சர்க்கம்
கங்கையில் குமரனின் தோற்றம்
தேவர்கள் சேனாபதியை வேண்டுதல், பிரம்மாவின் சொல், அக்கினி தேஜஸைக் கங்கையில் வைத்தல், வெண்மலையில் குமரனின் பிறப்பு, கிருத்திகைகள் பாலூட்டுதல், ஸ்கந்தன் கார்த்திகேயன் என்ற பெயர்களின் விளக்கம், தேவசேனாபதியாக அபிஷேகம்
முந்தைய சர்க்கத்தில் உமையின் சாபம் சொல்லப்பட்டது; இப்போது அதன் விளைவு வர்ணிக்கப்படுகிறது — இதுவே கதையின் போக்கு. மகாதேவன் உமையோடு தவம் புரிந்துகொண்டிருந்தபோது, அக்கினியை முன்னிட்ட, இந்திரனோடு கூடிய தேவர்கள் அனைவரும் ஒரு சேனாபதியை விரும்பிப் பாட்டனாரான பிரம்மாவை அணுகினர். அசுரர்களால் வருத்தப்பட்ட தேவர்படை தலைவனின்றிப் பயனற்றது; ஆகவே அவர்கள் அனைவரும் பகவானான பாட்டனாரை வணங்கி இந்தச் சொல்லைச் சொன்னார்கள். விசுவாமித்திரர் ராமனை ‘சுராராமா’ (தேவர்களுக்கு இன்பம் தருபவனே) என்று விளிக்கிறார் — தானே தேவர்களுக்கு இன்பம் தருபவனானவனிடமே தேவர்களின் துயர் சொல்லப்படுகிறது.
தேவர்கள் சொல்கிறார்கள்: பகவானே, முன்பு எங்களுக்கு ஒரு சேனாபதியைக் கொடுத்த மகேசுவரனே இப்போது மேலான தவத்தை மேற்கொண்டு உமையோடு தவம் புரிகிறான். அவன் தவத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது தேஜஸ் வெளிப்படுவது சாத்தியமில்லை; ஆகவே தேவகாரியம் தடைபட்டே நிற்கிறது. விதிமுறைகளை அறிந்தவரே, ஆகவே இனி உலகங்களின் நன்மையை விரும்பிச் செய்ய வேண்டியதை நீரே ஏற்பாடு செய்யும்; நீரே எங்களுக்கு மேலான புகலிடம். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — தேவர்கள் சிவனை மீண்டும் வேண்டவில்லை; விதாதாவின் ஏற்பாட்டையே வேண்டுகிறார்கள்.
தேவர்களின் சொல்லைக் கேட்டு, எல்லா உலகங்களுக்கும் பாட்டனார் இனிய சொற்களால் தேவர்களை ஆறுதல்படுத்தியவாறு இதைச் சொன்னார்: மலையரசன் மகளான உமை சொன்னதை மாற்ற முடியாது; உங்கள் மனைவியரிடம் உங்களுக்குச் சந்ததி உண்டாகாது. அவளுடைய தளர்வற்ற சொல் உண்மையாகவே ஆகும்; இதில் ஐயமில்லை. இங்கே சிந்திக்க வேண்டியது — பிரம்மா சாபத்தைத் தடுக்கவில்லை, அதை இலகுவாக்கவும் இல்லை; சாபத்தை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டே வேறொரு வழியைக் காட்டுகிறார். இதுவே விதாதாவின் ஞானம் — விதியை உடைக்காமலேயே காரியத்தை நிறைவேற்றுதல்.
பிரம்மா சொல்கிறார்: இதோ ஆகாய கங்கை இருக்கிறாள்; அவளிடம் அக்கினி, பகைவரை அடக்குபவனும் தேவர்களின் சேனாபதியுமான ஒரு மகனைப் பிறப்பிப்பான். கங்கை மலையரசன் இமவானின் மூத்த மகள், உமையின் சகோதரி; ஆகவே அவள் அந்த மகனைத் தன் மகனைப் போலவே மதிப்பாள்; அது உமைக்கும் மிகவும் ஏற்புடையதாகும்; இதில் ஐயமில்லை. இவ்வாறு சாபம் மீறப்படாமலேயே நிற்கிறது — ஏனெனில் கங்கை தேவர்களின் மனைவி அல்லள், சகோதரி; மகனும் உமையின் குலத்திலேயே பிறந்தவனாகக் கருதப்படுகிறான். கங்கை தேஜஸுக்குப் பாத்திரமாகத் தகுதியானவள்; ஏனெனில் அவள் தானே தூயவள், ஓடும் வடிவினள்; அசைவற்ற பாத்திரம் அத்தகைய தேஜஸைத் தாங்காது. அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, காரியம் நிறைவேறியவர்களாய்த் தேவர்கள் அனைவரும் பாட்டனாரை வணங்கிப் போற்றினர். ‘காரியம் நிறைவேறியவர்கள்’ என்ற சொல்லால் கவி குறிப்பிடுவது — காரியம் இன்னும் செய்யப்படவில்லை; ஆயினும் உபாயம் தெரிந்ததுமே தேவர்கள் கவலை நீங்கினர்.
பின்னர் தேவர்கள் அனைவரும் தாதுக்களால் அணிசெய்யப்பட்ட மேலான கைலாசத்துக்குச் சென்று, மகனைப் பெறுவதற்காக அக்கினியை நியமித்தனர். அவர்கள் சொன்னார்கள்: அக்கினி தேவனே, இந்தத் தேவகாரியத்தை நீ நிறைவேற்று; மலையரசன் மகளான கங்கையிடம் ருத்திரனின் அந்தப் பெரும் தேஜஸை விடு. அக்கினி தேவர்களுக்கு வாக்களித்து, கங்கையை அணுகிச் சொன்னான்: தேவியே, இந்தக் கருவைத் தாங்கு; இது தேவர்களுக்கு விருப்பமானது. இங்கே அக்கினி தூதனாகவும் சுமப்பவனாகவும் காணப்படுகிறான் — பிறருடைய தேஜஸைத் தாங்குவதில் அவனே வல்லவன், ஏனெனில் அவன் தானே தேஜோமயன்; அதனாலேயே தேவர்கள் அவனை நியமித்தனர். கைலாசமும் இங்கே சிவனின் இருப்பிடம் மட்டுமல்ல, ‘தாதுக்களால் அணிசெய்யப்பட்ட’ மலை என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறது — அடுத்த பகுதியில் மண்ணுக்குள் உள்ள உலோகங்களின் தோற்றம் வர்ணிக்கப்படுகிறது; ஆகவே முன்பே ‘தாது’ என்ற சொல் கேட்பவர் மனத்தில் பதிக்கப்படுகிறது.
இந்தச் சொல்லைக் கேட்டுக் கங்கை தெய்வீக உருவம் கொண்டாள்; அவளுடைய மகிமையைக் கண்டு அக்கினி நாற்புறமும் சிதறினான். முதலில் அவள் தன்னைத் தகுதியான பாத்திரமாக்கிக்கொள்கிறாள்; ஆயினும் தேஜஸின் அளவு அவளுடைய ஆற்றலையும் மீறுகிறது. அக்கினியும் சிதறியதைக் கவனிக்க வேண்டும் — தானே தேஜோமயனான அவனும் அவளுடைய மகிமையால் சிதறடிக்கப்பட்டான்; இவ்வாறு இருவருடைய மகிமையும் ஒருசேர வர்ணிக்கப்படுகிறது. பின்னர் அக்கினி நாற்புறமும் அந்தத் தேவியை நனைத்தான்; கங்கையின் நீரோட்டங்கள் அனைத்தும் நிரம்பின. ‘நீரோட்டங்கள் அனைத்தும்’ என்ற சொல்லால் நதியின் முழுமை குறிக்கப்படுகிறது — ஓரிடத்தில் அல்ல, எங்கும் அந்தத் தேஜஸ் பரவியது. பின்னர் கங்கை எல்லாத் தேவர்களுக்கும் முன்னோடியான அந்த அக்கினியிடம் சொன்னாள்: தேவனே, பெருகிய உன் தேஜஸைத் தாங்க நான் இயலாதவள்; அந்த நெருப்பால் எரிக்கப்பட்டு மனம் மிகவும் வேதனைப்படுகிறேன். தேவர்களாலும் பொறுக்க முடியாத தேஜஸைப் பெருநதியும் எப்படித் தாங்குவாள்? இங்கே கவி தேஜஸின் அளவை வர்ணிக்கவில்லை; தாங்குபவளின் வேதனையைக் கொண்டே அதைக் குறிப்பிடுகிறார்.
பின்னர் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ஹவிஸைச் சுமப்பவனான அக்கினி கங்கையிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: இமயத்தின் இந்தப் பக்கத்தில் இந்தக் கருவை வைத்துவிடு. அக்கினியின் சொல்லைக் கேட்டு, மிக்க தேஜஸ் உடைய கங்கை மிக ஒளிமிக்க அந்தக் கருவைத் தன் நீரோட்டங்களிலிருந்து வெளியேற்றினாள். பாவமற்றவனே, அவளிடமிருந்து வெளிப்பட்டது உருக்கிய ஜாம்பூநதப் பொன் போன்ற ஒளியுடைய பொன்னாகப் பூமியை அடைந்தது; ஒப்பற்ற ஒளியுடைய ஹிரண்யமாக (தங்கமாக) ஆனது. அதே தேஜஸின் கூர்மையால் செம்பும் கருப்பு இரும்பும் தோன்றின. இங்கே வரிசையைக் கவனிக்க வேண்டும் — பொன்னும் தங்கமும் தேஜஸின் ஒளியின் பலன்; செம்பும் கருப்பு இரும்பும் அதன் கூர்மையின் பலன்; இவ்வாறு குணங்களின் ஏற்றத்தாழ்வும் குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘பாவமற்றவனே’ என்ற விளியால் கவி கேட்பவனான ராமனின் தூய்மையையும் நினைவூட்டுகிறார். இவ்வாறு தேவியால் தாங்கப்படாதது பூமியால் தாங்கப்பட்டது; கருவின் தேஜஸ் பூமியில் உலோக வடிவில் மாறியது — இதுவே மண்ணின் உள்ளடக்கத்தைப் புராணங்கள் வர்ணிக்கும் முறை.
அந்தக் கருவின் அழுக்காக இருந்தது அங்கே வெள்ளீயமும் ஈயமும் ஆனது; இவை அனைத்தும் பூமியை அடைந்து பலவகை உலோக வடிவில் பெருகின. அழுக்கிலிருந்தும் பயனுள்ள ஒன்று பிறக்கிறது; இவ்வாறு அந்தத் தேஜஸில் எதுவும் வீணாகவில்லை. கரு வைக்கப்பட்ட மாத்திரத்தில், அதன் ஒளிகளால் நிறமூட்டப்பட்டு, மலையோடு இணைந்த காடு முழுவதும் பொன்மயமானது. ராகவா, அன்றுமுதல் அக்கினிக்கு நிகரான ஒளியுடைய பொன் ‘ஜாதரூபம்’ என்று புகழ்பெற்றது — ஏனெனில் அந்த நேரத்தில் பிறந்த குமாரனின் உருவத்தையே அது கொண்டிருக்கிறது. மனிதருள் புலியே, அங்கே புல், மரம், கொடி, புதர் எல்லாம் பொன்னாகவே இருக்கின்றன. மலையோடு இணைந்த காடு பொன்மயமானது என்ற காட்சியை வர்ணிக்கும் கவி, சொல்லாலேயே பொன்னின் ஒளியைக் கேட்பவர் மனத்தில் பதிக்கிறார். இவ்வாறு உலகில் புகழ்பெற்ற ஒரு பெயரின் மூலம் கதையிலேயே காட்டப்படுகிறது.
பின்னர் பிறந்த அந்தக் குமாரனுக்குப் பாலூட்டுவதற்காக, இந்திரனோடும் மருத்கணங்களோடும் கூடிய தேவர்கள் அவனைக் கிருத்திகைகளோடு சேர்த்துவைத்தனர். அந்தக் கிருத்திகைகள் ஓர் உத்தமமான உடன்பாட்டைச் செய்து — ‘இவன் நம் அனைவருக்கும் மகன்’ என்று தீர்மானித்து — பிறந்தவுடனேயே அவனுக்குப் பாலூட்டினர். ‘சமயம்’ என்றால் ஒருவருக்கொருவர் உடன்பாடு; ஒருத்தி மட்டும் தாய்மையை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை, எல்லாருமே சமமாக ஏற்கிறார்கள். கிருத்திகைகள் ஆறு நட்சத்திர தேவதைகள்; அவர்கள் வானில் இருந்தும் பூமியில் குழந்தையைப் பேணுகிறார்கள் — இவ்வாறு வானும் பூமியும் கதையில் ஒன்று சேர்கின்றன. பாலூட்டுதல் வெறும் உணவளிப்பது அல்ல, தாய்மையை ஏற்பதும் ஆகும். பின்னர் தேவர்கள் அனைவரும் சொன்னார்கள்: இவன் கிருத்திகைகளின் மகன்; ஆகவே ‘கார்த்திகேயன்’ என்ற பெயரால் மூவுலகிலும் புகழ்பெறுவான்; இதில் ஐயமில்லை. தாய்மார்களாலேயே பெயர் கொடுக்கப்பட்டது என்பது சிறப்பு.
அவர்களுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, கிருத்திகைகள், கரு வெளிப்படும்போது நழுவி விழுந்த, மேலான அழகால் நெருப்புப் போல ஒளிரும் அந்தக் குழந்தையை நீராட்டினர். கரு வெளிப்படும்போது அவன் ‘ஸ்கன்னன்’ — கருப்பெருக்கின்போது நழுவி விழுந்தவன் — ஆனதால், தேவர்கள் நெருப்புக்கு நிகரான அந்தப் பெருந்தோளனான கார்த்திகேயனை ‘ஸ்கந்தன்’ என்று அழைத்தனர். ‘ஸ்கந்த்’ என்ற வினைவேர் செல்லுதல், பெருகுதல், நழுவுதல் என்ற பொருள்களுடையது; அதிலிருந்தே இந்தப் பெயர் பிறந்தது. பின்னர் கிருத்திகைகளிடம் ஒப்பற்ற பால் சுரந்தது; அவன் ஆறு பேருடைய முலைப்பாலையும் ஒரே நேரத்தில் பருகுவதற்காக ஆறு முகங்களுடையவனாகி அந்தப் பாலை ஏற்றான் — அதனாலேயே அவன் ஷண்முகன் (ஆறுமுகன்) என்று புகழ்பெற்றான். ஆறுமுகமும் விகாரம் அல்ல, தாய்மார்களுக்குச் செய்த மரியாதையே — எவரும் புறக்கணிக்கப்படவில்லை. இதே சர்க்கத்தில் குழந்தைக்கு மூன்று பெயர்கள் கொடுக்கப்பட்டன — குமாரன், கார்த்திகேயன், ஸ்கந்தன்; ஒவ்வொன்றின் விளக்கமும் கதையிலேயே பொதிந்திருக்கிறது.
ஒரே நாளில் பாலைப் பருகிய, மென்மையான உடலுடைய அந்தப் பிரபு தன் வீரியத்தாலேயே தைத்தியர்களின் படைக் கூட்டங்களை வென்றான். பின்னர் அக்கினியை முன்னிட்ட அமரர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி, பேரொளியுடைய அவனைத் தேவர்படைத் தலைவனாக அபிஷேகம் செய்தனர். இவ்வாறு எந்த நோக்கத்துக்காகத் தேவர்கள் பாட்டனாரை அணுகினார்களோ அது நிறைவேறியது; சாபமும் மீறப்படாமலேயே நிற்கிறது. மேலும் கவனிக்க வேண்டியது — அபிஷேகத்துக்கு முன்பே அவன் வென்றுவிட்டான்; பதவி வீரத்தைப் பின்தொடர்கிறது, அதற்குக் காரணமல்ல. ஒரே நாளில் பிறப்பு, ஒரே நாளில் வெற்றி — தேவகாரியத்தின் அவசரம் இவ்வாறு குறிப்பிடப்படுகிறது.
விசுவாமித்திரர் நிறைவு செய்கிறார்: ராமா, கங்கையைப் பற்றிய இந்த விரிவான கதையையும், பேறும் புண்ணியமும் தரும் குமார சம்பவத்தையும் நான் உனக்குச் சொன்னேன். காகுத்ஸ்தா, இப்பூமியில் கார்த்திகேயனிடம் பக்தி கொண்ட மனிதன் நீண்ட ஆயுளோடும் மக்களோடும் பேரக்குழந்தைகளோடும் கூடி, ஸ்கந்தனின் உலகை அடைவான். இவ்வாறு கதையின் முடிவில் பலச்ருதி (கேட்பதன் பலன்) சொல்லப்படுகிறது; கதை வெறும் நிகழ்வுக் குறிப்பு அல்ல, கேட்பவனுக்கு நன்மை தரும் சாதனமும் ஆகும். இதனால் கங்கையின் கதை நிறைவுபெற்றது; அடுத்து விசுவாமித்திரர் சகரனின் வம்சத்தைச் சொல்வார். இவ்வாறு கதையின் தொடக்கமும் முடிவும் ராமனின் அறியும் ஆவலாலேயே வழிநடத்தப்படுகின்றன.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे सप्तत्रिंशः सर्गः॥ ३७॥