜஸ் உடையவனுமான பகீரதன் தெய்வீகத் தேரில் ஏறி முன்னே சென்றான்; கங்கை அவனைப் பின்தொடர்ந்தாள். வானிலிருந்து சங்கரனின் தலைக்கு, பிறகு அங்கிருந்து பூமிக்கு வந்தாள் அவள்; அங்கே கூர்மையான ஓசையோடு நீர் பெருகி ஓடியது. மீன்கள், ஆமைகள் ஆகியவற்றின் கூட்டங்களோடும் சிம்சுமாரங்களின் (முதலை போன்ற நீர்வாழ் உயிர்களின்) கூட்டங்களோடும், விழுந்துகொண்டிருப்பவையும் விழுந்துவிட்டவையுமாக, பூமி ஒளிர்ந்தது. இங்கே கவனிக்க வேண்டியது, கங்கையோடு அவளுடைய நீர்வாழ் உயிர்களும் வந்தன — இறங்கிவருதல் நீருக்கு மட்டுமல்ல, முழு உயிருலகுக்குமே; ஆகவேதான் பூமி அதனால் அழகுபெறுகிறது, வெறுமனே நனைக்கப்படுவதில்லை. கங்கையின் வழி மூன்று இடங்களில் சொல்லப்படுகிறது — வானம், சங்கரனின் தலை, பூமி; இதுவே பின்னால் ‘திரிபதகா’ என்ற பெயருக்கு வித்து; அது நாற்பத்து நான்காம் சர்க்கத்தில் பிரம்மாவால் தெளிவாக்கப்படுகிறது.

பின்னர் தேவரிஷிகளும் கந்தர்வர்களும் யக்ஷ சித்தக் கூட்டங்களும் வானிலிருந்து பூமிக்கு வந்த அவளைக் கண்டுகளித்தனர். நகரம் போன்ற விமானங்களிலும், குதிரைகளிலும், சிறந்த யானைகளிலும், மிதக்கும் ஊர்திகளிலும் இருந்தவாறு தேவர்கள் அங்கே நின்றனர். உலகில் அற்புதமானதும் உத்தமமானதுமான இந்தக் கங்கை இறங்கிவருதலைக் காண விரும்பி, அளவற்ற ஆற்றலுடைய தேவர் கூட்டங்கள் ஒன்றுகூடின. வந்துசேரும் தேவர் கூட்டங்களாலும் அவர்களுடைய அணிகலன்களின் ஒளியாலும், மேகமற்ற வானம் நூறு சூரியன்கள் உள்ளது போல ஒளிர்ந்தது. இங்கே கவி ஒரு பெருவிழாவின் சித்திரத்தை வரைகிறார் — பூமியின் ஒரு பேறு மூவுலகின் திருவிழாவாகிறது; பகீரதன் தவத்தால் சாதித்ததைக் காணத் தேவர்களும் வானில் கூடினர். ‘காண விரும்பி’ என்ற சொல்லால் தேவர்களின் உள்ளுணர்வு தெளிவாகிறது — அவர்கள் வழிபடவோ வரம் தரவோ வரவில்லை, காண்பதற்காக மட்டுமே வந்தனர்; ஒரு மனிதனால் சாதிக்கப்பட்டது தேவர்களுக்கும் வியப்புக்குரியதாகிறது.

சிம்சுமாரங்களாலும் பாம்புக் கூட்டங்களாலும் துள்ளும் மீன்களாலும் நிறைந்த வானம், சிதறிய மின்னல்களால் நிறைந்தது போல ஆனது. ஆயிரமாகச் சிதறும் வெண்மையான நீர்த்திவலைப் பெருக்குகளால் வானம் சரத்கால மேகங்களால் சூழப்பட்டது போலவும், அன்னக் கூட்டங்களால் நிறைந்தது போலவும் இருந்தது. சில இடங்களில் அவள் மிக வேகமாகச் செல்கிறாள், சில இடங்களில் வளைந்து, சில இடங்களில் நீண்டு; சில இடங்களில் தாழ்ந்து, சில இடங்களில் உயர்ந்தெழுந்து, சில இடங்களில் மெல்ல மெல்லச் செல்கிறாள்; சில இடங்களில் நீரே நீரால் மோதப்படுகிறது. இந்த உவமைகளால் கவி ஓர் இயக்கச் சித்திரத்தை வரைகிறார் — நதியின் வடிவம் நிலையானதல்ல, கணந்தோறும் மாறுவது. மேலும், எல்லா உவமைகளும் வானத்திலிருந்தே எடுக்கப்பட்டவை — மின்னல், சரத்கால மேகம், அன்ன வரிசை; ஏனெனில் இந்த நதி பூமியின் மகள் அல்ல, விண்ணுலகின் மகள். ‘நீரே நீரால் மோதப்படுகிறது’ என்பதும் நுட்பமானது — சங்கரனால் வேகம் அடக்கப்பட்ட அவள் இப்போது தன்னையே தான் மோதுகிறாள்.

அந்த நீர் மீண்டும் மீண்டும் மேல்நோக்கிச் சென்று மீண்டும் பூமியில் விழுந்தது. சங்கரனின் தலையிலிருந்து நழுவி, பூமியிலும் மீண்டும் நழுவிய அந்த நீர் அப்போது தூய்மையாய், மாசற்றதாய் ஒளிர்ந்தது. அங்கே பூமியில் வாழ்ந்த ரிஷிக் கூட்டங்களும் கந்தர்வர்களும் ‘பவனின் (சிவனின்) உடலிலிருந்து விழுந்த இது புனிதமானது’ என்று எண்ணி அந்த நீரைத் தொட்டனர். இங்கே மகிமையின் மூலம் சொல்லப்படுகிறது — கங்கையின் புனிதம் இமவானின் மகளாகப் பிறந்ததால் மட்டுமல்ல, சிவனின் உடலைத் தொட்டதாலும் வந்தது; தெய்வம் தலையில் தாங்கியதே உலகின் தூய்மைக்குக் காரணமாகிறது. ரிஷிகளும் நீராடவில்லை, தொடுகிறார்கள் மட்டுமே — தொடுதலாலேயே புனிதம் பரவுகிறது என்ற கங்கா மகிமையின் முதல் சான்று இங்கேயே நிறுவப்படுகிறது.

சாபத்தால் வானிலிருந்து பூமியில் விழுந்திருந்தவர்கள் அங்கே நீராடி மாசு நீங்கினர். மங்கலமான அந்த நீரால் பாவம் கழுவப்பட்டு, மங்கலம் பெற்ற அவர்கள் மீண்டும் வானில் புகுந்து தத்தம் உலகங்களை அடைந்தனர். இவ்வாறு கங்கை இறங்கிவருவதன் முதல் பலன் வழியிலேயே காணப்படுகிறது — அவள் சகர புதல்வர்களுக்காக மட்டும் வரவில்லை; செல்லும் வழியிலேயே பலரைக் கடைத்தேற்றுகிறாள். புண்ணியத்தின் இயல்பு இதுவே — ஒருவருக்காகத் தொடங்கப்பட்டது இறுதியில் அனைவருக்குமானதாகிறது. இங்கே ஓர் ஒப்பற்ற ஒற்றுமையும் தெரிகிறது — கங்கை தானே வானிலிருந்து பூமிக்கு விழுந்தாள்; இவர்களும் சாபத்தால் வானிலிருந்து பூமிக்கு விழுந்தவர்கள்; தானே விழுந்தவளே விழுந்தவர்களை எழுப்புபவளானாள்.

ஒளிமிக்க அந்த நீரால் உலகம் மகிழ்ந்து களித்தது; கங்கையில் நீராடிய மக்கள் மாசு நீங்கினர். ராஜரிஷியான பகீரதன் தெய்வீகத் தேரில் ஏறி முன்னே சென்றான்; கங்கை அவனைப் பின்னே தொடர்ந்தாள். தேவர்கள், ரிஷிக் கூட்டங்கள், தைத்யர், தானவர், ராட்சசர், கந்தர்வ யக்ஷ சிரேஷ்டர்கள், கின்னரர்கள், மகா நாகர்கள், பாம்புகள், அப்சரஸ்கள் — அனைவரும் பகீரதனின் தேரைப் பின்தொடர்ந்தவர்களாய் மகிழ்ந்து கங்கையைத் தொடர்ந்தனர்; நீர்வாழ் உயிர்களும் அவ்வாறே. அரசன் பகீரதன் எங்கே செல்கிறானோ, அங்கேயே எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவளும் புகழ்மிக்கவளும் நதிகளில் சிறந்தவளுமான கங்கை சென்றாள் — ‘பாகீரதி’ என்ற பெயரின் பொருள் இதுவே. ‘பகீரத அரசன் எங்கே, அங்கே கங்கை’ என்ற வரியே இந்தச் சர்க்கத்தின் மையம் — நதி தன் வழியைத் தானே தேர்வதில்லை, தவத்தால் தூய்மையடைந்த மனிதனின் சங்கல்பத்தையே பின்தொடர்கிறது.

அப்போது அற்புதச் செயல்களுடைய ஜஹ்னுவின் யாகம் நடந்துகொண்டிருந்தது; கங்கை அந்த மகாத்மாவின் யாகசாலையை மூழ்கடித்தாள். அவளுடைய அந்தச் செருக்கை அறிந்து ஜஹ்னு சினம் கொண்டு, கங்கையின் நீர் முழுவதையும் — மிக அற்புதமாக — பருகிவிட்டார். ‘செருக்கை அறிந்து’ என்ற சொல் இங்கே இரண்டாம் முறையாக வருவதைக் கவனிக்க வேண்டும் — முதலில் சிவன், இப்போது ஜஹ்னு; ஒரே குற்றம் இருமுறை அடக்கப்பட்டது. கங்கையின் வேகம் பெரிது; ஆனால் தவசியின் சங்கல்பம் அதைவிடப் பெரிது — என்று இந்தக் கதை மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறது. இதுவே கங்கையின் இறுதிச் சோதனை — கடலை நோக்கிச் செல்லும் வழியில் தடையாக நிற்பது மலை அல்ல, ஒரு மனிதனின் யாகபூமி; தர்மத்தின் வழியில் தர்மமே தடையாக நிற்கிறது.

பின்னர் கந்தர்வர்களோடு கூடிய தேவர்களும் ரிஷிகளும் மிகவும் வியந்து, மனிதருள் சிறந்தவரும் மகாத்மாவுமான ஜஹ்னுவைப் போற்றினர்; கங்கையை அந்த மகாத்மாவின் மகளாக்கினர். அதனால் மகிழ்ந்த, மிக்க தேஜஸ் உடைய அந்தப் பிரபு அவளைத் தம் காதுகளின் வழியாகவே வெளிவிட்டார். ஆகவே கங்கை ‘ஜஹ்னுவின் மகள்’ என்றும் ‘ஜாஹ்னவி’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள். பெயர் விளக்கம் தரும் இந்தப் பகுதி வழக்கிலுள்ள (வல்கேட்) பாடத்துக்கே உரியது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் இந்தக் கதை அறவே இல்லை. பெயரின் கதையே இங்கே வரலாறு — மக்கள் ‘ஜாஹ்னவி’ என்று நினைக்கும்போது அதனோடு பொறுமையின் கதையும் நினைக்கப்படுகிறது. சமரச வழியும் இங்கே சிந்திக்கத் தக்கது — தேவர்கள் ஜஹ்னுவைக் கடிந்துகொள்ளவில்லை, கங்கையைப் பழிக்கவும் இல்லை; அவளை அவருடைய மகளாக்குகிறார்கள். பகை உறவாக மாறும்போதே அது தணிகிறது.

மீண்டும் கங்கை பகீரதனின் தேரைப் பின்தொடர்ந்து சென்றாள்; நதிகளில் சிறந்த அவள் கடலை அடைந்து, அந்தக் காரியம் நிறைவேறுவதற்காக ரசாதலத்தை அடைந்தாள். ராஜரிஷியான பகீரதனும் முயற்சியோடு கங்கையைக் கொண்டுவந்து, சாம்பலாக்கப்பட்ட தன் பாட்டனார்களைக் கண்டு உணர்விழந்தான். பின்னர் உத்தமமான கங்கை நீர் அந்தச் சாம்பல் குவியலை நனைத்தது; அவர்கள் பாவம் தூய்மையாக்கப்பட்டுச் சொர்க்கம் அடைந்தனர். இவ்வாறு சகரனால் தொடங்கப்பட்டு, அம்சுமானாலும் திலீபனாலும் நிறைவேற்றப்படாத உறுதிமொழி பகீரதனால் நிறைவேற்றப்பட்டது; ஆகவே இந்தச் சர்க்கத்துக்கு ‘கங்காவதரணம்’ என்ற பெயர் பொருத்தமானது. ‘உணர்விழந்தான்’ என்ற சொல் இங்கே மிகவும் இரக்கத்தைத் தூண்டுகிறது — பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் புரிந்தவன் சித்தியின் கணத்திலேயே மயங்கினான்; பலனைக் கண்டு மகிழ்ச்சி வரவில்லை, துயரமே வருகிறது — ஏனெனில் அங்கே சாம்பல் மட்டுமே தெரிகிறது, மனிதர்கள் அல்ல. ஆனால் உடனே நீர் அதே சாம்பலை நனைக்கிறது; அவர்கள் சொர்க்கம் செல்கிறார்கள். இவ்வாறு நாற்பதாம் சர்க்கத்தில் ‘ஹும்’ என்ற ஒலியால் தொடங்கியது இங்கே நீரால் நிறைவடைகிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் பிரம்மா வந்து பகீரதனைப் புகழ்கிறார்; கங்கையின் ‘திரிபதகா’ தன்மையையும் சொல்கிறார்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे त्रिचत्वारिंशः सर्गः॥ ४३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க