॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 41

பால காண்டம்

சர்க்கம்

அம்சுமான் ரசாதலம் செல்லுதல்

சகரனின் ஆணைப்படி அம்சுமான் புறப்படுதல், திக்கஜங்களிடம் கேட்டல், சாம்பல் குவியலைக் காணுதல், கருடனின் உபதேசம், குதிரையைக் கொண்டுவந்து யாகத்தை நிறைவு செய்தல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் கபிலரின் ‘ஹும்’ என்ற ஒலியால் சகரனின் அறுபதாயிரம் புதல்வர்கள் சாம்பல் குவியலாக்கப்பட்டனர். இங்கிருந்து விசுவாமித்திரர் கதையைத் தொடர்கிறார் — புதல்வர்கள் சென்று நெடுநாளாகியும் திரும்பவில்லை என்று அறிந்து, அரசன் சகரன் தன் தேஜஸால் ஒளிரும் பேரனான அம்சுமானிடம் சொன்னான்: ‘குழந்தாய், நீ வீரன், வித்தை கற்றவன், தேஜஸில் முன்னோர்களுக்கு நிகரானவன்; ஆகவே உன் தந்தையரின் கதியைத் தேடு; குதிரையைக் கொண்டுசென்றவனையும் தேடு.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — சகரன் துயரால் செயலிழந்துவிடவில்லை, காரியத்தையே தொடர்கிறான்; யாகத்தை நிறைவு செய்வதே ராஜதர்மம். ‘பேரன்’ என்ற சொல்லால், புதல்வர்கள் இல்லாதபோது பேரனே குலத்தின் ஆதாரம் என்று கவி குறிப்பிடுகிறார். மேலும், ‘சென்று நெடுநாளானவர்கள்’ என்ற சொல்லால் காலத்தின் நீட்சி குறிக்கப்படுகிறது; அறுபதாயிரவரின் மௌனமே அவர்களுடைய அழிவின் முதல் அடையாளம்.

மேலும் சகரன் சொல்கிறான்: ‘பூமிக்கு அடியில் வீரியமுடைய பெரிய உயிர்கள் இருக்கின்றன; அவற்றைத் தடுப்பதற்காக வாளோடு வில்லையும் எடுத்துக்கொள். வணங்கத் தக்கவர்களை வணங்கு; இடையூறு செய்பவர்களைக் கொன்று, காரியம் நிறைவேறியவனாய்த் திரும்பு; என் யாகத்தைக் கரைசேர்ப்பவனாகு.’ இதுவே ரிஷிகளின் போதனை — போற்றத் தக்கவர்களிடம் பணிவு, இடையூறு செய்பவர்களிடம் வீரம்; இரண்டும் ஒரே வீரனிடம் ஒன்றுசேர்கின்றன. புதல்வர்களின் அழிவோ அவர்கள் கபில முனிவரை நோக்கிப் பாய்ந்த அதே அடக்கமின்மையால் நிகழ்ந்தது; ஆகவே சகரன் பேரனுக்கு முதலில் வணங்குவதையே கற்பிக்கிறான். ‘காரியம் நிறைவேறியவனாய்த் திரும்பு’ என்பது ஆசியும் ஆணையும் — இரண்டும் ஒருசேர; பாட்டனாரின் அன்பு அதில் ஒளிர்கிறது.

மகாத்மாவான சகரனால் இவ்வாறு நன்கு அறிவுறுத்தப்பட்ட அம்சுமான் வில்லையும் வாளையும் எடுத்துக்கொண்டு விரைந்த அடியுடன் புறப்பட்டான். அரசனால் தூண்டப்பட்ட அவன், மகாத்மாக்களான தன் தந்தையரால் தோண்டப்பட்ட பூமிக்கு அடியிலான அந்த வழியை அடைந்தான். இங்கே ‘லகுவிக்கிரமன்’ என்ற சொல் இருபொருள் உடையது — விரைந்து நடப்பவன், சிரமமின்றி வீரம் காட்டுபவன். தந்தையர் தோண்டிய வழியே பேரனின் பாதையானது; அழிவு வந்த வழியிலேயே கடைத்தேற்றமும் தொடங்குகிறது என்பது கவியின் குறிப்பு. ‘நன்கு அறிவுறுத்தப்பட்ட’ என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும் — நன்கு அறிவுறுத்தப்பட்டவனே காரியத்தை நன்கு நிறைவேற்றுகிறான்.

அங்கே மிக்க தேஜஸ் உடைய அவன், தேவர்களாலும் தானவர்களாலும் ராட்சசர்களாலும் பிசாசர்களாலும் பறவைகளாலும் பாம்புகளாலும் போற்றப்படும் திக்கஜத்தைக் கண்டான். அவன் அதை வலம் வந்து, நலம் விசாரித்து, தன் தந்தையரைப் பற்றியும் குதிரையைக் கவர்ந்தவனைப் பற்றியும் வினவினான். இங்கே அம்சுமானின் பணிவு சிறிய தந்தையருக்கு நேர்மாறாகக் காணப்படுகிறது — அவர்கள் கடப்பாரைகளோடும் கலப்பைகளோடும் திக்கஜங்களையும் பொருட்படுத்தவில்லை; இவனோ முதலில் வலம் வருகிறான், பிறகு நலம் விசாரிக்கிறான், அதன்பின் தன் காரியத்தைச் சொல்கிறான். இந்த வரிசையாலேயே அவன் காரியச் சித்தி பெறுகிறான். திக்கஜங்கள் தேவர் முதலியோரால் போற்றப்படுபவை; அவற்றை மதிப்பதே உலகைத் தாங்குவதை மதிப்பதாகும்.

பேரறிவுடைய அந்தத் திக்கஜம் அதைக் கேட்டு மறுமொழி கூறியது: ‘அசமஞ்சனின் மைந்தனே, நீ காரியம் நிறைவேறியவனாய்க் குதிரையோடு விரைவில் திரும்புவாய்.’ அதன் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு அவன் மற்ற திக்கஜங்களிடமும் வரிசைப்படி முறையாகக் கேட்கத் தொடங்கினான். சொல்லின் பொருள் அறிந்தவையும் சொல்வன்மை மிக்கவையுமான அந்தத் திசைக்காவலர்கள் அனைவராலும் அவன் போற்றப்பட்டான்; ‘குதிரையோடு திரும்பி வருவாய்’ என்றும் ஊக்கப்படுத்தப்பட்டான். நான்கு திசைகளிலும் ஒரே விடை கிடைத்தது என்பதால் காரியச் சித்தி உறுதியானது என்று கவி குறிப்பிடுகிறார்; ஆனால் அதுவும் பணிவாலேயே கிடைக்கிறது. ‘சொல்லின் பொருள் அறிந்தவை, சொல்வன்மை மிக்கவை’ என்ற இரு அடைமொழிகள் — பொருளறிவும் பயன்படுத்தும் திறனும் தனித்தனியே சொல்லப்பட்டன.

அவற்றின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, விரைந்த அடியுடைய அவன், தன் தந்தையரான சாகரர்கள் சாம்பல் குவியலாக்கப்பட்டிருந்த இடத்துக்குச் சென்றான். அப்போது அசமஞ்சனின் மைந்தன் துயரத்தில் ஆழ்ந்து, அவர்கள் கொல்லப்பட்டதால் மிகவும் வருந்தி, பெரிதும் வேதனையுற்றுக் கதறினான். துயரும் சோகமும் நிறைந்த அந்த மனிதருள் புலி, அங்கே அருகே மேய்ந்துகொண்டிருந்த யாகக் குதிரையையும் கண்டான். ஒரே இடத்தில் சோகத்துக்கும் மகிழ்ச்சிக்குமான காரணங்கள் காணப்பட்டன — தந்தையர் சாம்பல், குதிரையோ உயிரோடு மேய்கிறது; இதனால் கவி உலகியல் இன்ப துன்பங்களின் கலப்பைக் காட்டுகிறார். ‘தந்தையர்’ என்ற சொல்லில் சிறிய தந்தையரும் அடங்குவர்; ஏனெனில் அவர்கள் தந்தையின் இடத்தில் இருப்பவர்கள்.

அவன் அந்த ராஜகுமாரர்களுக்கு நீர்க்கடன் செய்ய விரும்பினான்; ஆனால் நீரைத் தேடியும், மிக்க தேஜஸ் உடைய அவன் எந்த நீர்நிலையையும் காணவில்லை. பின்னர் கூர்மையான பார்வையைச் செலுத்தி, காற்றுக்கு நிகரான, பறவைகளின் அரசனான சுபர்ணனை (கருடனை) அவன் கண்டான்; அவன் அவனுடைய தந்தையரின் தாய்மாமன். இங்கே நினைவுகூர வேண்டியது — சகரனின் இரண்டாவது மனைவி சுமதி, அரிஷ்டநேமியான கசியபரின் மகள், கருடனின் சகோதரி; ஆகவே அவன் அறுபதாயிரவருக்கும் தாய்மாமன். இவ்வாறு நெருக்கடியில் சொந்தமே உபதேசம் செய்பவனாகிறது. ‘கூர்மையான பார்வையைச் செலுத்தி’ என்ற சொல்லால், நெருக்கடியில் விவேகமே முதல் சாதனம் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.

பெருவலிமையுடைய வினதையின் மைந்தன் அவனிடம் சொன்னான்: ‘மனிதருள் புலியே, வருந்தாதே; இந்த வதம் உலகத்தால் ஏற்கப்பட்டது. அளவிட முடியாத பெருமையுடைய கபிலராலேயே பெருவலிமையுடைய இவர்கள் எரிக்கப்பட்டனர்; ஆகவே, அறிவுடையவனே, இவர்களுக்கு உலகியல் நீரைக் கொடுக்கலாகாது.’ இங்கே ‘உலகத்தால் ஏற்கப்பட்டது’ என்ற சொல் சிந்திக்கத் தக்கது — தர்மத்தால் நிகழ்ந்தது துயரத்துக்குரியதல்ல. ‘உலகியல் நீர்’ என்ற அடைமொழியால், நெருப்பால் எரிக்கப்பட்டவர்களுக்குச் சாதாரண நீர் போதாது, தெய்வீக நீரே வேண்டும் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. கருடனின் சொல் வெறும் ஆறுதல் அல்ல, சாஸ்திரத் தீர்ப்பு — செயலின் பலனுக்காக வருந்தலாகாது.

கருடன் மேலும் சொல்கிறான்: ‘மனிதருள் காளை போன்றவனே, இமவானின் மூத்த மகள் கங்கை; பெருந்தோளனே, அவளிலேயே உன் தந்தையருக்கு நீர்க்கடன் செய். உலகைத் தூய்மைப்படுத்தும் அவள் சாம்பல் குவியலான இவர்களை நனைக்கட்டும்; உலகத்துக்கு இனியவளான கங்கையால் இந்தச் சாம்பல் நனைக்கப்பட்டால், அதனால் அறுபதாயிரம் புதல்வர்களும் சொர்க்கலோகம் செல்வார்கள்.’ இந்தச் சொல்லாலேயே கங்கை இறங்கிவரும் கதை தொடங்குகிறது; அது பின்வரும் சர்க்கங்களில் பகீரதனால் நிறைவேறுகிறது. இங்கேயே ராமாயணத்தின் புகழ்பெற்ற கங்காவதரணக் கதை விதை வடிவில் பொதிந்துள்ளது.

‘பெரும்பேறுடையவனே, மனிதருள் காளையே, வீரனே, குதிரையைப் பிடித்துக்கொண்டு வெளியேறு; பாட்டனாரின் யாகத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும்’ என்று சுபர்ணன் சொன்னான். சுபர்ணனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, மிகுந்த வீரியமுடையவனும் மாபெரும் தவமுடையவனுமான அந்த அம்சுமான் விரைவில் குதிரையை எடுத்துக்கொண்டு திரும்பி வந்தான். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — கருடன் துயரத்தை வளர்க்கவில்லை, கடமையை நினைவூட்டுகிறான்; பாட்டனாரின் யாகமே இப்போது முதன்மையானது; தர்ப்பணமோ பிற்காலத்தில் நிறைவேறும். ‘மிகுந்த வீரியமுடையவன், மாபெரும் தவமுடையவன்’ என்ற இரு அடைமொழிகளால் வீரமும் தவமும் ஒருவனிடம் ஒன்றுசேர்ந்திருப்பது குறிப்பிடப்படுகிறது.

பின்னர் தீட்சை பெற்றிருந்த அரசனை அடைந்து, நடந்தவை அனைத்தையும் நடந்தபடியே அவன் தெரிவித்தான்; சுபர்ணனின் சொல்லையும் அப்படியே சொன்னான். அம்சுமானின் பயங்கரமான அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, அரசன் கல்பசூத்திரப்படியும் விதிப்படியும் யாகத்தை நிறைவேற்றினான். அறுபதாயிரம் புதல்வர்கள் கொல்லப்பட்ட செய்தியைக் கேட்டும் சகரன் யாகத்தைக் கைவிடவில்லை — இதுவே ராஜரிஷியின் மனவுறுதி. யாகம் தன்னலத்துக்காக அல்ல, உலகைத் தாங்குவதற்காகவே; ஆகவே அவன் துயரத்தால் நின்றுவிடவில்லை. ‘நடந்தபடியே’ என்ற சொல்லால் அம்சுமானின் சத்தியம் தவறாமையும் குறிப்பிடப்படுகிறது — எதுவும் மறைக்கப்படவில்லை.

யாகத்தை நிறைவு செய்த செல்வச் சிறப்புடைய மன்னன் தன் நகருக்குச் சென்றான்; ஆனால் கங்கையைக் கொண்டுவருவதைப் பற்றி அந்த அரசன் ஒரு தீர்மானத்துக்கு வரவில்லை. நெடுங்காலமாகியும் தீர்மானத்தை அடையாமல், அந்தப் பெரியோன் முப்பதாயிரம் ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்து விண்ணுலகம் சென்றான். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் முடிவுறாத காரியத்தோடு நிறைவடைகிறது — கங்கை இறங்கிவருவது சகரனுக்கும், அம்சுமானுக்கும், திலீபனுக்கும் எட்டாததாகவே எஞ்சுகிறது; பகீரதனே அதைச் சாதிப்பான். வம்ச வழியில் நிறைவேறும் ஒரு பெருங்காரியத்தின் கதை இதுவே. ‘பெரியோன்’ என்ற அடைமொழியால், பெரியோருக்கும் எல்லாம் கைகூடுவதில்லை என்று கவி குறிப்பிடுகிறார்; காலமே செய்பவர்களை நியமிக்கிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे एकचत्वारिंशः सर्गः॥ ४१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க