॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 35

பால காண்டம்

சர்க்கம்

சோணையைக் கடத்தலும் கங்கையின் தோற்றக் கதையும்

விடியலில் புறப்படுதல், சோணையைக் கடத்தல், ஜாஹ்னவிக் கரையில் தங்குதல், ராமனின் கேள்வி, இமவானின் புதல்வியரான கங்கையும் உமையும், தேவர்களுக்குக் கங்கையை அளித்தல்

விசுவாமித்திரர் மகரிஷிகளோடு சோணைக் கரையில் இரவின் எஞ்சிய பகுதியைக் கழித்து, இரவு நன்கு விடிந்ததும் ராமனிடம் சொன்னார்: ‘ராமா, இரவு நன்கு விடிந்துவிட்டது, காலைச் சந்தியும் தொடங்குகிறது; எழு, எழு, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும், புறப்பட மனம் கொள்.’ ‘அபிரோசய’ என்றால் பயணத்தில் விருப்பம் கொள், புறப்பட ஆயத்தமாகு என்று பொருள். அவர் சொல்லைக் கேட்டு, ராமன் காலைக் கடமைகளை முடித்துப் பயணத்துக்கு இசைந்து, இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — குருவின் அவசரச் சொல்லைக் கேட்டும் அவன் முதலில் காலை நித்தியகர்மத்தை முடிக்கிறான், அதன் பிறகே புறப்படுகிறான்; அவசரத்தால் தர்ம ஒழுங்கு மீறப்படுவதில்லை. ‘இரவின் எஞ்சிய பகுதியைக் கழித்து’ என்ற சொற்களால் முனிவர்களின் விழிப்பும் குறிப்பிடப்படுகிறது — கதை கேட்பதில் இரவு கழிந்தது. முந்தைய சர்க்கத்தில் விசுவாமித்திரர் தம் குலக் கதையைச் சொல்லி உறங்க அனுமதித்தார்; இன்று விடியல், ஆகவே பயணம் மீண்டும் தொடங்குகிறது.

ராமன் கேட்கிறான்: ‘இந்தச் சோணை நல்ல நீருடையது, ஆனால் ஆழம் காண முடியாதது, மணல்திட்டுகளால் அணிசெய்யப்பட்டது; பிராமணரே, எந்த வழியாக நாம் கடப்போம்?’ ‘அகாதம்’ என்றால் அடி காண முடியாதது; ‘புலினம்’ என்றால் மணல்திட்டு, நதியின் மணற்கரை. இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட விசுவாமித்திரர் சொன்னார்: ‘மகரிஷிகள் செல்லும் இந்த வழியே நான் சுட்டிக்காட்டுவது.’ குரு தம் கருத்தைச் சான்றாக்குவதில்லை, முன்னோர் சென்ற வழியையே காட்டுகிறார்; இது சீடனுக்கு ஒரு பாடம். அறிவுமிக்க விசுவாமித்திரரால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அந்த மகரிஷிகள் பலவகைக் காடுகளைக் கண்டவாறு சென்றனர். ‘கண்டவாறு’ என்ற சொல்லால் கவி குறிப்பிடுவது — வழியும் அவர்களுக்குக் காணத் தக்கதாகவே இருந்தது; பயணம் வெறும் துன்பம் அல்ல, அழகை அனுபவிப்பதும் கூட. ‘எந்த வழியாக’ என்ற கேள்வியில் ராமனின் பணிவு தெரிகிறது — குரு இருக்கும் இடத்தில் சீடன் தானே வழியைத் தீர்மானிப்பதில்லை.

அவர்கள் நெடுந்தூரம் சென்று, பகலின் பாதி கழிந்தபோது, முனிவர்களால் போற்றப்படும், நதிகளில் சிறந்த ஜாஹ்னவியைக் கண்டனர். ‘பகலின் பாதி கழிந்தபோது’ என்பது நண்பகல்; காலையில் புறப்பட்டு நண்பகலில் கங்கையை அடைந்தனர் என்பதால் வழியின் தூரமும் குறிப்பிடப்படுகிறது. அன்னங்களும் நாரைகளும் நிறைந்த, புண்ணிய நீருடைய அவளைக் கண்டு, ராகவர்களோடு கூடிய முனிவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர். ‘அன்னங்களும் நாரைகளும் நிறைந்த’ என்ற சொல்லால் நதியின் அமைதியும் எழிலும் குறிக்கப்படுகின்றன — பறவைகள் அச்சமின்றி விளையாடும் இடம் இயல்பாகவே புனிதமானது. முந்தைய சர்க்கங்களில் காடுகள் கொடியனவாக வர்ணிக்கப்பட்டன; இங்கேயோ முதன்முறையாகக் காட்சி இனிமையாக இருக்கிறது.

அப்போது அனைவரும் அதன் கரையில் தங்குவதற்கு இடம் கொண்டனர். பின்னர் முறைப்படி நீராடி, பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்து, அக்கினிஹோத்திரங்களைச் செய்து, அமுதம் போன்ற ஹவிஸை உண்டு, மங்கலமானவர்களும் மகிழ்ந்த மனமுடையவர்களுமான அவர்கள் ஜாஹ்னவிக் கரையில் அமர்ந்தனர். ‘யதாந்யாயம்’ என்றால் சாஸ்திரம் விதித்த முறைப்படி; ‘அமுதம் போன்ற’ என்பது ஹவிஸின் சுவையையும் நிறைவு தரும் தன்மையையும் குறிக்கிறது. இங்கே வரிசை சிந்திக்கத் தக்கது — முதலில் நீராடல், பிறகு தர்ப்பணம், பிறகு அக்கினிஹோத்திரம், இறுதியில் உணவு; விருந்தினனும் பயணத்திலும் நித்தியகர்மத்தைக் கைவிடுவதில்லை. இவ்வாறு தீர்த்தத்தில் தங்குதல் செயலாலேயே பொருளுடையதாக்கப்படுகிறது.

அவர்கள் மகாத்மாவான விசுவாமித்திரரைச் சுற்றிலும் முறைப்படி அமர்ந்தனர்; ராகவர்கள் இருவரும் தகுதிக்கேற்ப அமர்ந்தனர். பிறகு மிக மகிழ்ந்த மனத்துடன் ராமன் விசுவாமித்திரரிடம் சொன்னான்: ‘பகவானே, மூன்று வழிகளில் செல்லும் கங்கை நதியைப் பற்றிக் கேட்க விரும்புகிறேன்; அவள் மூவுலகையும் கடந்து நதிகளின் தலைவனை எப்படி அடைந்தாள்?’ ‘திரிபதகா’ என்றால் மூன்று வழிகளில் — வானிலும், பூமியிலும், பாதாளத்திலும் — செல்பவள். ‘நதநதீபதி’ என்பது கடல். ‘தகுதிக்கேற்ப’ என்ற சொல்லால் இருக்கை மரியாதை குறிக்கப்படுகிறது — அனைவரும் தத்தம் தகுதிக்கேற்ற இடத்தில் அமர்ந்தனர். இங்கே சர்க்கத்தின் சந்தியும் உள்ளது — முன்னே ஓடும் நதி கண்ணில் படுகிறது; ராமனின் கேள்வியால் அது கதையாகிறது.

ராமனின் சொல்லால் தூண்டப்பட்ட மகா முனிவர் விசுவாமித்திரர் கங்கையின் பிறப்பையும் வளர்ச்சியையும் சொல்லத் தொடங்கினார். ‘சோதிதன்’ என்றால் தூண்டப்பட்டவர்; சீடனின் கேள்வியே குருவின் கதையைத் தொடங்கிவைக்கிறது. ‘ராமா, மலைகளின் அரசனான இமவான் என்பவன் இருக்கிறான்; அவன் தாதுக்களின் பெரிய இருப்பிடம். அவனுக்கு இரு புதல்வியர் உண்டு; உலகில் அழகால் இணையற்றவர்கள்.’ ‘ஆகரம்’ என்றால் தோன்றும் இடம், களஞ்சியம். இதனால் கங்கை வெறும் நதியல்ல, மலையரசனின் மகள் என்ற குலப்பெருமை முதலிலேயே நிறுவப்படுகிறது. நிலவியல் போலத் தோன்றிய கேள்விக்கு வம்சக் கதை வடிவில் விடை தரப்படுகிறது.

‘மேருவின் மகளும், அழகிய இடையுடையவளும், மேனை என்னும் பெயருடையவளும், மனங்கவர்பவளுமான இமவானின் அன்பு மனைவியே அந்த இரு கன்னியரின் தாய். அவளிடம் பிறந்த இமவானின் மூத்த மகள் இந்தக் கங்கையே; அவனுடைய இரண்டாவது மகள் உமை என்னும் பெயருடையவள்.’ இங்கே கவி இரு கன்னியரின் ஒற்றுமையையும் வேற்றுமையையும் ஒருசேர வைக்கிறார் — இருவருமே மலையரசனின் மகள்கள்; ஆனால் ஒருத்தி நதி வடிவில் உலகைத் தூய்மைப்படுத்துவாள், மற்றொருத்தி தவத்தால் சிவனின் மனைவியாவாள். மேருவுக்கும் இமவானுக்கும் உள்ள உறவால் மலைகளுக்கிடையிலான மண உறவு முறையும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

‘பின்னர் தேவர்கள் அனைவரும் தேவகாரியத்தைச் செய்ய விரும்பி, மூன்று வழிகளில் செல்லும் மூத்தவளான கங்கை நதியை மலையரசனிடம் மணம் பேசிக் கேட்டனர். இமவானும் மூவுலகின் நன்மையை விரும்பி, தன்னிச்சையாக வழி செல்பவளும் உலகைத் தூய்மைப்படுத்துபவளுமான தன் மகள் கங்கையைத் தர்மப்படி கொடுத்தான்.’ ‘ஸ்வச்சந்தபதகா’ என்றால் தன் விருப்பப்படி வழி செல்பவள்; அத்தகையவளையும் தந்தை கொடுத்தான் என்பது பெருங்கொடை. ‘தர்மப்படி’ என்றால் விதிமுறைப்படியான கன்னிகாதான முறையில். மூவுலகுக்காக, மூவுலகின் நன்மையை விரும்பிய தேவர்கள் அவளை ஏற்று, கங்கையை அழைத்துக்கொண்டு, நிறைவேறிய உள்ளத்தோடு சென்றனர். ‘நிறைவேறிய உள்ளத்தோடு’ என்றால் விருப்பம் நிறைவேறியவர்களாய்; தேவர்களுக்கும் இது பெரும் பேறு என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. இங்கே கவி கன்னிகாதானத்தின் உலகியல் முறையையே தெய்வீகச் சந்தர்ப்பத்தில் பொருத்துகிறார் — தேவர்கள் பெண் கேட்கிறார்கள், தந்தை தர்மப்படி கொடுக்கிறான், மணமகன் தரப்பு நிறைவோடு ஏற்கிறது; இதனால் கங்கை தேவநதியானது தர்மத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது, வலிந்து கவர்ந்ததால் அல்ல என்று நிறுவப்படுகிறது.

‘ரகுநந்தனா, மலையரசனின் மற்றொரு மகளாக இருந்த கன்னி, கடுமையான நல்விரதத்தை மேற்கொண்டு தவம் புரிந்தாள்; தவமே அவளுடைய செல்வம், ஆகவே அவள் ‘தபோதனா’. கடுந்தவம் உடையவளும் உலகத்தாரால் வணங்கப்படுபவளுமான உமையை மலைகளில் சிறந்தவன் இணையற்ற ருத்திரனுக்குக் கொடுத்தான்.’ ‘அப்ரதிரூபன்’ என்றால் தனக்கு நிகர் எவரும் இல்லாதவன். மூத்தவள் தேவர்களால் கேட்கப்பட்டாள், இளையவளோ தன் தவத்தாலேயே மணாளனைப் பெற்றாள் — இந்த வேறுபாட்டைக் கவனிக்க வேண்டும். ‘ராகவா, உலகத்தாரால் வணங்கப்படும் மலையரசனின் இரு புதல்வியர் இவர்களே — நதிகளில் சிறந்த கங்கையும், உமாதேவியும்.’ இருவருமே உலகத்தால் வணங்கப்படுபவர்கள்; ஒருத்தி நீரால், மற்றொருத்தி தவத்தால்.

‘நடப்பவர்களில் சிறந்தவனே, அப்பா, மூன்று வழிகளில் செல்பவள் முதலில் வானத்துக்கு எப்படிச் சென்றாள் என்பதை எல்லாம் நான் உனக்குச் சொன்னேன். மலையரசனின் மகளான இந்த எழில்மிகு தேவநதி அப்போது பாவமற்ற நீரோட்டமாய்த் தேவலோகத்தில் ஏறினாள்.’ ‘வானத்துக்குச் சென்றாள்’ என்றால் வான்வழியை அடைந்தாள்; ‘தேவலோகத்தில் ஏறினாள்’ என்றால் தேவலோகத்தில் நிலைபெற்றாள். ‘விபாபா’ என்றால் பாவமற்றவள், பாவத்தைப் போக்குபவளும் கூட. இவ்வாறு கங்கையின் முதல் பயணம் சொல்லப்பட்டது; பூமிக்கு இறங்கிய கதை பின்வரும் சர்க்கங்களில் சொல்லப்படும். கேள்வியின் ஒரு பகுதிக்கு மட்டுமே இங்கே விடை தரப்பட்டது; எஞ்சியது கேட்பவனின் ஆர்வத்தைப் பெருக்குகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे पञ्चत्रिंशः सर्गः॥ ३५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க