சர்க்கம்
குதிரை கவரப்படுதலும் பூமி பிளக்கப்படுதலும்
ராமனின் கேள்வி, இமயத்துக்கும் விந்தியத்துக்கும் இடையே யாகம், இந்திரன் யாகக் குதிரையைக் கவர்தல், அறுபதாயிரம் புதல்வர்கள் பூமியைத் தோண்டுதல், தேவர்கள் பிரம்மாவிடம் முறையிடுதல்
விசுவாமித்திரரின் கதையின் முடிவில் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, ரகுநந்தனனான ராமன் மிக மகிழ்ந்து, எரியும் நெருப்புப் போன்ற அந்த முனிவரிடம் சொன்னான்: ‘பிராமணரே, உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; இந்தக் கதையை விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறேன். என் முன்னோரான சகரன் அந்த யாகத்தை எப்படி நடத்தினான்?’ அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, ஆர்வம் நிறைந்த விசுவாமித்திரர் புன்னகைப்பவர் போலக் காகுத்ஸ்தனிடம் சொன்னார். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — ராமன் வெறும் கேட்பவன் அல்ல, அறிய விழைபவன்; தன் வம்சத்தின் முந்தைய வரலாற்றை அறிய விரும்புகிறான். முனிவரின் புன்முறுவலும் அன்பைக் குறிக்கிறது — அவர் சொல்ல ஆயத்தமாக இருந்த விஷயத்தையே சீடனின் கேள்வி தொடுகிறது. இங்கே சகரனின் கதை தொடங்குகிறது; அதுவே கங்கை இறங்கிவந்ததற்கு வேர்; ஆகவே இந்தக் கதை வெறும் வம்ச வரலாறு அல்ல, பகீரதனின் முயற்சிக்கு முன்னுரையும் ஆகும்.
முனிவர் சொல்கிறார்: ‘ராமா, மகாத்மாவான சகரனின் விரிவான கதையைக் கேள். சங்கரனின் மாமனார் இமவான் என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன்; அவன் விந்திய மலையை அடைந்து அதனோடு ஒருவரையொருவர் நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறான். அவ்விரண்டுக்கும் இடையே அந்த யாகம் நிகழ்ந்தது.’ இமவான் பார்வதியின் தந்தை; ஆகவே சங்கரனின் மாமனார் என்று சுட்டப்படுகிறான். வடக்கே இமயம், தெற்கே விந்தியம் — அவற்றுக்கு இடையிலான நாடு ஆரியாவர்த்தம் எனப்படும்; அங்கேயே சிரௌத கர்மங்கள் சிறந்தவை என்பது சாஸ்திர மரபு. ‘ஒருவரையொருவர் நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்’ என்ற வர்ணனையால் கவி நடுநாட்டின் பரப்பையும் தடையற்ற தன்மையையும் குறிப்பிடுகிறார் — அவற்றுக்கிடையே பார்வையை மறைக்கும் அத்தனை உயரமான வேறு மலை எதுவும் இல்லை.
‘மனிதருள் புலியே, அந்த நாடு யாகச் செயலுக்குச் சிறந்தது. காகுத்ஸ்தா, உறுதியான வில்லுடைய மகாரதனான அம்சுமான், சகரனின் கருத்துப்படி நின்று அந்தக் குதிரையின் சஞ்சாரத்தைக் காத்தான்.’ அசுவமேதத்தில் விடப்பட்ட குதிரை ஓராண்டு காலம் விருப்பம்போல் திரிகிறது; அதைக் காக்க வீரர்கள் பின்தொடர்கிறார்கள் — அதுவே ‘அசுவசர்யை’. அம்சுமான் அசமஞ்சனின் மகன், சகரனின் பேரன். பின்னர் ஒரு பர்வ நாளில், யஜமானனான சகரனின் அந்த யாகத்திலிருந்து வாசவனான இந்திரன் ராட்சச உருவம் கொண்டு யாகக் குதிரையைக் கவர்ந்தான். இந்திரன் தானே யாகப் பங்கை உண்பவன்; ஆயினும் அவனே இடையூறு செய்கிறான் — பெரிய யாகத்தின் பலனால் தன் பதவி பறிபோகுமோ என்ற அச்சமே இதற்குக் காரணம். ராட்சச உருவம் எடுத்ததும் வஞ்சகத்தைக் குறிக்கிறது; தேவர் அரசனும் தன்னலத்தில் ஈடுபடும்போது அசுரரின் நடத்தையை மேற்கொள்கிறான்.
மகாத்மாவான அவனுடைய குதிரை கவரப்பட்டபோது, உபாத்தியாயர் கூட்டங்கள் அனைவரும் யஜமானனிடம் சொன்னார்கள்: ‘பர்வ நாளில் இந்த யாகக் குதிரை வேகமாகக் கொண்டுசெல்லப்படுகிறது. காகுத்ஸ்தா, கவர்ந்தவனைக் கொல்; குதிரை திரும்பக் கொண்டுவரப்படட்டும். இது யாகத்தில் ஒரு குறையாகிறது; அது நம் அனைவருக்கும் தீங்கு. அரசே, இந்த யாகம் குறையற்றதாகும்படி அதைச் செய்வாயாக.’ ‘சித்ரம்’ (துளை) என்பது யாகத்தின் குறைபாட்டைக் குறிக்கிறது; குறை உள்ள இடத்திலேயே தீமை நுழைகிறது என்பது சிரௌத மரபு. ரித்விக்குகள் சாபமிடவில்லை, தாமே போரிடவும் இல்லை; யஜமானனையே எதிர்நடவடிக்கைக்குத் தூண்டுகிறார்கள்; ஏனெனில் யாகத்தைக் காப்பது யஜமானனின் பொறுப்பே. ‘நம் அனைவருக்கும் தீங்கு’ என்ற சொல்லால் குறிப்பிடப்படுவது — யாகம் தடைபடுவது ஓர் அரசனின் இழப்பு மட்டுமல்ல, எல்லா உலகங்களுக்கும் தீமை.
உபாத்தியாயர்களின் சொல்லைக் கேட்டு, அந்தச் சபையில் இருந்த மன்னன் சகரன் அறுபதாயிரம் புதல்வர்களிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘மனிதருள் காளை போன்ற மக்களே, ராட்சசர்கள் இங்கே நுழைய வழி இருப்பதாக நான் காணவில்லை; மந்திரங்களால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட பெரும்பேறுடையவர்களால் இந்த மகா யாகம் நடத்தப்படுகிறது. ஆகவே செல்லுங்கள், தேடுங்கள்; குழந்தைகளே, உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும். கடலை மாலையாக அணிந்த பூமி முழுவதும் சென்று தேடுங்கள்; ஒவ்வொருவரும் ஒரு யோஜனை பரப்பை அடையுங்கள்.’ ‘சமுத்ரமாலினீ’ என்ற சொல்லால் புராணங்கள் கூறும் பூமியின் வடிவம் குறிப்பிடப்படுகிறது — பூமி கடலால் மாலை போலச் சூழப்பட்டுள்ளது. யோஜனை என்பது பண்டைய தொலைவு அளவு (ஏறக்குறைய நான்கு குரோசம்); ஒவ்வொரு மகனும் ஒரு யோஜனையைப் பகிர்ந்து தோண்டுவான் என்பது ஏற்பாடு. அறுபதாயிரம் புதல்வர்களால் இவ்வாறு பூமி முழுவதும் பங்கிடப்படுகிறது — இந்த எண்ணிக்கை மிகுதியையும் வலிமையின் அளவின்மையையும் குறிக்கிறது.
‘குதிரை கண்ணில் படும் வரை, என் ஆணைப்படி அந்தக் குதிரையைக் கவர்ந்தவனையே தேடியவாறு பூமியைத் தோண்டுங்கள். நானோ தீட்சை பெற்றவன்; பேரனோடும் உபாத்தியாயர் கூட்டத்தோடும் கூடிய நான், குதிரை கண்ணில் படும் வரை இங்கேயே இருப்பேன்; உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்.’ தீட்சை பெற்றவனுக்கு யாகவேதியை விட்டுச் செல்ல உரிமை இல்லை — இது தீட்சையின் மரபு; ஆகவே சகரன் தானே செல்லவில்லை. இங்கேயே கதையின் வித்து உள்ளது — தந்தை இருக்கிறான், புதல்வர்கள் புறப்பட்டனர், அம்சுமான் பாட்டனாரோடு எஞ்சியிருக்கிறான்; அதனாலேயே அவன் பின்னால் குலத்தின் எஞ்சியவனாகவும் காப்பவனாகவும் ஆவான். வேதியின் அருகே நிற்பவனே எஞ்சுகிறான், தொலைவுக்கு ஓடுபவர்கள் அழிகிறார்கள் — இது பின்னால் தெளிவாகும்.
பெருவலிமையுடைய அந்த ராஜகுமாரர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்த மனத்துடன், தந்தையின் சொல்லால் கட்டுண்டவர்களாய், பூமியின் பரப்புக்குச் சென்றனர். பூமி முழுவதும் சென்றும் அந்தக் குதிரையைக் காணாததால், மனிதருள் புலிகளான அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு யோஜனை நீள அகலமுள்ள நிலப்பரப்பை வஜ்ரத்தின் தொடுகைக்கு நிகரான புயங்களால் பிளந்தனர். இடிக்கு நிகரான சூலங்களாலும் மிகக் கொடிய கலப்பைகளாலும் பிளக்கப்பட்ட பூமி கதறினாள். ‘சொல்லால் கட்டுண்டவர்கள்’ என்ற சொல் உள்ளத்தைத் தொடுகிறது — தந்தையின் ஆணையே அவர்களுடைய கட்டு; அதுவே அவர்களைக் கேட்டில் ஈடுபடுத்துகிறது. ஆயுதங்களும் உழவுக் கருவிகளே — கலப்பையால் பூமி வயல்போல உழப்படுகிறது; ஆனால் விளைவு பயிர் அல்ல, வன்முறை. ‘கதறினாள்’ என்ற வினைச்சொல்லால் பூமி உணர்வுடையவள் போல வர்ணிக்கப்படுகிறாள்; அவள் தாய், அவர்கள் மக்கள் — ஆயினும் அவர்களாலேயே அவள் பிளக்கப்படுகிறாள்.
கொல்லப்படும் நாகர்கள், அசுரர்கள், ராட்சசர்கள், மற்ற உயிர்கள் ஆகியோரின் தாங்க இயலாத ஓலம் எழுந்தது. அறுபதாயிரம் யோஜனைகள் அவர்கள் பூமியைப் பிளந்தனர், ஒப்பற்ற ரசாதலம் வரை. இவ்வாறு மலைகள் நெருங்கிய ஜம்புத்வீபத்தைத் தோண்டியவாறு அந்த அரசகுமாரர்கள் எங்கும் சுற்றித் திரிந்தனர். இங்கே புராணங்கள் கூறும் உலக அமைப்பை அறிய வேண்டும் — பூமியின் மேற்பரப்புக்குக் கீழே அதலம், விதலம் முதலிய ஏழு பாதாளங்கள் உள்ளன; அவற்றில் நாகர்களும் அசுரர்களும் தானவர்களும் வசிக்கின்றனர்; பூமிக்குக் கீழே வெறுமையல்ல, உயிர் நிறைந்திருக்கிறது. நடுவே ஜம்புத்வீபம், மலைகளால் நெருங்கியது. மனிதர் ‘வெறும் மண்’ என்று நினைப்பது மற்றவர்களின் வீடு; ஆகவே குதிரையைத் தேடுவதே உயிர்வதையாகிவிட்டது. மேலும், இந்தப் பூமி திசைகளில் திக்கஜங்களால் தாங்கப்படுகிறது என்பது புராணங்களின் கருத்து; அவற்றைக் காண்பது அடுத்த சர்க்கங்களில் வரும். இவ்வாறு ஆணைக்குக் கீழ்ப்படிதல் என்று தொடங்கியது உலகுக்கு இடராக முடிந்தது.
பின்னர் கந்தர்வர்களோடும் அசுரர்களோடும் நாகர்களோடும் கூடிய தேவர்கள் அனைவரும் கலங்கிய மனத்துடன் பாட்டனாரை அணுகினர். அவர்கள் மகாத்மாவான அவரை மகிழ்வித்து, வாடிய முகங்களுடனும் பேரச்சத்துடனும் பாட்டனாரிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னார்கள். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — பெரும்பாலும் ஒருவருக்கொருவர் பகைவர்களான தேவர்களும் அசுரர்களும் நாகர்களும் கந்தர்வர்களும் அனைவரும் ஒன்றாக வந்தனர்; உலகின் அடித்தளமே பிளக்கப்படும்போது பகை இரண்டாம் பட்சமாகிறது. பிரம்மா ‘பிதாமகர்’ — எல்லா உயிர்களுக்கும் மூதாதை; ஆகவே அவரையே அனைவரும் சரணடைகிறார்கள். ‘மகிழ்வித்து’ என்ற சொல்லும் மரியாதையைக் குறிக்கிறது — முதலில் மகிழ்வித்தல், பிறகு முறையிடுதல்; துயருற்றவர்களும் முறையைக் கைவிடுவதில்லை.
‘பகவானே, சகரனின் புதல்வர்களால் பூமி முழுவதும் தோண்டப்படுகிறது; பல மகாத்மாக்களும் நீர்வாழ் உயிர்களும் கொல்லப்படுகின்றனர். இவனே நம் யாகத்தைக் கவர்ந்தவன், இவனாலேயே குதிரை கொண்டுசெல்லப்படுகிறது — என்று சொல்லியவாறு அந்தச் சகர புதல்வர்கள் எல்லா உயிர்களையும் வதைக்கிறார்கள்.’ தேவர்களின் முறையீட்டில் இரு குற்றங்கள் சொல்லப்படுகின்றன — குற்றமற்றவர்களைக் கொல்லுதல், பொய்யான சந்தேகத்தால் அனைவர்மீதும் குற்றம் சாட்டுதல். புதல்வர்கள் யாரைக் காண்கிறார்களோ அவர்களையே திருடன் என்று எண்ணுகிறார்கள்; கட்டுப்பாடற்ற வலிமையின் வழி இதுவே. சர்க்கம் இங்கேயே நிற்கிறது; பிரம்மாவின் விடையும் கபிலரின் ஆற்றலும் அடுத்த சர்க்கத்தில் கேட்கப்படும். தந்தை தானே வேதியில் இருக்கிறான், புதல்வர்களோ பூமியைப் பிளந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் — இவ்வாறு சகர வம்சத்தின் பேரிடர் தொடங்குகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे एकोनचत्वारिंशः सर्गः॥ ३९॥