சர்க்கம்
உமையின் சாபமும் கார்த்திகேயனின் தோற்றமும்
கங்கையைப் பற்றி ராமனின் கேள்வி, சிவனும் உமையும் கூடியிருத்தல், தேவர்களின் இடையீடு, தேஜஸ் பூமியிலும் அக்கினியிலும் வைக்கப்படுதல், தேவர்களுக்கும் பூமிக்கும் சாபம்
அந்த முனிவர் சொல்லி முடித்ததும், வீரர்களான ராகவ லக்ஷ்மணர் இருவரும் அந்தக் கதையைப் பாராட்டி முனிசிரேஷ்டரிடம் சொன்னார்கள். கேள்விக்கு முன் பாராட்டு — இதுவே சீடர்களின் நெறி. ‘பிராமணரே, தர்மம் நிறைந்த மேலான இதை நீர் சொன்னீர். மலையரசனின் மூத்த மகள் தேவலோகத்திலும் மனிதலோகத்திலும் தோன்றியதை விரிவாகச் சொல்ல வேண்டும்; ஏனெனில் விரிவாக அறிந்தவர் நீரே. உலகைத் தூய்மைப்படுத்தும் அவள் எந்தக் காரணத்தால் மூன்று வழிகளிலும் பாய்கிறாள்? நதிகளில் சிறந்த கங்கை ‘திரிபதகா’ என்று எப்படிப் புகழ்பெற்றாள்?’ முந்தைய சர்க்கத்தில் முனிவர் கங்கை வானுக்குச் சென்றதை மட்டுமே குறிப்பிட்டார்; இங்கே ராமன் அதன் காரணத்தையும் பெயரின் விளக்கத்தையும் கேட்கிறான். ‘திவ்யமானுஷசம்பவம்’ என்ற சொல்லால் கேள்வியின் பொருள் இருவகையானது — தேவலோகத்திலும் மனிதலோகத்திலும் அவள் தோன்றியது. இரு சகோதரர்களுமே கேட்பவர்கள், ராமன் மட்டுமல்ல — ‘வீரர்கள் இருவரும்’ என்ற இருமைச் சொல்லால் இது குறிக்கப்படுகிறது.
‘தர்மம் அறிந்தவரே, மூவுலகிலும் அவள் எத்தகைய செயல்களோடு தொடர்புடையவள்?’ — என்று காகுத்ஸ்தன் கேட்டதும், தவச்செல்வரான விசுவாமித்திரர் ரிஷிகளின் நடுவே அந்தக் கதை முழுவதையும் முழுமையாக எடுத்துரைத்தார். ‘ரிஷிகளின் நடுவே’ என்ற சொல் குறிப்பிடத் தக்கது — கதை ராமனுக்கு மட்டும் தனியாகச் சொல்லப்படவில்லை, முனிவர் சபை முழுவதற்கும் சொல்லப்படுகிறது. ‘முழுமையாக’ என்பது ராமனின் ‘விரிவாகச் சொல்ல வேண்டும்’ என்பதற்கு நேரடி விடை. ‘ராமா, முன்பு மாபெரும் தவமுடைய நீலகண்டன் திருமணம் செய்துகொண்டிருந்தான்’ — என்ற சொல்லால் அவர் கதையைத் தொடங்குகிறார். இவ்வாறு கங்கையைப் பற்றிய கேள்விக்கான விடை சிவன் உமை ஆகியோரின் வரலாற்றிலிருந்தே தொடங்குகிறது.
அந்தப் பகவான் தேவியைக் கண்டு அவளோடு கூடலானான். அறிவுமிக்க மகாதேவனான நீலகண்டன் இவ்வாறு விளையாடிக்கொண்டிருக்கையில் நூறு தெய்வீக ஆண்டுகள் கழிந்தன. ‘தெய்வீக’ என்ற சொல்லால் தேவர்களின் கால அளவில் கணக்கிடப்படுவது குறிக்கப்படுகிறது; ‘விளையாடிக்கொண்டிருக்கையில்’ என்ற நிகழ்காலச் சொல்லால் அவ்வளவு காலத்திலும் விளையாட்டு முடிவுறாமை காட்டப்படுகிறது.
பகைவரை வாட்டும் ராமா, இவ்வளவு காலமாகியும் அவளிடம் மகன் பிறக்கவில்லை. அப்போது பிரம்மாவை முன்னிட்ட தேவர்கள் அனைவரும் முயற்சியில் இறங்கினர். ‘இங்கே ஓர் உயிர் தோன்றினால் அதை யார் தாங்குவார்?’ — இதுவே அவர்களுடைய அச்சம். ஆகவே தேவர்கள் அனைவரும் சிவனை அணுகி வணங்கி இவ்வாறு சொன்னார்கள். அச்சத்துக்குக் காரணம் மகன் பிறப்பது அல்ல, அவனுடைய தாங்க இயலாத தேஜஸே; நூறு தெய்வீக ஆண்டுகள் திரட்டிய தேஜஸைத் தாங்குபவனின் சந்ததியை யார் தாங்க முடியும் என்று. ‘பிரம்மாவை முன்னிட்ட’ என்ற சொல்லால் இந்த முயற்சிக்குத் தலைமை தாங்கியவர் பிரம்மாவே என்று அறியப்படுகிறது.
‘தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவனே, மகாதேவனே, இவ்வுலகின் நன்மையில் ஈடுபாடுடையவனே, தேவர்களின் வணக்கத்தை ஏற்று அருள்புரிய வேண்டும். உலகங்கள் உன் தேஜஸைத் தாங்கமாட்டா; ஆகவே பிராம்மமான தவத்தோடு கூடி, தேவியோடு தவம் புரிவாயாக. மூவுலகின் நன்மையை விரும்பி, தேஜஸை உன் தேஜஸிலேயே தாங்கிக்கொள்; இந்த உலகங்கள் அனைத்தையும் காப்பாயாக; உலகமே இல்லாமல் செய்துவிடலாகாது.’ வேண்டுதலின் வரிசை தெளிவானது — முதலில் விளிகளால் துதி, பிறகு வணக்கம், பிறகு காரணத்தைச் சொல்லுதல், இறுதியில் வேண்டுகோள். ‘தேஜஸை உன் தேஜஸிலேயே தாங்கிக்கொள்’ என்பது வெறும் தடை அல்ல, வேறொரு வழியைக் காட்டுவது — கூடலிலிருந்து தவத்துக்குத் திரும்புதல். ‘உலகமே இல்லாமல் செய்துவிடலாகாது’ என்பது பயங்கரமான சொல் — தாங்கப்படாத தேஜஸால் உலகங்களின் இருப்பே அழிந்துபோகும். தேவர்கள் தேஜஸின் அழிவை வேண்டவில்லை, அதன் கட்டுப்பாட்டையே வேண்டுகிறார்கள்.
தேவர்களின் சொல்லைக் கேட்டு, எல்லா உலகங்களுக்கும் பெருந்தலைவன் ‘அப்படியே’ என்று அனைவரிடமும் சொன்னான்; பிறகு இதையும் சொன்னான்: ‘உமையோடு கூடி நான் என் தேஜஸைத் தேஜஸாலேயே தாங்கிக்கொள்வேன்; தேவர்களும் பூமியும் அமைதி அடையட்டும். ஆனால் என்னுடைய ஒப்பற்ற இந்தத் தேஜஸ் ஏற்கனவே தன் இடத்திலிருந்து கலங்கிவிட்டது; அதை யார் தாங்குவார்? தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.’ இங்கே இரு பகுதிகளைக் கவனிக்க வேண்டும் — வேண்டுகோள் ஏற்கப்பட்டது; ஆனால் ஏற்கனவே அசைந்துவிட்டதன் கதி என்ன என்று கேட்கப்பட்டது. தேவர்கள் சிந்திக்காததை மகேசுவரன் சுட்டிக்காட்டுகிறான். ‘உமையோடு கூடி’ என்ற சொல்லால் தாங்குதல் ஒருவரின் செயலல்ல, இருவருடைய செயலுமே என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. கேள்வியும் எதிர்ப்பல்ல — வாக்களித்தவனே தீர்வையும் தேடுகிறான்.
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட தேவர்கள் காளைக்கொடியோனுக்கு மறுமொழி சொன்னார்கள்: ‘இன்று கலங்கிய அந்தத் தேஜஸைப் பூமி தாங்கும்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட பெருவலிமையுடைய தேவர் தலைவன் அதை விடுத்தான்; அந்தத் தேஜஸால் மலைகளோடும் காடுகளோடும் கூடிய பூமி முழுவதும் வியாபிக்கப்பட்டது. பூமியின் பெயர் தேவர்களாலேயே சொல்லப்பட்டது, அவள் தானே ஏற்கவில்லை; ஆகவே பின்னால் அவளுக்கும் சாபம் பொருந்துகிறது. ‘மலைகளோடும் காடுகளோடும் கூடிய’ என்ற சொல்லால் பரவலின் விரிவு குறிக்கப்படுகிறது — நிலம் மட்டுமல்ல, மலைகளும் காடுகளும் கொண்ட பூமி முழுவதும். ‘விடுத்தான்’ என்ற சொல்லால் சிவன் தன் விருப்பத்தோடு விட்டான் என்று சொல்லப்படுகிறது, விருப்பமின்றி நழுவியது அல்ல.
பின்னர் தேவர்கள் மீண்டும் அக்கினியிடம் இவ்வாறு சொன்னார்கள்: ‘மிக்க தேஜஸ் உடையவனே, நீ வாயுவோடு சேர்ந்து அந்த ருத்திர தேஜஸில் புகுவாயாக.’ அக்கினியால் மீண்டும் வியாபிக்கப்பட்ட அது ஒரு வெண்மலையாக ஆனது; அங்கே அக்கினிக்கும் சூரியனுக்கும் நிகரான தெய்வீக நாணற்காடும் உண்டானது. இவ்வாறு தேஜஸ் படிப்படியாகப் பூமியிலும், அக்கினியிலும், மலையிலும், நாணற்காட்டிலும் மாறிச் செல்கிறது — ஒருவரால் தாங்க முடியாததைப் பலர் பகிர்ந்து தாங்குகிறார்கள். ‘வாயுவோடு சேர்ந்து’ என்ற சொல்லால் அக்கினியின் துணை சுட்டப்படுகிறது; வாயு இன்றி அக்கினி பரவுவதில்லை. ‘அக்கினிக்கும் சூரியனுக்கும் நிகரான’ என்பதால் நாணற்காட்டின் ஒளி வர்ணிக்கப்படுகிறது.
அங்கேதான் அக்கினியிலிருந்து தோன்றிய, மிக்க தேஜஸ் உடைய கார்த்திகேயன் பிறந்தான். கதையின் பலன் இங்கே குறிப்பிடப்படுகிறது மட்டுமே; அதன் விரிவு அடுத்த சர்க்கத்தில் சொல்லப்படும். பின்னர் ரிஷிகளின் கூட்டங்களோடு கூடிய தேவர்கள் மிக மகிழ்ந்த மனத்துடன் அப்போது உமையையும் சிவனையும் மிகவும் போற்றி வழிபட்டனர். அப்போது, ராமா, மலையரசன் மகள் தேவர்களிடம் இவ்வாறு சொன்னாள். வழிபாட்டுக்குப் பின் உடனே சாபம் — தேவர்களின் மகிழ்ச்சி தேவியின் கோபத்தைத் தணிக்கவில்லை; அவர்கள் விரும்பியது நிறைவேறியது, அவள் விரும்பியதோ தடைபட்டது. ‘ரிஷிகளின் கூட்டங்களோடு’ என்ற சொல்லால் வழிபாட்டில் தேவர்களோடு ரிஷிகளும் பங்குகொண்டனர் என்று அறியப்படுகிறது.
கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், சினம் பொங்க, அவள் அனைவரையும் சபித்தாள்: ‘மகனை விரும்பிக் கணவனோடு கூடியிருந்த நான் தடுக்கப்பட்டதால், நீங்கள் உங்கள் மனைவியரிடம் சந்ததியைப் பெறத் தகுதியற்றவர்கள் ஆவீர்கள். இன்று முதல் உங்கள் மனைவியர் மக்கட்பேறு இல்லாதவர்களாகட்டும்.’ சாபத்தின் வடிவம் செயலுக்கு ஏற்றது — தேவர்கள் எதைத் தடுத்தார்களோ அதுவே அவர்களுக்கு மறுக்கப்படுகிறது. ‘உங்கள் மனைவியரிடம்’ என்ற சொல்லால் சாபத்தின் எல்லையும் காட்டப்படுகிறது — வேறிடத்தில் அல்ல, தம் மனைவியரிடம் மட்டுமே அவர்களுக்கு மக்கட்பேறின்மை. ‘இன்று முதல்’ என்பதால் சாபம் தொடங்கும் காலம் சுட்டப்படுகிறது.
இவ்வாறு தேவர்கள் அனைவரிடமும் சொல்லிவிட்டு, அவள் பூமியையும் சபித்தாள்: ‘பூமியே, நீ பல வடிவங்கள் உடையவளாகவும் பலருக்கு மனைவியாகவும் ஆவாய். என் கோபத்தால் களங்கப்பட்ட நீ மகனால் வரும் இன்பத்தை அடையமாட்டாய், அறிவிலியே; ஏனெனில் நீ என் மகனை விரும்பவில்லை.’ தேஜஸைப் பூமி தாங்கும் என்று தேவர்களின் சொல்லால் உறுதியளிக்கப்பட்டது; ஆகவே அவளும் சாபத்துக்கு உரியவளானாள். இரு சாபங்களும் ஒரே பொருளுடையவை — தேவர்களின் மனைவியர் மக்கட்பேறற்றவர்கள், பூமி மகனால் வரும் இன்பமற்றவள். ‘விரும்பவில்லை’ என்ற சொல்லால் சாபத்தின் காரணம் மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது — விருப்பமின்மையே இங்கே குற்றம்.
அந்தத் தேவர்கள் அனைவரும் வருந்துவதைக் கண்டு, அப்போது தேவர் தலைவன் வருணன் காக்கும் திசையை நோக்கிப் புறப்படத் தொடங்கினான். அவன் சென்று, அந்த மலையின் வடபக்கத்தில், இமயத்திலிருந்து எழுந்த ஒரு சிகரத்தில் தேவியோடு தவத்தில் நிலைத்தான். தேவர்கள் வேண்டியது — ‘தேவியோடு தவம் புரிவாயாக’ என்பது — இறுதியில் நிறைவேறியது, ஆனால் சாபத்துக்குப் பிறகு. ‘ராமா, மலையரசன் மகளைப் பற்றிய இந்த விரிவான கதை உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; லக்ஷ்மணனோடு கூடியவனே, கங்கையின் தோற்றத்தையும் என்னிடம் கேள்’ — என்று முனிவர் நிறைவு செய்கிறார். இவ்வாறு உமையின் வரலாறு முடிந்தது; கங்கையைப் பற்றிய கேள்விக்கோ இன்னும் விடை கிடைக்கவில்லை; அது அடுத்த சர்க்கத்துக்கு எஞ்சியிருக்கிறது. ‘வருணன் காக்கும்’ என்பது மேற்குத் திசையைக் குறிக்கிறது; ‘வடபக்கத்தில்’ என்பதால் தவம் புரிந்த இடம் நுட்பமாகச் சுட்டப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे षट्त्रिंशः सर्गः॥ ३६॥