சர்க்கம்
சகரனின் புதல்வர்கள் சாம்பலாதல்
பிரம்மா தேவர்களை ஆறுதல்படுத்துதல், ரசாதலத்தில் திக்கஜங்களைக் காணுதல், கபிலரை அவமதித்தல், ‘ஹும்’ என்ற ஒலியால் அறுபதாயிரவரும் எரிந்துபோதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் அசுரர்களும் நாகர்களும் கலங்கிய மனத்துடன் பாட்டனாரை அணுகினர். அவர்களுடைய சொல்லைக் கேட்டு, யமனின் வலிமையால் மயங்கியவர்களும் மிகவும் அஞ்சியவர்களுமான அவர்களுக்குப் பகவான் பிரம்மா மறுமொழி கூறினார்: ‘இந்தப் பூமி முழுவதும் அறிவுமிக்க வாசுதேவனுடையது; இவளே மாதவனின் பட்டத்தரசி; அவனே பகவான், பிரபு. அவன் கபில உருவத்தை மேற்கொண்டு இடைவிடாமல் பூமியைத் தாங்குகிறான். அவனுடைய கோபத் தீயாலேயே இந்த அரசகுமாரர்கள் எரிக்கப்படுவார்கள்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — பிரம்மா தாமே தண்டனையை விதிக்கவில்லை, தேவர்களைப் போருக்குத் தூண்டவும் இல்லை; நிகழவிருப்பதையே சொல்கிறார். பூமி வாசுதேவனின் பட்டத்தரசி; அவளைக் கடப்பாரைகளால் வருத்துபவர்கள் கணவனின் கோபத்தைத் தாமே வரவழைத்துக்கொள்கிறார்கள். மேலும், ‘கபில உருவம்’ என்ற சொல்லால், கபிலர் சாதாரண முனிவர் அல்லர், சனாதனனான விஷ்ணுவின் மற்றொரு வடிவம் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது; ஆகவே அவருடைய கோபம் பற்றுதலால் எழுவதல்ல, தர்மத்தின் இயல்பான எதிர்வினையே.
மேலும் பிரம்மா சொல்கிறார்: ‘பூமியின் இந்தப் பிளவு சனாதனமானது, ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் தவிர்க்க முடியாமல் நிகழ்வது; சகரனின் புதல்வர்களின் அழிவும் தொலைநோக்குடையவர்களால் முன்பே காணப்பட்டது. ஆகவே இதில் துயரம் கொள்ள வேண்டாம்.’ இதைக் கேட்டுப் பகைவரை அடக்கும் முப்பத்து மூன்று தேவர்களும் மிக மகிழ்ந்து வந்தவாறே திரும்பிச் சென்றனர். இதுவே சாஸ்திரத்தின் வழி — நியதியானதை அறிந்து தீரர்கள் கலங்குவதில்லை. தேவர்களின் மகிழ்ச்சியும் இங்கே சிந்திக்கத் தக்கது — புதல்வர்களின் மரணத்தால் அவர்கள் மகிழவில்லை; யாகமும் உலகமும் காக்கப்படும் என்ற உறுதியாலேயே மகிழ்கிறார்கள். ‘சனாதனம்’ என்ற சொல்லால், இந்த நிகழ்வு தற்செயலானதல்ல என்று கவி குறிப்பிடுகிறார்; கடல் தோண்டப்பட்டது நிலவியலின் கதையே, சகர புதல்வர்கள் அதற்கு வெறும் கருவிகளே.
அப்போது சகரனின் புதல்வர்களின் பேரொலி எழுந்தது; பிளக்கப்படும் பூமியில் இடிமுழக்கம் போன்ற ஓசை உண்டானது. பின்னர் அவர்கள் பூமி முழுவதையும் பிளந்து, வலம் வந்து, ‘சாகரர்கள்’ அனைவரும் ஒன்றுசேர்ந்து தந்தையிடம் சொன்னார்கள். ‘சாகரர்கள்’ என்ற பெயராலேயே கவி குறிப்பிடுவது — இவர்கள் தோண்டியதாலேயே பின்னால் சாகரம் (கடல்) தோன்றும்; இவ்வாறு அழிவும் புகழை உண்டாக்குகிறது. ‘வலம் வந்து’ என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும் — பூமியைப் பிளப்பவர்களே அதை வலம் வருகிறார்கள்; புற ஆசாரம் அகத் தூய்மையைக் குறிப்பதில்லை.
அவர்களுடைய விண்ணப்பம் இதுவே: ‘பூமி முழுவதும் சுற்றிவந்தோம்; வலிமையுடையவர்களும் கொல்லப்பட்டனர் — தேவர்கள், தானவர்கள், ராட்சசர்கள், பிசாசர்கள், பாம்புகள், நாகர்கள். ஆயினும் குதிரையையும் காணவில்லை, குதிரையைக் கவர்ந்தவனையும் காணவில்லை. என்ன செய்வோம்? உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; இதைப் பற்றிச் சிந்தித்து ஒரு வழி காணும்.’ இங்கே அவர்களுடைய உழைப்பு பெரிது, பலனோ வெறுமை; ஏனெனில் அவர்கள் எல்லாவற்றையும் வலிமையாலேயே சாதிக்க விரும்புகிறார்கள், விவேகத்தால் அல்ல. வழியில் குற்றமற்ற உயிர்களும் கொல்லப்பட்டன — இதுவே அவர்களுடைய அழிவின் வித்து. இறுதியில் அவர்கள் தந்தையிடமே ‘சிந்தித்து ஒரு வழி காணும்’ என்று வேண்டுகிறார்கள்; முதலிலேயே செய்திருக்க வேண்டியது, எல்லாம் அழிந்தபின் நினைவுக்கு வருகிறது.
அவர்களுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, அரசர்களில் சிறந்த சகரன் சினத்துடன் சொன்னான்: ‘மீண்டும் தோண்டுங்கள்; உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும். பூமியின் பரப்பைப் பிளந்து, குதிரையைக் கவர்ந்தவனை அடைந்து, காரியம் நிறைவேறியவர்களாய்த் திரும்புங்கள்.’ மகாத்மாவான தந்தையின் சொல்லைப் பெற்று அறுபதாயிரம் புதல்வர்களும் ரசாதலத்தை நோக்கிப் பாய்ந்தனர். கவனிக்க வேண்டியது — தந்தையும் தடுக்கவில்லை, கோபத்தோடு தூண்டுகிறான்; ‘சினத்துடன்’ என்ற சொல்லே அரசனின் விவேகம் கோபத்தால் மூடப்பட்டது என்று காட்டுகிறது. குருவே விவேகமின்மையை வளர்க்கும் இடத்தில் சீடர்களின் வீழ்ச்சி தடுக்க முடியாதது. சகரனின் இந்த ஆணையே புதல்வர்களின் மரணத்துக்கான வாயிலைத் திறக்கிறது; பின்னால் அவனுடைய வம்சத்திலேயே பகீரதன் பிறக்கிறான்; அவன் தவத்தால் அந்த வாயிலை மூடுகிறான்.
அந்த ரசாதலம் தோண்டப்பட்டபோது, மலை போன்ற, பூமியைத் தாங்கும் விரூபாக்ஷன் என்னும் திக்கஜத்தை அவர்கள் கண்டனர். மலைகளோடும் காடுகளோடும் கூடிய பூமி முழுவதையும் அந்தப் பெரிய யானை தலையால் தாங்கியது. களைப்பால் ஓய்வெடுப்பதற்காக அது தலையை அசைக்கும்போது பூகம்பம் உண்டாகிறது — இவ்வாறு கவி பூகம்பத்தின் புராணக் காரணத்தைச் சொல்கிறார். அவர்கள் திசையைக் காக்கும் அந்தப் பெரிய யானையை வலம் வந்து மதித்து, ரசாதலத்தைப் பிளந்துகொண்டு சென்றனர். இங்கே ஒரு நுட்பம் தெரிகிறது — திக்கஜங்களிடம் அவர்கள் மரியாதையுடன் இருக்கிறார்கள், ரிஷியிடம் இல்லை; ஆகவே பணிவு அவர்களுக்கு இயல்பானதல்ல, வலிமையைக் கண்டதால் வந்ததே. வலியவனை மட்டுமே போற்றுபவன் அமைதியான தவசியை அலட்சியம் செய்கிறான் — இதுவே அவர்களுடைய அறிவின் கோணல்.
பின்னர் கிழக்குத் திசையைப் பிளந்து, அவர்கள் மீண்டும் தெற்குத் திசையைப் பிளந்தனர். தெற்குத் திசையிலும் அவர்கள் ஒரு பெரிய யானையைக் கண்டனர் — மிகப் பெரிய மலைக்கு நிகரான, தலையால் பூமியைத் தாங்கும் மகாபத்மம் என்னும் மகாத்மாவை; அதைக் கண்டு அவர்கள் பெரும் வியப்படைந்தனர். மகாத்மாவான சகரனின் அந்த அறுபதாயிரம் புதல்வர்களும் அதை வலம் வந்து மேற்குத் திசையைப் பிளந்தனர். ‘பெரும் வியப்படைந்தனர்’ என்ற சொல்லால், அவர்களுடைய கண்கள் அற்புதத்தைப் பற்றிக்கொள்ள வல்லவை என்று அறியப்படுகிறது; ஆனால் அகங்காரம் நிலைத்திருந்தால் வியப்பு ஞானத்தை உண்டாக்குவதில்லை.
மேற்குத் திசையிலும் பெருவலிமையுடைய அவர்கள் மலைபோன்ற பெரிய திக்கஜமான சௌமனசனைக் கண்டனர். அதை வலம் வந்து, நலம் விசாரித்து, அவர்கள் தோண்டியவாறு அப்போது சோமனுக்குரிய (வடக்குத்) திசையை அடைந்தனர். ‘நலம் விசாரித்து’ என்ற சொல்லால் கவி அவர்களுடைய உலகியல் ஒழுக்கத்தைக் காட்டுகிறார் — பெரியோரிடம் நலம் விசாரிப்பது நல்லோரின் தர்மம். ஆனால் இதே ஒழுக்கம் கபிலரின் அருகே மறக்கப்பட்டது; அங்கே அவர்கள் விசாரிக்கவில்லை, பழிக்கிறார்கள். ஒழுக்கம் பணிவின் பலனாக இல்லாமல் வெறும் வழக்கமாக இருக்கும்போது, நெருக்கடியில் அது கணத்தில் மறைந்துவிடுகிறது.
வடக்குத் திசையில் அவர்கள் பனிபோல வெண்மையான, பத்திரன் என்னும் திக்கஜம் தன் மங்கலமான உடலால் இந்தப் பூமியைத் தாங்குவதைக் கண்டனர். பின்னர் அறுபதாயிரம் புதல்வர்களும் அதைத் தொட்டு வணங்கி, வலம் வந்து, பூமியின் பரப்பைப் பிளந்தனர். இவ்வாறு நான்கு திசைகளிலும் நான்கு திக்கஜங்கள் வர்ணிக்கப்பட்டன — விரூபாக்ஷன், மகாபத்மம், சௌமனசன், பத்திரன்; பூமி தானே நிற்பதில்லை, தாங்கப்படுகிறது — இதுவே புராணப் பார்வை. ‘சமாலப்ய’ என்ற சொல்லால் தொட்டுச் செய்யும் வணக்கம் குறிக்கப்படுகிறது; இத்தனை மரியாதையுடன் இருந்தும் அவர்கள் பின்னால் குற்றம் இழைப்பார்கள்.
பின்னர் சாகரர்கள் அனைவரும் புகழ்பெற்ற வடகிழக்குத் திசைக்குச் சென்று சினத்துடன் பூமியைத் தோண்டினர். அங்கே, மகாத்மாக்களும் பயங்கர வேகமுடையவர்களும் பெருவலிமையுடையவர்களுமான அவர்கள் அனைவரும் சனாதனனான வாசுதேவனான கபிலரைக் கண்டனர்; அந்தத் தேவனுக்கு அருகே மேய்ந்துகொண்டிருந்த குதிரையையும் கண்டனர். அதைக் கண்டு அவர்கள் அனைவரும் ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். ஆனால் இந்த மகிழ்ச்சியே அவர்களுடைய அழிவுக்குக் காரணம் — ஏனெனில் குதிரையைக் கண்டதும் அவர்கள் முனிவரைத் திருடன் என்று எண்ணுகிறார்கள்; முதலில் அவருடைய தவ ஆற்றலைச் சிந்திக்கவில்லை. ‘சினத்துடன்’ என்ற சொல் தொடக்கத்திலேயே வைக்கப்பட்டுள்ளது — சினத்தோடு தோண்டுபவன் கண்டதைச் சரியாகக் காண்பதில்லை; காட்சி அவன் கண்களில் நிகழ்கிறது, அறிவில் அல்ல.
அவரே யாகத்தை அழித்தவர் என்று ‘அறிந்து’, கோபத்தால் கலங்கிய கண்களுடன், கடப்பாரைகளையும் கலப்பைகளையும் பலவகை மரங்களையும் கற்களையும் ஏந்தி, கடுஞ்சினத்துடன் அவர்கள் பாய்ந்தோடினர்; ‘நில், நில்’ என்றும் சொன்னார்கள்: ‘நீயே எங்கள் யாகக் குதிரையைக் கவர்ந்தவன். அறிவிலியே, வந்திருக்கும் எங்களைச் சகரனின் புதல்வர்கள் என்று அறிந்துகொள்.’ இங்கே குற்றங்கள் அனைத்தும் வெளிப்படுகின்றன — ஆராயாமல் குற்றம் சாட்டுதல், ஆயுதம் ஏந்துதல், அலட்சியச் சொல், குலப்பெருமையால் தற்புகழ்ச்சி. தவசியிடம் இந்த நான்கு வகை அடக்கமின்மையே அவர்களுடைய மரணம். ‘அறிந்து’ என்ற சொல் நகைமுரண் உடையது — அவர்கள் அறிந்தது அறிவல்ல, பிரமை; கோபத்தால் கலங்கிய கண்ணில் உண்மை பிரதிபலிப்பதில்லை.
அவர்களுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டுக் கபிலர் பெருங்கோபம் கொண்டு அப்போது ‘ஹும்’ என்று ஒலி எழுப்பினார். உடனே அளவிட முடியாத பெருமையுடைய மகாத்மாவான அந்தக் கபிலரால் சகரனின் புதல்வர்கள் அனைவரும் சாம்பல் குவியலாக்கப்பட்டனர். ஆயுதமும் இல்லை, சாபச் சொல்லும் இல்லை, போரும் இல்லை — வெறும் ‘ஹும்’ என்ற ஒலி; அவ்வளவிலேயே அறுபதாயிரவரும் சாம்பலாயினர். இந்தச் சர்க்கத்தால் நிறுவப்படுவது — சகர புதல்வர்கள் பிறரால் கொல்லப்படவில்லை, தம் அகந்தையாலேயே அழிக்கப்பட்டனர்; முனிவர் வெறும் கருவியே. அவர்களுடைய கடைத்தேற்றம் இன்று சாத்தியமில்லை; ஏனெனில் அவர்களுக்கு ஈமக்கடன்களும் கிடைக்கவில்லை. அந்தக் கடைத்தேற்றமே பின்னால் பாகீரதி இறங்கிவருவதால் சாதிக்கப்படும் — ஆகவே இந்தச் சர்க்கம் கங்கை இறங்கிவரும் கதையின் மூல வித்து.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे चत्वारिंशः सर्गः॥ ४०॥