॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 42

பால காண்டம்

சர்க்கம்

பகீரதன் வரம் பெறுதல்

அம்சுமான், திலீபன் ஆகியோரின் ஆட்சி, கோகர்ணத்தில் பகீரதனின் தவம், பிரம்மா வரமளித்தல், கங்கையைத் தாங்க ஹரனை நியமிக்கும்படி உபதேசம்

முந்தைய சர்க்கத்தில் சகரன் கங்கையைக் கொண்டுவருவது பற்றித் தீர்மானம் பெறாமலேயே முப்பதாயிரம் ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்து விண்ணுலகம் சென்றான். ஆகவே இங்கே விசுவாமித்திரர் ராமனிடம் சொல்கிறார் — சகரன் இறந்தபின், மக்கள் மிகுந்த தர்மசீலனான அம்சுமானை அரசனாக விரும்பினர். அந்த அம்சுமான் மிகப் பெரிய அரசனாக விளங்கினான்; அவனுக்குத் திலீபன் என்று புகழ்பெற்ற ஒரு பெருமைமிக்க மகன் பிறந்தான். அம்சுமான் அந்தத் திலீபனிடம் ராஜ்யத்தை ஒப்படைத்துவிட்டு, இமயத்தின் எழில்மிகு சிகரத்தில் மிகக் கடுமையான தவம் புரிந்தான். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — இக்ஷ்வாகு குலத்தில் ராஜ்யம் இன்பத்துக்கான கருவி அல்ல, தர்மத்தைக் காக்கும் சுமை; ஆகவே முதிர்ந்த அரசன் அந்தச் சுமையை மகனிடம் வைத்துவிட்டுத் தவவனத்துக்கே செல்கிறான். மேலும், ‘மக்கள் விரும்பினர்’ என்ற சொற்களால், அபிஷேகம் பிறப்பால் மட்டுமல்ல, மக்களின் விருப்பத்தாலும் நிகழ்கிறது என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. சகரனின் பேரனான அம்சுமானே குதிரையைக் கொண்டுவந்தான்; ஆகவே அவனே ராஜ்யத்துக்குத் தகுதியானவன் என்று மக்கள் கருதினர்.

தவவனம் சென்ற அம்சுமான் முப்பத்திரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் புரிந்து, தவச்செல்வனாய் அங்கேயே உடலை நீத்துச் சொர்க்கத்தை அடைந்தான். பின்னர் மிக்க தேஜஸ் உடைய திலீபன் தன் பாட்டனாரின் தலைமுறையினர் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு, துயரால் தாக்கப்பட்ட அறிவுடன் ஒரு தீர்மானத்தை அடையவில்லை. இங்கே சிந்திக்க வேண்டியது — ஒரே பேரிடர் மூன்று தலைமுறைகளை வியாபிக்கிறது; அம்சுமான் தவத்தாலும், திலீபன் கவலையாலும், பகீரதன் சித்தியாலும் அதற்குப் பரிகாரம் தேட முயல்கிறார்கள். ‘துயரால் தாக்கப்பட்ட அறிவுடன்’ என்ற சொல்லால் கவி தெளிவாகச் சொல்வது — துயரம் அறிவையே தாக்குகிறது; அதனால் தீர்மானம் கைகூடுவதில்லை. அம்சுமானின் தவமும் தந்தையரைக் கடைத்தேற்றப் போதுமானதாக இல்லை என்று இங்கே குறிப்பிடப்படுகிறது.

‘கங்கை எப்படி இறங்கிவருவாள், அவர்களுக்கு நீர்க்கடன் எப்படி நிறைவேறும், இவர்களை நான் எப்படிக் கரையேற்றுவேன்’ — என்று திலீபன் கவலையில் ஆழ்ந்தான். இவ்வாறு நாள்தோறும் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்த, தர்மத்தால் தன்னை அறிந்த அவனுக்குப் பகீரதன் என்னும் மிகுந்த தர்மசீலனான மகன் பிறந்தான். தந்தையின் நிறைவேறாத சங்கல்பமே மகனின் பிறப்போடு பலனை நோக்கித் திரும்புகிறது என்று இங்கே குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘தர்மத்தால் தன்னை அறிந்தவன்’ என்ற அடைமொழியால், திலீபனின் கவலை பலவீனம் அல்ல, தர்மநிஷ்டையின் ஒரு வடிவமே என்று அறியப்படுகிறது.

மிக்க தேஜஸ் உடைய திலீபன் பல யாகங்களைச் செய்தான்; முப்பதாயிரம் ஆண்டுகள் ஆட்சி புரிந்தான். ஆனால் அந்தத் தந்தையரைக் கடைத்தேற்றுவது பற்றித் தீர்மானத்தை அடையாமலேயே, மனிதருள் புலியான அவன் நோயால் இறந்தான். மகன் பகீரதனை ராஜ்யத்தில் அபிஷேகம் செய்துவிட்டு, மனிதருள் காளையான அவன் தான் ஈட்டிய செயலாலேயே இந்திரலோகம் சென்றான். ‘தான் ஈட்டிய செயலாலேயே’ என்ற சொற்களால், அவனுடைய சொர்க்கம் தன் சொந்தப் புண்ணியத்தால் கிடைத்தது, தந்தையரின் அருளால் அல்ல என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. யாகங்களால் அவன் சொர்க்கத்தைப் பெற்றான்; தந்தையரின் கடைத்தேற்றமோ எஞ்சியிருந்தது — இதனால் முன்னோருக்குப் பட்ட கடன் வெறும் யாகங்களால் தீர்வதில்லை என்று கவி காட்டுகிறார்.

பகீரதனோ தர்மசீலனான ராஜரிஷி; அந்த மகாராஜன் மக்கட்பேறற்றவனாகவும் மக்களை விரும்புபவனாகவும் இருந்தான். அவன் அந்த ராஜ்யத்தை அமைச்சர்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, கங்கை இறங்கிவருவதில் ஈடுபாடு கொண்டு, கோகர்ணத்தில் நீண்ட தவத்தை மேற்கொண்டான். இங்கே இரு விருப்பங்கள் ஒன்றுசேர்கின்றன — தனக்குச் சந்ததி, தந்தையருக்கு நற்கதி; இரண்டுக்கும் சாதனம் ஒன்றே — தவம். ‘அமைச்சர்களிடம் ஒப்படைத்து’ என்ற சொல்லால், தவமும் ராஜதர்மத்தின் அங்கமே, ராஜ்யத்தை இரக்கமின்றிக் கைவிடுவதல்ல என்று குறிப்பிடப்படுகிறது; ராஜ்யம் காக்கப்பட்டே நிற்கிறது.

கைகளை உயர்த்தியவாறு, ஐந்து நெருப்புகளின் நடுவே நின்று, மாதத்துக்கு ஒருமுறை உண்டு, புலன்களை வென்றவனாய் அவன் கடுந்தவத்தில் நிலைத்தான். அவ்வாறு நின்ற அந்த மகாத்மாவான அரசனுக்கு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் கழிந்தன. அந்தத் தவத்தால் உயிர்களின் தலைவரும் ஈசுவரருமான பகவான் பிரம்மா மிக மகிழ்ந்தார். பஞ்சாக்கினி சேவனம், மாதத்துக்கு ஒருமுறை உணவு, புலனடக்கம் — இந்த மூன்று அடைமொழிகளால் கவி தவத்தின் உடல், உணவு, மனம் சார்ந்த மூவகை வடிவத்தைச் சுருக்கமாகக் காட்டுகிறார். ‘ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள்’ என்ற கால அளவால் அவனுடைய மனவுறுதி குறிப்பிடப்படுகிறது. இங்கே ‘மிக மகிழ்ந்தார்’ என்ற சொல்லால், வரம் வேண்டுதலால் அல்ல, தவத்தாலேயே ஈட்டப்பட்டது என்று அறியப்படுகிறது.

பின்னர் பாட்டனார் தேவர் கூட்டங்களோடு வந்து, தவம் புரிந்துகொண்டிருந்த மகாத்மாவான பகீரதனிடம் சொன்னார்: ‘பகீரதா, மகாராஜனே, மக்கள் தலைவனே, நன்கு புரிந்த தவத்தால் நான் உன்னிடம் மகிழ்ந்தேன்; நல்ல விரதமுடையவனே, வரம் கேள்.’ தேவர் கூட்டங்களோடு வந்ததால், இந்தத் தவம் தனிப்பட்டது மட்டுமல்ல, எல்லா உலகங்களின் நன்மையோடும் தொடர்புடையது என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘நல்ல விரதமுடையவனே’ என்ற விளியால் பிரம்மா அவனுடைய விரதநிஷ்டையையே போற்றுகிறார். ‘வரம் கேள்’ என்பதால் சுதந்திரம் அளிக்கப்படுகிறது — அவன் எதைக் கேட்கிறான் என்பதைக் கொண்டே பகீரதனின் உள்ளக்கிடக்கை சோதிக்கப்படுகிறது.

மிக்க தேஜஸ் உடைய பெருந்தோளனான பகீரதன் கைகூப்பி நின்று, எல்லா உலகங்களுக்கும் பாட்டனாரிடம் மறுமொழி கூறினான்: ‘பகவான் என்னிடம் மகிழ்ந்திருந்தால், தவத்துக்குப் பலன் உண்டென்றால், சகரனின் புதல்வர்கள் அனைவரும் என்னிடமிருந்து நீரைப் பெறட்டும். கங்கையின் நீரால் அந்த மகாத்மாக்களின் சாம்பல் நனைக்கப்பட்டதும், என் முப்பாட்டனார்கள் அனைவரும் நிலையான சொர்க்கத்தை அடையட்டும்.’ இங்கே ‘என்னிடமிருந்து’ என்ற சொல் பெரிது — அவன் அவர்களுடைய நற்கதியை மட்டும் விரும்பவில்லை, தன் கையாலேயே தர்ப்பணம் செய்ய விரும்புகிறான்; இதனால் குலதர்மத்தின் பொறுப்பைத் தானே சுமக்கிறான் என்று அறியப்படுகிறது.

மேலும் அவன் வேண்டுகிறான்: ‘தேவனே, சந்ததிக்காகவும் நான் யாசிக்கிறேன்; எங்கள் குலம் நலிவுறாதிருக்கட்டும். தேவனே, இக்ஷ்வாகுகளின் குலத்தில் இதுவே எனக்கு மேலான வரமாக இருக்கட்டும்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — பகீரதன் முதலில் தந்தையருக்காக யாசிக்கிறான், அதன் பிறகே குலத்துக்காக; தன் இன்பத்துக்காக எதையும் யாசிக்கவில்லை. இதுவே தர்மசீலனின் யாசிக்கும் வரிசை. ‘எங்கள் குலம் நலிவுறாதிருக்கட்டும்’ என்ற சொல்லால் அவன் தன் மக்கட்பேறின்மைக்காக வருந்தவில்லை, வம்சம் அறுபடாமையையே வேண்டுகிறான்.

இவ்வாறு சொன்ன அரசனுக்கு எல்லா உலகங்களுக்கும் பாட்டனார் இனிய, இனிய எழுத்துகளால் அமைந்த, மங்கலமான சொல்லால் மறுமொழி கூறினார்: ‘பகீரதா, மகாரதனே, உன் இந்த விருப்பம் பெரிது; அப்படியே ஆகட்டும்; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும், இக்ஷ்வாகு குலத்தை வளர்ப்பவனே.’ ‘விருப்பம் பெரிது’ என்று பிரம்மாவே போற்றினார்; இதனால் இந்தச் செயல் எளிதானதல்ல, உலகைக் கடந்தது என்று அறியப்படுகிறது. ‘இக்ஷ்வாகு குலத்தை வளர்ப்பவனே’ என்ற விளியால் இரண்டாவது வரமும் இயல்பாகவே அளிக்கப்பட்டது என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.

பின்னர் பிரம்மா உபாயத்தையும் சொல்கிறார்: ‘இவள் இமவானின் மூத்த மகளான ஹைமவதி கங்கை; அவளைத் தாங்குவதற்கு அங்கே ஹரன் நியமிக்கப்படட்டும். கங்கை விழுவதைப் பூமி தாங்காது; அவளைத் தாங்கச் சூலம் ஏந்தியவனைத் தவிர வேறு எவரையும் நான் காணவில்லை.’ இதனால் கங்கை இறங்கிவரும் கதையின் இரண்டாம் அங்கம் தொடங்குகிறது — வரம் கிடைத்தது, ஆனால் அது நிறைவேற மீண்டும் தவம் தேவைப்படுகிறது. கதையும் பிரம்மாவிடமிருந்து சிவனை நோக்கி நகர்த்தப்படுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் பகீரதன் சங்கரனையே ஆராதிப்பான்.

அந்த அரசனிடம் இவ்வாறு சொல்லி, கங்கையிடமும் பேசிவிட்டு, உலகைப் படைத்த பிரம்மா எல்லாத் தேவர்களோடும் மருத்கணங்களோடும் விண்ணுலகம் சென்றார். ‘கங்கையிடமும் பேசிவிட்டு’ என்ற அரைச் சொற்றொடரால், கங்கைக்கும் முன்பே அனுமதி அளிக்கப்பட்டது என்று கவி குறிப்பிடுகிறார்; ஆகவே அடுத்த சர்க்கத்தில் அவள் இறங்கிவருவதில் எதிர்ப்பு இல்லை, அவளுடைய வேகத்தைத் தாங்குவது மட்டுமே பிரச்சினையாக எஞ்சுகிறது. இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் மூன்று தலைமுறைகளோடு கங்கை இறங்கிவருவதற்கான தொடக்கத்தை நிறுவுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे द्विचत्वारिंशः सर्गः॥ ४२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க