॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 38

பால காண்டம்

சர்க்கம்

சகரனுக்குப் புதல்வர்கள் பிறத்தல்

சகரனின் இரு மனைவியர், பிருகுவின் வரம், கேசினியிடம் அசமஞ்சன், சுமதியிடம் அறுபதாயிரம் புதல்வர்கள், அம்சுமான், யாகம் செய்யும் தீர்மானம்

இனிய எழுத்துகளால் அமைந்த அந்தக் குமார சம்பவக் கதையை ராமனிடம் சொல்லிவிட்டு, கௌசிகரான விசுவாமித்திரர் மீண்டும் மற்றொரு சொல்லைக் காகுத்ஸ்தனிடம் சொன்னார். இங்கே ஒரு புதிய கதை தொடங்குகிறது; அது படிப்படியாகக் கங்கை இறங்கிவருவது வரை செல்லும் — சகரனின் புதல்வர்களின் வரலாறே அதன் வேர்; மூன்று வழிகளில் செல்லும் இவள் பூமிக்கு எப்படி இறங்கினாள் என்ற கேள்விக்கான விடை இங்கிருந்தே தொடங்குகிறது. முனிவர் சொல்கிறார்: முன்பு அயோத்தியின் அதிபதியாகச் சகரன் என்னும் தர்மாத்மாவான அரசன் இருந்தான்; அவன் மக்களை விரும்பினான், ஆனால் மக்கட்பேறற்றவனாக இருந்தான்; ஆகவே சந்ததி பற்றிய கவலையால் அவனுடைய அரச இன்பங்கள் அனைத்தும் மூடப்பட்டிருந்தன.

அவனுக்கு இரு மனைவியர் இருந்தனர். மூத்தவள் விதர்ப்ப அரசனின் மகள், கேசினி என்னும் பெயருடையவள்; அவள் தர்மநிஷ்டையுடையவள், சத்தியம் பேசுபவள். இரண்டாமவள் அரிஷ்டநேமியான கசியபரின் மகள், சுபர்ணனான கருடனின் சகோதரி, சுமதி என்னும் பெயருடையவள். கவனிக்க வேண்டியது — ஒருத்தி மனித ராஜகுமாரி, மற்றொருத்தி தெய்வீக வம்சத்தில் பிறந்தவள்; இதனாலேயே பின்னால் இரு சந்ததிகளின் வேறுபாடு குறிப்பிடப்படுகிறது. ஒருத்தியின் வம்சம் படிப்படியாக ராமன் வரை செல்லும்; மற்றொருத்தியின் ஆயிரக்கணக்கான புதல்வர்களோ சாம்பலாவார்கள். மேலும், வம்சம் புதல்வர்களின் எண்ணிக்கையால் காக்கப்படுவதில்லை, குணத்தாலேயே காக்கப்படுகிறது — இது பின்னால் தெளிவாகும்.

அந்த மகாராஜன் அவ்விரு மனைவியரோடும் இமயமலையை அடைந்து, பிருகுபிரஸ்ரவணம் என்னும் மலையில் தவம் புரிந்தான். நூறு ஆண்டுகள் நிறைந்தபோது, தவத்தால் ஆராதிக்கப்பட்ட, சத்தியவான்களில் சிறந்த பிருகு முனிவர் சகரனுக்கு வரம் அளித்தார்: ‘பாவமற்றவனே, உனக்கு மிகப் பெரிய மக்கட்பேறு உண்டாகும்; மனிதருள் காளை போன்றவனே, உலகில் இணையற்ற புகழையும் அடைவாய்.’ இங்கே அறிய வேண்டியது — வரம் சந்ததியை மட்டும் சொல்லவில்லை, புகழையும் சொல்கிறது; அந்த இணையற்ற புகழ் பின்னால் ‘சாகரம்’ என்ற பெயருடைய கடலாலும், பகீரதன் கங்கையை இறக்கிவந்ததாலுமே நிறைவேறுகிறது. நூறு ஆண்டுகள் தவம் — இது சிறிதல்ல; மகனை விரும்பும் அரசனின் மனவுறுதி அவ்வளவு. மேலும், இரு மனைவியரும் சேர்ந்தே தவம் புரிகிறார்கள்; ஆகவே பலனும் இருவருக்குமே உண்டாகும். பிருகுவின் சொல் ஒருபோதும் பொய்ப்பதில்லை.

பிருகு ஒரு சிறப்பையும் சொன்னார்: ‘அப்பா, ஒரு மனைவி உன் வம்சத்தைத் தொடரும் ஒரு மகனைப் பெறுவாள்; மற்றவளோ அறுபதாயிரம் புதல்வர்களைப் பெறுவாள்.’ இவ்வாறு பேசும் அந்த மகாத்மாவான முனிவரை அந்த இரு ராஜகுமாரிகளும் மகிழ்வித்து, மிக மகிழ்ந்து, கைகூப்பி நின்று சொன்னார்கள்: ‘பிராமணரே, யாருக்கு ஒரு மகன் பிறப்பான், யார் பலரைப் பெறுவாள்? நாங்கள் கேட்க விரும்புகிறோம்; உம் சொல் உண்மையாகுக.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — முனிவர் வரத்தை இரண்டாகப் பிரிக்கிறார், ஆனால் யாருக்கு எது என்று சுட்டவில்லை; ஆகவே கேள்வி தவிர்க்க முடியாதது. ராஜகுமாரிகளும் வாதிடவில்லை; அவரை மகிழ்வித்துக் கைகூப்பியே கேட்கிறார்கள் — பணிவே அவர்களுடைய வலிமை.

அவர்களுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, மிகுந்த தர்மசீலரான பிருகு மேலான சொல்லைச் சொன்னார்: ‘இதில் உங்கள் விருப்பப்படியே நடக்கட்டும். வம்சத்தைத் தொடரும் ஒருவனோ, அல்லது பெருவலிமையும் புகழும் பேருற்சாகமும் உடைய பலரோ; யார் எந்த வரத்தை விரும்புகிறாள்?’ இதுவே முனிவரின் பெருந்தன்மை — அவர் தாமே பிரிக்கவில்லை, மனைவியரின் விருப்பத்துக்கே வாய்ப்பளிக்கிறார். இதனால், பின்னால் வரும் கேடுகள் அனைத்தும் விதியால் செய்யப்பட்டவை அல்ல, தாமே தேர்ந்தெடுத்ததிலிருந்தே பிறந்தவை என்பதும் குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆகவே வரம் தெய்வத்தால் அல்ல, சொந்த விருப்பத்தாலேயே பலன் தருகிறது.

முனிவரின் சொல்லைக் கேட்டு, கேசினி அரசன் முன்னிலையில் வம்சத்தைத் தொடரும் ஒரு மகனை ஏற்றாள். சுபர்ணனின் சகோதரியான சுமதியோ பேருற்சாகமும் புகழும் உடைய அறுபதாயிரம் புதல்வர்களை ஏற்றாள். பின்னர் ரிஷியை வலம் வந்து, தலையால் அவரை வணங்கி, மனைவியரோடு அரசன் தன் நகரமான அயோத்திக்குச் சென்றான். ‘அரசன் முன்னிலையில்’ என்ற சொல் பொருளுடையது — தேர்வு இரகசியமாக அல்ல, கணவன் கண்முன்னேயே செய்யப்பட்டது. இரு தேர்வுகளின் வேறுபாடு சிந்திக்கத் தக்கது — கேசினி குணத்தைத் தேர்கிறாள், சுமதி எண்ணிக்கையை; ஒருத்தி வம்சம் நிலைப்பதைச் சிந்திக்கிறாள், மற்றொருத்தி வலிமையின் மிகுதியை. ஆனால் கவி ‘இவளே சிறந்தவள்’ என்று சொல்லவில்லை; பலனே பின்னால் தீர்ப்புச் சொல்லும்.

பின்னர் காலம் கழிந்தபோது, அவனுடைய மூத்த மனைவி கேசினி அசமஞ்சன் என்று புகழ்பெற்ற, சகரனின் மைந்தனான ஒரு மகனைப் பெற்றாள். சுமதியோ ஒரு ‘கர்ப்பதும்பத்தை’ — சுரைக்காய் போன்ற ஒரு கருப்பிண்டத்தை — பெற்றாள்; அந்தச் சுரைக்காய் பிளந்ததும் அறுபதாயிரம் புதல்வர்கள் வெளிப்பட்டனர். ஒருத்தியின் கருவிலிருந்து ஒருவன், மற்றொருத்தியின் கருவிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கானோர் — வரத்தின் சொல் அப்படியே பலித்தது. ஆனால் மூத்தவனின் பெயரே ‘அசமஞ்சன்’ — முறையின்மையைக் குறிக்கிறது; பெயராலேயே கவி பின்வரும் வரலாற்றைக் குறிப்பிட்டுவிட்டார். சுரைக்காய் பிளந்து பிறந்ததும் மனிதருக்குரியதல்ல — வரத்தின் மகிமையே அதனால் தொனிக்கிறது.

அந்தக் குழந்தைகளை நெய் நிறைந்த குடங்களில் வைத்துச் செவிலியர் வளர்த்தனர். நெடுங்காலத்துக்குப் பின் அனைவரும் இளமையை அடைந்தனர். இவ்வாறு நீண்ட காலத்தில் சகரனுக்கு அழகும் இளமையும் உடைய அறுபதாயிரம் புதல்வர்கள் ஆயினர். இங்கே கவி விரிவாகச் சொல்லவில்லை — பலருடைய வளர்ப்பு இரண்டே சுலோகங்களில் முடிகிறது; ஏனெனில் கதையின் சாரம் அவர்களுடைய பிறப்பு அல்ல, அவர்கள் பூமியைத் தோண்டியதும் கபிலரின் கோபத்தால் சாம்பலானதுமே. நெய் நிறைந்த குடங்களும் செவிலியரும் — பலரைப் பேணுவதற்கு அசாதாரணமான உபாயம் தேவைப்பட்டது; இதனாலேயே அவர்களுடைய மிகுதி தொனிக்கிறது.

சகரனுக்குப் பிறந்த மூத்தவனான அவனோ, நகரத்துக் குழந்தைகளைப் பிடித்துச் சரயுவின் நீரில் வீசி, அவர்கள் மூழ்குவதைப் பார்த்து நாள்தோறும் சிரித்தான். இவ்வாறு அவன் பாவ நடத்தையுடையவனாகவும் நல்லோரை வருத்துபவனாகவும் இருந்தான். இது மிகக் கொடியது — பகைவனைக் கொல்வதுமல்ல, போருமல்ல; குற்றமற்ற குழந்தைகள் மூழ்குவதைக் கண்டு சிரிப்பு. ஒரு ராஜகுமாரனின் இத்தகைய நடத்தை அரசாட்சியின் அடிப்படையான மக்களைக் காத்தலையே பாதிக்கிறது. ‘நாள்தோறும்’ என்ற சொல் இன்னும் கொடியது — ஒருமுறை நேர்ந்த கவனக்குறைவு அல்ல, பழக்கமாகிவிட்ட கொடூர விளையாட்டு; ஆகவே தந்தை அவனை நாடுகடத்தியதும் நியாயமானதே.

நகர மக்களுக்குத் தீங்கு செய்வதில் ஈடுபட்ட அவன் தந்தையால் நகரத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டான். அந்த அசமஞ்சனுக்கு அம்சுமான் என்னும் வீரியமுடைய ஒரு மகன் இருந்தான் — எல்லா உலகத்தாராலும் மதிக்கப்பட்டவன், எல்லாரிடமும் இனிமையாகப் பேசுபவன். தந்தையையும் மகனையும் கவி இங்கே எதிரெதிராக வைக்கிறார் — மக்களை வருத்துபவன் வெளியேற்றப்படுகிறான்; எல்லாரிடமும் இனிமையாகப் பேசுபவன் எல்லாராலும் மதிக்கப்படுகிறான். இந்த அம்சுமானே பின்னால் பாட்டனாரின் யாகத்தையும் சிறிய தந்தையரின் கதியையும் காப்பான். ‘இனிமையாகப் பேசுபவன்’ என்ற சொல் தந்தையின் கொடூரச் சிரிப்பை எதிர்மாறாக நினைவூட்டுகிறது; இவ்வாறு வம்சத்தில் நற்குணம் மீண்டும் திரும்புகிறது.

பின்னர் நெடுங்காலத்துக்குப் பின், ‘யாகம் செய்வேன்’ என்ற உறுதியான எண்ணம் சகரனுக்கு எழுந்தது. வேதம் அறிந்த அந்த அரசன் தீர்மானித்து, உபாத்தியாயர் கூட்டத்தோடு யாகச் செயலில் வழிபடத் தொடங்கினான். இந்த அசுவமேதமே பின்னால் வரும் கதைவலை முழுவதற்கும் காரணம் — குதிரை கவரப்படுதல், புதல்வர்கள் பூமியைத் தோண்டுதல், கபிலரைக் கண்டதால் சாம்பலாதல், இறுதியில் பகீரதன் கங்கையைப் பூமிக்குக் கொண்டுவருதல். ஆகவே இந்தச் சர்க்கம் கங்கை இறங்கிவரும் கதையின் முதல் படி.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डेऽष्टात्रिंशः सर्गः॥ ३८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க